အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီး၊ ရှောင်လွှဲမရသောလမ်း

လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြသည်။ မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း မျက်နှာများ မည်းမှောင်ကာ ထွက်ခွာသွားကြပြီး လော့ချန်ကို မကျေနပ်သည့် အကြည့်များဖြင့် ဖြတ်ကျော်သွားချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖုံးကွယ်ထားသည်။

လော့ချန်သည် သူတစ်ပါးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပဉ္စမအကြီးအကဲထံ ဦးညွှတ်လျက် အရိုအသေပြုသည်။

“မုအကြီးအကဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲက ပြုံးလျက် ဖြေသည်။

“ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး... ငါက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ မှာကြားချက်အရ မင်းရဲ့အသက်ကို တတ်နိုင်သမျှ ကာကွယ်ပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ...”

လော့ချန်သည် ခဏတစ်ဖြုတ် စဉ်းစားပြီးနောက် မေးသည်။

“ကျွန်တော်ရဲ့ ဆရာသမားလား...”

“ဟုတ်တယ်... မင်းဆရာသမားက တိုက်ရိုက်ထွက်မလာနိုင်လို့ ငါ့ကို လွှတ်လိုက်တာ...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်း အသက်ရှင်နိုင်မရှင်နိုင်က မင်းကိုယ်မင်း အားကိုးရမယ်...”

“မင်းနဲ့ ယန်ချီ တို့ဟာ သေခြင်းရှင်ခြင်း ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရမှာ... ဒါဟာ တရားမျှတတဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီး ဘယ်သူမှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး... မင်းရဲ့ စွမ်းအားက မလုံလောက်ရင် ယန်ချီက မင်းကို တိုက်ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်ရင်တောင် ငါ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး... မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအားက သာတူညီမျှမှသာ ငါ အလယ်မှာ ဝင်ညှိနှိုင်းပြီး ဒီတိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးရှိတယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

သူသည် ၎င်းကို နားလည်သည်။ ဆရာသမားအနေဖြင့် ဤမျှသာ လုပ်ပေးနိုင်သည့် အဆုံးစွန်နယ်မြေဖြစ်သည်။

“အခုကြည့်ရတာ ဒီအရာအားလုံးက အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်နေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်... ချန်အကြီးအကဲတောင်မှ မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ဒီလောက်ထိ သန်မာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး... ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ရဲ့ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားတောင် မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး...”

ယခင်ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း ပဉ္စမအကြီးအကဲ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို အံ့သြစေနိုင်သည့် အရာများမှာ များများစားစား မရှိတော့ပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင် ထူးခြားသည့်အဖြစ်အပျက်များက ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ချန်လင်းယူက ရယ်မောလျက် ပြောသည်။

“ဘယ်သူကထင်မှာလဲ... ဆရာတူ‌မောင်လေးက ဒီလောက်ထိ တော်တယ်လို့... ဆရာသမားက ဒီသတင်းကို ကြားရရင် မုတ်ဆိတ်တွေတောင် ထောင်ထလာလိမ့်မယ်...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲက ချန်လင်းယူကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“မိန်းကလေး... တစ်ခြားသူတွေအကြောင်းပဲ စိတ်ဝင်စားနေတာမျိုး မလုပ်နဲ့... ငါကြားရတာက မင်း အရင်က ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို ရှုံးသွားတယ်တဲ့... နောက်တစ်လဆို အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ မင်းတို့ သေချာပေါက် တွေ့ရလိမ့်မယ်... ဒီနေ့ဖြစ်ရပ်တွေကြောင့် အဲဒီအခါ သူက လက်စလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း သတိထားရမယ်...”

ချန်လင်းယူက နီရဲသောနှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွာဖွာ စူပြလျက် ပြောသည်။

“သတိထားရမှာက သူပဲ... နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရရင် ကျွန်မသူ့ကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူပစ်မယ်...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲက သိုးမွှေးမုတ်ဆိတ်ကို ဆွဲလှုပ်လျက် ပြောသည်။

“ဟဲဟဲ... ဒီလို ယုံကြည်မှုရှိတာကောင်းပါတယ်... မင်း ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို အနိုင်ယူနိုင်ရင် အပြင်စည်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးထဲ ဝင်ရောက်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးရှိတယ်...”

