လူထုဒေါသ၊ အနိုင်မရနိုင်သော ခွန်အား

ချီဂူးယွမ်၏ အေးစက်လှသော အသံသည် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအုပ်ကို ထိတ်လန့်မှုမှ နိုးကြားစေသည်။

“ဟာ... ငါဘာကြားလိုက်တာလဲ။ လော့ချန်ကို အနိုင်ယူရုံနဲ့ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးထောင်ရမယ်တဲ့၊ အတွင်းစည်းတပည့်ဖြစ်ခွင့်လည်း ရမယ်တဲ့...”

“ချီဂူးယွမ်က တကယ်ဒေါသထွက်နေပြီ။ လော့ချန် ပြီးပြီ... သူ ပြီးသွားပြီ။ အတွင်းစည်းတပည့်ဖြစ်ရတာ ဘယ်လောက်များများ အိပ်မက်မက်နိုင်မလဲ။ အခု သူ့အင်အား ကျဆင်းနေတာ၊ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းလည်း ထိခိုက်နေပြီ၊ ငါတောင် ဝင်ရိုက်ချင်လာပြီ...”

“ဒါက သူ့ဘာသာ ရှာထားတာ။ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်တစ် အလယ်အလတ်လေးနဲ့ ဒီလောက်မာနကြီးရဲတာ...”

အပြင်စည်းတပည့်များ အားလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားကြသည်။ မင်းသားတန်းမှ မဟုတ်သော အပြင်စည်းတပည့်များသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ စမ်းသပ်လိုလာကြသည်။

ဤအခြေအနေသည် အလွန်အံ့အားသင့်ဖွယ်ဖြစ်သည်။

ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးထောင်ကို မဆိုထားနှင့်၊ အတွင်းစည်းတပည့်ဖြစ်ခွင့်ရရုံမျှဖြင့်ပင် အပြင်စည်းတပည့်များ၏ ဦးခေါင်းများကို ဆွဲဆောင်ရုံလောက်နှင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... ဒီနေ့တိုက်ပွဲက ငါတို့ မင်းသားတန်းရဲ့ အရှက်တရားဖြစ်တယ်... တကယ်လို့ လော့ချန်ကို စင်ပေါ်ကနေ ဘေးကင်းကင်းဆင်းသွားခွင့်ပေးလိုက်ရင် ငါတို့သိက္ခာ ကုန်းကောက်စရာတောင် ရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူး...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် မင်းသားတန်းမှလူများကို ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး မိုးကြိုးသံပမာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“စီနီယာရမ်ပြောတာ မမှားပါဘူး... ဒီကောင်က ဒီလောက်ရဲရင့်နေပြီး သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါတို့အားလုံးကို စိန်ခေါ်ရဲတယ်။ ဒါက အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ ရဲတင်းမှုပဲ။ သူ့ကို အရောင်တစ်ခုခုပြပေးရမယ်...”

“ဟုတ်တယ်... သူက ဒီအချိန်မှာ အားမရှိတော့ဘူး။ ငါတို့လူများများ တံတွေးတစ်ခွက်စီ ထွေးရင်တောင် သူ့ကို သေအောင်လုပ်လို့ရတယ်...”

“လော့ချန်ရဲ့သွေးနဲ့ ဒီနေ့ရဲ့အရှက်ကို ဆေးကြောရမယ်...”

“အားလုံးအတူတက်... သတ်ကြစို့...”

မင်းသားတန်းမှ မာနကြီးထူးချွန်သူများသည် ဤမျှလောက် အရှက်တရားကို မည်သည့်အခါမျှ မခံစားဖူးကြပေ။ ယခုအခါ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးတောက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လူအုပ်ထဲသို့ မီးပွားတစ်စက်ကျသည့်အလား မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထရပ်လာကြသည်။

ဧည့်သည်တော်ထိုင်ခုံများပေါ်တွင်...

