ဓားတစ်ချက်။ ငါဘာလို့ရှုံးသလဲ...

တောအုပ်ထဲက ကွင်းပြင်တစ်နေရာ။

လော့ချန်နှင့် ဂိုယွမ်တို့သည် ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းခန့်အကွာတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်နေကြသည်။

“လော့ချန်၊ မင်းသိပ်တော်တယ်... ငါ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်ကို တက်လှမ်းပြီးကတည်းက မင်းက ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့ ပထမဆုံးပြိုင်ဘက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းသေချာပေါက်ရှုံးမယ်...”

ဂိုယွမ်က ခါးတွင်သိုင်းထားသော ဓားကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဓားသွားမှ ထက်ရှသောအရိပ်အဝါးက လွင့်ကြွေနေသော သစ်ရွက်များကို လှုပ်ယမ်းစေပြီး လော့ချန်ကို စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လော့ချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဂိုယွမ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်ကို ထိုးထွင်းနိုင်ခဲ့တာ တကယ်ကို တိုးတက်မှုကြီးမားတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ဆို မင်းဟာ ပိုပိုပြီး ဝေးကွာလာပြီလေ...”

ယခင်တိုက်ပွဲတစ်ခုတုန်းက လော့ချန်သည် စွမ်းအင်ဝဲကတော့ခြောက်ခုကိုသာ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီး အမြင့်ဆုံးစွမ်းအားဖြင့် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်အလယ်ပိုင်းရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးနှင့် အနည်းငယ်ယှဉ်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူသည် စွမ်းအင်ဝဲကတော့ကိုးခုကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ပြီဖြစ်ရာ စွမ်းအားမှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်နောက်ပိုင်းရှိ သိုင်းသမားများနှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်။ ရုတ်တရက်ထိုးစစ်ဆင်လျှင် သတ်ဖြတ်နိုင်သည်အထိပင်။

လော့ချန်ပြောသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း အခြားသူများ၏နားထဲတွင်မူ ထိုစကားများသည် အဓိပ္ပာယ်မတူပေ။

“တကယ်ကို မာနကြီးလွန်းတာပဲ... အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထလာတဲ့ အဆင့်နိမ့်ကောင်တစ်ကောင်က သူ့ကိုယ်သူ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနိုင်မယူနိုင်သူမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား...”

“ဓားသမားတစ်ယောက်ရဲ့ ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်ကို ထိုးထွင်းနိုင်တာက ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာ သူသိတောင်မသိဘူးထင်တယ်...”

“စီနီယာဂိုယွမ်၊ ဒီကောင်နဲ့ မယဉ်ကျေးနဲ့တော့... ကျွန်တော်တို့ မင်းသားတန်း ဂုဏ်သိက္ခာကို ဒီကောင်ကို သိအောင်လုပ်ပြလိုက်ပါ...”

အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် မျက်လုံးထဲတွင် ရန်လိုသောအရောင်အဝါများဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်ကြသည်။

ဂိုယွမ်လည်း မျက်ခုံးများကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်၊ မင်းက လူကိုသိပ်ကို အထင်သေးတတ်လွန်းတယ်... ဘယ်သူက သာလွန်တယ်၊ ဘယ်သူက နိမ့်ကျတယ်ဆိုတာ ဓားနဲ့ပဲ စကားပြောကြည့်ရအောင်...”

“အင်း၊ ကောင်းသားပဲ...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ကို လှုပ်လိုက်သည်။ ကြယ်နှစ်ပွင့်ရတနာဓားတစ်လက်သည် သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ပုံစံမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“စလိုက်တော့...”

“အိုကေ... ဓားတစ်ချက်နဲ့ မင်းကို အပြတ်ရှင်းမယ်...”

လော့ချန်၏ အထင်သေးသည့်သဘောထားက ဂိုယွမ်ကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ဓားအရှိန်သည် တစ်ဖြည်းဖြည်းတက်လာသည်။

“လေပြည်ခွဲအရိပ်...”

