မင်းနဲ့ငါ မဖြစ်မနေ တစ်ကြိမ်တိုက်ရမယ်

“ဘုန်း...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်တစ်ချက်လက်ဝါးဖြင့်ရိုက်ချလိုက်ရာ ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်တစ်ခုလုံး လေပြင်းတိုက်ခတ်၍ လှိုင်းလုံးစွမ်းအင်များ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ဝါးရုံပင်အရွယ်အစားရှိသော အပြာရောင်လက်ဝါးရာတစ်ခုသည် လော့ချန်ကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းလာသည်။ ထိုလက်ဝါးရာမထိတွေ့မီမှာပင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရာလွတ်များသည် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်ကာ ပြိုကျတော့မည့်အလား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ပရိသတ်များသည် ဤမြင်ကွင်းကို အံ့သြထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ရမ်ရှောင်ကွမ်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာမည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

လက်ဝါးရာ၏ ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ခံစားမိသည်နှင့် လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများသည် စူးရှလာပြီး ကြယ်ကြွေဓားကို ကိုင်စွဲကာ သူ့ခန္ဓာမှ ထက်ရှသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့ခန္ဓာထဲရှိ စွမ်းအင်ဝဲကတော့ခြောက်ခုကို အားအပြည့်နှင့် လှုံ့ဆော်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်...

ရှူး...

သေးသွယ်သော အရိပ်တစ်ခုသည် လော့ချန်ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ထိုသူမှာ ချန်လင်းယူပင် ဖြစ်သည်။

“ဖျက်...”

ချန်လင်းယူ၏ ကိုယ်ဟန်သည် သေးသွယ်လှသော်လည်း ထူးခြားသော ခန့်ညားခံ့ညားမှုတစ်မျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ သိမ်မွေ့သော လက်သီးသည် ကျောက်စိမ်းအလင်းတန်းများအဖြစ် တောက်ပလာပြီး တည့်တည့်ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ကျောက်စိမ်းအလင်းတန်းနှင့် လက်ဝါးရာထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်နေရာလွတ်သည် ရုတ်ချည်းဖောင်းကားပေါက်ကွဲသွားသည်။ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လော့ချန်သည် ဟန်ချက်ပျက်ကာ အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားရပြီး သွေးစွမ်းအင်များ လှုပ်ခတ်လာသည်။

“ဒါက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့် ထိပ်တန်းသိုင်းသမားရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား... တကယ်ကို အံ့သြဖွယ်ရာပဲ။ ငါအခုလောလောဆယ် သူတို့နဲ့ယှဉ်ရင် အဆမတန် နိမ့်ကျနေသေးတယ်...”

လော့ချန်သည် ဟန်ချက်ကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ စွမ်းအားသည် သူထင်ထားသည်ထက် သာလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

ဤသို့ဖြစ်ပေါ်ခြင်းမှာ ရမ်ရှောင်ကွမ်နှင့် ချန်လင်းယူတို့သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်ရှိ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားများဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အပြင်စည်းတပည့်များစွာထဲတွင် အဆင့် ၂၀ အတွင်းဝင်နိုင်သူများသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သိုင်းသားမားများ ဖြစ်နိုင်ပါမည်လား။

ဘမ်း...

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ခုန်ကျော်လှည့်လိုက်ပြီး စင်မြင့်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ထားလိုက်သည်။

“ချန်လင်းယူ၊ မင်းရဲရဲဝံ့ဝံ့ ငါ့ကို တားဆီးရဲတယ်ပေါ့...”

ချန်လင်းယူက မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြန်ပြောသည်။

“ရမ်ရှောင်ကွမ်၊ မင်းက ဘယ်လိုအဆင့်ရှိသူလဲ။ ငါ့ဆရာတူ မောင်လေးကို လက်စွမ်းပြရဲတယ်ပေါ့။ အရှက်တရားဆိုတဲ့ စကားလုံးနှစ်လုံးကို ဘယ်လိုရေးရမလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်လုံးများသည် သွေးအိမ်များ ပြည့်လျှံလာသည်။

“လက်အောက်ရှုံးနိမ့်သူတစ်ယောက်က ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလောက် အာချောင်ရဲတယ်ပေါ့။ အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်။ ဖယ်စမ်း... မဟုတ်ရင် မင်းကိုလည်း အကြွေးမဆပ်နိုင်အောင် ငါလုပ်ပစ်မယ်...”

