တက်လာချေ... ငါတစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်မယ်...

တိုက်ပွဲစင်ပေါ်သို့ တက်လာသူမှာ မျက်နှာစတုရန်းပုံ နားရွက်ကျယ်ကျယ်နှင့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ အသက်မှာ တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်၊ တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့်ရှိပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိသည်။ အပြင်စည်းတပည့်များထဲတွင် သူ၏အသက်မှာ အနည်းငယ်ကြီးပြီး အရည်အချင်းနှင့် မိသားစုနောက်ခံသည် မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်များထဲတွင် သာမန်သာဖြစ်သည်။ ဤအခွင့်အရေးကို အမိအရဖမ်းဆုပ်ကာ လော့ချန်ကို အနိုင်ယူပြီး မင်းသားတန်း၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်ဖြစ်လာရန် ရည်မှန်းထားသည်။

ဤသို့ဖြစ်လျှင် သူသည် အတွင်းစည်းတပည့်ဖြစ်လာရန် အခွင့်အလမ်းရရှိမည်ဖြစ်သည်။

“လော့ချန်... လှဲချလိုက်တော့...”

တိုက်ပွဲစင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်နှင့် မျက်နှာစတုရန်းလူငယ်သည် တိုက်စွမ်းအားကို အဆုံးစွန်ထိ မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သူ၏အနောက်တွင် ကြယ်ငါးပွင့်တောက်ပနေသော ထူးခြားသည့်တောင်တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာပြီး လေးလံသောအရှိန်အဟုန်က ပျံ့နှံ့လာကာ ခြေအောက်ရှိ တိုက်ပွဲစင်တွင် အလွှာလိုက် အက်ကွဲရာများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အရှိန်အဟုန်ကို အထွတ်အထိပ်သို့ စုစည်းပြီးသည့်အခါ မျက်နှာစတုရန်းလူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်မှ ထွက်ခွာလာသည်။

“မိုးကြိုးတောင်ခွဲ...”

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရင်း မျက်နှာစတုရန်းလူငယ်၏ ခြေထောက်ပေါ်တွင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ တောက်ပလာပြီး ပေါင်တစ်သောင်းစွမ်းအားဖြင့် လော့ချန်၏ ဦးခေါင်းကို ဦးတည်ကာ ဖိချလိုက်သည်။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် လော့ချန်သည်လည်း ထပ်မံဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ လက်သီးကို ဆုပ်ကာ လေထဲသို့ ထိုးထုလိုက်သည်။

“အိုး တောင် မြစ် ချီ...”

တဝေါဝေါအသံဖြင့် လေထုသည် အလွှာလိုက် ပေါက်ကွဲလျက် နားမခံသာသော ပေါက်ကွဲသံများက လူအုပ်ကြီး၏ စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ခါစေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များအကြား မျက်နှာစတုရန်းလူငယ်၏ ကိုယ်လုံးကြီးသည် လေထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်ကာ “ဘုန်း...” ခနဲအသံနှင့်အတူ တိုက်ပွဲစင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျလာသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာပေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မျက်နှာစတုရန်းလူငယ်မှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိသူဖြစ်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့်သာ အနိုင်ယူခံလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ တကယ်ပဲ အားနည်းနေသော အခြေအနေဟု ဆိုနိုင်ပါမည်လား။

လော့ချန်သည် မျက်နှာစတုရန်းလူငယ်၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းယူပြီးနောက် ညစ်ညမ်းသောအသက်ရှုမှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှူထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ပို၍ဖြူဖျော့လာပြီး စွမ်းအင်ဆေးလုံးများကို ထုတ်ယူကာ သောက်သုံးလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် အလျင်စလိုပင် အော်ပြောလိုက်သည်။

“သူက ဟန်ဆောင်နေတာပဲ... အခုဆို သူ့ရဲ့အဆုံးစွန်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ... သူ့ကို အနားယူခွင့်ပေးလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏အမြင်တွင် လော့ချန်သည် ကြီးမားသောတိုက်ကွက်များကို အကြိမ်ကြိမ်အသုံးပြုနေခြင်းမှာ စိတ်မလုံခြုံမှု၏ လက္ခဏာဖြစ်သည်။ ဤအခွင့်အရေးကို အမိအရဖမ်းဆုပ်ကာ လော့ချန်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အနိုင်ယူရမည်ဟု တွေးထားသည်။

“ရှူး...”