ပဉ္စမအကြီးအကဲသည် အခြေအနေ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဝင်ရောက်ဟန့်တားရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ချင်တို့ယွမ်က လက်ဖြင့် တားလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ... ပဉ္စမအကြီးအကဲ၊ လော့ချန်ရဲ့ အကြီးမားဆုံးစွမ်းအားကို သင်မသိချင်ဘူးလား...”

ထိုနေရာတွင် ရှိသော အကြီးအကဲ ဆယ်ဦးကျော်အနက် မင်းသားတန်းနှင့် ရင်းနှီးသူ အချို့ရှိပြီး၊ တစ်ဦးက လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း ပါးစပ်ဖွင့်ပြောသည်။

“ဒီအကြောင်းအရင်းကို သူကိုယ်တိုင် စတင်ခဲ့တာဆိုတော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ တာဝန်ယူရမှာပေါ့။ အခု သူက လူထုဒေါသကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီ။ အတင်းတားလိုက်ရင်လည်း ဆီထဲမီးထည့်သလိုပဲ ဖြစ်မှာပါ...”

ဘေးနားရှိ အကြီးအကဲများလည်း ခေါင်းညိတ်ရင်း ထောက်ခံသည်။

“ဒီကောင်က မာနကြီးလွန်းပြီး ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းရမှန်း မသိဘူး။ ဒီလိုဆက်သွားရင် တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဒုက္ခရောက်မှာပဲ။ ဒီနေ့မှာ သူ့ကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်းပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ မဟုတ်ရင် အပြင်ထွက်သွားပြီး ငါတို့ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲသည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူလည်း လော့ချန်သည် ဤအချိန်တွင် မင်းသားတန်းကို စိန်ခေါ်ရဲသည့် အကြောင်းကို သိချင်နေသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခု မတော်မတရား ဖြစ်လာခဲ့လျှင် ထိုအခါမှ ဝင်ရောက်တားဆီးလျှင်လည်း မနှောင့်နှေးသေးပေ။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း လူဆယ်ဦးကျော်သည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တပြိုင်နက် တက်လာကြသည်။

“လော့ချန်... ငါတို့ မင်းသားတန်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စိန်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့။ လာ... သေစမ်း...”

“သတ်စမ်း...”

ဆယ်ဦးကျော်အနက် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် အဆင့်တစ်ရှိသူ သုံးဦးနှင့် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ရှိသူများသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းထန်စွာ၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး လော့ချန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

“လေပြွန်ပုံရိပ်...”

“တိမ်ယံဓား...”

“သွေးမြွေပတ်မှု...”

“ရေစီးလှိုင်းခွဲလက်ဝါး...”

ချက်ချင်းဆိုသလို ချီစွမ်းအင်အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး ဆယ်ခုကျော်သော တိုက်ခိုက်မှုများသည် လော့ချန်ကို လွှမ်းခြုံလာသည်။ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဟုန်ကြောင့် စင်မြင့်တစ်ခုလုံး လေပြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မြေပြင်သည် အသံမထွက်ဘဲ အက်ကွဲသွားသည်။

လော့ချန်သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဤအဆင့်သို့ရောက်လာသည့်အခါ ဘာကိုမှ ဂရုစိုက်ရန်မလိုတော့ပေ။ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုလိုက်ရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ မထင်မရှားဖြစ်သွားပြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကြယ်ကြွေဓားသံ တိုးညှင်းစွာ ထွက်ပြူလာသည်။

“ကောင်းကင်ယံဓားစွမ်းရည်ဒုတိယပုံစံ တိမ်ယံတည်နေရာ...”

“ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ...”

ချီစွမ်းအင်သည် သောင်းကျန်းလာပြီး ကောင်းကင်လွှမ်းခြုံသော ဓားအလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျယ်ပြောလှသော ဧရိယာတစ်ခုကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

“အား... အား...”

စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပြိုကွဲသွားပြီး နောက်မှလိုက်လာသော မင်းသားတန်းတပည့်များသည် ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားကာ သွေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးရင်း လဲကျနေကြသည်။

“သတ်စမ်း...”