“ငါ ကြိုတင်ပြောပြလိုက်မယ်... ဒီနှစ်ရဲ့ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲ ထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးအတွက် ဆုလာဘ်တွေက အရင်ကထက် ပိုပြီး ထူးကဲတယ်... ဒီတစ်လအတွင်း မင်း ကောင်းကောင်းကြိုးစားရမယ်...”

ချန်လင်းယူ၏ မျက်ဝန်းများသည် အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။

“ဘယ်လိုဆုလာဘ်တွေလဲ...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲက ခေါင်းခါပြီး နက်နဲစွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“မိန်းကလေး... ငါ့ကို စကားလာမနှိုက်နဲ့... ဆုလာဘ်အသေးစိတ်ကို အကြီးအကဲတွေ ဆွေးနွေးနေတုန်းပဲ... နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ အတည်ပြုထုတ်ပြန်မယ်... ဒါပေမဲ့ အရင်ကထက် သေချာပေါက် ပိုကောင်းမှာပဲ...”

လော့ချန်သည် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“အရင်နှစ်တွေက အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲရဲ့ ထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးအတွက် ဆုလာဘ်တွေက ဘာတွေလဲ...”

“ဆယ်ယောက်မြောက်နေရာက အနည်းဆုံး ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး နှစ်ထောင်ရတယ်... တစ်နေရာတိုးတိုင်း ဆုလာဘ်က ပိုတိုးလာတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ပထမနေရာရတဲ့သူက ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး သုံးသောင်းနဲ့ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့ သွေးကြောဆေးလုံးတစ်လုံးရတယ်... ပြီးတော့ သိုင်းပညာပြတိုက်ကြီးမှာ ဂိုဏ်းရဲ့ အဓိကကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လေ့ကျင့်ခွင့်ရတယ်...”

အဓိကကျင့်စဉ်ကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ချန်လင်းယူ၏ အသံထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရောယှက်နေသည်။

ကောင်းမွန်သော ကျင့်စဉ်တစ်ခုသည် ချီစွမ်းအင်၏ အရည်အသွေးနှင့် ပမာဏကို မြှင့်တင်ပေးရုံသာမက သိုင်းသမား၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို သိသိသာသာ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သည်။ ထို့အပြင် လေ့ကျင့်ချိန်ကိုလည်း များစွာ သက်သာစေနိုင်သည်။

ဆိုရလျှင်၊ သိုင်းဝိညာဉ်ပြီးလျှင် လေ့ကျင့်သည့် ကျင့်စဉ်သည် သိုင်းသမားတစ်ဦးအတွက် အရေးအကြီးဆုံး အရာဖြစ်သည်။

သို့သော် အပြင်စည်းတပည့်များသည် သိုင်းပညာပြတိုက်ကြီးတွင် ကြယ်လေးပွင့်အောက် ကျင့်စဉ်များကိုသာ ရွေးချယ်လေ့ကျင့်ခွင့်ရှိသည်။ ကြယ်ငါးပွင့်ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်လိုလျှင် ဂိုဏ်းအတွက် ပံ့ပိုးမှုအမှတ်များဖြင့် ဝယ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

အဓိကကျင့်စဉ်များကိုမူ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသည့် အတွင်းစည်းတပည့်များသာ လေ့ကျင့်ခွင့်ရှိသည်။

လော့ချန်သည် ကျင့်စဉ်များကို စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကောင်းဆုံးကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်သည့် မြေရေချီစွမ်းအင်ကျင့်စဉ်ပင်လျှင် သူ၏ ကောင်းကင်နဂါးကျင့်စဉ်နှင့် ယှဉ်လျှင် အလှမ်းဝေးသည်။

ကျင့်စဉ်ထက် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး သုံးသောင်းဆုလာဘ်က သူ့အတွက် ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

သူ့အတွက် ယခုအခါ အကြီးမားဆုံးလိုအပ်ချက်မှာ ငွေကြေးဖြစ်သည်။

ငွေကြေးရရှိရန် အခွင့်အရေးတိုင်းကို လက်လွှတ်မခံသင့်ပေ။

ပဉ္စမအကြီးအကဲက လော့ချန်၏ စိတ်ကို ရိပ်မိပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ အပြင်စည်းတပည့်အားလုံး ပါဝင်နိုင်တယ်... အဲဒီအခါ ထူးချွန်သူတွေ စုဝေးနေမှာပဲ...”

