အသက်မထိရ

ဤအကြိမ်တွင် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများ လဲလှယ်ရာတွင် အရာအားလုံး ချောမွေ့စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး မည်သည့်အခက်အခဲမှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။

သို့ရာတွင် ထိုအမျိုးသမီးအကြီးအကဲသည် လော့ချန်ကို ကြည့်သည့်အကြည့်များတွင် သိသာစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အံ့ဩမှုနှင့်အတူ လေးစားမှုတို့ ရောယှက်နေပြီး၊ သူမ၏လုပ်ပိုင်ခွင့်အရ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး လဲလှယ်နှုန်းကို ငွေသိန်းတစ်ထောင်မှ သိန်းခုနစ်ရာသို့ လျှော့ချပေးခဲ့သည်။

ဤသည်က လော့ချန်အတွက် ငွေသိန်းပေါင်းများစွာ သက်သာစေခဲ့သည်။

ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများကို သိမ်းဆည်းကာ ဆေးလုံးပြတိုက်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများလည်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ အရာအားလုံး ပြည့်စုံပြီဖြစ်သည်။ ယခုမှစ၍ သူသည် အရာအားလုံးကို လွှတ်ထားကာ ချီစွမ်းအင်လှိုင်းဝဲ ကိုးခုကို အလုံးအရင်းဖြင့် တိုက်စစ်ဆင်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

“စလိုက်ရအောင်...”

သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လော့ချန်သည် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများအားလုံးကို ထုတ်ယူပြီး ကွင်းလယ်တွင် ထိုင်လျက် ကောင်းကင်နဂါးကျင့်စဉ်ကို ချက်ချင်း စတင်လည်ပတ်လိုက်သည်။

“ဂီး...”

နဂါးဟောက်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်လှိုင်းဝဲခြောက်ခုသည် အရှိန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အလွန်အမင်း စုပ်ယူအားကိုဖြစ်ပေါ်ကာ မိုးမြေချီစွမ်းအင်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆေးလုံးများ၏ ဆေးစွမ်းအင်ကို ပြင်းထန်စွာ စုပ်ယူလိုက်သည်။

“ဝူး...”

ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်နှင့်အမျှ လော့ချန်သည် သူ၏ ဆဌမချီစွမ်းအင်လှိုင်းဝဲသည် ပို၍ သိပ်သည်းလာပြီး တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိသည်။

---

လော့ချန်သည် ချီစွမ်းအင်လှိုင်းဝဲ ကိုးခုကို အသည်းအသန် တိုက်စစ်ဆင်နေစဉ်…

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အတွင်းစည်းဧရိယာတွင် တည်ရှိသော တင့်တယ်လှပသည့် တောင်ထိပ်တစ်ခုသည် တိမ်တိုက်များထဲသို့ ထိုးထွင်းတည်ရှိနေသည်။

တိမ်ကြားမှ ထူးထူးကြီးသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ထိုတောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး တိမ်မြူများ လှုပ်ရှားလျက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

ဤတောင်ထိပ်သည် ကျင်းမင်ပိုင်ဆိုင်သည့် ရွှေတိမ်တောင်ထိပ်ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ စည်းမျဉ်းအရ စစ်မှန်သော တပည့်များသာ သီးသန့်တောင်ထိပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသည်။

သို့ရာတွင် ကျင်းမင်သည် တာယွဲ့မင်းဆက်၏ အဋ္ဌမမင်းသားဖြစ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာထူးကဲသူဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မင်းသားတန်းဂိုဏ်း၏ ဩဇာသည် တစ်နေ့တခြား ကြီးထွားလာသဖြင့် ကျင်းမင်သည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတွင် သီးသန့်တောင်ထိပ်ပိုင်ဆိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသော အတွင်းစည်းတပည့်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထူးခြားထူးကဲလှသည်။

