စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အပြီးသတ်ခြင်း၊ မိန်းမပျိုလေး

“ရွှီ...”

မြင်း ၁၁ ကောင်သည် လေပြင်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ အလျင်အမြန်ပြေးလာကြပြီး လက်ဖျစ်တစ်တွတ်အတွင်း မြစ်ကမ်းသို့ရောက်ရှိလာသည်။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် လော့ချန်ကို ဝိုင်းပတ်ထားကြသည်။ လူအများအပြားထံမှ ရက်စက်သောအပြုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လော့ချန်... ငါတို့ ထပ်ဆုံပြန်ပြီကွ...”

ယွမ်ခန်းသည် မြင်းပေါ်မှ မာန်ဖီစွာ လော့ချန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

လော့ချန်က ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ရယ်မောဟန်မပါသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ငါက မင်းတို့ကို အတော်ကြာအောင် စောင့်နေရတာနော်...”

ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယွမ်ခန်း၏ နှလုံးသားသည် အေးစက်စွာ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်သွားသည်။

သူထင်ထားသည်က လော့ချန်သည် ၎င်းတို့ကိုတွေ့လျှင် ထိတ်လန့်ပြီး ကြောက်ရွံ့သွားလိမ့်မည်ဟူ၍ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှန်တရားကမူ သူ့အထင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

ထိုအကြည့်များသည် ဝံပုလွေတစ်ကောင်က မိမိ၏သားကောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့်အလား။

သို့ရာတွင် ထိုအတွေးသည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အာမခံချက်အပြည့်အဝရှိရန်အတွက် ၎င်းတို့သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်ရှိတပည့်သုံးဦးကို စုစည်းထားပြီး မို့ယန်ကမူ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်၏ အလယ်အဆင့်တွင်ရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

လူလေးဦးပူးပေါင်းလျှင် လော့ချန်တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ရန်ဆိုသည်မှာ လက်တစ်ဖက်စာပင်ဖြစ်ပြီ။

ထိုအချိန်တွင် ဟန်ရွှမ်သည် မြင်းကြိုးကို အနည်းငယ်ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်းရှေ့သို့ထွက်လာကာ လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် အေးစက်လှပြီး ကဲ့ရဲ့သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အသုံးမကျသူ... မင်းက ခုနလေးတင် ငါ့သွားတွေကို ရိုက်ချိုးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား... အခု လာကြည့်လေ...”

လော့ချန်က ဟန်ရွှမ်ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး မျက်နှာထက်တွင် ခံစားချက်မရှိသည့်အလား ဓားကိုဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဓားသွားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်ဖြင့်ပုတ်လိုက်ရင်း အေးစက်လှသည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သုံးလှမ်းအတွင်း ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတဲ့သူတိုင်းကို ငါက အသက်ချမ်းသာပေးမယ်...”

လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး အံ့သြသွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို အားလုံးက ဆူညံစွာရယ်မောကြသည်။

“ဟားဟား... ဒီကောင်လေး ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ငါတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်တဲ့...”

“တကယ်ကို ကြီးကျယ်တဲ့စကားပဲ...”

“သေတော့မယ့်အချိန်ထိ ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲ...”

“ဘာများပိုပြီး ပြောနေစရာလိုသေးလဲ... သူ့လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပြီး စွမ်းအားတွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး သူက ဒီလောက်မာန်တက်နေတာကို ဆက်လုပ်နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်...”

မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဆယ့်တစ်ဦးသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား အေးစက်စွာရယ်မောကြသည်။

အသက်တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အရွယ်ရှိ အရပ်ရှည်လှသည့်လူငယ်တစ်ဦးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အားကောင်းလှသော အရှိန်အဝါကြောင့် မြစ်ကမ်းတစ်ဝိုက်ရှိ မြူခိုးများကို လှုပ်ရှားစေသည်။ လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးကာ စကားဆိုလိုက်သည်။

“ညီလေး... မင်းက ဟန်ရွှမ်ညီမလေးတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လုယူလိုက်တာ မဖြစ်သင့်ဘူးနော်... ငါအကြံပေးမယ်... မင်းအနေနဲ့ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဒီပစ္စည်းတွေကို ပြန်အပ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ... မဟုတ်ရင် ဘေးဒုက္ခကို ကိုယ့်ဘာသာခေါ်ယူပြီး နောင်တရလာမှာ မလွဲမသွေပဲ...”

