အသက်သည် မြက်ပင်ကဲ့သို့။ တိုက်လိုစိတ်သည် မီးလျှံကဲ့သို့။

ကြယ်ကြွေဓားက ကွဲအက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လော့ချန်၏ မျက်ခုံးတစ်ဖက်တွန့်ခနဲဖြစ်သွားသော်လည်း အံ့အားသင့်သည့်ပုံမပေါ်ခဲ့။

ကြယ်ကြွေဓားသည် ကြယ်နှစ်ပွင့်ရတနာလက်နက်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သေမျိုးဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ ဓားသမားများအတွက်သာ သင့်လျော်သည်။

သူ၏စွမ်းအားသည် ယခုအခါ ထုံရွှမ်တတိယအဆင့်သိုင်းသမားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကြယ်ကြွေဓားက ယခုအချိန်ထိ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်မှာ အတော်ပင်ထူးကဲလှသည်။

“ဒါဆိုရင် လင်ကျန်းမြို့ကို တစ်ခေါက်သွားရတော့မယ်...”

လော့ချန်က တွေးလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်တိုက်ပွဲကြီးတွင် လော့ချန်သည် ကြယ်အဆင့်ရတနာလက်နက်များစွာကို သိမ်းဆည်းခဲ့သော်လည်း ဓားများမှာ အနည်းငယ်သာရှိသည်။

ဂိုယွမ်၏ဓားသည် ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်ရတနာဓားဖြစ်သည်။

သို့သော် ဂိုယွမ်သည် ဓားမြန်စွမ်းရည်ကို ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည်။

သူ၏ဓားသည် အလွန်ပေါ့ပါးပြီး နူးညံ့လွန်းသဖြင့် လော့ချန်နှင့်မသင့်လျော်ပေ။

လော့ချန်သည် လင်ကျန်းမြို့သို့သွားကာ သင့်လျော်သော ကြယ်အဆင့်ဓားတစ်လက်ကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့အပြင် သူ့ထံရှိ ထူးခြားရတနာများ၊ ကြယ်အဆင့်လက်နက်များကို ရောင်းချပြီး ဝိညာဉ်ဆေးများ၊ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို ဝယ်ယူကာ ထုံရွှမ်ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်သည်။

“ထုံရွှမ်ဒုတိယအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် ငါ့စွမ်းအားက နောက်တစ်ကြိမ် ပေါက်ကွဲထွက်လာလိမ့်မယ်...”

လော့ချန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းမှ ထွက်လာကာ သန့်ရှင်းသောဝတ်ရုံတစ်စုံလဲပြီး အပြင်သို့ လှမ်းလာခဲ့သည်။

ခြံဝင်းတံခါးမှ ထွက်လာချိန်တွင် လေဖြတ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအသံကို လိုက်ကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် နီးကပ်စွာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

အရှေ့ဘက်ဘေးအိမ်တော်အပြင်ဘက်ရှိ သစ်ပင်ငယ်အုပ်တစ်ခုအနီးတွင် လူနှစ်ယောက်က တိုက်ပွဲဝင်နေကြသည်။

သူတို့မှာ ချန်လင်းယူနှင့် ယွမ်ချီလန်တို့ဖြစ်သည်။

မိန်းမငယ်နှစ်ဦးသည် အသက်အရွယ်တူညီပြီး စိတ်သဘောထားကြီးမြတ်သည့် စရိုက်ရှိကြသည်။ ယခင်ဖြစ်ရပ်များကြောင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သွားကြပြီး မကြာခဏ သိုင်းပညာဖလှယ်ကြသည်။

ချန်လင်းယူသည် ပုံပန်းအရသေးငယ်နူးညံ့ပုံပေါက်သော်လည်း သူမ၏လက်သီးနှင့်ခြေကန်ချက်တိုင်းသည် ခွန်အားပြည့်ဝပြီး ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းအပြည့်ရှိသည်။

ယွမ်ချီလန်ကမူ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ သူမ၏လက်ဝါးချက်များသည် နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားကာ ပြောင်းလဲမှုများစွာရှိသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏တိုက်ပွဲသည် ရောင်စုံလိပ်ပြာများ တပြိုင်နက်ပျံသန်းနေသလို၊ ဝိညာဉ်မျောက်များ အတူတကွကခုန်နေသလိုပင် ကြည့်ရှုသူများကို နှစ်သက်စေသည်။

လှုပ်ရှားသံကြားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးက ချက်ချင်းလက်ရပ်လိုက်ကြသည်။

“မင်းတို့ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပြီထင်တယ်...”