ယခုအခါ ရွှေတိမ်တောင်ထိပ်ရှိ ရွှေရောင်နီစွဲသော ခန်းမကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ အစိမ်းရောင်ပိုးထည်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်ရှည်လျားပြီး တင့်တယ်သည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ထည့်ထားကာ ရပ်တည်နေသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အရိပ်အမြွက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ သူသည် တာယွဲ့မင်းဆက်၏ အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်ပင်ဖြစ်သည်။

အောက်တွင် လူငယ်လူရွယ် ဆယ်ဦးနီးပါးသည် တန်းစီရပ်နေကြပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် မင်းသားတန်း၏ အပြင်စည်းတပည့်များထဲမှ ထိပ်တန်းအဖွဲ့ဝင်များဖြစ်သည်။

ချီဂူးယွမ်၊ ရမ်ရှောင်ကွမ်၊ မက်မွန်ပန်းကဲ့သို့ လှပသောမျက်နှာပိုင်ရှင် ချင်ယန်၊ ချန်ရှောင်ယွမ်တို့အားလုံး ထိုနေရာ၌ ရှိနေကြသည်။

၎င်းတို့သည် အပြင်စည်းတွင် ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ထူးချွန်သူများဖြစ်သည်။

ချီဂူးယွမ်သည် သိုင်းပြိုင်ကွင်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်အဖြစ်အပျက်များကို အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

သူ၏စကားသံများ ရပ်တန့်သွားသည်နှင့်အမျှ ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး၌ အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဖိနှိပ်ခံရသော အငွေ့အသက်သည် ခန်းမလယ်ရှိ လူတိုင်း၏ နှလုံးထဲတွင် ဧရာမကျောက်တုံးတစ်တုံး ဖိထားသည့်နှယ် ခံစားရစေသည်။

“ဟား... ဟား... ဟား...”

ရုတ်တရက် အေးစက်သော ရယ်သံတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

ကျင်းမင်သည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ရှည်လျှားသော မျက်လုံးများမှ အေးစက်ထက်ရှသော အလင်းတန်းနှစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ထုံရွှမ်အဆင့်တစ် အလယ်အလတ်ဆင့်ရှိရုံလောက်နဲ့ ထုံရွှမ်အဆင့်နှစ် ထိပ်တန်းသိုင်းသမားတွေကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်တဲ့လား... နောက်ပြီး သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါတို့မင်းသားတန်းက လူတစ်ရာကျော်ကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူခဲ့တယ်တဲ့လား...”

“မထင်မှတ်ထားမိခဲ့ဘူး... တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားမိခဲ့ဘူး... ဒီအသုံးမကျတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်လို ကောင်က တစ်နေ့ ပြန်လည်ထူထောင်လာနိုင်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ...”

အေးစက်သော စိတ်ဓာတ်ရှိသည့် ချီဂူးယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး... ဒီကောင်က အတော်လေး မာနကြီးတာပဲ... ငါတို့ မင်းသားတန်းကို လုံးဝ မမှုဘူး... ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း လျစ်လျူရှုထားတယ်... ငါ သူ့ကို သတိပေးခဲ့တယ်... ခရမ်းပြာသံချပ်ကာက ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးရဲ့ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး ပြန်ပေးဖို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် သူက ဂရုမစိုက်ဘဲ သိမ်းသွားခဲ့တယ်...”

သူ၏စကားကို ကျင်းမင်က မျက်လုံးများကို မသိမသာ မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး အန္တရာယ်ပြည့်လှသော အငွေ့အသက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သေရမှန်းမသိတဲ့ကောင်ပဲ... တကယ်ပဲ ယွမ်မန်လီက သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးနေတာနဲ့ ငါက သူ့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား...”

ချီဂူးယွမ်က မခံချင်စိတ်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

“ဒီကောင်က ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ထားလဲ မသိဘူး... အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတာတောင် ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ရောက်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ပြီး ဒီလောက် သန်မာနေတာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ...”

“ယွမ်မန်လီနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာဖြစ်ရမယ်... နန်ကုန်းမိသားစုက ဆရာကြီးကပြောဖူးတယ်... ယွမ်မန်လီက သာမန်မဟုတ်ဘူး... သူနိုးကြားထားတဲ့ ချင်းလွံသိုင်းဝိညာဉ်က မူလရင်းမြစ်ကြီးမားတယ်တဲ့... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို သူနဲ့ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတယ်...”

