ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်၊ ဂိုယွမ်နှင့် ထပ်မံတိုက်ပွဲ...

“လော့ချန်... အခုထွက်လာပြီး သေဖို့ ပြင်မထားဘူးလား...”

အော်ဟစ်သံကြီးသည် အနီးအဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာကာ လှိမ့်ထွက်လှိုင်းတံပိုးသဖွယ် ပျံ့နှံ့လျက်။

“လူတွေ အများကြီးပဲ...”

“ဘာဖြစ်တာလဲ...”

ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယွမ်ချီလန်တို့မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်သည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူတို့မှလွဲ၍ လူသူကင်းမဲ့လှသည်။

ထို့အပြင် ဤလူအုပ်ကြီးသည် လော့ချန်ကို ရည်ရွယ်ပြီး ရန်လိုစိတ်ဖြင့် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်လင်းယူ၏ အကြည့်များသည် အေးစက်စွာ မှေးမှိန်သွားသည်။

“ဟမ်... ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်မှာ လာပြီး ရန်ပြုရဲတဲ့သူ ဘယ်သူလဲ ကြည့်ရအောင်...”

သစ်ပင်အုပ်များကြားမှ တဝုန်းဝုန်းအသံများဖြင့် တစ်အုပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုစုပေါင်း သုံးဆယ်ကျော်လောက် ရှိလိမ့်မည်။

ရှေ့ဆုံးမှ လူဆယ်ဦးကျော်သည် တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးရပ်တန့်ကာ မာန်မာနထောင်လွှားသော အကြည့်များဖြင့် လော့ချန်ရှိရာဘက်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လော့ချန်ကို မြင်တွေ့လိုက်သည့်အခါ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရန်လိုစိတ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။

အုပ်စုရှေ့ဆုံးတွင် အသက်ဆယ့်ငါးဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့် ရုပ်ရည်ချောမောလှသော အစိမ်းရောင်ဝတ်လူငယ်တစ်ဦး ရပ်တည်နေသည်။ သူ၏မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်သည် စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး ကြည့်ရသူများ၏ မျက်လုံးများကို စူးနစ်စေသည်။ သူသည် ဂိုယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဒီနေရာက ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်ပဲ... မင်းတို့တွေ ဘာလုပ်ဖို့ လာကြတာလဲ...”

ချန်လင်းယူသည် တစ်ဖက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ကာ အသံအေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ချန်လင်းယူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုလူအုပ်သည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး တစ်ယောက်တစ်လှမ်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။

“ငါ လော့ချန်ကို ရှာလာတာ...”

ဂိုယွမ်သည် မနှိမ့်မချီဖြင့် ချန်လင်းယူကို ကျော်ကာ လော့ချန်ထံ အကြည့်ရောက်သွားပြီး အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“လော့ချန်... အရင်တစ်ခေါက် မင်းကို ရှုံးခဲ့တာဟာ ငါ့ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အရှက်တရား ဖြစ်တယ်... ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး... ဒီနေ့မှာ ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ် အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်မယ်...”

“အို့...”

ချန်လင်းယူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး မျက်နှာထက်တွင် ရယ်မောဟန်လှလှဖြင့် ဆိုသည်။

“မင်း လော့ချန်နဲ့ ထပ်ပြီး တိုက်ချင်သေးတယ်ပေါ့...”

“ဟုတ်တယ်...”

ဂိုယွမ်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တိုက်လိုစိတ်များ ထကြွလျက်ရှိပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ တည်ကြည်စွာ ဆိုသည်။

“မင်းလက်ထဲမှာ ငါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာတွေကို ဒီနေ့မှာ ငါကိုယ်တိုင် ပြန်သိမ်းယူမယ်...”

“လော့ချန်... အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက စီနီယာဂိုယွမ် ရှုံးသွားတာဟာ ခဏတာ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားလို့ပဲ... ဒီတစ်ခေါက်မှာ မင်းဟာ သေချာပေါက် ရှုံးမှာ...”

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မင်းဟာ ဒီလောက်မာန်တက်ပြီး ငါတို့မင်းသားတန်းက လူအားလုံးကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့တာ... အခုတော့ လိပ်ခွံအောက်မှာ ပုန်းနေမှာလား...”

