နှလုံးထဲတွင် ဓားရှိသည်၊ ငါမင်းကို စောင့်နေမယ်...

“ယန်ချင်းရှုံး...”

“လော့ရှာဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့်ကြီး...”

ချန်ကုန်းရဲ့ အသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အနီးတဝိုက်က ပရိသတ်များက လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်လာသည့် မိန်းမပျိုဆီသို့ တစ်ချက်တည်း အကြည့်များပို့လိုက်ကြသည်။ အကြည့်များထဲတွင် အံ့သြမှု၊ ထိတ်လန့်မှုတို့ ရောယှက်နေပြီး အများစုမှာ သဘောကျမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယန်ချင်းရှုံး... လော့ရှာဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတွင် ပထမဆုံး ထူးချွန်သူ၊ ကြယ်ကိုးပွင့်ဓားဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသူ၊ အသက်တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်မပြည့်ခင် ဓားနည်းအဆင့်တွင် လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်မှု အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသူ၊ လော့ရှာဂိုဏ်း၏ လူငယ်မျိုးဆက်တွင် ဓားရည်ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အလားအလာအကောင်းဆုံးရှိသည့် ဓားနည်းထူးချွန်သူ၊ မိုးကောင်းကင်၏ ထူးချွန်သမီးတော်တစ်ဦး။

“သူကပဲ ယန်ချင်းရှုံးပေါ့...”

လော့ချန်၏ အကြည့်များက အနည်းငယ်တင်းမာလာသည်။

ဓားသမားတစ်ယောက်အနေနှင့် သူသည် ဤလော့ရှာဂိုဏ်း၏ ဓားနည်းထူးချွန်သူအကြောင်းကို ကြားဖူးပြီးဖြစ်သည်။

ယခုတွေ့ဆုံရသည့်အခါတွင် သူချက်ချင်းပင် သူမထံမှ ဓားအရှိန်အဟုန်သည် မြစ်ကြီးတစ်စင်းလို တဟုန်ထိုးစီးဆင်းနေသည်ကို ခံစားမိသည်။ ဓားမထုတ်သေးသည့်တိုင် ဝိညာဉ်အပေါ် ဖိနှိပ်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

“ဒါပဲ လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်မှုပေါ့... တကယ်ကို ထူးကဲလှတယ်... ငါဘယ်လောက်ကြာရင် ဒီအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မလဲ...”

လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အကယ်၍ သူသည် လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်မှုကို သဘောပေါက်နိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏ စွမ်းအားသည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

“အစ်မကြီး...”

ယန်ချင်းရှုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် ကျိုးချင်းတို့မှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လျက် အလျင်အမြန်ပင် သူမကို ကြိုဆိုလိုက်ကြသည်။

ယန်ချင်းရှုံးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြုံးလျက် မေးသည်။

“ငါ မင်းတို့ကို စားသောက်ဆိုင်ထဲမှာ စောင့်နေဖို့ မပြောထားဘူးလား... ဒါ ဘာကိစ္စလဲ...”

“သူတို့ အားလုံးကြောင့်ပါ...”

မျက်နှာကလေးချစ်စရာကောင်းပြီး အသက်အငယ်ဆုံးဖြစ်ပုံရသည့် လော့ရှာဂိုဏ်းမှ မိန်းမပျိုတစ်ဦးက ချန်ကုန်းတို့အား ဒေါသတကြီး ညွှန်ပြလိုက်ပြီး ကိစ္စအကျဉ်းချုပ်ကို တရစပ် ပြောပြလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းက လော့ချန်ဘက်သို့ အကြည့်ပို့လျက် မိတ်ဆက်ပေးသည်။

“အစ်မကြီး... ဒီသူက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက တပည့်လော့ချန်ပါ... ခုနက သူပဲ ကျွန်မတို့ကို ကူညီပေးခဲ့တာပါ...”

“အို့...”

ယန်ချင်းရှုံးက လော့ချန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမမျက်လုံးများထဲတွင် ထူးခြားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“လက်လှုပ်ရုံလောက် ကူညီပေးလိုက်တာပါ...”

“သတိထား...”