ဂိုယွမ်သည် ကိုယ်စွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံးသို့ရောက်အောင် မြှင့်တင်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်ကာ ဓားကို စောင်းဖြတ်လိုက်သည်။

“ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ...”

ဓားတစ်ချက်ဖြတ်လိုက်ရာမှ ဓားအရိပ်နှစ်ဆယ်ကျော်အထိ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဓားစွမ်းအင်သည် သိမ်မွေ့ရှည်လျားလျက် လေထုကို လှုပ်ယမ်းကာ ဓားစွမ်းအင်မုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လော့ချန်၏ရှေ့တည့်တည့် ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းအကွာကို လွှမ်းမိုးကာ သူ့အား ဆုတ်ခွာရန်လမ်းမရှိ၊ ထွက်ပြေးရန်နည်းမရှိအောင် ပိတ်ဆို့ထားသည်။

“ဒီဓားတစ်ချက်က သိပ်ကိုအားကောင်းတာပဲ...”

“ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်ဆိုတာ မထီမဲ့မြင်မပြုသင့်ဘူး... ကြည့်နေရုံနဲ့တင် ခေါင်းမူးလာသလိုပဲ...”

“လော့ချန်သေချာပေါက်ရှုံးတော့မယ်...”

ဓားစွမ်းအင်မုန်တိုင်းက လော့ချန်ကို လွှမ်းမိုးတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပရိသတ်အားလုံးသည် အသက်ရှူကို ခဏရပ်ထားမိကြသည်။

ဤဓားတစ်ချက်သည် ပရိသတ်များစွာကို တုန်လှုပ်စေပြီး ခုခံရန်စိတ်ကိုပင် မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေ။

မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ထားပြီး အေးစက်ရက်စက်သော အရောင်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ရှုံးစမ်းပါ...”

ဓားစွမ်းအင်မုန်တိုင်း၏အရှိန်သည် အမြင့်ဆုံးသို့ရောက်သည့်အချိန်တွင် လော့ချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ဓားကို မည်သို့ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဓားစွမ်းအင်မုန်တိုင်းထဲမှ လျှပ်စီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသောအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကိုသာ ဝိုးတိုးဝါးတားမြင်လိုက်ရပြီး အခိုးအငွေ့အနည်းငယ်မျှပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

“အဲ့ဒီဓားတစ်ချက်ပဲ...”

ချန်လင်းယူ၏ မျက်ဆံများသည် အနည်းငယ်ကျုံ့သွားသည်။ ယခင်က ဤဓားတစ်ချက်ကပင် သူမအား အန္တရာယ်ကို ခံစားရစေပြီး စိတ်ဓာတ်ကို ပြိုလဲစေခဲ့သည်။

“ချင်း...”

မီးပွားများ လွင့်ထွက်သွားပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် အားလုံးသည် မကြာမီပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။

ပရိသတ်များ သတိပြန်ဝင်လာသည့်အခါ လော့ချန်သည် ဓားကိုကိုင်ထားလျက် ဂိုယွမ်၏နောက်တွင် ရပ်နေပြီဖြစ်သည်။

“မင်းရှုံးပြီ...”

လော့ချန်က ခေါင်းပင်မလှည့်ဘဲ ဓားကို လေထဲတွင် လှပစွာ တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး ဓားအိမ်ထဲသို့ ခွပ်ခနဲ သေသပ်စွာ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...”

အများစုက ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို မမြင်လိုက်ရသဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို နားမလည်နိုင်ကြပေ။

စွမ်းအင်ဆေးလုံးငါးရာကို လောင်းထားသည့် မင်းသားတန်းမှ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကြီးမားသော တပည့်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီးအော်လိုက်သည်။

“မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ... စီနီယာဂိုယွမ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှုံးမှာလဲ... မင်းဆိုတဲ့ အဆင့်နိမ့်ကောင်...”

သူသည် ဆက်လက်ဆဲရေးရန်ပြင်နေစဉ် ရုတ်တရက် မျက်လုံးရှေ့တွင် မည်းမှောင်သွားပြီး အရိပ်တစ်ခုက အုပ်မိုးလာသည်။

“ဖျောင်း...”