လော့ချန်က အနီးသို့လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ချီလန်က ခေါင်းခါပြီး ဆံပင်တစ်မျှင်ကို နားထောင့်သို့ ဖယ်ရှားလိုက်ကာ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။

“စီနီယာချန်က ငါ့သိုင်းပညာကို လမ်းညွှန်ပေးနေရုံပါ... လော့ချန်၊ မင်းရဲ့အရှိန်အဝါက ထပ်ပြီးအားကောင်းလာပုံပဲ...”

ချန်လင်းယူက အနီးသို့လျှောက်လာပြီး လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုအရိပ်အယောင်ပေါ်လာသည်။

“ထုံရွှမ်အဆင့်တစ်နောက်ပိုင်း... နောက်ပြီး မင်းရဲ့ချီစွမ်းအင်က ပြည့်စုံမှုအဆင့်နီးကပ်နေပြီ... ထုံရွှမ်အဆင့်တစ်အထွတ်အထိပ်က သိပ်မဝေးတော့ဘူး...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူသည် သူ၏အရှိန်အဝါကို တမင်ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။

“ဘုရားရေ... ဒါ ရက်ပိုင်းလောက်ပဲလေ... မင်းရဲ့လေ့ကျင့်မှုအရှိန်က ငါ့ကိုတောင် အရှက်ရအောင်လုပ်နိုင်တယ်...”

ချန်လင်းယူက မယုံကြည်နိုင်သည့်အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မဖြစ်ဘူး... မင်းကြောင့် ငါ့ယုံကြည်မှုကို ထိခိုက်လို့မရဘူး...”

လော့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“အရင်တိုက်ပွဲကြီးက ငါ့ကို အများကြီး အတွေ့အကြုံရရှိခဲ့စေတယ်... ဒါကြောင့်ပဲ အဆင့်တက်လှမ်းဖို့ လွယ်ကူခဲ့တာ...”

ချန်လင်းယူက တွေးဆစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။

“ဆရာကြီးက ပြောဖူးတယ်... သက်ရှိသက်မဲ့တိုက်ပွဲတွေက အကောင်းဆုံးလေ့ကျင့်မှုပုံစံဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့အလားအလာကို နှိုးဆွပေးနိုင်တယ်တဲ့... ဒါဆို ငါလည်း အပြင်ထွက်ပြီး အတွေ့အကြုံရှာရတော့မယ်...”

“ဟုတ်သားပဲ...”

တိုက်ပွဲကို ပြန်သတိရသွားသဖြင့် ချန်လင်းယူက တစ်ခုခုကို သတိရပြီး ပြောသည်။

“ဒီရက်ပိုင်း မင်းသိုင်းကျင့်နေတာနဲ့ မသိသေးဘူးထင်တယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ကိစ္စကြီးကို သိလား...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါပြသည်။

ချန်လင်းယူက ဆက်ပြောသည်။

“သုံးရက်လောက်က ငါတို့ တာယွဲ့မင်းဆက်ရဲ့ အနောက်တောင်ပိုင်းမှာ ထူးချွန်သိုင်းသမားလေးဦး တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့ပြီး လူဦးရေ တစ်သန်းလောက်ရှိတဲ့ မြို့တစ်မြို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်...”

ချန်လင်းယူက ထိုဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို အကျဉ်းချုပ်ပြောပြသည်။

အဝိုင်းခံရသူနှစ်ဦးမှာ နဂါးဦးချိုတောင်ဝှေးကိုင်ထားသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးနှင့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လော့ချန်၏စိတ်နှလုံးသည် တုန်ခါသွားပြီး လင်ချူးလန်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သူအိုကြီးကို သတိရသွားသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်သွားသည်ဟု ကြားလိုက်ရမှ လော့ချန်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

“ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ...”

လော့ချန်က မေးလိုက်သည်။

ချန်လင်းယူက ခေါင်းခါပြီး ပြောသည်။

“မသိဘူး... ဒီကိစ္စက သက်ရောက်မှုကြီးမားတယ်... ယွမ်လန်နယ်မြေအုပ်စုတစ်ခုလုံးက အင်အားကြီးဂိုဏ်းတွေက စုံစမ်းဖို့ လူတွေစေလွှတ်ခဲ့ကြတယ်... ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကလည်း အကြီးအကဲတစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့ပေမယ့် ဘာမှမသိခဲ့ရဘူး... ဒီကိစ္စရဲ့နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လိုလျှို့ဝှက်ချက်တွေရှိနေမှန်း မသိရဘူး...”