ထိုစဉ် မျက်ခုံးထူထူလူငယ်တစ်ဦးသည် တိုက်ပွဲစင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။ သူ၏ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

“ဟဲဟဲ... မင်းရဲ့ ဆက်လက်အနိုင်ယူမှုတွေ ဒီနေရာမှာ ရပ်တန့်ပြီး... မင်းရဲ့ပစ္စည်းတွေအားလုံးလည်း ငါ့လက်ထဲ ရောက်လာတော့မယ်...”

မျက်ခုံးထူထူလူငယ်သည် ဓားလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဓားအရှိန်ကို ထိန်းထားကာ နက်ရှိုင်းစွာ ချုပ်တည်းထားသည်။ သူသည် ဓားအသုံးပြုရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာမရှိသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဤလူများသည် သူ့ကို တကယ်ပဲ အလွယ်တကူရယူနိုင်သော အရာတစ်ခုအဖြစ် ယူဆနေကြသည်။

သို့ရာတွင် မုဆိုးနှင့် သားကောင်သည် အစကတည်းက နေရာလွဲပြီးသားဖြစ်သည်။

“ခုတ်...”

လေပြင်းတစ်ချက်တိုက်ခတ်လာသည်နှင့် မျက်ခုံးထူထူလူငယ်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လော့ချန်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ဓားရှည်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မိုးဖုံးမြေလွှမ်းသော ဓားအလင်းတန်းများသည် အထက်အောက် ယှက်နွယ်လျက် လော့ချန်ရှိနေရာ နေရာအား လုံးဝပိတ်ဆို့ထားကာ ရှောင်တိမ်းရန် နည်းလမ်းမရှိစေခဲ့ပေ။

လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများသည် ထက်ရှလာပြီး မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုကာ တိုက်ပွဲစင်ပေါ်တွင် ပုံရိပ်များ ဆွဲထုတ်လျက် ဓားအလင်းတန်းများထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

“ရွှီ...”

လော့ချန်သည် ဓားကို မည်သို့ထုတ်သုံးလိုက်သည်ကို မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ရပေ။ ဖြူဖျော့သောအလင်းတန်းတစ်ခုသာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး လော့ချန်သည် ဓားအလင်းတန်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ မျက်ခုံးထူထူလူငယ်၏ အနောက်တွင် ရပ်တည်နေပြီဖြစ်သည်။

“ချင်း...”

“ဘုန်း...”

မျက်ခုံးထူထူလူငယ်၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်သည် အားမရှိစွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး ညာဘက်ပခုံးတွင် အက်ကွဲရာတစ်ခုဖြစ်ပေါ်ကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

သူ၏မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှုံးနိမ့်သည်ကို လက်ခံလိုက်သော်လည်း မည်သို့ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို မသိရသည့်အတွက် စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း မသက်မသာဖြစ်နေသည်။

တိုက်ပွဲစင်အနီးတွင် ဒဏ်ရာပြန်လည်သက်သာရန် ထိုင်နေသော ဂိုယွမ်သည် မျက်လုံးထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာပြီး မျက်ခုံးများကို တွန့်ကွေးကာ တွေးတောနေသည်။

မျက်ခုံးထူထူလူငယ်ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် လော့ချန်၏ အသက်ရှူသံများသည် ပို၍လေးလံလာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် အသံကျယ်ဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“မြန်မြန်တက်ကြစမ်း... သူအခုဆို အဆုံးစွန်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ... သူ့ကို အနားယူဖို့ အခွင့်အရေး မပေးလိုက်နဲ့...”

တကယ်တော့ သူတိုက်တွန်းရန်မလိုအပ်ဘဲ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးသည် တိုက်ပွဲစင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။

လော့ချန်သည် စကားများများ မပြောဘဲ ဓားနှစ်ချက်ဖြင့်သာ ထိုသူကို လွှင့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ပစ္စည်းများကို သိမ်းယူလိုက်သည်။

“ရှူး...”