ယန်ချင်းရှုံးက နောက်ထပ်တစ်ခုခု ဆက်ပြောလိုပုံရသော်လည်း ရုတ်တရက် သူမ၏ အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် ချန်ကုန်းက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး လော့ချန်၏ ကျောပြင်ကို အပြာရောင်ခြေသည်းစွမ်းအင်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထိုခြေသည်းစွမ်းအင်သည် မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာပြီး လေထုကို ကွဲအက်သံများနှင့် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လော့ချန်၏ အာရုံခံစားမှုသည် မည်မျှထက်မြက်သနည်း။ သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ ယိမ်းလိုက်ပြီး လက်ထဲက ဓားရှည်ကို စောင်းထိုးလိုက်ရာ ခြေသည်းစွမ်းအင်၏ ညာဘက်အစွန်းဆုံးနေရာကို တိကျစွာ ထိမှတ်လိုက်သည်။

“ချင်း...”

အပြာရောင်ခြေသည်းစွမ်းအင်သည် တစ်ချက်တုန်ခါသွားပြီး ဦးတည်ရာပြောင်းလဲကာ လမ်းမဆီသို့ တဟုန်ထိုးထိုးစူးသွားသည်။

“ဘုန်း...”

လမ်းမတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သုံးပေ အရှည်ရှိသည့် အက်ကွဲရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လော့ချန်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ်မဲ့လာသည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှု ထက်မြက်မှုနှင့် အချိန်မီ ရှောင်ထွက်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့လျှင် ဤရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် မသေလျှင်ပင် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ယန်ချင်းရှုံးက ချန်ကုန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားတစ်ဦးက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့်ရှိသူကို တိတ်တိတ်ပုန်းတိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့... လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို ဒီလိုပဲ သင်ကြားပေးထားတာလား...”

ချန်ကုန်း၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်လာသည်။ ယနေ့ သူ့အတွက်တော့ ပြဿဒါးပင်တည်း။ အရာရာ ကံမကောင်းသည့် အခြေအနေပင်။ အားလုံးက သူ့ဆန္ဒနှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်။

မူလတုန်းက ကျိရို့တို့ကို ဖိတ်ကြားရာတွင် ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရပြီး လမ်းခုလတ်တွင် လော့ချန်ဆိုသည့်သူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခုမူ ယန်ချင်းရှုံးဆိုသည့်သူပါ ထပ်မံပေါ်လာပြန်သည်။

အံကို တင်းတင်းကျစ်ကျစ်ကြိတ်လျက် ချန်ကုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ယန်ချင်းရှုံး... ဒါက ငါတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စပဲ... မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး... ဒီကောင်လေးကို ငါစီရင်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ...”

“ဆိုင်မဆိုင်ကို မင်းပြောရုံနဲ့ ပြီးမသွားဘူး...”

ယန်ချင်းရှုံးက အေးဆဆအသံဖြင့် ပြောလျက် တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး လော့ချန်ကို သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကာဆီးထားလိုက်သည်။

ဆက်လက်ပြီး အရှက်ရမှုများကြောင့် ချန်ကုန်းမှာ ဒေါသထွက်လျက် သွေးတောင် အန်ထွက်တော့မည့်အလား။ လက်ဖဝါးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း သွေးကြောများထင်ရှားလာကာ ယန်ချင်းရှုံးကို အေးစက်စွာ ကြည့်လျက် ပြောသည်။

“မင်းက လော့ရှာဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းမှာ ပထမဆုံးဖြစ်နေလို့ ငါ့ရှေ့မှာ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ... မင်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ထိပ်ဆုံးတစ်ရာထဲတောင် ဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ချန်ကုန်း... နင်က လူကို အထင်သေးလွန်းလှချည်လား...”

ကျိုးချင်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသထွက်လာသည်။

ဤစကားများသည် ယန်ချင်းရှုံးကို အထင်သေးရုံသာမက လော့ရှာဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ကုန်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“ငါက အမှန်တရားကိုပဲ ပြောနေတာ... ဒီကောင်လေးကို လွှတ်ပေးလိုက် အကုန်လုံး အဆင်ပြေမယ်...”

သို့သော် ယန်ချင်းရှုံးက ဒေါသမထွက်ဘဲ မျက်နှာထက်တွင် အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောသည်။

“အမှန်တရားတဲ့လား... ဒါဆိုလည်း မင်းဆိုတဲ့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးတစ်ရာထဲက တပည့်ရဲ့ စွမ်းအားကို ငါ စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်...”

“ချင်း...”

စကားသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ယန်ချင်းရှုံးက လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ကွေးလိုက်ရာ သူမ၏ နောက်ကျောမှ အပြာရောင်ဓားရှည်သည် အိမ်မှ ထွက်လာပြီး သူမ၏ လက်ထဲသို့ အလိုလိုရောက်ရှိလာသည်။

“ဘုန်း...”