ချန်လင်းယူ၏ မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မယိမ်းမယိုင်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

“အရင်တစ်ခေါက်က မင်းက ငါ့ကို ကံကောင်းလို့ အနိုင်ရခဲ့တာ။ ငါက မင်းကို တကယ်ကြောက်မယ်ထင်နေလား။ မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကို အကြွေးမဆပ်နိုင်အောင် လုပ်မလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်သေးတယ်...”

“ကောင်းပြီ။ ဒီနေ့ မင်းကို တစ်ခါတည်း ရှင်းပစ်မယ်...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချန်လင်းယူဆီသို့ တဟုန်ထိုး အပြေးအလွှားသွားလိုက်သည်။

“ချင်းရှာယွမ်ကျန်...”

လမ်းတစ်ဝက်ရောက်ချိန်တွင် ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် အပြာရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် အပြာရောင်အရိပ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်သွားကာ ချန်လင်းယူဆီသို့ လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“ပြန်ဖယ်သွား...”

ချန်လင်းယူလည်း ဒေါသစိတ်သုံးပုံတစ်ပုံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းနင်းလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်နေရာလွတ်သည် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူမ၏ သေးသွယ်လှပသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အရှိန်အဟုန်မြင့်တက်လာပြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်ထက် လျော့နည်းမသွားပေ။ သူမ၏ သိမ်မွေ့သော လက်သီးသည် ယခုအခါ သွေးသားမဟုတ်တော့ဘဲ ရွှေနှင့်ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့်အလား တစ်ချက်ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

လက်သီးနှင့်လက်ဖဝါးထိတွေ့သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်နေရာလွတ်သည် တစ်စက္ကန့်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက်...

ဟုန်းခနဲအသံဖြင့် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ဗဟိုပြုကာ ပြန့်ကျဲထွက်ပေါ်လာသည်။

မြေပြင်သည် ချက်ချင်းပင် ဓားသောင်းပေါင်းများစွာဖြင့် ခုတ်ထစ်ခံရသည့်အလား အက်ကွဲရာများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ရင်ဆိုင်ရောက်ရှိလာသော ပြင်းထန်စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ရင်ဆိုင်ရင်း လော့ချန်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်စိမ်းအကာအရံသည် ပြင်းထန်စွာ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်သွားပြီး သူသည် အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဆုတ်သွားကာ စိတ်ထဲတွင် အံ့သြမှုဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ပင် သန်မာလှသည်။ တိုက်ပွဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကိုပင် သူသည် အားအပြည့်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ရပ်တည်ရသည်။

ဖန်း ဖန်း ဖန်း...

ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများအတွင်း၌ အရိပ်နှစ်ခုသည် တစ်ပြိုင်နက်အနောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ခြေလှမ်း ၁၂ လှမ်းဆုတ်သွားပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခြေရာများကို ထင်ရှားစွာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ချန်လင်းယူကမူ ခြေလှမ်း ၁၁ လှမ်းသာ ဆုတ်သွားသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ချန်လင်းယူက အနည်းငယ် သာလွန်နိုင်ခဲ့သည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း ညစ်ထေးနေပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြာရောင်အရိပ်သည် ပို၍ပင် ထင်ရှားလာကာ ချန်လင်းယူကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းသေရမယ်...”

“ဘုန်း...”

စကားသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ နောက်ကွယ်တွင် လှိုင်းလုံးများသဖွယ် လှုပ်ရှားနေသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ကြယ်ခုနစ်ပွင့်တို့သည် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။ သူ၏ အရှိန်အဟုန်သည် ရုတ်ချည်း မြင့်တက်လာပြီး ကြီးမားသော မြစ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စေသည်။

“ဟား... ဟား... နင့်ကို ငါကြောက်မယ်ထင်လား...”