ယွမ်ချီလန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။

“လူအနည်းငယ်ရဲ့တိုက်ပွဲတစ်ခုကြောင့် လူဦးရေတစ်သန်းလောက်ရှိတဲ့ မြို့တစ်မြို့ ဒီလိုပဲပျောက်ကွယ်သွားရတယ်... အသက်ဆိုတာ မြက်ပင်လောက်ပဲ တန်တယ်... ကြောက်စရာပဲ...”

ချန်လင်းယူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ဟဲဟဲ... အသက်က မြက်ပင်လောက်တန်တယ်လို့ပြောတာလား... တချို့သန်မာသူတွေရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ လူ့အသက်ဆိုတာ မြက်ပင်ထက်တောင်မသာဘူး...”

“ဆရာကြီးက ပြောဖူးတယ်... မဝေးတော့တဲ့ အနာဂတ်မှာ ယွမ်လန်နယ်မြေအုပ်စုတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံမယ့် မုန်တိုင်းတစ်ခုရောက်လာလိမ့်မယ်... အရှေ့ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးကိုတောင် လွှမ်းမိုးနိုင်တယ်တဲ့... ဖရိုဖရဲခေတ်ရောက်လာရင် လူတိုင်းကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ရမယ်... ကိုယ့်စွမ်းအားကိုသာ မြှင့်တင်မယ်ဆိုရင် ဖရိုဖရဲခေတ်မှာ ရှင်သန်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်...”

လော့ချန်လည်း စိတ်ထဲတွင် သောကဖြစ်နေသည်။

ချီရှန်မြို့သည်လည်း လူဦးရေတစ်သန်းရှိသည့် မြို့ငယ်တစ်မြို့ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ချီရှန်မြို့တွင် ဤသို့သောဖြစ်ရပ်မျိုးကြုံတွေ့ရလျှင်...။

လော့ချန်သည် အသက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး လက်သီးနှစ်ဖက်ကို မသိစိတ်က တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

စွမ်းအား။ စွမ်းအား။

လော့ချန်က သူ၏လေ့ကျင့်မှုအရှိန်သည် လုံလောက်ပြီဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဤဖြစ်ရပ်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယခင်ကမရှိခဲ့ဖူးသည့် အလျင်စလိုခံစားချက်တစ်ခု စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူသည် သူ၏အသက်နှင့် မိသားစု၊ သူငယ်ချင်းများ၏အသက်ကို သူတစ်ပါး၏လက်ထဲတွင် အဆုံးအဖြတ်ပေးထားချင်သည်မဟုတ်။

“စီနီယာ၊ ငါတို့ တစ်ချီယှဉ်ကြည့်ကြမလား...”

လော့ချန်က မျက်လုံးမြှောက်ကြည့်ပြီး ချန်လင်းယူကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်လင်းယူက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“ရတယ်... မင်းဘယ်လောက်တိုးတက်လာလဲ ငါလည်း ကြည့်ချင်တယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါပြီး ပြောသည်။

“ငါပြောတာက မင်း အစွမ်းကုန်အားထုတ်ပြီး ငါနဲ့တိုက်ပေးဖို့ပါ...”

“မင်းက ငါ့ကို အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုင်းမှာလား...”

ချန်လင်းယူက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောသည်။

“ငါ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်မလို့... ငါနဲ့ ရမ်ရှောင်ကွမ်တို့ရဲ့ ကွာဟချက်ကို သိချင်လို့...”

ချန်လင်းယူ၏ လှပသောမျက်လုံးများသည် တလက်လက်တောက်ပလာပြီး ပြောသည်။

“မင်း အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ထိပ်တန်းဆယ်ဦးထဲ ဝင်ဖို့ စဉ်းစားနေတာမဟုတ်လား...”

“အင်း... သိပ်မကွာဘူး...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ထိပ်တန်းဆယ်ဦး...”

ယွမ်ချီလန်၏ လှပသောမျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်သွားပြီး အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

ချန်လင်းယူပင်လျှင် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်ဖို့ ခက်ခဲသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။

“အပြင်စည်းထိပ်တန်းဆယ်ဦးရဲ့ စွမ်းအားကို မင်းသိလား... သူတို့တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ စွမ်းအားက ထုံရွှမ်တတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိပြီး သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ အလားအလာရှိတယ်... သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းအားလုံးက ထိပ်တန်းဖြစ်ပြီး တူညီတဲ့အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတွေကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အနိုင်ယူနိုင်တယ်...”

“ပြတ်ပြတ်သားသားပြောရရင် သာမန်ထုံရွှမ်တတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်သိုင်းသမားတွေတောင် သူတို့ရှေ့မှာ အကွက်သုံးကွက်ထက်ပိုပြီး မခံနိုင်ဘူး...”