လော့ချန်အား အသက်ရှူဖို့အချိန်မပေးဘဲ နောက်ထပ်တစ်ဦးသည် တိုက်ပွဲစင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။

မျက်မြင်လူများအားလုံးက လော့ချန်သည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်နိုင်သည်။ ဤသို့သော အခွင့်အရေးကို မည်သူမဆို အလျင်စလို အမိအရဖမ်းဆုပ်လိုကြပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝလာမည့် အခွင့်အရေးကို အခြားသူလက်ထဲ မရောက်စေလိုကြပေ။

လော့ချန်သည် လာသမျှကို လက်ခံတိုက်ခိုက်ပြီး အကြိမ်တိုင်း သုံးကွက်အတွင်း အနိုင်ယူသည်။

သို့ရာတွင် အနိုင်ရတိုင်း သူ၏အသက်ရှူသံများသည် ပို၍လေးလံလာပြီး စွမ်းအင်ဆေးလုံးများကို ဆက်လက်သောက်သုံးနေရသည်။

“ဒီလူတွေက အရှက်မရှိလိုက်ကြတာ... လော့ချန်ကို အလှည့်ကျတိုက်ပွဲနဲ့ အင်အားကုန်ခမ်းအောင် လုပ်နေကြတယ်...”

ယွမ်ချီလန်သည် ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကူးလင်ဖန်လည်း မျက်ခုံးများကို တွန့်ကွေးကာ ပြောသည်။

“ဒီလိုဆက်သွားရင် လော့ချန်အတွက် အန္တရာယ်ရှိလာလိမ့်မယ်...”

လော့ချန်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ပထမအဆင့် အလယ်အလတ်သာရှိသူဖြစ်ပြီး ဤသို့သော အင်အားကုန်ခမ်းစေသည့် တိုက်ပွဲများကို မည်သို့မျှ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ချန်လင်းယူသည် တိုက်ပွဲစင်ပေါ်တွင် အသက်ရှူမြန်နေသော လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ်တွန့်ကွေးထားသည်။

ပုံမှန်အရ ဤမျှကြာရှည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်၏ အင်အားမှာ ကျဆင်းလာသင့်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်ထိ လော့ချန်သည် ဓားနှလုံးအဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဓားစွမ်းရည်ကိုပင် အနည်းငယ်သာ အသုံးပြုခဲ့သည်။

အင်အားကုန်ခမ်းနေသူတစ်ဦးသည် မိမိ၏စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပါမည်လား...။

“ဒီကောင်လေး... ဟန်ဆောင်နေတာမဟုတ်လား...”

လော့ချန်သည် နောက်ထပ်တစ်ဦးကို အနိုင်ယူပြီး သူ၏ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် သိမ်းယူလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ချန်လင်းယူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

မင်းသားတန်း၏ အပြင်စည်းတပည့်များသည် နောက်ကျကျန်မနေလိုကြဘဲ တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ လျင်မြန်စွာ စတင်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။

နောက်ထပ်တစ်ဦးကို အနိုင်ယူပြီးနောက် လော့ချန်သည် ဓားကိုထောက်ကာ အားမာန်ကုန်ခမ်းနေသော အမူအရာဖြင့် တိုက်ပွဲစင်ပေါ်တွင် ရပ်တည်နေပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှူထုတ်နေသည်။

“ဒီကောင်လေး ဘာလို့ မသေသေးတာလဲ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်နှာသည် သံမဏိရောင်ပြောင်းလဲသွားပြီး နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထင်ရှားလာသည်။

တိုက်ပွဲတိုင်း စတင်သည့်အခါတိုင်း လော့ချန်သည် လေထဲတွင် မီးခိုးရောင်ဖယောင်းတိုင်ကဲ့သို့ ထိလိုက်ရုံဖြင့် ပြိုလဲသွားမည်ဟု ထင်ထားသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ပွဲစင်ပေါ်တွင် ရပ်တည်နေသူမှာ အမြဲတမ်း လော့ချန်သာဖြစ်သည်။

ဤသို့သော ရဖြစ်မဖြစ်စိတ်နှင့် ဆုံးရှုံးမှုကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည်။