ဓားရှည်ကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် ယန်ချင်းရှုံး၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အရှိန်အဟုန်သည် ရုတ်ချည်းပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ထက်ရှသော အလင်းတန်းသည် တကယ့်အရာဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မသိမသာ ဓားစွမ်းအင်အဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ နေရာတွင်ရှိသူအားလုံး၏ မျက်လုံးများသည် ထိုအလင်းတန်းကြောင့် နာကျင်လာရသည်။

“ဒါပဲ လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်မှု... နှလုံးထဲတွင် ဓားရှိခြင်း... စိတ်ကူးထဲမှာထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်...”

ဓားကိုင်ထားသည့် ယန်ချင်းရှုံး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်မှာ တွေးတောနေမိသည်။

သူ၏ ဓားစွမ်းရည်သည် ဓားနှလုံးပြည့်စုံမှုအဆင့်၏ အဆုံးအစွန်သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ယန်ချင်းရှုံး၏ ဓားစွမ်းရည်ကို ခံစားမိရင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သေသေချာချာ ဆန်းစစ်ကြည့်သောအခါ မှန်ထဲက ပန်းကဲ့သို့၊ ရေထဲက လမ်းဆုံးကဲ့သို့၊ ဘာမှမရှိသလို ခံစားရပြန်သည်။

“ဖြတ်...”

ဓားရှည်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း အေးစက်သော ချမ်းမြမှုတစ်ခုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ယန်ချင်းရှုံးနှင့် ဓားသည် တစ်သားတည်းဖြစ်နေသလို ထူးကဲသော ဓားအရှိန်အဟုန်သည် မိုးကောင်းကင်သို့ တဟုန်ထိုးတက်သွားသည်။

သူမက ဓားကို တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ကိုင်ထားရင်း တည့်တည့်ဖြတ်ချလိုက်သည်။

“ချင်း...”

ဓားတစ်ချက်အောက်တွင် လမ်းမတစ်ခုလုံးရှိ လေထုသည် ရပ်တန့်သွားသလို ဖြစ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သော ချမ်းမြမှုတစ်ခု မသိမသာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ...”

ချန်ကုန်း၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ချီစွမ်းအင်သည် တစ်ချက်ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထက်သန်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ကြယ်ခုနှစ်ပွင့်ပါဝင်သည့် အပြာရောင်လင်းယုန်ဝိညာဉ်တစ်ကောင်သည် သူ၏ နောက်ကျောတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဆိုးယုတ်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဟုန်ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

“ချင်းမင်ခြေသည်း...”

အရှိန်အဟုန်ကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ချန်ကုန်းက ခြေသည်းတစ်ချက်ထိုးထုတ်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော အပြာရောင်ချီစွမ်းအင်သည် နှစ်မီတာကျော်ရှည်လျားသော ခြေသည်းစွမ်းအင်အဖြစ် ပေါင်းစည်းလိုက်ပြီး တဟုန်ထိုးထွက်လာသည်။

“ဘုန်း...”

အင်အားနှစ်ခုသည် ချက်ချင်းထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ကြီးမားသော စွမ်းအားသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထူထပ်သော အပြာရောင်ကျောက်သားပြားများကို ကွဲအက်ပြီး လှန်ထွက်သွားစေသည်။

“ဖတ်ဖတ်ဖတ်...”

အပြာရောင်ခြေသည်းစွမ်းအင်သည် ပထမဆုံး ပြိုကွဲသွားပြီး ချန်ကုန်းမှာ အင်အားကို မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ဆယ်လှမ်းကျော်ဆုတ်ခွာသွားရသည်။ သူ၏ နောက်တွင်ရှိသည့် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များအားလုံးသည် အင်အားလှိုင်းကြောင့် သွေးအန်ထွက်လာကြသည်။

တစ်ဖက်ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ဖိကျွမ်းလိုက်ပြီး ချန်ကုန်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ယန်ချင်းရှုံးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထောင့်များသည် တစ်ချက်တွန့်သွားပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။

“ယန်ချင်းရှုံး... ဒီဓားတစ်ချက်ကို ငါ မှတ်ထားမယ်...”

