သတ်ဖြတ်လိုစိတ်၊ ဆုကြေးငွေသိန်းနှစ်ဆယ်

လော့ချန်သည် ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ အံ့ဩဖွယ်ရာဖြစ်သော်လည်း သူနိုးကြားခဲ့သည့် အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်ကြောင့် အနာဂတ်အလားအလာမှာ မှေးမှိန်နေသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်ထားခြင်းမရှိသလို ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများကလည်း ဤသတင်းကို အလေးအနက်မထားသဖြင့် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကြေညာခြင်းမပြုခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဤအကြောင်းကို သိသူမှာ အနည်းငယ်သာရှိပြီး လော့ချန်သည် ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်ဟု သိသူမှာ ပိုမိုနည်းပါးလှသည်။

“လော့ချန်က ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပြီလား…”

“မဖြစ်နိုင်တာပဲ… သူနိုးကြားခဲ့တာက မပြည့်စုံတဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားလေ…”

ယန်ချင်းရှုံး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရို့တို့သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩထိတ်လန့်မှုများ ထင်ဟပ်လျက် မယုံကြည်နိုင်စွာ ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့သိထားသည်မှာ လော့ချန်နိုးကြားခဲ့သည့် မပြည့်စုံသောဝိညာဉ်စွမ်းအားပင်။

ထို့ကြောင့် ထူးချွန်သူများစွာ အိပ်မက်မက်လိုသော ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်သို့ လော့ချန်ရောက်ရှိခဲ့သည်ဟူသော အတွေးမှာ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“သူဖြစ်မှာပါ… ဆရာကြီးက တစ်ခါလောက် ပြောဖူးတယ်…”

“သူနိုးကြားခဲ့တာက မပြည့်စုံတဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားဆိုတော့ ဒါကြောင့်ပဲ… တခြားသူဆိုရင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက ကမ္ဘာသိအောင် ကြွေးကြော်လောက်ပြီ… အခုတော့ အေးဆေးနေတုန်းပဲ…”

ယန်ချင်းရှုံးသည် စိတ်အေးလက်အေး ပြန်ဖြစ်လာပြီး လော့ချန်ထွက်သွားသော ဦးတည်ရာကို လှမ်းကြည့်ရင်း ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါလိုက်သည်။

“သနားစရာပဲ… တကယ်ကို သနားစရာပါ…”

ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရို့တို့လည်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနေကြသည်။

လော့ချန်သည် ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ဓားသိုင်းထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူနိုးကြားခဲ့သည့်အရာမှာ အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်မဟုတ်ခဲ့ပါလျှင် မကြာမီ ထူးချွန်ထင်ရှားပြီး ကောင်းကင်ထိပျံသန်းနိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော် လောကတွင် ‘အကယ်၍’ ဟူသည်မရှိပေ။

---

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

လော့ချန်သည် လမ်းမပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းရင်း မြို့လယ်ရှိ လင်ယွမ်ပြတိုက်သို့ ဦးတည်သွားနေသည်။

“ဟမ်… သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ပဲ…”

လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရင်း လော့ချန်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်စက်ခံစားမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိသဖြင့် ဂရုတစိုက် စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“တစ်ယောက်… နှစ်ယောက်… သုံးယောက်… လေးယောက်… ငါးယောက်… ခြောက်ယောက်… ခုနစ်ယောက်… ဒီလောက်များတယ်ပေါ့…”

လော့ချန်သည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ်တွန့်ချိုးလိုက်သည်။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်နှစ်ဦးအပြင် အထောက်အထားမသိရသူ ငါးဦးသည်လည်း သူ့နောက်မှ လိုက်လာနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုသူများအားလုံးသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများဖြစ်ပြီး သူတို့ထံမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။

