ဧည့်ဝတ်ကျေပုံနှင့် သခင်မလေး

“လူကြီးမင်း... ဒီကိုကြွပါ…”

လော့ချန်သည် လင်ယွမ်ပြတိုက်သို့ ဝင်လာသည်နှင့် ချက်ချင်း ကျော့ရှင်းလှပသော အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးက ရှေ့မှ နူးညံ့စွာ လမ်းပြလာသည်။ သူမ၏ ခါးသိမ်လှသည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားက လှပစွာ ယိမ်းခါနေသည်။

ဤသို့သော ဧည့်ဝတ်ကျေပုံမျိုးက လော့ချန်အား စိတ်ထဲမှ အံ့သြမှုတစ်ခုပေါက်ဖွားစေသည်။

ယခင်အကြိမ်က ဤသို့ရောက်လာခဲ့စဉ် သူ့ကို လူရာမသွင်းသလို ဆက်ဆံခံခဲ့ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်နှင့် ယခင်အကြိမ်က ဆက်ဆံပုံများမှာ မိုးနှင့်မြေလို ကွာခြားလှသည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း မမှားပေ။

သို့ရာတွင် ဤသို့ဖြစ်ပုံမှာလည်း အံ့သြစရာမရှိ။ ယခင်အကြိမ်က သူသည် သိုင်းလောကထဲသို့ ယခုမှ စတင်ဝင်ရောက်လာသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးဖြစ်နေပြီ။

အဆင့်အတန်းမှာ မတူညီတော့ပေ။

သို့သော်လည်း အကြီးမားဆုံးသော အကြောင်းအချက်မှာ လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားပင်ဖြစ်သည်။

“လော့ယောင်ဆိုတဲ့ အစ်မလေး အခုဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး။ သူက လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ ထိပ်တန်းမျိုးနွယ်က ဆင်းသက်လာတာ၊ အခုဆိုရင် အလယ်ကုန်းမြေကြီးမှာ ရှိနေလောက်မယ်…”

လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်တစ်ခုက ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အစပိုင်းတွင် လော့ယောင်က သူ့အား လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို ပေးအပ်ခဲ့စဉ်က သူသည် ၎င်းကို သိပ်ပြီး အရေးမထားခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ကြည့်ရသည်မှာ ဤသည်မှာ ကြီးမားလှသော လက်ဆောင်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အစေခံမိန်းကလေး၏ နူးညံ့သောအသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လူကြီးမင်း၊ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မတို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်ကို ရောက်လာတာ ဘာလိုအပ်လို့ပါလဲ…”

လော့ချန်က ပြန်ဖြေသည်။

“ငါ ပစ္စည်းတချို့ ရောင်းချင်တယ်…”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီကို လိုက်ခဲ့ပါ…”

အစေခံမိန်းကလေးက ချိုသာစွာ ပြုံးပြပြီး လော့ချန်အား ခန်းမကြီး၏ ဘယ်ဖက်သို့ လမ်းပြလာသည်။

မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦးသည် သီးသန့်အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

အခန်းထဲတွင် ပစ္စည်းများမှာ မများပေ။ ကျောက်စိမ်းကောင်တာတစ်ခုနှင့် နတ်ဆိုးသားရဲသားရေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ကုလားထိုင်အနည်းငယ်သာရှိသည်။ နံရံပေါ်တွင် ရှုမျှော်ခင်းပန်းချီပုံများကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ရှေးဟောင်းဆန်သော အငွေ့အသက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤသည်မှာ ဧည့်သည်တော်များကို ဧည့်ခံရန် အထူးပြင်ဆင်ထားသော နေရာဖြစ်ပုံရသည်။

“မင်္ဂလာပါ... ကျွန်မက ဒီမှာတာဝန်ခံအဖြစ်လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ယွဲ့မိသားစုကပါ။ လူကြီးမင်းက ဘာတွေရောင်းချင်တာလဲ…”

“လူကြီးမင်းမှာ ကျွန်မတို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားရှိတဲ့အတွက် ပစ္စည်းတွေကို ဈေးကွက်တန်ဖိုးရဲ့ ကိုးဆယ့်ငါးရာခိုင်နှုန်းနဲ့ ဝယ်ယူမှာပါ။ လုံးဝမနစ်နာစေရပါဘူး…”

ကျောက်စိမ်းကောင်တာနောက်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးရပ်နေသည်။ သူမက လော့ချန်အား ကြည့်ရှုပြီး စံသတ်မှတ်ထားသည့် ပြုံးရွှင်မှုတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် စကားများများစားစားမပြောဘဲ ဤတစ်ကြိမ်အတွင်း ရရှိထားသော ပစ္စည်းများကို တစ်ခါတည်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကောင်တာပေါ်တွင် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုသဖွယ် ပုံထားလိုက်သည်။

ဤသို့သော ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ယွဲ့တာဝန်ခံ၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာသည်။ သူမက လက်ညှိုးဖြင့်တစ်ချက်ခတ်လိုက်ရင်း လှံတစ်ချောင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

လှံသည် မင်ပြာရောင်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာပြင်တွင် မိုးကြိုးအက်ကွဲရာများဖြင့် မှော်အလင်းတန်းများ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ၎င်း၏ ထက်မြမှုမှာ အတွင်းသို့ ဖိထားသည့်အလား ဖြစ်သည်။

“ဇီး... ဇီး…”

