ငါလာပြီး အကျိုးအမြတ်ယူမယ်

“အံ့သြစရာပဲ... တကယ်ကို သန်မာလွန်းတယ်... လော့ချန်က ဂိုယွမ်ကိုတောင် အနိုင်ယူလိုက်ပြီ...”

လော့ချန်က ဂိုယွမ်ကို ဓားတစ်ချက်နှင့် အနိုင်ယူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွမ်ချီလန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် မျက်လုံးများ တဖျပ်ဖျပ်တောက်လာသည်။

လော့ချန်နှင့် ဂိုယွမ်တို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေစဉ် သူမသည် လက်ဖဝါးထဲတွင် ချွေးများထွက်နေသည်အထိ စိတ်ပူပန်ခဲ့ရသည်။ ယခုမှသာ စိတ်သက်သာရာရသည့်အလား သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကူးလင်ဖန်လည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူသည် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုယွမ်ကို အနိုင်ယူလိုက်တယ်ဆိုတော့ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်အောက်မှာ လော့ချန်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူးထင်တယ်... ဘယ်သူကထင်မှာလဲ... လော့ချန်ရဲ့စွမ်းအားက ဒီလောက်ထိ သန်မာလိမ့်မယ်လို့...”

ချန်လင်းယူကတော့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

သူမသည် ဤသည်မှာ လော့ချန်၏ အကြီးမားဆုံး စွမ်းအားမဟုတ်ကြောင်း မည်သူထက်မဆို ပိုသိသည်။

ဓားနှလုံးပြည့်စုံမှုကို သိမြင်ထားသည့် ဓားသမားတစ်ဦးအတွက် ဓားသုံးခြင်းနှင့် မသုံးခြင်းသည် လုံးဝကွဲပြားသည့် အခြေအနေနှစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် လော့ချန်က ဓားကို အပြည့်အဝထုတ်သုံးလျှင် သူ၏စွမ်းအားသည် မည်သည့်အဆင့်ထိ ရောက်ရှိနိုင်မည်နည်း။

ထုံရွှမ်တတိယအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများနှင့် ယှဉ်နိုင်မည်လား။

ချန်လင်းယူသည် ဤအတွေးသည် အလွန်ရူးသွပ်လွန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

ထိုအတွေးကိုပင် စဉ်းစားရုံဖြင့် သူမဆံပင်များပင် ထောင်ထလာသည်။

ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင်...

ဂိုယွမ်သည် ဓားရှည်ကို တစ်ဖက်ဒူးထောက်ထိန်းထားကာ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ဝိညာဉ်ပျောက်ဆုံးနေသည့်အလား မုဆိုးဒူးထောက် ပုံစံဖြင့် ထိုင်နေသည်။

လော့ချန်ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရခြင်းသည် သူ့အတွက် ကြီးမားသော ထိခိုက်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယခင်က ကမ္ဘာကိုမထီမဲ့မြင်ပြုသည့် ဟန်ပြမှုဖြင့် လော့ချန်သည် ရုပ်သေးရုပ်လေးတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရလဒ်သည် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

လော့ချန် အနီးသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဂိုယွမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ယှဉ်ပြိုင်ရရင် ရှုံးမယ့်သူက မင်းဖြစ်လိမ့်မယ်...”

လော့ချန်က အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောသည်။

“စကားများများပြောနေတာက အရာမရောက်ဘူး... မင်းဘာသာ ထုတ်ပေးမလား... ငါကိုယ်တိုင် လာယူရမလား...”

“ဟမ်း...”

ဂိုယွမ်သည် သွားများကို ကျိတ်ခဲလိုက်ပြီး သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်ပေါ်တွင် လက်ညှိုးဖြင့် ပွတ်လိုက်ကာ သူ့ထံရှိ စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို အကုန်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

မထုတ်ပေးလျှင်လည်း မဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ ထိုသို့လုပ်လျှင် မိမိကိုယ်ကိုသာ အရှက်ရစေမည်ကို သူသိသည်။

“ပလပ်...”

ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးသေတ္တာများ၊ ငွေစက္ကူရွက်များ၊ ဝိညာဉ်ဆေးများ၊ ထူးခြားရတနာများနှင့် အခြားစည်းစိမ်များသည် ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပုံထပ်လာသည်။

“စည်းစိမ်တွေ အများကြီးပဲ...”

“အနည်းဆုံး ငွေကျပ်သန်းသုံးဆယ်လောက် တန်ဖိုးရှိမှာပဲ...”

ဤမျှများပြားသော စည်းစိမ်များကို မြင်ရသောအခါ ပရိသတ်ထိုင်ခုံများပေါ်မှ အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အပြင်စည်းတပည့်များထဲမှ များစွာသောသူများသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ မနာလိုဖြစ်နေကြသည်။

သို့သော် ဂိုယွမ်၏ နှလုံးကတော့ သွေးစီးနေသည့်အလား ခံစားနေရသည်။

ဤစည်းစိမ်များထဲမှ အများစုသည် သူ အသက်နှင့်ရင်းပြီး ကွေ့ဖုန်းရွာမှ ရရှိလာခဲ့သည့်အရာများဖြစ်သည်။

အသက်စွန့်ပြီး ရှာဖွေခဲ့ရသည်များသည် လော့ချန်အတွက် အလကားပေးလိုက်ရသည်ဟု မည်သူကထင်မည်နည်း။

လော့ချန်လည်း စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်နေသည်။

ဤစည်းစိမ်များသည် ဟန်ရွှမ်ထံမှ ရရှိခဲ့သည်ထက်ပင် ပိုများပြီး ငွေကျပ်သန်းသုံးဆယ်ကျော်နိုင်သည်။

အားနာမနေဘဲ လော့ချန်သည် ထိုအရာအားလုံးကို တစ်ချက်တည်း သိမ်းယူလိုက်သည်။

ဂိုယွမ်သည် တုန်ယင်စွာ ထလိုက်ပြီး သူ၏ဓားရှည်ကိုပင် မယူဘဲ လော့ချန်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီဓားကို မင်းဆီမှာ အရင်ထားထားပေးမယ်... ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားတဲ့အခါ ငါကိုယ်တိုင် လာပြန်ယူမယ်...”

ထို့နောက် ဂိုယွမ်သည် ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်မှ ခုန်ဆင်းသွားသည်။

လော့ချန်ကတော့ ထိုသူကို အနည်းငယ် အထင်ကြီးသွားသည်။

ဤသူသည် မာန်မာနထောင်လွှားပြီး မိမိကိုယ်ကို သာလွန်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည့် တိုက်လိုစိတ်ရှိပြီး ရှုံးနိမ့်မှုကြောင့် မဆုတ်နစ်ခဲ့ပေ။ ဓားနှလုံးအဆင့်ကို သိမြင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

သို့သော် သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်လာသည့်အရာများကို ပြန်လည်ထုတ်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သိုင်းပြိုင်ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

ဂိုယွမ်သည် ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်မှ ထွက်သွားပြီးမှပင် လူအုပ်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... စီနီယာဂိုယွမ်တောင် ရှုံးသွားပြီ...”

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်အောက်မှာ လော့ချန်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူးလား...”

“စိတ်ဆိုးစရာပဲ...”

မင်းသားတန်းမှ လူများသည် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့လျက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင်။

“ရှူး...”

ပုံသဏ္ဌာန်ကြီးမားသည့် မျက်ခုံးညီသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လာသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် မထင်မှတ်ဘဲ ဤအချိန်တွင် ယှဉ်ပြိုင်ရန် ရဲဝံ့သူရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ အားလုံးက ထိုသူဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။

ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာသည့် မျက်ခုံးညီလူငယ်မှာ စုချင်းဖြစ်ပြီး ထုံရွှမ်ဒုတိယအဆင့်နောက်ပိုင်းသာ ရှိသည်။ ဂိုယွမ်ထက် များစွာနိမ့်ကျသည်။

“မင်း ငါ့ကို စိန်ခေါ်ချင်တာလား...”

