ဆေးရုံသို့ အလည်အပတ်
Vol. 17 Ch. 254
ကောင်းမင်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော စားပွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သလို ခံစားရသည်။ ကောင်းမင်၏ ဦးခေါင်းသည် လေးလံနေခဲ့သည်။ သူ ခဏတဖြုတ် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သလိုမျိုး ဖြစ်နေ၏။
“မင်း နိုးပြီလား”
သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ ခဏတော့ သူ့ စိတ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မကိုက်ညီနိုင်ခဲ့ပေ။ယင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပ အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
“ငါ အသံတစ်ခုကြားလိုက်ရပါတယ်”
သူ့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မူမမှန်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ မျက်လုံးထဲရှိ လောကသည် ပုံမှန်အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ စာအုပ်များသည် ပုံမှန်စာအုပ်ဖုံးများ ရှိနေပြီး စခရင်ပေါ်ရှိ သရဲအရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အတွင်းခန်းထဲရှိ ရုပ်တုများကိုပင် ပုံမှန် ဆေးဝါးများဖြင့် အစားထိုးထားလေသည်။
“ငါ နိုးလာပြီတဲ့လား ၊ ဒီမေးခွန်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ”
ကောင်းမင်သည် အလွန်သတိကပ်ထားလိုက်သည်။ အစောပိုင်းတွင် အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲ နစ်မြုပ်နေခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် အရာအားလုံး ပုံမှန်သို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။
“ငါ အမြင်မှားထဲ ရောက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အိပ်ပျော်နေတာလား”
ကောင်းမင် တံခါးဆီ လျှောက်သွားပြီး ကုလားကာကို ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ သူက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။ ကော်ရစ်ဒါအပြင်ဘက်က အခြေအနေမှာ ပုံမှန်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ အလင်းရောင်သည် ဝါကျင်နေသော ကြွေပြားများပေါ် ထွန်းလင်းနေပြီး ဆေးရုံဆောင်များ၏ တံခါးများကို ပိတ်ထားသည်။
“ငါ အတိတ်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ…”
ပြတင်းပေါက်မှန်သည် ကောင်းမင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေ၏။ သူသည် ဟန်ရှန်း အကျဉ်းထောင် ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စာရွက်တစ်ရွက်ကို သူ့ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။
“စာပြန်ဖြေရတာလား”
ကောင်းမင် ခေါင်း ငုံ့လိုက်သည်။ သူသည် အနက်ရောင် ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းမှ ယူလာခဲ့သော ချိန်းကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။ သွေးနီရောင်ချိန်းကြိုးကို ဒေါက်တာလု၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“မှန်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုက ငါ့ရဲ့ အတိတ်က ပုံစံပဲ ၊ သူ ဒုက္ခရောက်နေပုံပဲ”
ကောင်းမင် မရွေ့ခဲ့သော်လည်း မှန်ထဲရှိ သူ့ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုက လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်နေပုံရသည်။ ကောင်းမင်သည် ထိုရောင်ပြန်ဟပ်မှုကို လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ကော်ရစ်ဒါသို့ ထွက်လိုက်သည်။
စပီကာများသည် ဆေးရုံက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေကြောင်း ပြောဆိုနေ၏။ သို့သော် ထိုကြေညာချက်တွင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များ သို့မဟုတ် နာမည်များကို မပြောခဲ့ပေ။ ကောင်းမင်သည် စတုတ္ထထပ် ကော်ရစ်ဒါတစ်လျှောက် လျှောက်သွားနေသည်။ သူက ဆေးရုံဆောင်များကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဆရာဝန်များသည် အခန်းထဲ ဝင်စရာမလိုဘဲ လူနာများကို စစ်ဆေးနိုင်ရန် တံခါးတိုင်းတွင် ပြတင်းပေါက်အသေးလေးတစ်ခု ဖောက်ထားသည်။ ကောင်းမင်သည် ပြတင်းပေါက်များထဲတွင် ရွေ့လျားနေသော သူ့ရောင်ပြန်ဟပ်မှုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ကော်ရစ်ဒါတစ်လျှောက် အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။ ကောင်းမင်သည် သူ့ရောင်ပြန်ဟပ်မှုကို လိုက်နေခဲ့သည်။ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သီချင်းသံက လေထဲတွင် လွှင့်ပျံနေသည်။ အလင်းရောင်အောက်တွင် အပြေးပြိုင်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်များ ပြေးလွှားနေကြသည်။ ကောင်းမင်သည် သူ့ရောင်ပြန်ဟပ်မှုက သူ့အား ဘယ်ခေါ်သွားမည်မှန်း မသိခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုအရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံခဲ့ဖူးပေ။
