အကြွေးမချေဖို့ ကျမ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးပါဘူး

တကယ်တော့၊ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ။

လူ့လောက၊ နတ်ဘုရားလောကနဲ့ ဝိညာဉ်လောကတွေကသူ့မိန်းမတွေ ပိုပိုပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လာကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ကောင်းကင်ဘုံကို တက်ရောက်ရာနေရာတွေအားလုံးက ကျပန်းဖြစ်နေလို့

ယဲ့ယွီက သူတို့တက်ရောက်တဲ့အကြောင်းကို သူတို့ရောက်ရောက်ခြင်းမသိရှိခဲ့ပါဘူး။

ပြီးတော့ အမျိုးသမီးတွေက ဒီထူးဆန်းတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။

ဒါက ရှုပ်ထွေးနိုင်ပါတယ်။

ငါလဲဘယ်လိုလုပ်ရမလဲမသိတော့ဘူး။

ဒါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက်ကို လွဲချော်စေပြီး တခြားနတ်ဘုရားတံခါးဝတွေထဲကို အမှတ်မထင် ဝင်မိစေနိုင်ပါတယ်။

ဆန်းလျိုဟီကို ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့လိုမျိုး ဆိုးရွားတဲ့အရာမျိုး ထပ်မဖြစ်စေချင်ပါဘူး။

လက်ရှိမှာ ယဲ့ယွီက စဉ်းစားနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းနည်းက ကောင်းကင်ဘုံမှာ နာမည်ကြီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူသိများလာစေဖို့ပါပဲ။

ဒီလိုဆိုရင် အမျိုးသမီးတွေက ငါ့ကို ရှာချင်တယ်ဆိုရင်။

ဒါက ပိုပြီး လွယ်ကူသွားပါလိမ့်မယ်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ပိုကောင်းတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။

ဒါက ဗန်ရှီယာရဲ့ နတ်ဘုရားအိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ဖြစ်တဲ့ ရှောင်မန်ကို အသုံးပြုဖို့ပဲ။

ဒါက နည်းနည်းရုပ်ဆိုးတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဟိုလိုဂရမ်မြေပုံက တကယ်ကို အဆင့်မြင့်တယ်လို့ ပြောရမယ်။

ရှောင်မန်ဆိုတဲ့နွားက အချိန်နဲ့တပြေးညီ နေရာအတိကျလိုက်ရှာပေးနိုင်တာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။

ဒါပေမယ့် ဝမ်းနည်းစရာပဲ။

သူမက အဲဒီနတ်ဘုရားအိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကို ရောင်းမှာမဟုတ်ဘူး!

အင်း၊ တကယ်တော့ ဘာမှလုပ်လို့မရပါဘူး။

သို့သော် ဒါကို ဖော်ပြတဲ့အခါ ယဲ့ယွီက ဗန်ရှီယာနဲ့ သဘောတူညီချက်ကို သတိရခဲ့ပါတယ်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ယဲ့ယွီက သူ့အကြွေးတွေကို မချေမယ့်လူ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက လျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ပထမဆုံးထွက်လာတုန်းက သူက သူ့ရဲ့ကတိကို တကယ်ဖြည့်ဆည်းချင်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဗန်ရှီယာက ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်။

ဒီအဆုံးသတ်က တကယ်ကို အံ့ဩစရာပါပဲ။

ဗန်ရှီယာက ဒီအချိန်မှာ ဘယ်မှာရှိနေမလဲဆိုတာ မသိဘူး?

ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့မျက်ခုံးတွေကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

“သူငယ်ချင်း ယဲ့၊ အကြာကြီး မတွေ့တာ ကြာပြီ။ ရှင်က ကျွန်မကို ဒီလောက်တောင် အပင်ပန်းခံပြီး လိုက်ခိုင်းခဲ့တယ်!”

အသံတစ်ခုက ဝူဝေမျှော်စင်အထက်မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒါက လူတိုင်းရဲ့အာရုံကို ချက်ချင်းဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

လူတိုင်းက မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျူးဒီကျန်းနဲ့ နောက်ထပ်လှပတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီဘေးမှာ ဂေါ်ပြားနဲ့တူတဲ့ နွားငယ်လေးတစ်ကောင် ရှိနေတယ်။

ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်!

မတူညီတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုနဲ့ထပ်ရောက်လာပြန်တာက သူတို့ညီအမအသစ်လား!

ရှောင်မန်က ရှန်ကွမ်ကျိုးကျိုး၊ ပိုင်ရှီချူနဲ့ တခြားသူတွေ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် သူက အဲဒီနေရာမှာပဲ ဒေါသထွက်ပြီး ငိုကြွေးတော့မှာပါ။

ဂေါ်ပြား ဂေါ်ပြား!

သူက တကယ်ပဲ ဂေါ်ပြားဖြစ်ချင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား?နွားငယ်လေးတစ်ကောင်က ယဲ့ယွီရဲ့နတ်ဘုရားဂေါ်ပြားကိုမျိုချထားရလို့

ဒါက အစာမကြေမှု သက်သက်ကြောင့်ပါ!

ဗန်ရှီယာရဲ့ စကားတွေက ကျူးဒီကျန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို လင်းလက်လာစေခဲ့ပါတယ်။

တကယ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ လိုက်ခဲ့ရတာ။

ငါ့ဘေးက ညီမလေးက အဆင်ပြေနေပြီထင်တယ်!

ယဲ့ယွီက အလွန်အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

ရက်အတော်ကြာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တဲ့ ဗန်ရှီယာက ကျူးဒီကျန်းနဲ့ ဘာလို့ရှိနေလဲဆိုတာကို ကျမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး?

ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။

“ဘာလို့ လိုက်တယ်လို့ ပြောတာလဲ?”

ယဲ့ယွီရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဗန်ရှီယာက အလွန်ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

“ရှင် တကယ်မသိဘူးလား? ဒါမှမဟုတ် ရှင်က လျစ်လျူရှုဟန်ဆောင်နေတာလား?”

“ငါက ဘာကို လျစ်လျူရှုဟန်ဆောင်နေရတာလဲ? တကယ်မဟုတ်ဘူး!”

ယဲ့ယွီက ဗန်ရှီယာ ဘာပြောနေလဲဆိုတာကို လုံးဝမသိခဲ့ဘူး!

ထို့နောက် သူသည် ကျူးဒီကျန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး “အချစ်လေးမင်းက ဘယ်တုန်းက တက်လာတာလဲ? ဆင်းလာပြီး စကားပြောပါ” ဟု ဆက်မေးခဲ့သည်။

“အွန်း!”

ကျူးဒီကျန်းက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေပြီးနောက် အဆင်သင့်ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ့ဘေးမှာရှိတဲ့ ဗန်ရှီယာက သူ့ကို တားလိုက်တယ်။

နောက်ဆုံးလူက တစ်လုံးချင်းစီ “ခဏစောင့်၊ အခု ကျွန်မ ရှင်ကို တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ၊ နတ်ဘုရား ယဲ့၊ ရှင်က ကျွန်မကို တပတ်ရိုက်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား? ကျမတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ရှင် မေ့နေတာလား?” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဒီစကားကိုကြားတော့။

ယဲ့ယွီက ဗန်ရှီယာဆိုလိုတာကို ချက်ချင်းနားလည်ခဲ့သည်။

သူက ချက်ချင်းမရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး- “အဲဒါက ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင်အတွေးတွေများနေတာလဲ? အဲဒီလိုပြင်းပြင်းထန်ထန် မပြောပါနဲ့။

ငါက အကြွေးမချေဖို့ တစ်ခါမှ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး။

ပင်မခန်းမကို သွားပြီး စကားပြောကြရအောင်!”

ဗန်ရှီယာက နတ်ဘုရားများစွာကို ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ချက်ချင်း ယဲ့ယွီ၏ဘေးသို့ လက်တစ်ကမ်းလျှပ်တစ်ပြက်ရောက်သွားပြီး သြဇာအာဏာရှိသောလေသံဖြင့် “သွားကြစို့၊ သွားကြစို့!” ဟု ပြောခဲ့သည်။

သူမက ၎င်းကို ကောင်းကောင်းစဉ်းစားခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီကို ထိန်းချုပ်ဖို့ နတ်ဘုရားစုံတွဲကို အသုံးပြုတဲ့ အစီအစဉ်က လုံးဝအဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယဲ့ယွီရဲ့တည်နေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီးပြီ။

ပြေးဖို့ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား?

