အသက်ဆယ်ချောင်းတောင် မလုံလောက်ဘူး
Vol. 16 Ch. 227
နဂါးချီစွမ်းအင် အဆင့်ရှစ် ပြောင်းလဲမှုပြီးစီးသွားသည်နှင့် လော့ချန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သွေးစွမ်းအင်များ ပိုမိုသန်မာလာသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိသည်။ အရိုးများ၏ သိပ်သည်းမှုသည် ပို၍ ခိုင်မာလာပြီး ခန္ဓာတစ်ခုလုံးတွင် နှိုင်းယှဉ်မရနိုင်သော အင်အားတစ်ခု ပြည့်လျှံနေသည်။
လော့ချန်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ဒုတိယမြောက် သိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်ရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်လာသည်။
“ဟိတ်...”
ချီစွမ်းအင်ကို စုစည်းကာ အားထုတ်လိုက်ရင်း လော့ချန်သည် လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ထိုးထည့်လိုက်သည်။
ဘုန်းခနဲအသံကြီးတစ်ခုက သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းတစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားသည်။
ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးနှင့် ယှဉ်နိုင်သည့် လေ့ကျင့်တိုင်သည် အစိတ်အပိုင်းလေးငါးပိုင်းကွဲထွက်ကာ အပိုင်းအစများ မြေပေါ်သို့ ဖြန့်ကျဲလျက်ကျရောက်သွားသည်။
“ဒီလက်သီးတစ်ချက်ရဲ့ အင်အားဟာ ပေါင်ငါးသိန်းနီးပါးရှိလိမ့်မယ်...”
လော့ချန်၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့အားသင့်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာသည်။
ဤလက်သီးတစ်ချက်တွင် ချီစွမ်းအင်ကို လုံးဝမသုံးထားဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားတစ်ခုတည်းကိုသာ အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။
ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးပင်လျှင် ခန္ဓာကိုယ်အင်အားမှာ ပေါင်နှစ်သိန်းမှ သုံးသိန်းခန့်သာ ရှိလေ့ရှိပြီး ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ သဘာဝအကန့်အသတ်ဖြစ်သည်။
ခန္ဓာသန့်စင်ကျင့်စဉ်များ ကျင့်ကြံပြီး ဤအကန့်အသတ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် စွမ်းအားအဆင့်ကို မြှင့်တင်နိုင်ခြင်းသည်သာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ လော့ချန်၏ လက်ရှိအင်အားသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ အင်အား၏ နှစ်ဆနီးပါးရှိသည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ အလွန်ထူးခြားသော အမှန်တရားတစ်ခုပင်။
အကယ်၍ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားဖြင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုပါက လော့ချန်တစ်ယောက် လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးကို သေစေနိုင်ခြင်း မရှိလျှင်တောင် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရစေနိုင်သည်။
“စစ်မှန်တဲ့နဂါးကျင့်စဉ် အဆင့်ကိုး ပြည့်စုံမှုကို ရောက်သွားပြီး နဂါးချီစွမ်းအင်က စစ်မှန်တဲ့ နဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ... ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အင်အားက စစ်မှန်တဲ့နဂါးအင်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပြီ... ဒီအင်အားက ဘယ်လောက်ထိ အစွမ်းထက်မလဲ မသိဘူး...”
လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်တကြီး ခံစားမိသည်။
ကောင်းကင်နဂါးကျင့်စဉ်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုဖြင့် ဤစစ်မှန်သောနဂါးအင်အားသည် ရိုးရှင်းလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ် အဆင့်တက်လှမ်းမှုအပြင် လော့ချန်သည် ချီစွမ်းအင်လှိုင်းဝဲအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အလင်းတန်းများလည်း များစွာတိုးတက်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။
လက်တစ်ဆစ်ခန့်မှ တစ်ပေကျော်အထိ အလျင်အမြန်တိုးပွားလာသည်။
“ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သွေးစွမ်းအင်တွေ တိုးတက်လာတာကလည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အလင်းတန်းတွေကို ပိုကြီးထွားစေတာပဲ... ဒီလိုဆိုရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တွေ လုံလောက်စွာ ရရှိပြီး ဝါးမျိုနိုင်မယ်ဆိုရင် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်ကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်လိမ့်မယ်...”
