မာန်မာနမထားသူ

“ဘုန်း...”

ဟန်ရွှမ်၏ ဦးခေါင်းသည် မြေပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေသည်။ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာများ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူမ သေဆုံးသွားမည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။

သူမ မသေချင်ခဲ့ပါ။

သူမသည် ဟန်မိသားစု၏ ဂုဏ်ယူစရာသမီးတော်ဖြစ်ပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာသော ချစ်ခင်ဂရုစိုက်မှုကို ရရှိထားသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ဘဝသည် ထူးခြားဖွံ့ဖြိုးလာမည့် အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

“ဒီနေ့ရောက်မှန်းသိရင် အရင်က ဘာလို့လုပ်ခဲ့ရသလဲ...”

လော့ချန်သည် အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဓားကိုလေထဲတွင် ကျင်လည်စွာတစ်ပတ်လှည့်ကာ ဓားအိမ်ထဲသို့ ချပ်ခနဲ သေသပ်စွာပြန်ထည့်ရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်သည်။

“ဒီလူတွေက တော်တော်ချမ်းသာတာပဲ...”

လူတိုင်း၏ ပစ္စည်းများကို အကုန်လုံးစုဆောင်းပြီးနောက် လော့ချန်မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားလေးဦးတို့၏ ပစ္စည်းများကို စုစည်းတွက်ချက်ကြည့်ရာ စွမ်းအင်ဆေးလုံး နှစ်ထောင်ခန့်နှင့် ငွေကျပ်နှစ်ကုဋေခန့် တန်ဖိုးရှိသည်။ ကျန်လူများ၏ ပစ္စည်းများကလည်း မဆိုးလှပေ။ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းကြည့်ရာ ငွေကျပ်တစ်ကုဋေကျော်ခန့်ရှိသည်။

အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် ငွေကျပ်လေးကုဋ်နီးပါးရှိသည်။

လော့ချန်သည် ယခုအခါ ဆင်းရဲမွဲတေနေပြီး ကြယ်အဆင့်ရတနာလက်နက်များနှင့် ထူးခြားရတနာများမှလွဲ၍ ငွေတစ်ပြားမျှမရှိပေ။ ဤပစ္စည်းဥစ္စာများသည် သူ့အတွက် အချိန်ကိုက် အသက်ဆက်ပေးသည့် အကူအညီများဖြစ်လာသည်။

ပစ္စည်းများကို စုစည်းပြီးနောက် လော့ချန်သည် လူ ၁၁ ဦး၏ အလောင်းများကို တစ်နေရာတည်းသို့ စုပုံလိုက်ပြီး ထိုင်ချကာ သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဤလူများကို တမင်နှေးကွေးစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ရန်သူများကို အမြစ်ဖြတ်ရုံသာမက သူတို့၏ သိုင်းဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူလိုခြင်းလည်းဖြစ်သည်။

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားလေးဦးနဲ့ ဒုတိယအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားခုနစ်ဦးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေနဲ့ ငါ့စွမ်းအားအဆင့်ကို တစ်ဆင့်တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်ထင်တယ်...”

တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရန် စတင်လိုက်သည်။

“ဝမ်း...”

ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်သိုင်းဝိညာဉ်ဥမှ ထူးဆန်းသော စုပ်ယူစွမ်းအားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး လူ ၁၁ ဦး၏ သိုင်းဝိညာဉ်များသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာကာ လော့ချန်ဆီသို့ စီးဆင်းလာသည်။

“ဘုန်း...”

ဤဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် အလွန်ကြီးမားပြီး သူ့ခန္ဓာထဲသို့ စီးဝင်လာသည်နှင့်အမျှ လှိုင်းလုံးကြီးသဖွယ် ပြင်းထန်လှသည်။

ထို့ကြောင့် လော့ချန်၏ သွေးကြောများအားလုံး ဖောင်းကားလာပြီး သူ၏ အသားအရည်သည် သွေးရောင်ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုကြောင့်သာ ဤစွမ်းအင်လှိုင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့်ရှိ သာမန်သိုင်းသမားဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤစွမ်းအင်လှိုင်းကြီးကြောင့် ပေါက်ကွဲကာသေဆုံးသွားနိုင်သည်။

လော့ချန်လည်း သတိမထားမိမှု မဖြစ်စေရန် ကောင်းကင်နဂါးကျင့်စဉ်ကို အလျင်အမြန် လည်ပတ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်မငြိမ်မသက်မှုများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ဒီဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို အကုန်သန့်စင်ဖို့ အချိန်မရှိတာတော့ ဝမ်းနည်းစရာပဲ...”

ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ စွမ်းအင်လှိုင်းဝဲဗဟိုရှိ စွမ်းအင်အလင်းတန်းသည် နှစ်ဆခန့် တိုးပွားလာသည်။

အကယ်၍ လူ ၁၁ ဦး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အပြည့်အဝ သန့်စင်နိုင်ခဲ့လျှင် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်သို့ မရောက်နိုင်သည့်တိုင် သိပ်မဝေးတော့မည်ဖြစ်သည်။

ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရှိရာသို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“ဒီအတိုင်းထားလိုက်ပြီး လင်ကျန်းမြို့ကို အမြန်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ...”

ညရှည်လျှင် အိပ်မက်များပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်။ မင်းသားတန်းမှ အခြားအဖွဲ့ဝင်များ ရောက်လာမည်ကို သူစိုးရိမ်သည်။

ထရပ်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် အလောင်းများအားလုံးကို လော့ယန်မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

သွေးနံ့များ ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ လေးမျက်နှာမှ အရိပ်မည်းများ စုဝေးလာသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို...

“ပလပ်...”

အလျား သုံးမီတာခန့်ရှိပြီး ပုံစံမှာ လှံသွားသဖွယ် ချွန်ထက်သောသွားများဖြင့် အပြာရောင်ထူးဆန်းသောငါးများသည် ရေမျက်နှာပြင်ကို ဖောက်ထွက်လာပြီး မြစ်တစ်ခုလုံး ဆူပွက်နေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အလောင်း ၁၁ ခုသည် အစအနမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြစ်ရေထဲတွင် သွေးနီရောင်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်သည်။

“လော့ယန်မြစ်က တကယ်ပဲ အန္တရာယ်များတယ်...”

လော့ချန်သည် ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် ထူးဆန်းသောငါးတစ်ကောင်က ယွမ်ခန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ကိုက်တည်းနှင့် ကိုက်ဖြတ်ပြီး အရိုးများကိုပင် ကြေမွစေသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည်။

အကယ်၍ သူသာ မြစ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဤငါးအုပ်စုနှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင် အသက်ရှင်နိုင်မည့်အခွင့်အရေးသည် သုံးပုံတစ်ပုံပင် မရှိပေ။

အခြားရက်စက်သော သားရဲများ ဆွဲဆောင်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လော့ချန်သည် မီးလျှံရတနာခြင်္သေ့မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အပြည့်အဝအရှိန်နှင့် ခရီးဆက်လိုက်သည်။

အသက်တစ်ရှိုက်စာမျှအတွင်း မီးလျှံရတနာခြင်္သေ့မြင်းသည် မိုင်ပေါင်းများစွာအကွာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထပ်မကြည့်ရသေးခင် အရိပ်အယောင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ကျွီ...”

လော့ချန်ထွက်ခွာသွားပြီးသည့်နောက် ငြိမ်သက်နေသော မြစ်မျက်နှာပြင်သည် ရုတ်တရက် ဧရာမလေပြွန်တစ်ခု လှုပ်ခတ်လာသည်။

လေပြွန်၏ဗဟိုတွင် တောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခုရှိနေပြီး နတ်ဆိုးစွမ်းအင်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ တဟုန်ထိုးထွက်ပေါ်လာသည်။

ထွက်ပြေးရန် အချိန်မမီသော အပြာရောင်ထူးဆန်းသောငါးများသည် လေပြွန်ထဲတွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးရည်များဖြင့် မြစ်တစ်ခုလုံး နီရဲသွားသည်။

ထို့နောက် ခရီးလမ်းတစ်လျှောက် လော့ချန်သည် အပြည့်အဝအရှိန်နှင့် ခရီးဆက်ခဲ့ပြီး မီးလျှံရတနာခြင်္သေ့မြင်းသည် အပြည့်အဝပြေးလွှားရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မီးလျှံတန်းတစ်ခုသဖွယ် လျင်မြန်စွာ ဆန့်ထွက်သွားသည်။

ညနေပိုင်းတွင် ဧရာမမြို့တစ်မြို့က သူ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လင်ကျန်းမြို့...

တာယွဲ့မင်းဆက်၏ ရေလမ်းဆုံမြို့တစ်ခုအနေဖြင့် လင်ကျန်းမြို့သည် ယခင်အတိုင်း စည်ပင်ထွန်းကားနေဆဲဖြစ်သည်။

အရပ်လေးမျက်နှာမှ လူအုပ်စုများသည် စဉ်ဆက်မပြတ် စုဝေးလာကြပြီး အချို့က ကြောက်မက်ဖွယ်ငှက်များနှင့် သားရဲများကို စီးနင်းလာကြသည်။ အချို့က ရွှေရောင်ရထားများဖြင့် ရောက်ရှိလာကြပြီး အချို့သိုင်းသမားများကမူ လေဟာနယ်ထဲမှ ပျံသန်းလာကြသည်။ လူတိုင်းမှာ ထူးခြားသော ကျက်သရေကိုယ်စီရှိပုံပေါ်သည်။

“ဟယ်... ဂိုဏ်းသားတွေ အများကြီးပဲ...”

မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် လော့ချန်သည် ဂိုဏ်းသားများ၏ ပုံရိပ်များကို နေရာအနှံ့တွင် မြင်တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် မနည်းမနောပင်ဖြစ်သည်။

“အားလုံးက နောက်ဆုံးတစ်လအတွင်း အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာပဲ...”

သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။

ဂိုဏ်းအသီးသီးသည် နှစ်ကုန်မတိုင်မီ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးကို ကျင်းပလေ့ရှိသည်။

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သည် လူငယ်စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ပြည့်နှက်နေသော အချိန်ဖြစ်ပြီး ပြိုင်ပွဲကြီးတွင် မည်သူမဆို ထူးချွန်ပြီး နာမည်ကျော်ကြားလိုမည်ဖြစ်သည်။

စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး လော့ချန်သည် မီးလျှံရတနာခြင်္သေ့မြင်းကို ထိန်းသိမ်းရန် အပ်နှံလိုက်ပြီး မြို့လယ်ရှိ လင်ယွမ်ပြတိုက်သို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာလိုက်သည်။

အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီး၏ ပထမနေရာကို ဓားဖြင့်ထောက်ရည်မှန်းထားသဖြင့် ယခုအခါ သူ့အတွက် အချိန်တစ်စက္ကန့်တိုင်းသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။

လမ်းတစ်လမ်းကို ကွေ့လိုက်ချိန်တွင် ဆူညံသံများ ကြားလာရသည်။

လော့ချန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု၏အပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်ကြီးတစ်ခု စုဝေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

လော့ချန်သည် ဂရုမစိုက်လိုခဲ့သော်လည်း အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် လူအုပ်ထဲတွင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို သတိပြုမိသည်။

“ကျိုးချင်း...”

လော့ချန်သည် လော့ရှာဂိုဏ်းမှ တပည့်ဖြစ်သူ ကျိုးချင်းကို မှတ်မိသွားပြီး ခဏတွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လူအုပ်ထဲတွင် ပဋိပက္ခတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

လော့ရှာဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးတပည့်လေးဦးသည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များက ဝိုင်းထားသည်။

လော့ရှာဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးတပည့်များသည် ခန္ဓာကိုယ်အလှတရားနှင့် ပြည့်စုံပြီး မျက်နှာများမှာ လှပတင့်တယ်သည်။

ထိုအထဲတွင် လူနှစ်ဦးမှာ လော့ချန်နှင့်အတူ အကာအကွယ်ပေးရေးတာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသည့် ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရို့တို့ဖြစ်သည်။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အမျိုးသားတပည့်တစ်ဦးသည် အမျိုးသမီးလေးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မကောင်းမှုအရိပ်သန်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ စီနီယာချန်ကုန်းက မင်းတို့ကို အပေါ်ထပ်မှာ အရက်တစ်ခွက်လောက်အတူသောက်ဖို့ ဖိတ်ချင်တယ်... ဂုဏ်ပြုပေးပါဦး...”

ကျိုးချင်းသည် ဒေါသထွက်သည့်အကြည့်ဖြင့် လော့ရှာဂိုဏ်းမှ တပည့်သုံးဦးကို ခေါ်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်လှမ်းပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

စကားပြောနေသော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာချန်ကုန်းက ငါတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ထိပ်တန်းတစ်ရာထဲက ထူးချွန်တဲ့သူတစ်ယောက်ပါ... သူမင်းတို့ကို အရက်ဖိတ်တိုက်တာ မင်းတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ... မာန်မာနမထားနဲ့တော့...”

ကျိုးချင်းသည် မျက်နှာအနည်းငယ်အေးစက်သွားပြီး ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“စီနီယာချန်ကုန်းဆိုတဲ့သူကို ငါတို့မသိဘူး... ဒီလိုဂုဏ်ယူစရာလည်း မလိုအပ်ပါဘူး... လမ်းဖယ်ပေးပါ... ပိတ်မထားပါနဲ့...”

“မင်း...”