တကယ်ကို အင်အားသုံးချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဗန်ရှီယာက ယှဉ်မနိုင်ပါဘူး။

ဒီမှာရှိနေတာက ယဲ့ယွီရဲ့ပိုင်နက်နယ်မြေပါ။

နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ ဝူဝေမျှော်စင်မှာ နတ်ဘုရားတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် သူတို့အများစုက အဆင့်မြင့်သူတွေမဟုတ်ကြဘဲ ခြိမ်းခြောက်မှုမရှိပါဘူး။

ဗန်ရှီယာက ယဲ့ယွီ ဘာတွေလုပ်နိုင်လဲဆိုတာကို တကယ်ကြည့်ချင်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ပင်မခန်းမကို တည့်တည့်သွားတာကို ကြည့်လိုက်တယ်။

အမျိုးသမီးများအားလုံးက အလွန်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ကြသည်။

ဘာလို့ အစက စကားဝိုင်းက ဒီလောက်မရေမရာဖြစ်နေတာလဲ၊ ဒါပေမယ့် ကျမတို့ စကားပြောရင်းနဲ့ ဘာလို့ ပြောင်းလဲသွားတာလဲ?

လင်မြောက်ရွှေသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းဆင်းသက်နေသော ကျူးဒီကျန်းကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ “အစ်မ၊ ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ?” ဟု မေးခဲ့သည်။

“ကျွန်မလည်း သိပ်နားမလည်ပါဘူး။ ကျွန်မက ကောင်းကင်ကို တက်လာပြီး ဒီသူငယ်ချင်း ဗန်ရှီယာနဲ့ တွေ့ခဲ့တာပဲ။

သူမက သူမက သူ့ခင်ပွန်းရဲ့သူငယ်ချင်းဖြစ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ ဒီကို ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။

သို့သော် သူတို့က ရန်သူတွေလို့ ကျွန်မမထင်ဘူး၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်မတို့ ညီအစ်မတွေအဖြစ် အရေအတွက်တိုးလာနိုင်တယ်။”

အခုအချိန်မှာတောင် ကျူးဒီကျန်းက ဗန်ရှီယာကို သူ့ညီမအဖြစ် ခေါ်ဖို့ စိတ်ကူးကို လက်မလျှော့သေးဘူး။

ရှန်ကွမ်ကျိုးကျိုး၊ ပိုင်ရှီချူနဲ့ တခြားသူတွေလည်း အလွန်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ကြသည်။

သူငယ်ချင်းတွေလား?

ဘာကတိတွေ၊ ဘာအနက်ရောင်က အနက်ရောင်ကိုစားတာလဲ၊ ဒါက လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး!

ပိုင်မြောက်လန်က သူ့လက်တွေကို သူ့ကျောနောက်မှာ ထားပြီး တည်ငြိမ်စွာ “ဒီမှာ ဘာတွေးစရာရှိလို့လဲ?

လိုက်ချောင်းကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ငါတို့အဖြေသိလိမ့်မယ်!” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဒီစကားကိုကြားတော့ အမျိုးသမီးတွေက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

တိတ်တိတ်လေး လိုက်သွားကြသည်။

ဝူဝေမျှော်စင်၏ ပင်မခန်းမအတွင်း။

ယဲ့ယွီသည် ရှောပိန်တောင်များတွင် ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။

ပြီးတော့ သူက အနက်ရောင်က အနက်ရောင်ကို စားတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတာကို တကယ်ရိုးရိုးသားသားပြောခဲ့တယ်? မင်းက ငါ့ကို မပြောဘဲ ထွက်သွားတာ မင်းရဲ့အမှားဖြစ်တာ ရှင်းပါတယ်။

အခု ငါ့ကို စွပ်စွဲနေတယ်၊ ဒါက ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား?

ယဲ့ယွီ၏ ဆုံးမဩဝါဒပြီးနောက် မူလက စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သော ဗန်ရှီယာသည် သူမ၏ မကျေနပ်မှုအများစုကို ချက်ချင်း လွှတ်ချလိုက်သည်။

“ကျွန်မမှာ ထူးခြားတဲ့ကိစ္စတစ်ခု မရှိပါဘူး။

မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်က ခုနက ကျွန်မတို့ဆီကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့တာ၊ ဘာလို့ ထပ်ထွက်သွားတာလဲ?”