ဤအတွေးနှင့်အတူ လော့ချန်သည် ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ လင်ကျန်းမြို့သို့ ချက်ချင်းထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရိုးရှင်းစွာ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် တံခါးဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။
တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှေ့မှပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ယွမ်ချီလန်ပင်။
“လော့ချန်... မင်းအပြင်ထွက်မလို့လား...” ယွမ်ချီလန်က လျှောက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။
လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ငါ လင်ကျန်းမြို့ကို တစ်ခေါက်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်... သင့်လျော်တဲ့ ကြယ်အဆင့်ရတနာဓားတစ်လက်ဝယ်ဖို့နဲ့ သွေးစွမ်းအင်ကို သန်မာစေမယ့် ဝိညာဉ်ဆေးတွေ ဝယ်ဖို့ပဲ...”
“အင်း... ဓားသမားတစ်ယောက်အတွက် သင့်လျော်တဲ့ ကြယ်အဆင့်ရတနာလက်နက်ရှိရင် အနည်းဆုံး အင်အားရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက် တိုးတက်လာနိုင်တယ်...”
ယွမ်ချီလန်သည် လော့ချန်ရှေ့တွင် နှစ်မီတာအကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များသည် လော့ချန်ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ၏ လှပသောမျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ပေါ်လွင်လာသည်။
“အို့... မင်းထပ်ပြီး အဆင့်တက်သွားပြန်ပြီလား... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အရှိန်အဟုန်က...”
တစ်ရက်တည်းအတွင်း လော့ချန်သည် နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခုကို ထပ်မံတက်လှမ်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယွမ်ချီလန်သည် မအံ့အားသင့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ဤသို့သော တိုးတက်မှုနှုန်းသည် အလွန်မြန်ဆန်လွန်းသည်။ အကျော်အမော်ထူးချွန်သူများပင်လျှင် ဤမျှလောက် မလုပ်နိုင်ပေ။
ထို့အပြင် လော့ချန်သည် မပြည့်စုံသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသူဖြစ်သည်။
စွမ်းအားအဆင့်တက်လှမ်းမှုထက် ယွမ်ချီလန်ကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်မှာ လော့ချန်၏ လက်ရှိအရှိန်အဟုန်ပင်ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လက်ရှိလော့ချန်သည် ကောင်းကင်တွင်ထွန်းလင်းနေသော နေမင်းကြီးတစ်လုံးနှင့် ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသော မိုးကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုနှင့်တူသည်။ ၎င်း၏ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အရှိန်အဟုန်သည် သူမအား ချဉ်းကပ်ရုံဖြင့်ပင် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားရစေသည်။
လော့ချန်သည် ၎င်းမှာ စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ် အဆင့်တက်လှမ်းမှုကြောင့်ဖြစ်သည်ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ယွမ်ရှီကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်ကာ အသက်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် ငယ်ရွယ်သော လူငယ်တစ်ယောက်၏ ပုံစံသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ပထမအဆင့်အထွတ်အထိပ်ကို အခုမှ ဖြတ်ကျော်လိုက်တာပဲ...”
ယွမ်ချီလန်သည် သတိပြန်လည်ရလာပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခံစားချက်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုနှုန်းက တကယ်ကို အားကျစရာပဲ... အပြင်စည်းတစ်ခုလုံးမှာ မင်းနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး...”
လော့ချန်က ဖျော့ဖျော့ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို ရှာလာတာ တစ်ခုခုကိစ္စရှိလို့လား...”
“အင်း...”
ယွမ်ချီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘေးဘက်အိမ်တော်တစ်ဖက်ရှိ သစ်တောအုပ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“အဲဒီဂိုယွမ်ဆိုတဲ့သူက အဲဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ... မင်းကို တွေ့ကို တွေ့ရမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံပဲ...”
“ငါ့ကို တွေ့မယ်...”
လော့ချန်သည် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြည့်ကြတာပေါ့...”
ဂိုယွမ်ဆိုသူသည် မာနကြီးမားသူဖြစ်သော်လည်း မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းပြီး မောက်မာသည့်သဘောထားမျိုး ရှိသူမဟုတ်ပေ။
ချီစွမ်းအင်လှိုင်းဝဲ ကိုးခုကို ဤမျှလျင်မြန်စွာ ပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်မှာလည်း သူ၏အကျိုးကျေးဇူးအများအပြား ရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး သစ်တောအုပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ဂိုယွမ်သည် ထိုနေရာ၌ ဒူးထောက်ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်ခုံးနှစ်ခုမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုံနေကာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည့်အလား ထင်ရသည်။
“လော့ချန်...”