နောက်ထပ် မင်းသားတန်းတပည့်တစ်အုပ်သည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး လော့ချန်ကို အတူတကွ တိုက်ခိုက်ရန် ဝင်ရောက်လာကြပြီး တိုက်ခိုက်မှုများသည် ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

လော့ချန်သည် မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေးလံသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာသည်။

“စွမ်းအင်စုစည်းအိုးကြီး...”

ခြေထောက်သုံးချောင်းနှင့် နားရွက်နှစ်ဖက်ရှိသော ချီစွမ်းအင်အိုးကြီးတစ်လုံးသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး တိုက်ခိုက်လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“အိုးဖြင့်မြေရေချီစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း...”

လော့ချန်သည် တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး လူအုပ်အထူဆုံးနေရာသို့ လက်သီးတစ်ချက်ထိုးလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

လက်သီးစွမ်းအင်သည် လေထုကို အလွှာလိုက် ပေါက်ကွဲစေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အမှတ်အသားများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အသံသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ဖြစ်သည်။

ဘုန်း...

မင်းသားတန်းတပည့် ငါးဦးမှ ခြောက်ဦးထိ တပြိုင်နက် သွေးအန်ပြီး လွင့်ထွက်သွားသည်။

“ရဲရင့်လွန်းတယ်...”

“ဆိုးရွားလိုက်တာ... ပြန်ခုခံရဲသေးတယ်...”

“ဒီနေ့ မင်းကို သွေးငါးပေါင်စီ ဖြန်းထွက်အောင် လုပ်မယ်...”

လော့ချန်ရှိ ပြင်းထန်သော ခွန်အားသည် မင်းသားတန်းတပည့်များကို ထိတ်လန့်စေမည့်အစား သူတို့၏ ဒေါသမီးတောက်များကို ပိုမိုတောက်လောင်စေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်။

လူပိုများလာပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာကာ ဝိုင်းထားသူများ၏ အရေအတွက်သည် နှစ်ဆယ်ကျော်သွားသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများသည် လေးမျက်နှာမှ လော့ချန်ကို လွှမ်းခြုံလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘုန်း...

လော့ချန်သည် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို အဆုံးထိ အသုံးပြုပြီး ဆယ်ဦးကျော်ကို အနိုင်ယူလိုက်သော်လည်း လက်သီးနှစ်ဖက်ဖြင့် လက်လေးဖက်ကို မခုခံနိုင်ပေ။ ဝိုင်းထားသူများ ပိုများလာသည်နှင့်အမျှ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ခိုက်မှုများစွာ ထိမှန်လာပြီး သူ့ချီစွမ်းအင်ကာကွယ်ရေးသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာကာ သွေးစွမ်းအင်များ ဆူပွက်လာသည်။

မစဉ်းစားဘဲ လော့ချန်သည် လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက်ပွတ်လိုက်ပြီး ခရမ်းပြာချပ်ဝတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

ဝမ်း...

ချီစွမ်းအင်ဖြင့် လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကာကွယ်ရေးအလွှာတစ်ခုသည် လော့ချန်ကို ခိုင်မာစွာ အကာအကွယ်ပေးထားသည်။ ရံဖန်ရံခါ ထိမှန်လာသော တိုက်ခိုက်မှုများသည် ရေပေါ်လှိုင်းလုံးသာဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“ဆိုးရွားလိုက်တာ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ဒေါသတကြီး မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။

လော့ချန်သည် ယခုအချိန်တွင် အန္တရာယ်ကြီးထဲရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ ခရမ်းပြာချပ်ဝတ်သာ မရှိခဲ့လျှင် မကြာခင် ရှုံးနိမ့်သွားနိုင်သည်။

ချီဂူးယွမ်သည် မျက်လုံးထောင့်များ တွန့်လိမ်လာပြီး အကြည့်များသည် နက်ရှိုင်းသော လှိုင်းကဲ့သို့ အေးစက်လာသည်။

လော့ချန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အသုံးပြုခဲ့သော ခရမ်းပြာသိုင်းဝတ်ရုံသည် ယခုအခါ လော့ချန်၏ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်ဖြစ်လာသည်။ သူ ဒေါသမထွက်ဘဲ နေနိုင်မည်လား။

ရွှတ်...