ခေါင်းခါလိုက်ရင်း လော့ချန်သည် ထိုသူများကို ဂရုမစိုက်ပေ။

လူရှိရာနေရာတိုင်းတွင် သိုင်းလောကရှိစမြဲ။ လင်ကျန်းမြို့တွင် တစ်ကိုယ်တည်းသွားလာနေသော ဂိုဏ်းတပည့်များကို လုယက်တတ်သည့် သိုင်းလောကသူရဲကောင်းများစွာ ရှိပေသည်။

ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဆူညံမှုမှာ ကြီးမားလှသဖြင့် သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားခံရခြင်းမှာ ထူးဆန်းမနေပေ။

သို့သော် မြို့အတွင်းရှိသမျှ ထိုသူများသည် မဆင်မခြင်လှုပ်ရှားရဲမည်မဟုတ်ပေ။

မကြာမီ အလျား၊ အနံ တစ်ထောင်မီတာကျော်ရှိသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် အဆောက်အအုံတစ်ခု လော့ချန်ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ထိုအဆောက်အအုံတွင် ဝင်ပေါက်လေးခုရှိပြီး လေးမျက်နှာမှ လူများသည် ရေစီးကဲ့သို့ စုပေါင်းစီးဝင်လာကြသည်။ ထိုလူများထဲတွင် ဂိုဏ်းတပည့်များစွာသည် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုထည်ဝါလှသည်။

လူအရေအတွက်များပြားလှသဖြင့် ဝင်ပေါက်လေးခုစလုံးတွင် အစောင့်အကြပ်များက လူအုပ်ကို အသုတ်လိုက်ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုနေရသည်။

“လူတွေ ဒီလောက်များနေတာပဲ…”

ရှည်လျားလှသော တန်းစီထားသည့်လူအုပ်ကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ်တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး ခဏစဉ်းစားကာ ဝင်ပေါက်သို့ ဖြောင့်ဖြောင့်လျှောက်သွားသည်။

ဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် အစောင့်အကြပ်နှစ်ဆယ်ကျော်သည် နှစ်တန်းစီ၍ ရပ်နေကြပြီး တစ်ဦးစီတိုင်း ကျားကြီး နဂါးကြီးသဖွယ် သန်မာပြီး နဖူးတွင် သွေးကြောများထင်ရှားနေသည်။ သူတို့၏ စွမ်းအားအဆင့်မှာ အနည်းဆုံး သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်တစ်ဖြစ်သည်။

သို့သော် စွမ်းအားအဆင့်မှာ ဒုတိယအနေအထားသာဖြစ်ပြီး လူတိုင်းသတိပြုနိုင်သည်မှာ ထိုအစောင့်များ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ မိသားစုအမှတ်အသားဖြစ်သည်။

ထိုအမှတ်အသားမှာ တိမ်ယံထက်တွင် တည်ရှိသော ရွှေရောင်ပြတိုက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မြင့်မားထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေကာ လင်ယွမ်ပြတိုက်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။

လော့ချန်သည် ရွှမ်ယွမ်မှတ်တမ်းတွင် လင်ယွမ်ပြတိုက်အကြောင်းကို ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသည်။

၎င်း၏ မူလဇာစ်မြစ်မှာ အလယ်ကုန်းမြေကြီးဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများသည် ကုန်းမြေကြီးငါးခုအနှံ့ ပျံ့နှံ့လျက်ရှိသည်။ ၎င်း၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာဖြစ်ပြီး ရွှမ်ယွမ်မှတ်တမ်းတွင် ၎င်း၏ စွမ်းအားကို “မသိရှိ” ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးသာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအချက်က လင်ယွမ်ပြတိုက်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုနှင့် သန်မာမှုကို သက်သေပြလျက်ရှိသည်။

“သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သန်မာသူတွေ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်နိုင်တယ်... ကျန်တဲ့သူတွေ တန်းစီပါ... ဆယ်စက္ကန့်တစ်ကြိမ် လူတစ်ရာ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိတယ်... အားလုံးစည်းကမ်းလိုက်နာကြပါ... တကယ်လို့ ခိုးဝင်ဖို့ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် ငါ့လက်ထဲက လှံကို အရင်ကြည့်ပါ…”