ချန်လင်းယူသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို ရှေ့သို့ နင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော ကျောက်စိမ်းအဝိုင်းတစ်ခုသည် ထင်ရှားလာသည်။ ထိုအဝိုင်းတွင်လည်း ကြယ်ခုနစ်ပွင့်တို့ ရှိနေသည်။

“ဘုန်း...”

သူတို့နှစ်ဦးသည် သိုင်းဝိညာဉ်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အရှိန်အဟုန်များသည် ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့သွားသည်။ ထို့ကြောင့် လေထုထဲတွင် သိမ်မွေ့သော လှိုင်းရိပ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“အို့၊ ရမ်ရှောင်ကွမ်နဲ့ ချန်လင်းယူက တကယ်ကြီး အလွန်အမင်း တိုက်ခိုက်တော့မယ်ပဲ...”

“သူတို့နှစ်ယောက်က အရင်ကတည်းက ရန်ငြိုးရှိထားပြီးသား။ ဒီနေ့ မင်းသားတန်းက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အရှက်ရမှုကို ခံလိုက်ရတော့ ရမ်ရှောင်ကွမ်ရဲ့ ဒေါသစိတ်နဲ့ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ လက်လျှော့မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူကပိုပြီး အဆင့်မြင့်တယ်ဆိုတာ မသိရသေးဘူး...”

“ချန်လင်းယူဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ အခုနက သူတို့နှစ်ယောက် အားပြိုင်တိုက်ခတ်ရင်း သူမက သိသိသာသာ အသာစီးရခဲ့တာပဲ...”

“ဒါပေမဲ့ သေချာတာမဟုတ်ဘူး။ တစ်လအရင်က သူတို့နှစ်ယောက်တိုက်ကြတဲ့အခါ ရမ်ရှောင်ကွမ်က ချန်လင်းယူကို အမြဲတမ်း ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့တာလေ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်နှင့် ချန်လင်းယူတို့သည် အပြင်စည်းတပည့်များထဲတွင် အဆင့် ၂၀ အတွင်းဝင်ရောက်ထားသည့် ထင်ရှားသော သိုင်းသမားများဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့လှုပ်ရှားလာသည်နှင့်အမျှ ပရိသတ်အားလုံး၏ အာရုံကို ချက်ချင်းဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဓားများဆွဲထုတ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် စင်မြင့်အလယ်တွင် မမြင်ရသော စွမ်းအင်နံရံတစ်ခုသည် ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာစေခဲ့သည်။

အရှိန်အဟုန်ပြင်းထန်သော အရိပ်တစ်ခုသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ထိုသူမှာ ပဉ္စမအကြီးအကဲပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ပဉ္စမအကြီးအကဲက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ဦး... အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးက နီးကပ်လာပြီ... တကယ်လို့ တိုက်ချင်ရင် တစ်လလောက်စောင့်ပြီး တိုက်လို့ရတယ်... ဒီနေ့ရဲ့ကိစ္စကို ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ကြစမ်း...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ဒေါသအမျက်ထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်လျှော့ရန် အလျဉ်းဆန္ဒမရှိသဖြင့် မျက်နှာတင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“တစ်လစောင့်စရာမလိုဘူး။ ဒီနေ့တင် ငါတို့ အနိုင်အရှုံးခွဲရမယ်...”

“ရဲတင်းလွန်းတယ်...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည့် အသံသည် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးပစ်ချသံကဲ့သို့ ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဆုတ်သွားစေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစီးကျလာသည်။

“ခင်ဗျား...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ပဉ္စမအကြီးအကဲကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ထင်ရှားလာသည်။

“ဘာလဲ၊ မင်းက ငါ့ကို လက်စွမ်းပြဖို့ ကြံရွယ်နေတာလား...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့မင်းသားတန်းက ဘယ်လောက်ပဲ အင်အားကြီးမားနေပါစေ၊ ဥပဒေမဲ့ပြုမူလို့ရတဲ့ အဆင့်ထိတော့ မရောက်သေးဘူး။ ထပ်ပြီး စကားများရင် ငါက ဂိုဏ်းစည်းမျဉ်းအတိုင်း အရေးယူမယ်...”