လော့ချန်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

စုချင်းက ဟီးဟီးရယ်လိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောသည်။

“မင်းရဲ့စွမ်းအားက တကယ်ကို သန်မာတယ်... သိပ်ကိုသန်မာတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အဆင့်က နိမ့်လွန်းတယ်... ဆက်တိုက်တိုက်ပွဲတွေလုပ်ပြီးနောက် မင်းရဲ့ခန္ဓာထဲမှာ ချီစွမ်းအင်ဆိုတာ သိပ်မကျန်တော့ဘူးမဟုတ်လား... မဟုတ်ရင် မင်းက စီနီယာဂိုယွမ်ကို ဘာလို့ အေးအေးဆေးဆေး ဆင်းသွားခွင့်ပေးမှာလဲ...”

“ငါခန့်မှန်းရရင် မင်းအခု အားနည်းနေပြီလို့ထင်တယ်... ဒါကြောင့် ငါလာပြီး အမြတ်ထုတ်တာပဲ...”

စုချင်းသည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မျက်နှာတွင် လောဘစိတ်ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဟေ... ဟုတ်သားလား... ငါ ဘာလို့ ဒါကို မတွေးမိတာပါလိမ့်... လော့ချန်နဲ့ စီနီယာဂိုယွမ်တို့ရဲ့ တိုက်ပွဲက အရမ်းပြင်းထန်ခဲ့တာပဲ... စွမ်းအင်သုံးစွဲမှု အများကြီးရှိမှာပဲ... အခုဆို သူ့ရဲ့အကောင်းဆုံးအခြေအနေမှာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး...”

“သိရင်တော့ ငါအရင်တက်သွားရမှာပေါ့... လော့ချန်ဆီမှာ အနည်းဆုံး ငွေကျပ်သန်းတစ်ရာလောက်ရှိမှာပဲ...”

စုချင်း၏ စကားထွက်လာသည်နှင့် သိုင်းပြိုင်ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။

မင်းသားတန်းမှ အပြင်စည်းတပည့်များသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နောင်တရလျက်ရှိသည်။

လော့ချန်ကတော့ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်။ ထိုသူက သူ၏ ချီစွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းနေပြီဟု ထင်နေသည်။

ဤသို့တွေးခြင်းသည်လည်း သဘာဝကျပြီး အနည်းငယ် လိမ္မာသည်ပင်။ ဤမျှကြာရှည်ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ထုံရွှမ်ပထမအဆင့်အထွတ်အထိပ်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးပင်ဖြစ်စေ အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းနေမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် လော့ချန်တွင်တော့ ဤစိုးရိမ်မှုမရှိပေ။

သူ့တွင် ချီစွမ်းအင်ဝဲကတော့ခြောက်ခုရှိပြီး ပြန်လည်နာလန်ထူမှုစွမ်းအားမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် ချီစွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ်ထောက်ပံ့ပေးနေပြီး လက်ရှိသုံးစွဲထားသည့် ချီစွမ်းအင်မှာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံသာရှိသည်။

“အချိန်ဆွဲပြီး ချီစွမ်းအင်ပြန်ဖြည့်ဖို့ မတွေးနဲ့... ရှုံးလိုက်စမ်း...”

စုချင်းသည် အလွန်ပြတ်သားစွာ ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုးထိုးဖောက်လာပြီး လက်သီးပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထင်ရှားလာကာ လော့ချန်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

လော့ချန်သည် အချိန်မဖြုန်းလိုတော့ဘဲ တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ကြယ်ကြွေဓားကို အလျားလိုက် ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။ ထိုခုတ်ချက်သည် မြူခိုးငွေ့အနည်းငယ်မျှပင် မပါရှိပေ။

စုချင်း၏ လက်သီးအားသည် ခဏမျှသာ တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ခဏအကြာတွင် လက်သီးအားသည် ပြိုကွဲသွားသည်။

“ဘုန်း...”

စုချင်း၏ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် သွေးတစ်လှမ်းထွက်ကွဲလာပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ နောက်ပြန်လှည့်ကာ လဲကျသွားသည်။ သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်းရဲ့စွမ်းအားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ထိ သန်မာနေတုန်းလဲ...”

“မင်းက အရမ်းလိမ္မာတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့စွမ်းအားက အားနည်းလွန်းတယ်...”