အစောင့်အကြပ်ခေါင်းဆောင်၏ အသံမှာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလျက် နားထဲတွင် ဟိန်းထွက်နေပြီး ၎င်း၏ ကျားမျက်လုံးများဖြင့် လူအုပ်ကို စူးစူးစမ်းစမ်းကြည့်နေသည်။

သူ၏ အကြည့်အောက်တွင် ဂိုဏ်းသုံးခုမှ တပည့်များဖြစ်စေ၊ မင်းမျိုးမင်းနွယ်သားများဖြစ်စေ၊ အားလုံးသည် စည်းကမ်းတကျ တန်းစီကြပြီး မဆင်မခြင်လှုပ်ရှားရဲသူမရှိပေ။

ထိုအခါ လော့ချန်သည် တန်းစီထားသည့်လူအုပ်၏ ရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ငါပြောတာ မကြားဘူးလား… သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်အောက်က သိုင်းသမားတွေက တန်းစီနေဖို့လေ…”

အစောင့်အကြပ်ခေါင်းဆောင်သည် လော့ချန်မှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်တစ်သာရှိသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိသွားပြီး အကြည့်များမှာ ရုတ်တရက် စူးစူးရှရှဖြစ်လာသည်။

ဤအော်ဟစ်မှုကြောင့် အနီးနားရှိလူများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်းဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

အနီးနားရှိလူအုပ်သည် လော့ချန်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ကြည့်ကောင်းမည့်ပြဇာတ်တစ်ခုကို မျှော်လင့်နေသည့်ပုံစံဖြင့် မျက်နှာထားများ ပြသနေကြသည်။

ယခင်ကလည်း ခိုးဝင်ရန်ကြိုးစားသူများရှိခဲ့ဖူးပြီး ထိုသူများအားလုံးသည် ခွေးသေသဖွယ် ရိုက်နှက်ခံရပြီး အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်ခံခဲ့ရသည်။

လော့ချန်သည် အခြားသူများ၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဟမ်…”

အစောင့်အကြပ်ခေါင်းဆောင်သည် ထပ်မံအော်ဟစ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း ရိုကျိုးစွာ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

“အို… ကျွန်တော်တို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ပါလား… သခင်လေး ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်နိုင်ပါတယ်…”

လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိသည်။ လော့ယောင်ပေးခဲ့သည့် ဤလင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်သည် ဤမျှလောက် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများနှင့် တူညီသော အခွင့်အရေးကို သူ့အား ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

လော့ချန်သည် ခန်းမကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြည့်ကောင်းမည့်ပြဇာတ်ကို မျှော်လင့်နေသူများသည် ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

အချို့သူများသည် မနေနိုင်ဘဲ ညည်းညူလိုက်ကြသည်။ “သူက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်တစ်ပဲရှိတာလေ… ဘာလို့ သူဝင်လို့ရတာလဲ…”

“ပါးစပ်ပိတ်ထား… မင်းက ဘယ်လိုလူလဲ… သူက ဘယ်လိုလူလဲ…”

အစောင့်အကြပ်ခေါင်းဆောင်သည် အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် မေးခွန်းထုတ်နေသူများ ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။

လော့ချန်၏ ကျောပေါ်ရှိ အရိပ်ကို ကြည့်ရင်း အစောင့်အကြပ်ခေါင်းဆောင်သည် မျက်ခုံးတွန့်ချိုးလိုက်သည်။

သူသည် လူများစွာကို တွေ့ဖူးခဲ့ပြီး မိမိ၏ အကြည့်စွမ်းအပေါ် ယုံကြည်မှုရှိသည်။ ဤလူငယ်သည် ထူးခြားသော ကျက်သရေရှိသော်လည်း မင်းမျိုးမင်းနွယ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဂုဏ်ကျက်သရေမျိုးမရှိသလို၊ စွမ်းအားအဆင့်မှာလည်း သာမန်သာဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့ထံတွင် လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ရှိနေသည်။

တာယွဲ့မင်းဆက်တစ်ခုလုံးတွင် လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပိုင်ဆိုင်သူမှာ အနည်းငယ်သာရှိသည်။