သူသည် လက်ကို မြှောက်၍ သူ့ရောင်ပြန်ဟပ်မှုနှင့်အတူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူ့ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုက အပေါ်ထပ်သို့ ဆက်လက် ပြေးတက်သွားသည်။ ကြေညာချက်၏ အသံမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။ ၎င်းသည် မန္တန်တစ်ခု နှင့် သီချင်းတစ်ခု နှစ်ခုစလုံးနှင့် တူနေလေသည်။ ထိုကြေညာချက်သည် ဘယ်တော့မှ ရှာမတွေ့နိုင်သော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေပုံရသည်။ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် အစွန်းအထင်းများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကောင်းမင်သည် ခြေလှမ်းများအတိုင်း လိုက်ခဲ့ပြီး ခုနှစ်လွှာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
“အတွင်းလူနာဌာနလား”
သူ့ ခေါင်းအထက်ရှိ မီးများ လင်းလက်သွားသည်။ ကောင်းမင်က နောက်ထပ်တံခါးတစ်ခုကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ စပီကာများမှ သီချင်းသည် အက်ကွဲကွဲဖြစ်လာပြီး မှောင်မိုက်လာလေသည်။ ခုနှစ်လွှာ၏ တောက်ပသော ကြွေပြားများက ကောင်းမင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။ သူ့ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ အရှိန်နှေးကျသွားသည်။
“အခန်း ၇၀၀၁ လား”
ကြွေပြားများသည် ကောင်းမင်၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှု ပထမဆုံး ဝင်ခဲ့သော ဆေးရုံဆောင်ကို ပြသနေသည်။ ရေဓာတ်ခန်းခြောက်၍ ပိန်လှီနေသော လူနာတစ်ဦးသည် ဧရာမ အဖြူရောင် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေလေသည်။ ကောင်းမင် ဝင်လာခဲ့ကတည်းက ထိုလူနာ၏ မျက်လုံးများသည် ကောင်းမင်ထံမှ မခွာခဲ့ပေ။
“ကျွန်တော်… လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါ”
ပုံမှန်အားဖြင့် အရိပ်သည် လူကို လိုက်လေ့ရှိသော်လည်း၊ ကောင်းမင်၏ ကိစ္စတွင် သူသည် သူ့ အရိပ်နောက်သို့ ပြန်လိုက်နေရသည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ”
အမျိုးသားလူနာ၏ နှုတ်ခမ်းမှ နူးညံ့သော မိန်းမသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကျွန်တော့်လို လူတစ်ယောက်ကိုပါ”
ကောင်းမင်သည် ထိုလူနာဆီမှ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ကို မခံစားခဲ့ရပေ။ သူက အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖျစ်ညစ်ပြုံးလိုက်သည်၊
“ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိတ်က ပုံစံကို ရှာနေတာပါ။ ခင်ဗျားရော ၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ”
လူနာသည် သူ၏ စောင်တစ်ပိုင်းကို ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ သွေးကြောထဲ ဆေးသွင်းသည့် ဆေးထိုးအပ်များသည် သူ့ အရေပြားထဲ ထိုးဖောက်ထားသည်။ သွေးကြောထဲ ဆေးသွင်းသည့် အိတ်တစ်လုံးကို သူ့နောက်ဘက် နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။
“ကျွန်တော်က ဆေးဝါးကုသမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်က ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆေးကုသမှုဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် ၊ ကျွန်တော် မကြာခင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်တော့မယ်”
“ဒါဆို ခင်ဗျား အမြန်ဆုံး သက်သာပျောက်ကင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်”
ကောင်းမင်က ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အရိပ်ကို လိုက်သွားသည်။ သူ့ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုသည် ဆေးရုံဆောင်ထဲရှိ စင်များကို မွှေနှောက်ရှာဖွေနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ နေဝင်တော့မယ်ချိန်မှာ ငါ ဘာလို့ ခုနှစ်လွှာမှာ ပစ္စည်းတွေ ရှာနေရတာလဲ ၊ ဒီဆေးရုံဆောင်တွေထဲမှာ ငါ့အတွက် လိုအပ်တာ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား”