စကားဆုံးသည်နှင့် ချန်ကုန်း၏ အကြည့်များသည် လော့ချန်ဘက်သို့ လှည့်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို လုံးဝမဖုံးကွယ်ထားဘဲ ပြောသည်။

“ကောင်လေး... မိန်းမတစ်ယောက်က မင်းကို တစ်သက်လုံး ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေ့ရဲ့ ကိစ္စအပြင် မင်းကျန်ရှင်းလီကို သတ်ခဲ့တဲ့ အကြွေးကိုပါ ငါ မင်းကို အတိုးအရင်းပေါင်းပြီး ပြန်ဆပ်ခိုင်းမယ်...”

“ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်...”

လော့ချန်က မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ယခုစွမ်းအားသည် ပြိုင်ဘက်ထက် နိမ့်ကျနိုင်သော်လည်း သိပ်ကွာဟမှုမရှိပေ။ အနိုင်မရခဲ့သည့်တိုင် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်မှာ လုံလောက်သည်။

ထို့အပြင် ယနေ့ ယန်ချင်းရှုံး၏ တိုက်ပွဲကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူ့အား နားလည်သဘောပေါက်မှုများစွာ ပေးခဲ့သည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်မှုကို သဘောပေါက်နိုင်လိမ့်မည်။

“ဒီကောင်လေးက ချန်ကုန်းကို ပြန်လည်စိန်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့...”

“ယန်ချင်းရှုံးရှိနေတာမို့လို့ သူ့စကားက သန်မာနေတာပေါ့... မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုသေမလဲတောင် မသိဘူး...”

“ဟမ်... မိန်းကလေးကို အားကိုးနေတာက ဘယ်လိုအစွမ်းလဲ...”

လော့ချန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို လူအားလုံးက မမျှော်လင့်ထားကြပေ။

“ဒါဆိုလည်း ငါတို့ ဆက်ကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့...”

ချန်ကုန်းက လော့ချန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်အနည်းငယ်မှာ စိတ်ထဲတွင် မလိုလားစိတ်ရှိနေသော်လည်း ဆက်လက်နေရန် မဝံ့ရဲဘဲ ရှုံ့တွဲစွာ နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

လမ်းတစ်ခုကို ကွေ့လိုက်သည်နှင့် ချန်ကုန်း၏ ခြေလှမ်းများသည် နှေးကွေးလာသည်။

“ဝေါ့...”

ရုတ်တရက် ဝေါ့ခနဲအသံနှင့်အတူ ချန်ကုန်းမှာ သွေးတစ်ပွက်အန်ထွက်လိုက်သည်။

ယခုတင်က ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွင် သူသည် ယန်ချင်းရှုံး၏ ဓားတစ်ချက်ကို ပိတ်ဆီးနိုင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူသည် သွားများကို ကြိတ်ရင်း အတင်းအဓမ္မ ထိန်းထားခဲ့ရပြီး မသေးမွှားသော အတွင်းဒဏ်ရာကို ရရှိခဲ့သည်။

“အစ်ကိုကြီးချန်ကုန်း...”

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များက အလျင်အမြန် လိုက်လာကြသည်။

“ငါ ဘာမှမဖြစ်ဘူး...”

ချန်ကုန်းက နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး မှိုင်းညစ်နေသည်။

ယန်ချင်းရှုံး၏ စွမ်းအားသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုသန်မာသည်။

သူ အစွမ်းကုန် ထိုးထွက်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ သာမန် ထိုးထွက်သည့် ဓားတစ်ချက်ကိုပင် မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအချက်က ချန်ကုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“အားလုံးက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက အသုံးမကျတဲ့ ကောင်လေးကြောင့်ပဲ... ဒီကောင်က အစ်ကိုကြီးကို ပြန်စိန်ခေါ်ရဲတယ်ဆိုတော့ တကယ်ကို ဘယ်လိုသေမလဲတောင် မသိတဲ့သူပဲ... သူ့ကို ဒီတိုင်းလွှတ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး...”

ချန်ကုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ဟဲ... သူ့ကို လွှတ်ထားမယ်တဲ့လား... အိပ်မက်မက်နေတာပဲ... ငါ အရင်ဆုံး ဒဏ်ရာကို ပြန်ကုစားမယ်... မင်းတို့က သူ့ကို စောင့်ကြည့်ထား... သူ လင်ကျန်းမြို့က ထွက်သွားတာနဲ့ သူ့ရဲ့ သေမင်းနဲ့ တွေ့ဆုံရမယ့်နေ့ရောက်ပြီ...”

“ငါ ဒီကောင်လေးကို ကိုယ်တိုင် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်မယ်...”