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည့် မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်များသည် လော့ချန်က တိုက်ခိုက်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တစ်ယောက်တစ်ခွန်း လှုံ့ဆော်ပြောဆိုကြသည်။

“ဟမ်...”

လော့ချန်သည် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို မှေးကျဉ်းလိုက်ကာ အော်ဟစ်နေသူများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်များထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်အချို့သည် စွမ်းအားအဆင့်အမြင့်ဆုံးမှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်သာဖြစ်ပြီး လော့ချန်၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် ရေခဲအိုင်ထဲ ပြုတ်ကျသွားသလို မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားရသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ထိုသူများမှာ အရှက်ရသွားကြသော်လည်း ဒေါသထွက်ရန်မဝံ့ရဲဘဲ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဂိုယွမ်က လော့ချန်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။

လော့ချန်သည် အကြည့်များကို လှည့်လိုက်ပြီး ဂိုယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာပေါ်ရှိ အရှိန်အဟုန်သည် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်ကထက် ပိုမိုသန်မာလာသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် ရယ်လျက် ဆိုသည်။

“ကြည့်ရတာ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မင်း တိုးတက်လာတာကိုး... ဒါကြောင့်လည်း ငါ့ကို လာပြီး စိန်ခေါ်ရဲတာပေါ့...”

ဂိုယွမ်သည် မေးစေ့ကို အနည်းငယ်မော့လိုက်ကာ မာန်ဖြည့်စွာဖြင့် ဆိုသည်။

“ဒါက မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ... အရင်တစ်ခေါက်တိုက်ပွဲကြောင့် ငါ အများကြီး အကျိုးရလဒ်ရခဲ့တယ်... ဓားနည်းအဆင့်ဟာ ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်ကို ရောက်သွားပြီ... ဓားခွဲရိပ်စွမ်းရည်ဟာလည်း တစ်ဆင့်တက်လာတယ်... ဒီနေ့မှာ ငါ အရင်က အရှက်တရားကို ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ဆေးကြောမယ်...”

အရင်တစ်ခေါက်တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ဂိုယွမ်သည် အရှက်ကွဲမှုကို သိရှိပြီး ရဲရင့်စွာ အဆက်မပြတ်လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

ဖိအားများအောက်တွင် မဆုတ်မနစ်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သူ၏ ဓားနည်းအဆင့်သည် ပိတ်ဆို့မှုကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဓားနည်းအဆင့် တက်လှမ်းပြီးသည့်နောက် ဂိုယွမ်သည် တစ်ခဏမျှပင် နှောင့်နှေးမနေဘဲ လော့ချန်ကို စိန်ခေါ်ရန် ချက်ချင်းရောက်လာပြီး အရင်ကအရှက်တရားကို ဆေးကြောရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်...

လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ယုံကြည်မှုမှာ ဤမျှလောက်ထိ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်း တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း မင်းရဲ့ဆန္ဒအတိုင်း ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်...”

သူတစ်ပါးက တံခါးဝအထိ ရောက်လာပြီး စိန်ခေါ်နေမှတော့ ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

မဟုတ်လျှင် သူ ကြောက်လန့်နေသည်ဟု ထင်သွားကြလိမ့်မည်။

လော့ချန်က လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အခြေအနေသည် ချက်ချင်း ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။

“စီနီယာဂိုယွမ်... ဒီကောင်လေးကို သေချာပေါက် သင်ခန်းစာပေးလိုက်ပါ...”

“မင်းသားတန်းကို စော်ကားရဲတဲ့သူဟာ ပြစ်ဒဏ်ခံရမှာပဲ...”

မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဆယ်ကျော်သည် အကြည့်များထက်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာများ နီရဲလာကြသည်။

အရင်တစ်ခေါက်ကြီးမားသော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ယခုအချိန်တွင် လော့ချန်သည် မင်းသားတန်းတစ်ခုလုံး၏ ရန်သူဖြစ်သွားပြီးဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် စကားအလဟဿမပြောဘဲ ဘေးဘက်ရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုဆီ လှမ်းလျှောက်သွားသည်။

“ခဏလေး...”