ခရမ်းပြာသိုင်းဝတ်ရုံ၏ အကာအကွယ်ဖြင့် လော့ချန်သည် ဘာကိုမှ ဂရုစိုက်ရန်မလိုတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လူအများဆုံးနေရာသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

“သေလမ်း ရှာနေတာလား...”

“အားလုံးအတူတကွ လုပ်ကြစို့... သတ်ပစ်ကြမယ်...”

မင်းသားတန်းတပည့်များသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ရင်း အတူတကွ ဝိုင်းထားသည်။

လော့ချန်သည် အခြားနေရာမှ တိုက်ခိုက်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြယ်ကြွေဓားပေါ်တွင် မီတာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုကို စုစည်းလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ပိုင်းဖြတ်ခြင်းဓားစွမ်းရည်တတိယပုံစံ လျှပ်စီးဖြတ်ခြင်း...”

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ဓားအလင်းတန်းတစ်ချက်ဖြတ်လိုက်ရာ လော့ချန်ရှေ့တွင် ခုနစ်ယောက်မှ ရှစ်ယောက်ထိ သွေးအန်ပြီး လွင့်ထွက်သွားသည်။

လော့ချန်သည် ခရမ်းပြာရတနာဝတ်ရုံကို အားကိုးရင်း တိုက်ခိုက်မှုများစွာကို ခံယူပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ချက်လှုပ်ရှားကာ မင်းသားတန်းတပည့်များ၏ နောက်ထပ်အုပ်စုဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

“ကောင်းကင်ယွမ်တစ်ဖြတ် လေပြတ်ဖြတ်နည်း...”

“အိုးဖြင့်မြေရေချီစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း...”

“ကောင်းကင်ယံဓားစွမ်းရည်ဒုတိယပုံစံ တိမ်ယံတည်နေရာ...”

လော့ချန်သည် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို အဆုံးထိ အသုံးပြုရင်း ခန္ဓာကိုယ်သည် ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။ စင်မြင့်တစ်ခုလုံးတွင် သူ၏ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သည့်အခါတိုင်း မင်းသားတန်းတပည့်များသည် သွေးအန်ပြီး လွင့်ထွက်သွားကြပြီး ကျားတစ်ကောင် သိုးအုပ်ထဲဝင်ရောက်သည့်အလား သူ၏ ဓားတစ်ချက်၊ လက်သီးတစ်ချက်ကို မည်သူမျှ မခုခံနိုင်ပေ။

“ဒါ ဒါ ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ထူးဆန်းနိုင်ရတာလဲ... ဒီလောက်လူများနဲ့ လော့ချန်တစ်ယောက်ကို မနိုင်ဘူးလား။ သူက အားမရှိတော့ဘူးလို့ မထင်နေဘူးလား၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်သန်မာနေသေးတာလဲ...”

အဆုံးတွင် တပည့်တစ်ယောက်က ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စကားပင် ထစ်အနေသည်။

“ငါထင်တာက လော့ချန်ရဲ့ အင်အားက ကျဆင်းမသွားဘဲ ပိုပြီးတောင်သန်လာနေသလိုပဲ...”

“ငါလည်း အဲဒီလိုခံစားရတယ်... သူက လူသားသားရော ဟုတ်ရဲ့လား...”

ပွဲကြည့်လူအုပ်သည် လုံးလုံးလျားလျား ထိတ်လန့်သွားသည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်တစ် အလယ်အလတ်ရှိသူတစ်ဦးသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ရှိသူ ဆယ်ဦးကျော်ကို တပြိုင်နက်တိုက်ခိုက်ပြီး အားလုံးကို သွေးအလိမ်းလိမ်းစီးကျစေသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် မည်သို့ကြည့်ကြည့် ထူးဆန်းလှပြီး အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၂၁၄) ပြီးပါပြီ။