တုံ့ပြန်ရန်အချိန်မရလိုက်ခင် ထိုတပည့်ကြီးသည် လော့ချန်၏ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် သွေးတစ်ပုံတစ်ပင်ကို အန်ထွက်ကာ ဘုန်းခနဲအသံနှင့်အတူ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ဝင်ရိုက်မိပြီး မြေပေါ်တွင် အားနည်းစွာ လဲကျသွားသည်။

“လော့ချန်၊ မင်း... မင်းတကယ်ပဲ လူကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ရဲတယ်ပေါ့... ဒီလောက် သတ္တိကြီးနေတာလား...”

မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် ဒေါသထွက်လွန်းလျက် အော်ဟစ်ကြသည်။

အပြင်စည်းတွင် သူတို့သည်သာ လူများကို အနိုင်ကျင့်လေ့ရှိသည်။

လော့ချန်ကမူ မျက်လုံးများကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စွမ်းအင်အလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့်အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ထပ်ပြီး စကားများနေရင် မင်းတို့အားလုံးကို တောင်ပေါ်က လိမ့်ဆင်းသွားအောင် လုပ်ပြလိုက်မယ်... ယုံလား...”

“မင်း...”

မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်သည် ဒေါသထွက်လွန်းလျက် ရင်ထဲတွင် ပိတ်ဆို့ထားသော ဒေါသကို မထုတ်လွှတ်နိုင်သဖြင့် မျက်နှာများပင် နီရဲလာသည်။

“စီနီယာဂိုယွမ်၊ ဒီကောင်လေးကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်ပါဦး...”

အချို့က ဂိုယွမ်ထံတွင် မျှော်လင့်ချက်ထားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ငြိမ်သက်နေသည့် ဂိုယွမ်၏ ဖြောင့်မတ်သောခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ဘိုင်းခနဲလဲကျသွားသည်။

ထိုအခါမှသာ လူအားလုံးက ဂိုယွမ်၏ဝတ်ရုံများသည် စုတ်ပြဲနေပြီး ရင်ဘတ်တွင် ဖြောင့်တန်းသောသွေးရာတစ်ခုရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဘာ... ဂိုယွမ်ရှုံးသွားပြီလား...”

“ဘုရားရေ... ဂိုယွမ်က ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်ကို ထိုးထွင်းပြီးသားပဲ... ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်အောက်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လေ... ဒါကို လော့ချန်က ဓားတစ်ချက်နဲ့ အနိုင်ယူလိုက်တယ်ပေါ့... ဒီလောက်စွမ်းအားရှိဖို့ ဘယ်လောက်သန်မာရမှာလဲ...”

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့်ပဲရှိတဲ့ သိုင်းသမားတစ်ယောက်က ဒီလောက်စွမ်းအားရှိလာနိုင်တယ်လို့ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဒါ အိပ်မက်မက်နေတာပဲဖြစ်ရမယ်...”

ဂိုယွမ်လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အပြင်စည်းမှ တပည့်များအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ထားကာ မြင်နေရသည့်အရာများကို မယုံနိုင်ကြပေ။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... စီနီယာဂိုယွမ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှုံးမှာလဲ...”

“ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

မင်းသားတန်းမှ တပည့်များသည် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သို့သော် အများဆုံး အံ့အားသင့်ရသူမှာ ဂိုယွမ်ကိုယ်တိုင်ပင်ဖြစ်သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်မရှိတော့ပေ။

ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်ကို ထိုးထွင်းပြီးနောက် သူသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိခဲ့ပြီး လော့ချန်ကို အနိုင်ယူကာ ယခင်ရှုံးနိမ့်မှု၏အရှက်ကို ပြန်လည်ဆယ်ယူနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူရှုံးနိုင်သည်ဟူသော အတွေးကို တစ်ခါမျှပင် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