ဤသူမှာ မို့ယန်ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို ဦးစွာအကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှာဖွေလိုသူဖြစ်သည်။

သို့သော် လော့ချန်က ပစ္စည်းများကို ပြန်အပ်လိုက်သည်ပင်ဖြစ်စေ သူသည် လော့ချန်ကို လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

“သုံးလှမ်းပြည့်သွားပြီ... မင်းတို့ ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားထားဘူးပဲ...”

လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ ထက်မြက်သောအလင်းတန်းများသည် သံချွန်များနှင့်တူသည်။

ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသည့်အခါ မို့ယန်၏ မျက်နှာထက်တွင် တင်းမာမှုတစ်ခုပေါ်ထွက်လာပြီး အကြည့်များသည် အေးစက်လာသည်။

သူမထင်ထားခဲ့သည်မှာ လော့ချန်သည် ဤမျှမာန်တက်ပြီး သူ၏စကားများကို လေထဲမှာသာ လွင့်ပျယ်စေသည်ဟူ၍ဖြစ်သည်။

“ညီလေး... မင်းက ပူးပေါင်းလိုစိတ်မရှိဘူးပဲ... ဒါဆိုလည်း အစ်ကိုကြီးကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့...”

မို့ယန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး လက်လှုပ်ရှားရန်ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် တစ်ကိုယ်လုံးမှ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထလာသည်။

“ဝှစ်...”

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ထက်မြက်သောဓားစွမ်းအင်တစ်ခုက စောင်းစောင်းဖြတ်လာသည်။

“သေစမ်း...”

မို့ယန်သည် အံ့သြထိတ်လန့်သွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အလျင်အမြန်ဆုတ်ခွာလိုက်ရင်း ဓားစွမ်းအင်ကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဖူး...”

သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ပန်းထွက်လာပြီး မို့ယန်၏ လက်သီးစွမ်းအင်နှင့်အတူ သူ၏လက်တစ်ဖက်ပါ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။ ဓားစွမ်းအင်၏ အကြွင်းအကျန်အားသည် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ရှေ့သို့ထိုးထွက်သွားပြီး နောက်ဘက်မှ မင်းသားတန်းတပည့်တစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

“ဘာလဲ...”

လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်ခုံးများထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လှုပ်သွားသည်။

လော့ချန်က ဦးစွာလက်ချလာမည်ဟု မည်သူမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် မို့ယန်ကို ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရစေပြီး ထိုအားကောင်းလှသည့်စွမ်းအားက ထိုနေရာရှိလူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့စေသည်။

“သေစမ်း...”

လော့ချန်သည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသည့် မို့ယန်ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ရိုးရှင်းစွာ ထိုးချလိုက်သည်။

“ဒီကောင်စုတ်လေး... ငါ မင်းနဲ့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်မယ်...”

မို့ယန်၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲလာပြီး ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအင်များကို ပန်းထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးထွက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

အကြီးမားလှသည့် အသံတစ်ခုနှင့်အတူ မို့ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်ပေးထားသည့် စွမ်းအင်သည် ချက်ချင်းပြိုကွဲသွားပြီး ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ စီးဆင်းလာသည့် လက်သီးအားကို မခံနိုင်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် တစ်ဖက်သက် ကြိတ်ချေခံလိုက်ရသည်။ သွေးရည်များသည် လေထဲသို့ ပန်းထွက်သွားပြီး မို့ယန်သည် နေရာတွင်ပင် သေဆုံးသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်သည် အသားစများအဖြစ်သို့ စိစိညက်ညက်ကြေသွားသည်။

“ဘာလဲ... စီနီယာမို့ယန်သေသွားပြီ...”

ထိုနေရာရှိ မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်တပည့်များသည် မျက်နှာများ ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားပြီး အေးစက်သောလေကို ရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။

လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား...။

မို့ယန်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်အလယ်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားဖြစ်သည်။ သို့သော် ဓားတစ်ချက်နှင့် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်းသေဆုံးသွားရသည်။ ထို့ပြင် စိစိညက်ညက် ကြေသွားသည်ပင်။

“ဒီကောင်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး... မြန်မြန်ပြေးကြ...”