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် ဒေါသထွက်လုနီးပါးဖြစ်လာချိန်တွင် စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသူသည် ရှည်လျားသန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး အရှိန်အဝါပြည့်ဝသည်။ ထင်ရှားစွာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

“စီနီယာချန်ကုန်း...”

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်လေးဦးသည် တပြိုင်နက်ပင် ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုကြသည်။

ချန်ကုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး အကြည့်များကို ကျိုးချင်းအနားရှိ တည်ငြိမ်သောအမူအရာရှိသည့် ကျိရို့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် အလင်းတစ်စထွန်းလာကာ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုပေါ်ထွက်လာသည်။

“အားလုံးပဲ... ကျွန်တော်ရဲ့ညီငယ်က စကားပြောတတ်တာမဟုတ်လို့ သူတို့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော်က မင်းတို့နဲ့ ရင်းနှီးချင်ရုံပါ...”

ကျိုးချင်းသည် အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မတို့မှာ အချိန်မရှိပါဘူး...”

အနားရှိ လော့ရှာဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးကလည်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ရဲ့ စီနီယာယန်ချင်းရို့က အနီးနားမှာပဲရှိတယ်... မင်းတို့ဖိတ်ချင်ရင် သူ့ရဲ့သဘောတူညီမှုကို အရင်မေးကြည့်ရမယ်...”

ယန်ချင်းရို့...

ဤစကားထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ လေးပတ်လည်တွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ချင်းရို့သည် လော့ရှာဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတွင် ပထမထူးချွန်သူဖြစ်ပြီး ကြယ်ကိုးပွင့်ဓားသိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသူဖြစ်သည်။ အသက်တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်မပြည့်မီ ဓားစွမ်းရည်အဆင့်သည် လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး လော့ရှာဂိုဏ်း၏ လူငယ်မျိုးဆက်တွင် ဓားနှလုံးအဆင့်ကို ရောက်ရှိရန် အလားအလာအများဆုံးရှိသည့် ဓားစွမ်းရည်ထူးချွန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။

ယန်ချင်းရို့ဟူသော နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချန်ကုန်း၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး လေးပတ်လည်ကို တစ်ချက်အကြည့်လွှဲပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ယန်ချင်းရို့က ဒီမှာရှိရင် ပိုကောင်းတာပေါ့... သူမရဲ့ ဓားစွမ်းရည်က ထူးချွန်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... ကျွန်တော် ကြာရှည်ကတည်းက သူမနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ချင်နေတာ...”

ကျိုးချင်း၏ မျက်ခုံးများသည် အနည်းငယ်တွန့်ကွေးသွားသည်။

ဤလူသည် ဤမျှ အရှက်မရှိ အနိုင်ကျင့်နေမည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ သူမတို့၏ စွမ်းအားမလုံလောက်သဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် အရည်အချင်းမရှိပေ။ သူမတို့သည် စီနီယာအစ်မကြီးပြန်လာရန်သာ မျှော်လင့်နိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ အေးစက်သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သူတို့က အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆိုနေတာတောင် ဆက်လက်အနိုင်ကျင့်နေတုန်းပဲ... မရှက်တတ်ဘူးလား...”

လူအုပ်သည် ဆူညံသွားပြီး စကားပြောသူဆီသို့ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုနေရာတွင် ဓားတစ်ချောင်းကို ခါးတွင် တန်းလျားဆောင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ရပ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖြောင့်မတ်ပြီး မျက်နှာမှာ သန့်ရှင်းတင့်တယ်သည်။ သူသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့်ဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ထူးခြားသော ကျက်သရေရှိပုံပေါ်သည်။

“မင်းက...”

ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရို့တို့သည် လော့ချန်ကို မှတ်မိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်...”

ချန်ကုန်း၏ အကြည့်များသည် လော့ချန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ အဆိပ်မြွေတစ်ကောင်နှင့်တူသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် အကြည့်များကို သတိပြုမိပြီး လော့ချန်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ်သာရှိသည်ကို သိရှိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အသံအေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ဘာလဲ... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို ဒီမှာ လာဟောင်နေရဲတယ်ပေါ့... ဒူးထောက်စမ်း...”

စကားမဆုံးခင် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် လော့ချန်ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်သည် ကျောက်ဆုံတစ်ခုအရွယ်ရှိ လက်ဖဝါးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းလာပြီး လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။

“သတိထား...”

ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရို့တို့သည် မျက်နှာများပြောင်းလဲသွားပြီး အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် စွမ်းအင်ကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ထုတ်လွှတ်နိုင်သဖြင့် ထင်ရှားစွာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားဖြစ်သည်။

“ထွက်သွားစမ်း...”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်သွားပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်ထိုးထုတ်လိုက်သည်။