“လော့ချန်... မင်း တစ်လအတွင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် မင်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆို ထိပ်ဆုံးတစ်ရာထဲ ဝင်ရောက်နိုင်တဲ့ အလားအလာရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မင်း ပါဝင်ဖို့ မတိုက်တွန်းဘူး...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲက ခေါင်းခါသည်။

လော့ချန်သည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

“ဘာ့ကြောင့်လဲ...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲက သက်ပြင်းချလျက် ပြောသည်။

“ဒီနေ့ မင်း မင်းသားတန်းကလူတွေကို ဒီလောက်ထိ အရှက်ခွဲလိုက်တာကြောင့် သူတို့ကို လုံးဝရန်စပြီးပြီ...”

“မင်းသားတန်းထဲက အပြင်စည်းတပည့်တွေထဲမှာ ထူးချွန်သူတွေ အများကြီးရှိတယ်... အပြင်စည်းထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးထဲမှာ ခြောက်ဦးက မင်းသားတန်းကလူတွေပဲ... မင်း အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ပါဝင်မယ်ဆိုရင် သူတို့က မင်းကို လုံးဝလွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... တစ်ခြားသူတွေကို မပြောနဲ့... ရမ်ရှောင်ကွမ်တစ်ယောက်တည်းကတောင် လက်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“အခုဆို မင်းသားတန်းကလူတွေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း မရှိတော့ဘဲ စိတ်ရှိတိုင်း လှုပ်ရှားနေကြပြီ... မင်း အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ပါဝင်မယ်ဆိုရင် မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်ပေါ်ဘူးလို့ အာမခံလို့မရဘူး...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးခဲလှသည့် ဓားသွားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် အကြီးအကဲများ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လျစ်လျူရှုရဲပြီး၊ ချီဂူးယွမ်ဆိုသည့် အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးကပင် သူ့သဘောအတိုင်း အတွင်းစည်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးမည်ဟု ကတိပြုနိုင်သည်။

ဤအချက်နှစ်ချက်မှပင် မင်းသားတန်း၏ ဂိုဏ်းအတွင်းသြဇာသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အတိုင်းအတာထိ ရှိနေကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

သို့သော် ရန်စပြီးပြီဖြစ်သည့်အတွက် ရှောင်လွှဲရန် ဒုတိယလမ်းမရှိတော့ပေ။

ဤသူများကို မည်သို့ရှောင်ရှားရမည်ဟု စဉ်းစားနေမည့်အစား သူ၏စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။

ပဉ္စမအကြီးအကဲက ထပ်မံမှာကြားသည်။

“ကောင်းပြီ... မင်းတို့ သွားလုပ်စရာရှိတာတွေ လုပ်ကြတော့... ငါကတော့ ဒီဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေကို ရှင်းလင်းရဦးမယ်...”

လော့ချန်နှင့် ချန်လင်းယူတို့က နှုတ်ဆက်ပြီး ထိုင်ခုံစင်မြင့်မှ ဆင်းလာသည်။

စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ယွမ်ချီလန်နှင့် ကူးလင်ဖန်တို့က လှမ်းကြိုဆိုလာသည်။

“လော့... လော့ချန်...”