တစ်ဦးက နိုးကြားလာပြီး ချက်ချင်းပင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်ပြေးရန်ကြိုးစားသည်။

“ရောက်လာပြီးမှ ထွက်ပြေးလို့ရအုံးမယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာပြုံးလိုက်သည်။ သူလက်ချပြီးနောက် လက်ထဲတွင် သက်ညှာမှုမရှိရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

“ရှူး...”

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လော့ချန်သည် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

“ကောင်းကင်ယံဓားစွမ်းရည် ကောင်းကင်တစ်ဖြတ် လေပြတ်ဖြတ်နည်း...”

“ဖူး... ဖူး... ဖူး...”

ထက်မြက်လှသည့် ဓားစွမ်းအင်များသည် လေးမျက်နှာသို့ လှည့်လည်ဖြတ်တောက်သွားပြီး မင်းသားတန်း၏ အပြင်စည်းတပည့်လေးဦးသည် လူရောမြင်းပါ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။

“ဘီလူး... ဒီကောင်က တကယ့်ဘီလူးပဲ...”

ယွမ်ခန်း၏ စိတ်နှလုံးသည် ကွဲအက်သွားပြီး လော့ချန်က သူ့ဆီသို့ ဦးတည်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် တုန်ရင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ထွက်ပြေးလို့မရတော့ဘူး... ဒီကောင်မသေရင် ငါတို့တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး... အားလုံးအတူတူ လက်ချပြီး သူနဲ့ရင်ဆိုင်ကြမယ်...”

“မမှားဘူး... သတ်စမ်း...”

“သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်...”

“သတ်... သတ်... သတ်... သတ်... သတ်...”

သေလမ်းကို ရောက်နေသည့်အခြေအနေတွင် မထူးတော့ပြီမို့ ၎င်းတို့သည် သေမည်ကိုသိရင်းသာမန်အားဖြင့် လော့ချန်ဆီသို့ အားလုံးအတူတကွ ဦးတည်လာကြပြီး မိမိတို့၏ အကောင်းဆုံးသိုင်းပညာများကို ထုတ်သုံးလိုက်ကြသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း...”

သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် စွမ်းအင်များသည် ရောယှက်လျက် သဲမှုန်များကို လှိုက်လှဲစေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအသံများဖြင့် မြေပြင်ထက်တွင် ကြောက်ရွံ့ဖွယ် အက်ကွဲရာများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လော့ချန်က အေးစက်စွာပြုံးလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအင်လေပြွန်ကိုးခုသည် တပြိုင်နက်လှုပ်ရှားလာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့လာပြီး ဆယ်လှမ်းအတွင်းရှိ မြစ်မြူခိုးများကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ဘာလဲ... သူ့ရဲ့အရှိန်အဝါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြင့်တက်သွားတာလဲ... စောစောတုန်းက သူ့ရဲ့စွမ်းအားအကုန်မဟုတ်သေးဘူးလား... ဒီလိုဖြစ်နိုင်စရာမရှိဘူး...”

ယွမ်ခန်း၏ မျက်လုံးများသည် ကွဲအက်လုမတတ်ဖြစ်သွားပြီး အန္တရာယ်ကို ခံစားမိသဖြင့် စွမ်းအင်များကို အရူးအမူးမြှင့်တင်လိုက်သည်။

“အိုးမြေရေချီစွမ်းအင်...”

လော့ချန်သည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို အထွတ်အထိပ်သို့ရောက်အောင် မြှင့်တင်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးထုတ်လိုက်သည်။ ခြေထောက်သုံးချောင်းရှိသည့် ရှေးဟောင်းအိုးတစ်လုံးပုံစံရှိသည့် လက်သီးအားသည် လေထဲတွင် ကြီးထွားလာသည်။

“ဘုန်း...”

ယွမ်ခန်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ချက်ချင်းပင် ကြိတ်ချေခံလိုက်ရသည်။

“အား...”