လော့ချန်သည် ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့လာသည်။ သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ လှမ်းထည့်လိုက်သည်။

ထိုသူ၏ စကားများသည် လော့ချန်ကို သတိပေးလိုက်သည့်နှယ်ပင်။

ဤမျှကြာရှည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် အခြေအနေမကျဆင်းပါက အလွန်အံ့အားသင့်စရာဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

အကယ်၍ မည်သူမျှ စိန်ခေါ်ရန် မတက်လာတော့ပါက ဆုံးရှုံးမှုမှာ ကြီးမားလှပေလိမ့်မည်။

ယခုမှ သူသည် ငွေကျပ်သန်းခုနစ်ဆယ်မှ ရှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရရှိထားပြီး သတ္တမမြောက် ချီစွမ်းအင်ဝဲကတော့ကို ပြည့်စုံစွာ လေ့ကျင့်ရန် အနည်းငယ်သာ လုံလောက်သည်။

“သူ့ရဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေ တကယ်ကုန်ခမ်းနေပြီထင်တယ်... အခြေအနေလည်း ကျဆင်းနေပြီ...”

လော့ချန်သည် ဆေးလုံးသောက်ပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့နေသည့် ပုံစံကို မြင်သောအခါ ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဟမ်းခနဲ ပြောသည်။

“ဟုတ်ပါလား... သူ တိုက်ပွဲတိုင်းမှာ အဆင့်ကျော်ပြီး စိန်ခေါ်နေတာဆိုတော့ ဒီလိုဖိအားမျိုးအောက်မှာ ချီစွမ်းအင်တွေ ပိုမြန်မြန်ကုန်မှာပဲ... သူ့အဆင့်နဲ့ဆိုရင် အခုဆို ကန့်သတ်ချက်နားကပ်နေပြီထင်တယ်... ချက်ချင်း တွန်းလှန်နိုင်တဲ့အင်အားလည်း မရှိတော့ဘူး...”

“မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူတက်မလဲ... သူ့ကို အနားယူခွင့်မပေးနဲ့...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် နောက်လှည့်ကာ မင်းသားတန်းမှ အပြင်စည်းတပည့်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

မည်သူမှ တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။

မကြာခင် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိမည်နှင့် ယခုပင် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်ဆိုသည်မှာ သဘောတရားနှစ်ခုဖြစ်သည်။

စုချင်းသည်ပင် ဥပမာတစ်ခုဖြစ်သည်။

မည်သူမှ ထိုးထွက်ပြီး အခြားသူများအတွက် ခြေနင်းတုံးလုပ်ပေးလိုသူ မရှိပေ။

ထိုအချိန်တွင် ချီဂူးယွမ်၏ အေးစက်သော အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

“လော့ချန်ကို အနိုင်ယူသူတိုင်းကို ရွှေကျပ်သန်းတစ်ဆယ် ဆုချမယ်... ပြီးတော့ ငါ့ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို ကျင်းမင်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်...”

“ဟင်...”

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် မင်းသားတန်းမှ တပည့်ရာပေါင်းများစွာသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

ရွှေကျပ်သန်းတစ်ဆယ်ဆုကြေးသည် အလွန်ကြီးမားပြီး လူတိုင်း၏ နှလုံးကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် အခြေအနေမှာ ထင်ရှားသည်။

အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်ထံ မိတ်ဆက်ပေးခြင်းသည် မင်းသားတန်း၏ အဓိကအဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းကို ဆိုလိုပြီး ထိုအခါ ရာထူးနှင့် ဆက်ဆံမှုသည် သာမန်မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်များထက် များစွာကျော်လွန်လိမ့်မည်။

ဤအခြေအနေရှေ့တွင် ငွေကျပ်သန်းတစ်ဆယ်ဆုကြေးသည် သိပ်မထူးခြားလှတော့ပေ။

“ငါလုပ်မယ်...”

ဆုကြီးမားလှသည့်အခါ ရဲရင့်သူများ ပေါ်ပေါက်လာမည်မှာ သေချာသည်။ ချီဂူးယွမ်၏ အသံထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်လာသည်။

အခန်း (၂၁၂) ပြီးပါပြီ။