ထိုသူများသည် အင်အားကြီးမားသော ဂိုဏ်းများ၏ ခေါင်းဆောင်များဖြစ်စေ၊ နာမည်ကျော်ကြားထူးချွန်သူများဖြစ်စေ၊ တစ်ဦးစီတိုင်းသည် သာမန်မဟုတ်သူများဖြစ်ကြသည်။

ထိုသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤလူငယ်မှာ သာမန်ဖြစ်ပြီး ထင်ရှားမှုလည်း မရှိပေ။

ခေါင်းခါလိုက်ရင်း အစောင့်အကြပ်ခေါင်းဆောင်သည် အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်သည်ဆိုသည်မှာ သူ့ဘာသာသူ ထူးခြားသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလျက်ရှိသည်။

---

လော့ချန်သည် ခန်းမကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားစဉ် လမ်းတစ်ဖက်မှ လူရိပ်အချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသူများ၏ အကြည့်များသည် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုသူများသည် ဓားသွားပေါ်တွင် သွေးသောက်နေကြသူများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

“အကြီးအကဲ… သူ လင်ယွမ်ပြတိုက်ထဲ ဝင်သွားပြီ… သူပဲလား…”

လော့ချန်သည် လင်ယွမ်ပြတိုက်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုသူများသည် အလယ်တွင်ရှိသော အင်္ကျီအနုစိတ်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ဝါးခမောက်ဆောင်းထားပြီး ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ဆွဲထားသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နဖူးမှ နှုတ်ခမ်းထောင့်အထိ ဆန့်တန်းထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ဓားရာတစ်ခုရှိနေသည်။ သူသည် ပုံတူပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ယူပြီး တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း အပြင်စည်းတပည့် လော့ချန်… ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံ၊ မျက်နှာသွင်ပြင်၊ နာမည်… အားလုံးကိုက်ညီတယ်… သူပဲ… မမှားဘူး…”

ထိုပုံတူပုံပေါ်တွင် လော့ချန်ပင် ဖြစ်နေသည်။

ပုံတူပုံကို ပြန်လိပ်လိုက်ရင်း မျက်နှာဓားရာနှင့်လူသည် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ… ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်တစ်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားတစ်ယောက်ကို သတ်ရင် ဆုကြေးငွေက သိန်းအနည်းငယ်ပဲရှိတာ… ဒီတစ်ခါတော့ သိန်းနှစ်ဆယ်ပဲ… ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူ့ကို အငြိုးဖွဲ့မိအောင် လုပ်ထားလဲမသိဘူး… ဒီလောက်အကုန်အကျခံပြီး သူ့ကို သေအောင်လုပ်ချင်တဲ့သူရှိတယ်ဆိုတာ…”

အေးစက်စက်ရယ်လိုက်ပြီး မျက်နှာဓားရာနှင့်လူသည် ဆက်ပြောသည်။

“ဒါက ကောင်းကင်က ပစ်ထားတဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ… မင်းတို့ ဝင်ပေါက်လေးခုစလုံးကို သေချာစောင့်ကြည့်ထား… လုံးဝလွတ်သွားလို့မရဘူး… သူ့ကိုသတ်ပြီးရင် ဆုကြေးငွေရဲ့ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ငါယူမယ်… မင်းတို့က နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခွဲယူ… အဆင်မပြေတာရှိလား…”

“အကြီးအကဲမပါရင် ဒီလိုအလုပ်ကောင်းကြီးကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုမှရမှာမဟုတ်ဘူး… ဘယ်လိုလုပ် အဆင်မပြေတာရှိမလဲ…”

“ဟုတ်တယ်…”

ဘေးတွင်ရှိသူများသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပေါ်တွင် ရယ်မောမှုများဖြင့် ထောက်ခံပြောဆိုကြသည်။

“သိရင်တော်ပြီ… အမြန်သွားတော့…”

မျက်နှာဓားရာနှင့်လူသည် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သသည်။