သနားစရာကောင်းလှသည့် အော်သံများထွက်ပေါ်လာပြီး ယွမ်ခန်းတို့သည် ပိုးအိတ်ဟောင်းများကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဒွါရခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများပန်းထွက်လာပြီး အတွင်းကလီစာများသည် အားလုံးကြိတ်ချေခံလိုက်ရသည်။

လက်ဖျစ်တစ်တွတ်အတွင်း မြစ်ကမ်းဘေးတွင် လော့ချန်နှင့် မြင်းပေါ်တွင် တောင့်တင်းနေသည့် ဟန်ရွှမ်သာ ကျန်ရစ်သည်။

ဟန်ရွှမ်၏ မျက်လုံးတစ်စုံသည် ပြူးကျယ်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် လွတ်ကင်းနေသည့်အလား...။ နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများသည် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်ရှိသိုင်းသမားလေးဦး၊ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်ရှိသိုင်းသမားခြောက်ဦး...

ဤသူများအားလုံးသည် တစ်ခဏအတွင်း... စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း... အပြီးအသတ်ခံလိုက်ရသည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ပထမအဆင့်ရှိသိုင်းသမားတစ်ဦးတည်းက မည်သို့လုပ်ပြီး ဤမျှစွမ်းအားရှိနိုင်မည်နည်း။

စွမ်းအားအပြင် လော့ချန်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုသည်လည်း သူမကို တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့စေသည်။

လော့ချန်က အကြည့်လှည့်လာသည်။

မျက်လုံးနှစ်စုံ ဆုံသည့်အခါ ဟန်ရွှမ်၏ လှပသောမျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သတ္တိကိုစုစည်းကာ တုန်ယင်သည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်း... မင်းငါ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး... ငါက မင်းနန်းမြို့ဟန်မိသားစုရဲ့ သုံးယောက်မြောက်သမီးပဲ... ငါ့အစ်ကိုကြီး ဟန်ချီလင်းက အတွင်းစည်းတပည့်ဖြစ်ပြီး သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ယောက်ပဲ... မင်းငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် သေလမ်းကိုသာ ရောက်လိမ့်မယ်...”

ဟန်ရွှမ်၏ စကားသံသည် အလျင်စလိုဖြစ်နေသည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှည်လျားသွယ်လျသည်။ ခါးသည် သိမ်ကျဉ်ကာ ခြေထောက်များသည် ဖြောင့်တန်းသည်။ ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ လဲကျနေပြီး မည်သူမဆို သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် သနားစရာပုံစံဖြင့် သနားကမားဖွယ်ရာ အလှတရားတစ်ခုကို ပိုမိုထည့်သွင်းထားသည်။

“မင်းငါ့ကို လွှတ်ပေးရင် အရင်ကဖြစ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေကို ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို လုပ်လို့ရတယ်... ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေတောင် ဖြစ်လာနိုင်သေးတယ်...”

လော့ချန်က ချက်ချင်းလက်မချသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဟန်ရွှမ်၏ လှပသောမျက်လုံးများသည် တောက်ပလာပြီး အသံကို နူးညံ့စွာဖြည့်သွင်းလိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ်ဝမ်းမြောက်နေသည်။

“ယောက်ျားတွေဆိုတာ တကယ့်ကို အရူးတွေပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး စော်ကားလိုက်တာ လော့ချန်... မင်းဘယ်လိုမှ အေးအေးသက်သာနေလို့မရဘူး... ငါသာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်သွားရင် မင်းကို အသက်ရှင်ချင်စိတ်မရှိသလို သေလို့လည်းမရတဲ့ အနေအထားထိ ရောက်အောင် လုပ်ပစ်မယ်... ဒီနေ့ရဲ့ အရှက်တရားကို ပြန်ဆပ်ဖို့ပေါ့...”

ဟန်ရွှမ်၏ မျက်နှာထက်တွင် ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ အပြုံးများဖွင့်လှစ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အတွေးများစွာ ဖြတ်သန်းနေသည်။

“ဖူး...”

သူမ၏စကားသံမဆုံးမီ အေးစက်သောအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး သွေးရည်များသည် တစ်မီတာကျော်အထိ ပန်းထွက်သွားသည်။