လော့ချန်က ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“ဒါဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ... သူတို့က မရှုံးနိုင်တဲ့သူတွေမှ မဟုတ်တာ... စီနီယာ မင်းလည်း အပြင်စည်းထိပ်တန်းဆယ်ဦးထဲ ဝင်ချင်တဲ့စိတ်ရှိတယ် မဟုတ်လား...”

ချန်လင်းယူက စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

သူမ၏စွမ်းအားသည် အပြင်စည်းတပည့်များထဲတွင် နံပါတ်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသည်။ ဤအဆင့်ကို သေးသိမ်သည်ဟု မထင်လိုက်ပါနှင့်။ အဆင့်တစ်ဆယ်နေရာကွာခြားမှုသည် အပြင်စည်းထိပ်တန်းဆယ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဂုဏ်သတင်းရော၊ ဆက်ဆံမှုရောမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကဲ့သို့ ကွာခြားသည်။

သူမတွင်လည်း အပြင်စည်းထိပ်တန်းဆယ်ဦးထဲဝင်ရန် ရည်မှန်းချက်ရှိသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ချန်လင်းယူသည် ဤအရာမည်မျှခက်ခဲသည်ကို သိရှိသည်။

အပြင်စည်းထိပ်တန်းဆယ်ဦးသည် တစ်ဦးချင်းစီမှာ ထူးချွန်သူများထဲမှ ထူးချွန်သူများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏စွမ်းအားသည် ကျောက်နံရံတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြတ်ကျော်ရန်ခက်ခဲသည်။

သူမကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အောင်မြင်နိုင်မည်ဟု သိပ်မယုံကြည်နိုင်ပေ။

လော့ချန်က ဘယ်လိုအဆင့်မှာလဲ။

လော့ချန်က ပြောသည်။

“သူတို့က မရှုံးနိုင်တဲ့သူတွေမဟုတ်ရင် သူတို့နေရာကို အစားထိုးလို့ရတယ်... ဒီလောက်ရဲစွမ်းသတ္တိနဲ့ ယုံကြည်မှုတောင်မရှိရင် အစကတည်းက ရှုံးနှင့်ပြီးသားပဲ...”

ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသဖြင့် ချန်လင်းယူ၏ လှပသောမျက်လုံးများသည် တုန်ခါသွားပြီး ရုတ်တရက်နိုးကြားလာသည်။

သူမ သတိမထားမိစွာဖြင့်ပင် တစ်နေရာတည်းမှာ ပိတ်မိနေပြီး ရှေ့ဆက်တိုးတက်ရန် ရဲစွမ်းသတ္တိစိတ်ဓာတ်ကို ဆုံးရှုံးနေခဲ့သည်။

ဤသို့ဆက်လက်ဖြစ်နေပါက အပြင်စည်းထိပ်တန်းဆယ်ဦးထဲဝင်ရန်မဆိုထားနှင့်၊ နံပါတ်နှစ်ဆယ်နေရာကိုပင် ထိန်းထားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သိုင်းလမ်းခရီးသည် ရေဆန်လှေလှော်ခြင်းနှင့်တူသည်။ ရှေ့မတိုးလျှင် နောက်ဆုတ်သွားရမည်သာဖြစ်သည်။

ချန်လင်းယူက အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ အကြည့်များသည် ထက်ထက်မြက်မြက်ဖြစ်လာသည်။

“မင်းက သိုင်းဝိညာဉ်မပြည့်စုံတဲ့အခြေအနေနဲ့ ဒီနေ့ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာနိုင်တာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ အံ့ဩစရာမလိုဘူး... ဒါအားလုံးက ကံတရားဒါမှမဟုတ် တိုက်ဆိုင်မှုတွေကြောင့်မဟုတ်ဘူး... အနည်းဆုံးတော့ တိုက်လိုစိတ်မှာ လူအများစုက မင်းကိုမမီဘူး... ငါလည်းအပါအဝင်ပဲ...”

“မင်းက ငါနဲ့ အစွမ်းကုန်တိုက်ချင်တယ်ဆိုတော့ ငါလည်း အားနာမနေတော့ဘူး... ဒါပေမယ့် မတော်တဆမဖြစ်အောင် ငါ အရင်ဆုံး ငါ့စွမ်းအားကို ထုံရွှမ်ဒုတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်မှာ ထိန်းထားပြီး တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်သွားမယ်...”

သူမက စိတ်ထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အခန်း (၂၂၁) ပြီးပါပြီ။