ရှုံးပြီးသား အနေအထားမှာပင် ဤမျှလောက် အပြတ်အသတ်ရှုံးနိမ့်သွားရသည်အထိ ဓားတစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ပြိုင်ဘက်မှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး နိုးထလာသည့်သိုင်းဝိညာဉ်မှာလည်း အသုံးမကျသည့်အမျိုးအစားဖြစ်သည်။

ချန်လင်းယူအပါအဝင် သုံးဦးသာလျှင် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေကြသည်။

ယွမ်ချီလန်က ဂိုယွမ်ကို သနားစဖွယ်အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်ကို ထိုးထွင်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဂိုယွမ်သည် အလွန်သန်မာသည်။ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်အောက်တွင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်သူ အနည်းငယ်သာရှိသည်။

သို့သော် သူရင်ဆိုင်ရသူမှာ လော့ချန်ဖြစ်နေသည်မဟုတ်လား...။

လော့ချန်က ပရိသတ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့လျှောက်သွားကာ လောင်းထားသည့် စွမ်းအင်ဆေးလုံးများကို စုစည်းလိုက်သည်။

ချန်လင်းယူ၏ စွမ်းအင်ဆေးလုံးငါးရာအပြင် ကျန်ရှိသည်မှာ တစ်ထောင့်ကိုးရာဖြစ်သည်။

“မဆိုးဘူး... ဒီလောက်ဆိုရင် ကိုးခုမြောက် စွမ်းအင်ဝဲကတော့ကို ပြည့်စုံအောင် လေ့ကျင့်နိုင်လောက်ပြီ...”

လော့ချန်၏မျက်နှာတွင် ပြုံးယောင်သန်းလာပြီး စွမ်းအင်ဆေးလုံးများကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လောင်းထားသည့် မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်နှာများသည် ပုံပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

တစ်ဦးက မခံချင်စိတ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လော့ချန်၊ မင်းအတော်လေးကို မာနကြီးနေတာပဲ... ငါတို့ မင်းသားတန်းကို ရန်စလိုက်တာက မင်းသိပ်ကို ကြာရှည်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး...”

လော့ချန်က တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လွှာဖွင့်ပိတ်လှုပ်ရှားရာ ဓားကဲ့သို့ထက်ရှသော အလင်းတန်းများထွက်ပေါ်လာသည်။

“ထွက်သွားစမ်း...”

ထိုမင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်သည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် သုံးလှမ်းဆုတ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့လျက် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... သိပ်ကိုကောင်းတယ်... မင်းတော်တယ်ပေါ့... ငါကတော့ မင်းဘယ်လောက်ထိ ဆက်ပြီးမာနကြီးနိုင်ဦးမလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီး သူသည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

အခြားမင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်များသည် ဆက်လက်နေရဲဦးမည်လား။ ဒဏ်ရာရထားသူတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်ပျက်ခွေးများကဲ့သို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီး လာစဉ်က မာနကြီးစွာပြသခဲ့သော အရှိန်အဝါးနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်နေသည်။

မကြာမီ တောအုပ်ထဲက ကွင်းပြင်ထဲတွင် လော့ချန်တို့ အဖွဲ့လေးဦးနှင့် ဂိုယွမ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

လော့ချန်က စွမ်းအင်ဆေးလုံးငါးရာကို ချန်လင်းယူထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး လေ့ကျင့်ရန် ပြန်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂိုယွမ်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်သည်။

လော့ချန်က အားသုံးမထားသဖြင့် ဂိုယွမ်သည် အပေါ်ယံဒဏ်ရာအနည်းငယ်သာ ရရှိထားသည်။ ဒဏ်ရာထက် ဤအကြိမ်ရှုံးနိမ့်မှုက သူ့အား ပို၍ပင် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

မျက်ခုံးတွန့်လျက် အချိန်အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဂိုယွမ်သည် လော့ချန်ထံသို့ အကြည့်လွှဲကာ အေးစက်စွာ တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ငါ... ဘာလို့... ရှုံး... သွားရတာလဲ...”

အခန်း (၂၂၅) ပြီးပါပြီ။