ဂိုယွမ်သည် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လော့ချန်၏လက်ထဲရှိ ရေခဲဓားကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“မတိုက်ခိုက်ခင်မှာ ငါ့ရဲ့ဓားကို အရင်ပြန်ရွေးမယ်... ဒီရေခဲဓားကို ငါ အရင်က ငွေကျပ်ခုနစ်သိန်းနဲ့ ဝယ်ခဲ့တာ... အခုလည်း မူရင်းဈေးနဲ့ပဲ ပြန်ဝယ်မယ်... ဒီမှာ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ခုနစ်ရာရှိတယ်...”

လော့ချန်သည် သစ်သားသေတ္တာကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ရတယ်...”

ဤရေခဲဓားသည် သူ့အတွက် သင့်လျော်မှုမရှိသည့်အပြင် ကြယ်သုံးပွင့်အလယ်အဆင့် ရတနာလက်နက်တစ်ခုအနေဖြင့် ငွေကျပ်ခုနစ်သိန်းဆိုသည့် ဈေးနှုန်းသည် သင့်တင့်လှသည်။ အမှန်ဆိုလျှင် အနည်းငယ်မြင့်မားနေသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

ရေခဲဓားကို ဂိုယွမ်ထံ ပေးအပ်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် သစ်သားသေတ္တာကို လှမ်းယူလိုက်ရင်း ဘေးဘက်ရှိ မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်များ၏ သတ်ဖြတ်လိုသည့်အကြည့်များကို ခံစားမိသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ရယ်လျက် ဆိုသည်။

“မင်းတို့တွေ ငါ့ကို တော်တော်လေး မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြတယ်နဲ့တူတယ်... ဒါဆို ငါ မင်းတို့တွေကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်...”

“ဒီတစ်ခေါက်တိုက်ပွဲမှာ ငါ ဒီချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ခုနစ်ရာကို အလောင်းအစားထည့်မယ်... မင်းတို့တွေ လက်ခံရဲလား...”

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။

မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်ရင်း ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ကြပေ။

သူတို့သည် လော့ချန်ကို သင်ခန်းစာပေးလိုသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို အရေခွံဆုတ်သားဖြဲလိုက်လိုသည်အထိ မုန်းတီးနေကြသည်။

သို့ရာတွင် သိုင်းပညာကွင်းပြင်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်အဖြစ်အပျက်များသည် မျက်ဝါးထင်ထင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့စိတ်ထဲတွင် ဂိုယွမ်သည် လော့ချန်၏ပြိုင်ဘက်မဖြစ်နိုင်မည့် စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေသည်။

ထိုအခြင်းအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လော့ချန်သည် ချက်ချင်း အထီးကျန်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အော်ဟစ်သံအများဆုံးထွက်လာသည့် လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“ခုနက မင်းက ငါ့ကို လိပ်ခွံထဲမှာ ပုန်းမနေဖို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်လား... အခုတော့ မင်းကိုယ်တိုင်က ခေါင်းပုံးပြီး နောက်ဆုတ်နေတာလား... ဒါဟာ မင်းတို့မင်းသားတန်းရဲ့ ပုံစံပေါ့လေ...”

“မင်းက ရဲတင်းလွန်းတယ်...”

ထိုသူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လျက် လော့ချန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး ဆိုသည်။

“မင်းက ဘာကောင်လဲ... မင်းသားတန်းကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့... စီနီယာဂိုယွမ်ဟာ ထူးချွန်တဲ့လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်ကို တတ်မြောက်ထားတယ်... လက်တစ်ချက်လှုပ်ရုံနဲ့တင် မင်းကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်... အားလုံးပဲ... ဒီကောင်လေးက ငါတို့ကို ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေ လက်ဆောင်ပေးချင်တယ်ဆိုတော့ ငါတို့ ဘာလို့ လက်မခံရမှာလဲ...”

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာတွင်ရှိသည့် မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်များ၏ စိတ်ခံစားချက်များသည် ချက်ချင်း ထကြွလာသည်။

“ဟုတ်တယ်... ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်ကို တတ်မြောက်ထားတဲ့ စီနီယာဂိုယွမ်ဟာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်အောက်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မရှုံးဘူး... ဒီကောင်လေးဟာ ဒီတစ်ခေါက်တိုက်ပွဲမှာ သေချာပေါက် ရှုံးမှာ... ငါ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ရှစ်ဆယ်ထည့်မယ်...”

“ငါ ငါးဆယ်ထည့်မယ်...”