ကျင်းမင်သည် ခဏတွေးတောပြီးနောက် ဂရုမထားသလို ရယ်မောလိုက်သည်။

“ရွှေခန္ဓာအဆင့်ဖြစ်နေလည်း ဘာဖြစ်လဲ... ပန်းတစ်ပွင့်လို ခဏတာပဲ ထွန်းလင်းနိုင်တာပဲ... အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားထားတဲ့သူဟာ သိုင်းလမ်းကြောင်းမှာ ဘယ်တော့မှ ရေရှည်မသွားနိုင်ဘူး... ဒါက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးထွန်းလင်းမှုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

ချီဂူးယွမ်က မေးလိုက်သည်။

“ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး... အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...”

ကျင်းမင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ဒီလောက်ကိစ္စလေးကို မင်းဘာသာမင်း ကိုင်တွယ်လိုက်... သူက အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ဝင်ပြိုင်မယ်မဟုတ်လား... အဲဒီအခါကျရင် မင်းသာ သင့်တော်သလို လုပ်လိုက်... အကျိုးဆက်အားလုံးကို ငါတာဝန်ယူမယ်...”

လော့ချန်၏ ကြီးထွားလာမှုအရှိန်သည် ကျင်းမင်ကို အံ့ဩစေခဲ့သော်လည်း ထိုမျှသာဖြစ်သည်။

အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားထားသူတစ်ယောက်သည် သူ၏မျက်စိထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုစရာ မရှိပေ။

လူတစ်ယောက်သည် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အချိန်မရွေး လက်ဖဝါးနှင့် ရိုက်ချလိုက်နိုင်သည့် ပုရွက်ဆိတ်လို အရာကို ဂရုစိုက်နိုင်ပါမည်လဲ။

“ကောင်းပါပြီ...”

ချီဂူးယွမ်သည် ကျင်းမင်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်လိုက်ပြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်တို့နှင့်အတူ ခန်းမကြီးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ခန်းမကြီးအပြင်တွင်...

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟေး... အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ လော့ချန်နဲ့ ငါတို့ တွေ့ဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်...”

ချီဂူးယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆိုသည်။

“လော့ချန်က ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြေကြီးပေါ်မှာ ချနင်းခဲ့တယ်... ဒီတစ်ကြိမ် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ သူ့ကို လုံးဝခွင့်မလွှတ်ရဘူး...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘေးတွင်ရှိသော ချန်ရှောင်ယွမ်သည် မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးလိုက်သည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်က သတိပြုမိပြီး အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

“ချန်ရှောင်ယွမ်... မင်းက သူ့ကို သတ်ဖို့ မနှမြောဘူးလား... မင်းက ငါတို့ မင်းသားတန်းဂိုဏ်းသားဖြစ်ပြီး လော့ချန်နဲ့ ရန်ငြိုးဖွဲ့ထားတာကို မမေ့နဲ့...”

ချန်ရှောင်ယွမ်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ မင်းလာပြီး ညွှန်ကြားစရာမလိုဘူး...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အကြည့်ဖြင့် ဆိုသည်။

“ငါက တချို့လူတွေကို သတိပေးချင်ရုံပဲ... မင်းသားတန်းက အကျိုးကျေးဇူးတွေ ဒီလောက်ယူထားပြီး အပြင်ကလူအတွက် သစ္စာဖောက်တာမျိုး မလုပ်ပါနဲ့...”

ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် ချန်ရှောင်ယွမ်သည် ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ထက်ရှသော အကြည့်များသည် ထင်ရှားလှသည်။

ထိုမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ခံရသောအခါ ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသလို ခံစားရပြီး မလိုလားအပ်ဘဲ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်မိသည်။ ဒေါသဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါပြောတာ မမှားဘူးမလား... မင်းက လော့ချန်ရဲ့ ဆရာတူအစ်ကိုကြီးဖြစ်နေတာပဲ... သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအတိမ်အနက်ကို မသိဘူးလို့ ပြောလို့ရမလား... ကြိုတင်ပြီး တစ်ခွန်းမှ သတိမပေးခဲ့ဘူး... မဟုတ်ရင် ယန်ချီက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သေနိုင်မှာလဲ... နောက်ပြီး ငါတို့တွေကလည်း လော့ချန်လက်ထဲမှာ အရှက်ရပြီး ဂုဏ်သိက္ခာတွေ မြေလှန်ခံရမှာလဲ...”

ချန်ရှောင်ယွမ်သည် အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“လော့ချန်က ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်ကို ရောက်လာတာ တစ်လ နှစ်လလောက်ပဲ ရှိသေးတယ်... ငါနဲ့သူ တစ်ကြိမ်ပဲ တွေ့ဖူးတာမို့ သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို တကယ်မသိခဲ့ဘူး...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

“မသိဘူးဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ တာဝန်က ကင်းလွတ်မယ်ထင်နေလား... ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့လား... မင်းက တကယ်ပဲ မင်းသားတန်းဂိုဏ်းအတွက် စဉ်းစားရင် ဒီတစ်ကြိမ် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ မင်းနဲ့ လော့ချန်တွေ့ရင် မင်းကိုယ်တိုင် သူ့အသက်ကို ယူလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ...”

ချန်ရှောင်ယွမ်သည် မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးလိုက်သည်။

ချီဂူးယွမ်က ချန်ရှောင်ယွမ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ရှေ့သို့ထွက်လာကာ ပြန်လည်ဖြေရှင်းပေးသည်။

“အားလုံးက တစ်ဂိုဏ်းတည်းသားတွေပဲ... အပြင်လူတစ်ယောက်ကြောင့် အချင်းချင်း ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့...”

ချန်ရှောင်ယွမ်က ပြောသည်။

“ချီအစ်ကိုကြီး... ဘာမှမဖြစ်ရင် ငါ အရင်ပြန်လိုက်မယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချန်ရှောင်ယွမ်သည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချန်ရှောင်ယွမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်နှာသည် အေးစက်လျက် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

“စီနီယာချီ... ငါ့ကို စကားများတယ်လို့ မထင်ပါနဲ့... ဒီလို တောင်တန်းကလာတဲ့ ကောင်တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူနိုင်မှာလဲ... ယုတ်ညံ့တဲ့ ကောင်တွေပဲ... မင်းက ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့သူလဲ... ဒီကောင်က မင်းနဲ့ တန်းတူထိုင်နိုင်တဲ့ အဆင့်မရှိဘူး...”

မက်မွန်ပန်းကဲ့သို့ လှပသော ချင်ယန်သည် ချီဂူးယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

မင်းသားတန်း၏ အပြင်စည်းတပည့်များအားလုံးသိကြသည်မှာ ချီဂူးယွမ်နှင့် ချန်ရှောင်ယွမ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့ကြပြီး သေရေးရှင်ရေး အကြပ်အတည်း အတွေ့အကြုံများကို အတူဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည့် သေဖော်ရှင်ဖက် မိတ်ဆွေများဖြစ်သည်။

ချီဂူးယွမ်၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့်အမူအရာမှ မပြသဘဲ ခဏတွေးတောပြီးနောက် မသိမသာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စကို ငါဘာသာငါ သင့်လျော်အောင် လုပ်မယ်... မင်းတို့ အောက်ကို ညွှန်ကြားလိုက်... တစ်လအကြာမှာ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ဘယ်သူနဲ့ပဲ တွေ့တွေ့ လော့ချန်ကို မသေစေနဲ့...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ မျက်နှာတွင် ယုတ်ညံ့ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဟေး... ဒီတစ်လ မြန်မြန်ကုန်သွားပါစေလို့ဆုတောင်းတယ်... ငါကတော့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး...”

အခန်း (၂၁၉) ပြီးပါပြီ။