ဗန်ရှီယာက အရင်ကဖြစ်ခဲ့တာကို ထပ်မံဖော်ပြခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီသည် စကားမပြောနိုင်အောင် ခံစားခဲ့ရသည်။

သူသည် လေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဖမ်းလိုက်သောအမူရာတခုလုပ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော စုပ်အားတစ်ခု ရောက်ရှိလာကာ သတိမေ့နေသော နော့နော့ကို ဆွဲယူခဲ့သည်။

“ငါက ဒီအရာကို ဖမ်းဖို့အတွက်ပဲ အပြန်အလှန်သွားခဲ့တာပါ။ မင်းတို့ ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ?”

သူပြောနေစဉ်မှာ ယဲ့ယွီက ကြိုးကြာကို ခေါင်းကို ထပ်ရိုက်လိုက်ပါတယ်။

ဒီရောင်စုံကြိုးကြာက ထပ်ပြီး နိုးလာခဲ့သည်။

သူသည် ယဲ့ယွီကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ဟိန်းစတင်ခဲ့ပြီး ယဲ့ယွီကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မှော်ပညာကို အသုံးပြုဖို့အတွက် သူ့ပါးစပ်ကိုပင် ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပဲသူနောင်တထပ်ရသွားပြန်သည်။

ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားရဲ့ နောက်ထပ်အံ့ဖွယ်တစ်ခု။

ကမ္ဘာကြီးက တိတ်ဆိတ်သွားတယ်!

ရှင်းပြချက်အားလုံးကို နားထောင်ပြီးနောက် ဗန်ရှီယာမှာ အရင်ကလို အရှိန်အဟုန်မရှိတော့ပါဘူး။

သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။

ကျမ ယဲ့ယွီကို မှားယွင်းစွာ အပြစ်တင်ခဲ့တာလား?

သေးငယ်တဲ့ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားမှုလေးတစ်ခု တက်လာတဲ့အချိန်မှာ ယဲ့ယွီက ညင်သာစွာ “ငါက မင်းကို လေးသင်္ကေတမှင်ဝါးဝတ်ရုံကို ပေးနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းက အဲဒါကို အသုံးမပြုနိုင်ပါဘူး?” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?”

ဗန်ရှီယာရဲ့ မျက်နှာက အေးစက်သွားပြီး သူ့ရဲ့လေသံက ရေခဲလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီက ရှင်းပြဖို့ အလျင်စလိုမလုပ်ဘဲ သူ့ကိုယ်ပေါ်က လေးသင်္ကေတအနက်ရောင်ဝါးဝတ်ရုံကို ဖြေလိုက်သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကတော့။

ကျူးဒီကျန်း၊ ပိုင်ရှီချူ၊ ရှန်ကွမ်ကျိုးကျိုးနဲ့ တခြားသူတွေက မတော်တဆ ရောက်ရှိလာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့က တကယ်မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပါဘူး။

ယဲ့ယွီနဲ့ ဗန်ရှီယာက ဒီလောက်တောင် လွတ်လပ်မှုရှိကြတယ်။

နတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ပင်မခန်းမမှာ အဝတ်စားတွေစချွတ်နေပြီး ဖိုက်တင်ပလေးတာ လုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ၊ ဒါက နည်းနည်းလေး များလွန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား?

ဒါက တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်ဆိုပေမယ့်။

ဒါပေမယ့်… အဲဒါကို တားရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?

ကျိုလန်ချင်က သူ့လက်သည်းခွံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုက်လိုက်ပြီး အရမ်းမပျော်ဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရပါတယ်။

ကျွန်မရဲ့နတ်ဘုရားဂိုဏ်းခန်းမကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုသုံးနိုင်မှာလဲ?

များလွန်းတယ်၊ အရမ်းများလွန်းတယ်!

ကျမ တွေးလေလေ၊ ဒေါသထွက်လေလေပဲ။

သို့သော် ကျိုလန်ချင်သည် သူ့ကို တားဆီးရန် ရှေ့သို့ ဘယ်တော့မှ မတက်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့မျက်လုံးတွေမှာ မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်လေးတောင် ရှိနေခဲ့တယ်။

လိုက်ဗ်ရှိုး ကြည့်လိုက်ရရင်တော့ ရှယ်ပဲ။

၅၆၆