“မိုက်မဲလိုက်တာ... နောက်ထပ် ဘယ်သူတက်မလဲ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မင်းသားတန်း၏ အပြင်စည်းတပည့်များထဲတွင် မည်သူတစ်ဦးမျှ အသံမထွက်နိုင်တော့ပေ။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်ရှိသူများ မနည်းမနောရှိသော်လည်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်အထက်ရှိသူများမှာ များများစားစား မရှိဘဲ ယခင်တိုက်ပွဲများတွင် ထက်ဝက်ကျော်သည် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မည်သူမျှ သုံးကွက်ကျော် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

လေထဲတွင် မီးခိုးရောင်ဖယောင်းတိုင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် လော့ချန်ကိုပင် ဤလူများသည် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

မည်သူမျှ တိုက်ပွဲစင်ပေါ် တက်မလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် လော့ချန်သည် မျက်ခုံးများကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။

ယခင်အနိုင်ယူခဲ့သူများ၏ ပစ္စည်းများသည် သာမန်သာဖြစ်ပြီး တစ်ဦးလျှင် အများဆုံးမှာ ငွေကျပ်လေးသိန်း ငါးသိန်းသာရှိသည်။ စုစုပေါင်း ငွေကျပ်ငါးသိန်းခြောက်ဆယ်သာ ရရှိခဲ့ပြီး ဤပမာဏသည် လုံးဝမလုံလောက်ပေ။

မျက်ဝန်းများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လော့ချန်သည် ရမ်ရှောင်ကွမ်တို့အား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်တွေဟာ ထူးချွန်ထက်မြက်သူတွေချည်းပဲလို့ ပြောကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါလို အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူနဲ့တောင် တစ်ယောက်မှ မတိုက်ရဲဘူးပဲ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ပြင်းထန်စွာ တင်းကြပ်လာပြီး စားပွဲကို ပုတ်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။

“ကောင်လေး... ငါနဲ့ တစ်ချီ တိုက်ကြည့်ရဲလား...”

လော့ချန်၏ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာသည် ပို၍ပြတ်သားလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်အဆင့်လဲ... ငါက ဘယ်အဆင့်လဲ... ငါနဲ့တိုက်ရင် မင်းအရှက်မရှိဘူးလား...”

“မင်း...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် လူသတ်လိုစိတ်ပေါက်လာပြီး မျက်နှာသည် တစ်ခါအနီရောင် တစ်ခါဖြူဖျော့သွားသည်။

လော့ချန်သည် လေသံကို ပြောင်းလဲကာ မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်များကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံးကို ကြည့်ရတာ စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်နေကြဘူးနဲ့ တူတယ်... ဒါဆို ငါ မင်းတို့ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်...”

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်အောက်က လူတွေ အားလုံးကို တပြိုင်နက်တည်း တက်လာခွင့်ပေးမယ်... ငါတစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်မယ်...”

“...”

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် သိုင်းပြိုင်ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးသည် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

မင်းသားတန်း၏ အပြင်စည်းတပည့်များကို အုပ်စုဖွဲ့တိုက်ခိုက်ရန် သူကိုယ်တိုင်က စိန်ခေါ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မည်မျှ မာနကြီးသည့် စိန်ခေါ်မှုလဲ... မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းသည့် ကြံ့ခိုင်မှုလဲ...။

လူအုပ်ကြီးသည် လော့ချန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် လှိုက်လှဲသော အံ့အားသင့်မှုများကို စကားဖြင့် ဖော်ပြရန် မစွမ်းနိုင်သဖြင့် လုံးဝထိတ်လန့်သွားကြသည်။

“ကောင်လေး... မင်းက သေဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်နှာသည် အေးစက်လာသည်။

“ဘမ်း...”

အေးဆေးတည်ငြိမ်သော ချီဂူးယွမ်သည်လည်း ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်ကို အနိုင်ယူသူတိုင်း စွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးထောင်ကို ချီးမြှင့်မယ်... ပြီးတော့ အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ် တိုက်ရိုက်ခန့်အပ်မယ်...”

ချီဂူးယွမ်၏ အေးစက်နက်ရှိုင်းသော အသံသည် သိုင်းပြိုင်ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ထပ်ဟည်းစေပြီး လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်စေသည်။

ဤအပြင်စည်းမှ ထိပ်တန်းတပည့်ကြီးသည် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်သည်။

အခန်း (၂၁၃) ပြီးပါပြီ။