သူတို့နှစ်ဦးသည် လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း အမူအရာများက အနည်းငယ် မသက်မသာဖြစ်နေသည်။

ယခုအခါ လော့ချန်သည် ၎င်းတို့အပေါ် မမြင်မရသော ဖိအားတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနေသည်။

၎င်းသည် အဆင့်အတန်းကွာခြားမှုမဟုတ်ဘဲ စွမ်းအားကွာခြားမှုကြောင့်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်က ၎င်းတို့၏ စိတ်ကို ရိပ်မိပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“မင်းတို့ ဒီလိုမဖြစ်နဲ့လေ... ငါ့ရဲ့စွမ်းအား ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယွမ်ချီလန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် အနည်းငယ် မှုန်ဝါးစွာ ပြုံးသည်။

“အခုဆို ငါ အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားနေရတယ်...”

ကူးလင်ဖန်ကတော့ စကားမပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်။

သူလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသည်။

ယနေ့တွင် မယုံကြည်နိုင်စရာ အဖြစ်အပျက်များ အလွန်များပြားလွန်းသည်။

ချန်လင်းယူက ပြုံးရွှင်စွာ လော့ချန်ကို ကြည့်လျက် မေးသည်။

“လော့ချန်... ဒါက မင်းရဲ့ တကယ့်စွမ်းအားမဟုတ်သေးဘူးမဟုတ်လား...”

အစအဆုံး လော့ချန်သည် သူ၏ ဓားသွားနယ်ပယ်ကို ထုတ်မပြခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ရမ်ရှောင်ကွမ်က တိုက်ခိုက်လာချိန်တွင် သူမသည် လော့ချန်ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး တစ်ခဏမျှ သူမကိုပင် အရေပြားတဆစ်ဆစ်တုန်လှုပ်စေသည့် ဓားသွားတစ်ခုကဲ့သို့ ချွန်ထက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခုကို ခံစားမိခဲ့သည်။

၎င်းသည် အရာအားလုံးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်သည့် ချွန်ထက်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာပင်။

“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့...”

လော့ချန်က တိုက်ရိုက်ဖြေကြားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

သို့သော် ချန်လင်းယူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အဖြေတစ်ခုရှိပြီးဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“သိလား... မင်းရဲ့ အဆင့်က နိမ့်လွန်းနေတာ သနားစရာပဲ... မဟုတ်ရင် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ မင်းနဲ့ ရမ်ရှောင်ကွမ်တို့ တိုက်ပွဲကို ငါ အရမ်းကြည့်ချင်နေမိတယ်...”

လော့ချန်က ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက်မဖြစ်ထွန်းစေဘဲ ပြောသည်။

“သွားရအောင်... ငါတို့ အရင်ပြန်ကြမယ်...”

သူသည် ယနေ့ရရှိခဲ့သည့် အရာများကို ပြန်လည်စစ်ဆေးရန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီဖြစ်သည်။

လူလေးဦးသည် သိုင်းပြိုင်ကွင်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

“စီနီယာချန်လင်းယူ...”

“စီနီယာလော့ချန်...”

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အပြင်စည်းတပည့်များက လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။

လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်ကထက် ကွဲပြားသည့် အရာများစွာ ပါဝင်နေသည်။

အံ့သြမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ သံသယများနှင့် အများစုမှာ မနာလိုမှုများဖြစ်သည်။

သူတို့ထဲမှ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မဆို သိုင်းဝိညာဉ်အရည်အချင်းမှာ လော့ချန်ထက် သာလွန်ပြီး အချို့မှာ အလှမ်းဝေးကွာသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားမှာ လော့ချန်နှင့် မယှဉ်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

လော့ချန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကွင်းပြင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

လမ်းလျှောက်ရင်း လော့ချန်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး တစ်သောင်းကို ထုတ်ယူပြီး ချန်လင်းယူထံ ပေးအပ်သည်။

“ဆရာတူအစ်မကြီး... ဒါက ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး တစ်သောင်းပါ... ကျန်တဲ့ တစ်သောင်းတစ်ထောင်ကိုတော့ နောက်ရက်ပိုင်းမှာ ပြန်ပေးမယ်...”

ချန်လင်းယူက အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

“ဒီလောက်များလား... ငါ မင်းကို ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ခုနစ်ထောင်ပဲ ချေးပေးခဲ့တာလေ...”

အခန်း ၂၁၇ ပြီးပါပြီ။