လော့ချန်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဂိုယွမ်သည် ချက်ချင်းထရပ်လိုက်သည်။
လော့ချန်က ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို စောင့်နေတာလား...”
ဂိုယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။
“ငါ တစ်ရက်လုံး စဉ်းစားနေတာ... ဘာ့ကြောင့် ငါ ရှုံးသွားရတာလဲဆိုတာ ဘယ်လိုမှ နားမလည်နိုင်ဘူး...”
လော့ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် ခါးသက်စွာ ပြုံးမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဤအကြောင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ဓားကို ခဏလောက် ငါ့ကို ငှားပေးပါဦး...”
ဂိုယွမ်တစ်ယောက် အနည်းငယ်ကြောင်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူ၏ ဓားကို လော့ချန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
“သေချာကြည့်ထား...”
ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နှိုင်းယှဉ်မရနိုင်သော ဓားချီစွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားတစ်ချက်သည် အလင်းစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် သစ်တောအုပ်ထဲသို့ ဖြတ်ထိုးဝင်ရောက်သွားသည်။
လျှပ်စစ်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် အရာအားလုံး အေးချမ်းငြိမ်သက်သွားသည်။
ထို့နောက် လော့ချန်သည် ဓားကို လေထဲတွင် ကျင်လည်စွာတစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး ဓါးအိမ်ထဲသို့ ခွပ်ခနဲ သေသပ်စွာ ပြန်ထည့်လိုက်ကာ ၎င်းကို ဂိုယွမ်ထံ ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်က တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားသယောင် လှုပ်ရှားသံတချို့ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှေ့တွင်ရှိသော သစ်ပင်ကြီးများသည် ခါးတစ်ဝက်တွင် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး ဖြတ်တောက်ရာများမှာ ဖြောင့်တန်းလျက် ထက်မြသော ဓားဖြတ်ရာများကို ပြသနေသည်။
အနည်းငယ်မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းသည်မှာ ဤသစ်ပင်များသည် တစ်တန်းတည်းတွင် မရှိဘဲ မမှန်ကန်သော ပုံစံဖြင့် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဂိုယွမ်သည် လဲကျသွားသော သစ်ပင်များကို ကြည့်ရင်း ခဏတာ မှင်တက်မိသွားပြီး မကြာမီမှာပင် သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဓားသွားက နှလုံးသားနဲ့အတူ လိုက်ပါသွားတယ်... နှလုံးသားလှုပ်ရှားလာရင် ဓားလည်း လှုပ်ရှားလာတယ်... ဓားနှလုံးပြည့်စုံမှုအဆင့်ပဲ...”
အကြည့်ကို လှည့်လိုက်ရင်း ဂိုယွမ်သည် လော့ချန်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို နားလည်ပြီ... ငါ ဂိုယွမ်က မင်းကို ရှုံးသွားတာ မတရားစွာ မဟုတ်ဘူးပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီလောက်နဲ့ လက်မလျှော့ဘူး... ငါ့ရဲ့ ဓားနှလုံးအဆင့် ပြည့်စုံတဲ့တစ်နေ့ မင်းကို ထပ်ပြီး စိန်ခေါ်မယ်...”
လော့ချန်သည် ၎င်း၏ တိုက်စိတ်ဓာတ်ကို အနည်းငယ် သဘောကျမိသည်။
သို့ရာတွင် ၎င်းသည် ဘယ်သောအခါမှ ထိုအခွင့်အရေးကို ရလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
သူ၏ မြှပ်ကွက်များမှာ ဓားနှလုံးပြည့်စုံမှုအဆင့် တစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ ပေါင်ငါးသိန်းနီးပါးရှိသော ခန္ဓာကိုယ်အင်အားနှင့် ခန္ဓာအတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်လှိုင်းဝဲ ကိုးခုသည်လည်း သူ၏ အဓိက မြှုပ်ကွက်များဖြစ်သည်။
“ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်...”
စကားတစ်ခွန်းသာ ထားခဲ့ပြီး လော့ချန်သည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“ခဏလောက်...”
ဂိုယွမ်က လော့ချန်ကို တားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ဂိုယွမ်က ကျေးဇူးနဲ့ ရန်ငြိုးကို ခွဲခြားတတ်တယ်... မင်းက ငါ့မေးခွန်းကို ဖြေပေးခဲ့တာဆိုတော့ ငါလည်း မင်းကို အလကား အကျိုးယူမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းကို ပြောပြစရာတစ်ခု ရှိတယ်...”