ကောင်းမင်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူ၏ မျက်လုံးများက သူ့အပေါ်မှာပဲ ရှိနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“အစ်ကို၊ အချိန် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ ပြောပြလို့ရမလား”
“ည ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ် ရှိပြီ ၊ မိုးရွာတော့မှာမို့ မှောင်နေတာလေ”
“ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက နေ့နဲ့ ရက်စွဲပါ”
“ဖေဖော်ဝါရီ ၂၈ ရက်လေ”
အမျိုးသားလူနာက ဆေးထိုးအပ်ကို ထိရန် ရွေ့လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့လက်သည် သူ့ တကယ့်အရေပြားအထက် လက်မအနည်းငယ် အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် သူ့လက်အစား သူ့လက်အထက်ရှိ လေကို ထိလိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ သူ့လက်သည် အဆများစွာ ကျယ်ပြန့်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်သာ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“နှစ်ဝက်အကြာကလား”
လူနာ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဥပမာအားဖြင့် သူတို့ ဆေးရုံတက်သည့်အချိန်သည် သူတို့၏ ခုတင်ရှေ့တွင် ကပ်ထားသော စာရွက်ပေါ်တွင် ရှိနေတတ်သည်။ ထိုလူသည် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက ဆေးရုံတက်ခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။
ကောင်းမင်သည် သူ သေဆုံးခြင်း စက်ဝန်းထဲသို့ ပစ်သွင်းမခံရမီ လီစန်ဆေးရုံ၏ အနောက်ဘက်အဆောက်အအုံသို့ ဝင်ခဲ့ဖူးကြောင်းကို အတည်ပြုလိုက်သည်။
“သေဆုံးခြင်းစက်ဝန်းက လီစန်းဆေးရုံနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာလား”
ထိုအချိန်ဝန်းကျင်တွင် ရှင်းလု၌ မူမမှန်ဖြစ်ရပ်များ ပေါက်ကွဲခဲ့သည်။ သူသည် လီဆန်ဆေးရုံသို့ ရောက်လာပြီး မကြာမီ သူသည် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများကြောင့် ဟန်ရှန်း အကျဉ်းထောင်မှ ထုတ်ပယ်ခံခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ဆာလောင်တစ္ဆေပွဲတော်ညတွင် သူသည် သရဲဘတ်စ်ကားကို စီးခဲ့မိသည်။ ကံကြမ္မာ၏ ပျောက်ဆုံးနေသော ကွင်းဆက်သည် ဤနေရာတွင် ဝှက်ထားပုံရသည်။
“ခင်ဗျား ဆေးရုံကနေ အမြန်ဆုံး ဆင်းနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ကောင်းမင်၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုသည် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ လိုက်သွားလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်က ငါ ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေ ရှာဖို့ ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ”
သူ အခန်း ၇၀၀၂ ထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် အော်ဟစ်သံတစ်ခုက သူ့ကို ကြိုဆိုခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်သောအမျိုးသမီးလူနာတစ်ဦးက ထောင့်တွင် ကွေးကောက်နေသည်။ သူမတွင် ရှည်လျား နူးညံ့သော ဆံပင်များ ရှိပြီး အသက်ပြည့်ရုံသာ ရှိပုံရသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် စိတ်ထိခိုက်စရာ တစ်ခုခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံရသည်။ သူမသည် သူစိမ်းများ အနားတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို လက်သည်းများ သွေးစွန်းသွားသည်အထိ ကုတ်ခြစ်နေ၏။
“ဒေါက်တာ ကျွန်မ ကုသမှုမှာ ပူးပေါင်းပါ့မယ် ၊ကျွန်မ ထပ်မပြေးတော့ပါဘူး!”
ကောင်းမင်သည် ကျွမ်းကျင်သော စိတ်ရောဂါကု ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ထိုမိန်းကလေးကို မနှိုးဆွမိစေရန် သိသည်။ အတိတ်က ကောင်းမင်နှင့် လက်ရှိ ကောင်းမင်တို့သည် အတူတူ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး အခန်း ၇၀၀၂ မှ ထွက်သွားကြသည်။
“ရောင်ပြန်ဟပ်မှုက ငါနဲ့ စိတ်နေသဘောထား တူတူပဲ ၊ သူက ငါ့ရဲ့ အတိတ် ဖြစ်ရတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ အတိတ်ကို မြင်နိုင်ရတာလဲ ၊ ငါ အိပ်မက်ထဲများ ရောက်နေတာလား”
ပျောက်ဆုံးနေသူတစ်ဦးကို ရှာဖွေနေသော ကြေညာချက်သည် ပိုမို ရှင်းလင်းလာလေသည်။ ကောင်းမင်က အခန်း ၇၀၀၃ ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။