“ငါ့ကိုလည်း ထည့်ပေးပါ... ခုနစ်ဆယ်ထည့်မယ်... ဒီတစ်ခေါက်မှာ သူ့ကို သေချာပေါက် အပြစ်ပေးရမယ်...”

ဤမင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်များသည် လော့ချန်ကို ကြာရှည်မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ စိတ်ထကြွမှုကြောင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကာ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ခုနစ်ရာကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပထမဆုံး စကားပြောခဲ့သည့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကြီးမားသော မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသည် မာန်ဖြည့်စွာဖြင့် ဆိုသည်။

“ကောင်လေး... မင်းဟာ တော်တော်လေး မာန်တက်နေတာမဟုတ်လား... ငါ ထပ်ပြီး ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးရာကို အလောင်းအစားထည့်မယ်... မင်း လက်ခံရဲလား...”

ပြင်းထန်သော ဒေါသအောက်တွင် သူသည် မိမိ၏ပစ္စည်းဥစ္စာအားလုံးကို အလောင်းအစားထည့်လိုက်သည်။

“ဘာကို မရဲရမှာလဲ...”

လော့ချန်သည် ဤအခွင့်အရေးကို တောင့်တနေခဲ့သူဖြစ်ပြီး ချန်လင်းယူထံ လှည့်ကာ ဆိုသည်။ “ဆရာတူအစ်မကြီး... ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးရာကို အရင်ချေးပေးပါဦး...”

ဤတစ်ခေါက်လေ့ကျင့်မှုအတွင်း သူ၏ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများ အကုန်လုံး ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီး ငါးရာပင် ထုတ်ယူရန် မကျန်ရှိတော့ချေ။

“ရတယ်...”

ချန်လင်းယူသည် နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖိချုံးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့လှမ်းလာကာ ကျန်ရှိသည့် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးရာကို ဖြည့်စွမ်းပေးလိုက်သည်။ သို့ရာတွင် ထိုကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကြီးမားသော မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်ဘေးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် သူမ၏အကြည့်များသည် ထူးဆန်းစွာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထိုကြီးမားသော အဖွဲ့ဝင်သည် ချန်လင်းယူ၏ အကြည့်ကြောင့် စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထိုအရာကို တိတိကျကျ မဖော်ပြနိုင်ခဲ့ဘဲ စိတ်ကို အတင်းထိန်းချုပ်ကာ ဂိုယွမ်ထံ လှည့်ပြီး ဆိုသည်။

“စီနီယာဂိုယွမ်... ဒီတစ်ခေါက်မှာ ဒီကောင်လေးကို သေချာပေါက် အရောင်တစ်ခုပြလိုက်ပါ...”

ဂိုယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘေးဘက်ရှိ ကွင်းပြင်ဆီ တည့်တည့်လျှောက်သွားသည်။

လော့ချန်သည်လည်း နောက်မှ တစ်လှမ်းမကွာ လိုက်သွားသည်။

“ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ ဂိုယွမ်က လော့ချန်နဲ့ ထပ်မံတိုက်ပွဲလုပ်တော့မယ်... ဒီတစ်ခေါက်မှာ ဘယ်သူ အနိုင်ရမလဲ မသိဘူး...”

“ဓားသမားတစ်ယောက်ရဲ့ ဓားနည်းအဆင့်ဟာ လေ့ကျင့်ရခက်ခဲတယ်... တစ်ဆင့်တက်လှမ်းတိုင်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားဟာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်... အထူးသဖြင့် ဂိုယွမ်လို ထူးချွန်တဲ့သူမျိုးဆိုရင်... ဒီတစ်ခေါက် ဂိုယွမ်ဟာ ပြင်ဆင်ပြီး လာတာ... အနိုင်ရဖို့ အလားအလာ များတယ်...”

ကျန်လူများသည် စက်ဝိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ရပ်တည်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်တစ်ခွန်းစီ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

“စီနီယာဂိုယွမ် သေချာပေါက် အနိုင်ရမယ်...”

မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် ဂိုယွမ်အတွက် အော်ဟစ်အားပေးကြပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်လင်းယူ၊ ယွမ်ချီလန်နှင့် ကူးလင်ဖန်တို့သည် ဘေးတစ်ဖက်တွင် ရပ်တည်လျက် မျက်နှာထက်တွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာများဖြင့် ရှိနေကြသည်။

**အခန်း (၂၂၄) ပြီးပါပြီ။**