လော့ချန်သည် ၎င်းက အလေးအနက်ပြောနေသည်ကို မြင်ပြီး အနည်းငယ်သိချင်စိတ်ဖြစ်လာသည်။
“ဘာကိစ္စလဲ...”
ဂိုယွမ်က ဖြေမည့်အစား ပြန်မေးလိုက်သည်။
“မင်း အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးကို ဝင်ပြိုင်မလို့လား...”
လော့ချန်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်... ဝင်ပြိုင်မယ်...”
“ဒါဆိုရင် မင်းကို အကြံပေးချင်တယ်... ဒီပြိုင်ပွဲကို ဝင်မပြိုင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ...”
ဂိုယွမ်က ခေါင်းခါပြပြီး အလေးအနက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ချီဂူးယွမ်က အမိန့်ပေးထားပြီးပြီ... မင်းသားတန်းက အဖွဲ့ဝင်တိုင်း အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ မင်းကို တွေ့တာနဲ့ အကြောင်းပြချက်မရှိ သတ်ဖြတ်ရမယ်တဲ့...”
“ဘာ...”
ယွမ်ချီလန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်ခုံးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုံလျက် ပြောလိုက်သည်။
“အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ဘယ်သောအခါမှ အသက်ထိခိုက်စေလို့ မရဘူး... ဒါက ဂိုဏ်းစည်းမျဉ်းကို တမင်ချိုးဖောက်တာပဲ...”
“သြော်... မင်းကလည်း အရမ်းရိုးသားလွန်းနေပြီ... ဒီလောကကြီးမှာ အမြဲတမ်း သန်မာသူဦးစားပေးမှုပဲ ရှိတယ်... ဂိုဏ်းစည်းမျဉ်းဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး... ယွမ်မန်လီဆရာမကြီးတောင်မှ အကြီးအကဲတချို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အကျိုးဆက်အနေနဲ့ နှစ်နှစ်ပဲ ပိတ်ပင်ခံရတာပဲ မဟုတ်လား...”
“ဒီကိစ္စမှာ အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်က နောက်ကွယ်က ထောက်ပံ့ပေးထားတယ်... အဲဒီအခါကျရင် သူက မတော်တဆဖြစ်သွားတယ်လို့ ပြောလိုက်ရုံပဲ... မပြည့်စုံတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားထားတဲ့ အပြင်စည်းဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်အတွက် ဘယ်သူက ထွက်ပြီး ကာကွယ်ပေးမှာလဲ...”
ဂိုယွမ်၏ စကားအနည်းငယ်က ယွမ်ချီလန်၏ မျက်နှာကို ဖြူဖျော့သွားစေသည်။
ခေါင်းခါပြပြီး ဂိုယွမ်သည် လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ဒီပြိုင်ပွဲကို ဝင်ပြိုင်မယ်ဆိုရင် ပြိုင်ပွဲစင်ပေါ်မှာ သေသွားရင် ယွမ်မန်လီဆရာမကြီးတောင်မှ လိုက်လံစုံစမ်းလို့ မရနိုင်ဘူး...”
“ဒါကြောင့် မင်း ဒီပြိုင်ပွဲကို စွန့်လွှတ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ... အပြင်စည်းထဲက ထိပ်တန်းသားဆယ်ဦးထဲမှာ ခြောက်ဦးက မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်တွေဖြစ်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်သန်မာသူတွေဆိုတာ မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင်များတယ်... မင်း ဒီပြိုင်ပွဲကို ဝင်ပြိုင်မယ်ဆိုရင် အသက်ဆယ်ချောင်းရှိရင်တောင် မလုံလောက်ဘူး...”
လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာမပျက်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ငါ သိပြီ...”
“ဒါဆိုရင် ငါ အရင်သွားတော့မယ်...”
ဂိုယွမ်သည် လော့ချန်က ၎င်း၏စကားကို နားထောင်ပြီးပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားသည်။
လော့ချန်၏ ဓားတစ်ချက်သည် ၎င်းအား တစ်ခုခု သဘောပေါက်စေခဲ့ပြီး ချက်ချင်း ပြန်လည်ကျင့်ကြံရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။
လော့ချန်သည် ဂိုယွမ်၏ နောက်ကျောပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဓားချီစွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာသည်။
“ခွင့်မလွှတ်ဘဲ သတ်ဖြတ်မယ်တဲ့လား... ကောင်းတယ်... အဲဒီအခါကျရင် ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို သတ်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်...”