“ရမ်ရှောင်ကွမ်၊ ဒီလောက်ဆို ရပ်လိုက်တော့...”

ချီဂူးယွမ်၏ အေးစက်သော အသံသည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်ကို နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချီဂူးယွမ်သည် ထရပ်လိုက်ကာ ပြောသည်။

“ဒီထက်ပိုပြီး အရှက်ရစရာ မလိုတော့ဘူး... သွားမယ်...”

ထို့နောက် ချီဂူးယွမ်သည် လှည့်ထွက်ကာ သိုင်းပညာပြိုင်ကွင်းအပြင်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ယနေ့ လက်စွမ်းပြရန် ခက်ခဲမည်ကို သိရှိထားပြီး ချန်လင်းယူကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “တစ်လအကြာမှာ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ဒီနေ့ရဲ့ကိစ္စအတွက် မင်းကို အကြွေးဆပ်စေရမယ်...”

“ပြီးတော့ မင်းဆိုတဲ့ အသုံးမကျသူ...”

အကြည့်ကို လော့ချန်ဆီသို့ လှည့်လိုက်ပြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ရဲ့ အကြွေးကို ခဏမှတ်ထားလိုက်မယ်။ ငါတို့မင်းသားတန်းကို ပြစ်မှားမိတာက သေရာလမ်းကို ရွေးလိုက်တာပဲ။ နှစ်ယောက်စလုံး စောင့်ကြည့်ထား...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ရွံ့သည့်အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

“စိတ်ချပါ။ တစ်လအကြာမှာ ငါလည်း အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ပါဝင်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းနဲ့ငါ မဖြစ်မနေ တစ်ကြိမ်တိုက်ကြသေးတာပေါ့...”

ဤရတနာများဖြင့် သူသည် စွမ်းအင်ဝဲကတော့ကိုးခုကို ဖြစ်ပေါ်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်သို့ ထိုးဖောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စွမ်းအားသည် အဆင့်တစ်ဆင့်မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်ပြီး တဖက်လူနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် စွမ်းရည်မရှိသည်မဟုတ်ပေ။ တဖက်လူကို အလွယ်တကူ ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုမူခွင့်ပေးနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

“လော့ချန်က ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စိန်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့...”

လူများစွာသည် အံ့သြထိတ်လန့်ကာ မျက်လုံးများပြူးကျယ်လျက် ကြည့်နေကြသည်။

“အို့၊ မင်းက အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ပါဝင်မယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ ကောင်းတယ်။ သိပ်ကောင်းတယ်...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်ဆံများသည် အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ပါးစပ်သည် ပြုံးယောင်သန်းလာကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာများ ထင်ရှားလာသည်။

သူသည် လော့ချန်ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ရှင်းပစ်ရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ လော့ချန်က အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးတွင် ပါဝင်မည်ဆိုသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤမျှလောက် ဒုက္ခခံကာ စဉ်းစားရန်မလိုတော့ပေ။

လော့ချန်သည် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးတွင် ပါဝင်လာသည်နှင့်အမျှ သူ့ကို ရှင်းပစ်ရန် နည်းလမ်းတစ်သောင်းသည် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူလိုချင်သော ရလဒ်ကို ရရှိပြီးနောက် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် နောက်ထပ်မနေတော့ဘဲ ရမ်ချင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

အဓိကဇာတ်လိုက် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ အခြားအပြင်စည်းတပည့်များလည်း တစ်စတစ်စ ထွက်ခွာသွားကြပြီး အံ့သြသံများသည် တစ်နေရာပြီးတစ်နေရာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ဆွေးနွေးနေသည့် အဓိကဇာတ်ကောင်မှာ လော့ချန်ပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့ အံ့သြဖွယ်ရာဖြစ်ရပ်များသည် များပြားလွန်းလှပြီး လူများစွာသည် ယခုထိ အံ့သြနေကြဆဲဖြစ်ပြီး မမှန်ကန်သည့်ခံစားချက်မျိုးဖြင့် ကျန်ရှိနေကြသည်။

အခန်း (၂၁၆) ပြီးပါပြီ။