လှံကို ကိုင်ထားရင်း ယွဲ့တာဝန်ခံက လှံကို တစ်ချက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။ မိုးကြိုးအလင်းတန်းတစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးသည် လေပြင်းမုန်တိုင်းကျလာသည့်အလား ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

လော့ချန်သည် မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်သည်။

ဤလှံသည် မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင် ချန်ကျွမ်းရှန်၏ လက်နက်ဖြစ်ပြီး ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်မြင့်ရတနာလက်နက်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏အလေးချိန်မှာ ပေါင်တစ်သောင်းသုံးထောင်ရှိသော်လည်း ယွဲ့တာဝန်ခံက ကိုင်ထားရင်း အလေးချိန်မရှိသည့်အလား ပေါ့ပါးနေသည်။

“လှံကောင်းတစ်ချောင်းပဲ…”

ယွဲ့တာဝန်ခံက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ဒီလှံက ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်မြင့်ရတနာလက်နက်ပါ။ ပုံသွင်းတဲ့အခါ မိုးကြိုးဂုဏ်သတ္တိရှိတဲ့ ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ကျောက်တစ်လုံးကို သုံးထားတာမို့ မိုးကြိုးစွမ်းအင်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပါဝင်ပါတယ်။ အရည်အသွေးက အတော်လေးကောင်းပါတယ်။ ဈေးကွက်တန်ဖိုးကတော့ ငွေကျပ် ကိုးသိန်းရှစ်သောင်းလောက် ရှိမယ်ထင်ပါတယ်…”

ဈေးနှုန်းကို ဖော်ပြပြီးနောက် ယွဲ့တာဝန်ခံက လှံကို ပြန်ချထားပြီး လော့ချန်အား ပြောသည်။

“လူကြီးမင်းက အလျင်မလိုရင် ရက်အနည်းငယ်လောက်ထပ်စောင့်ဖို့ အကြံပြုပါတယ်။ လေးရက်အကြာမှာ ကျွန်မတို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်မှာ လေလံပွဲတစ်ခုကျင်းပမှာပါ…”

“နှစ်သစ်ကူးခါနီးမှာ ဂိုဏ်းအသီးသီးက အပြင်စည်းတပည့်တွေရဲ့ ပြိုင်ပွဲကြီးတွေ ကျင်းပမယ်ဆိုတော့ ဒီပစ္စည်းတွေကို လေလံပွဲမှာ ရောင်းချရင် ဈေးနှုန်းအနည်းဆုံး သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပိုရမယ်။ ကော်မရှင်ငါးရာခိုင်နှုန်းနုတ်ပြီးတောင် ငွေကြေးအမြောက်အများပိုရမှာပါ…”

လော့ချန်သည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ရတယ်…”

သူ့အတွက် ယခုအချိန်တွင် အလိုအပ်ဆုံးအရာမှာ ပထမက အချိန်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယက ငွေကြေးဖြစ်သည်။

ပိုရမည့်ငွေကို မယူလျှင် အလကားဖြစ်မည်မဟုတ်လား။

ထို့ပြင် သူလည်း လေလံပွဲတွင် ပါဝင်ရန်စီစဉ်ထားသည်မို့ တစ်ချက်ခုတ်နှစ်ချက်ပြတ် ဖြစ်သွားသည်။

“ယွဲ့တာဝန်ခံ၊ ဒီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တွေ ရောင်းတာရှိလား…”

လေလံပွဲရောက်ရန် လေးရက်သာကျန်တော့သည်မို့ လော့ချန်သည် ဤလေးရက်အတွင်း သေသေချာချာ လေ့ကျင့်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြံစည်ထားသည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်ရှိမည်ဆိုပါက အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ နှစ်ဆထိရောက်မည်ဖြစ်သည်။

“ဝိညာဉ်ကျောက်လား…”

ယွဲ့တာဝန်ခံသည် အနည်းငယ်အံ့သြသွားသည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်သည် ကောင်းမွန်သောအရာဖြစ်သော်လည်း ၎င်းထဲတွင်ပါဝင်သော သားရဲဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ နတ်ဆိုးသားရဲ၏ ရှင်သန်စဉ်က စိတ်ဆန္ဒကို ဆက်လက်သယ်ဆောင်ထားပြီး အင်မတန်အားကြီးသည်။ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများအတွက် ခံနိုင်ရည်မရှိသည့်အပြင် အသုံးပြုရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် တံခါးသုံးသွယ်ဖွင့်ပြီး ဉာဏ်ပင်လယ်ကို ဖွင့်လှစ်ထားသည့် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများသာ ဝိညာဉ်ကျောက်ကို သန့်စင်ရန်၊ လက်နက်ထုလုပ်ရန်နှင့် လေ့ကျင့်ရန်အတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်။

သို့သော် ဤလူငယ်မှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့်သာရှိသေးသည်။

သို့ရာတွင် ဤသည်မှာ သူမနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ ငွေရလျှင်ပြီးပြီ။

စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်စေပြီး ယွဲ့တာဝန်ခံက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။

“ရှိတာပေါ့။ လူကြီးမင်းက ဘယ်အဆင့်ဝိညာဉ်ကျောက်လိုအပ်ပြီး ဘယ်လောက်လိုချင်လဲ…”

“ငါ ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ကျောက်လိုချင်တယ်။ အရေအတွက်ကတော့ ဒီမှာ ငွေကျပ် သိန်းတစ်ရာ့ရှစ်ဆယ် ရှိတယ်။ ဘယ်လောက်ရနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ပေးပါ…”

လော့ချန်သည် ဟန်ရွှမ်စသည့်သူများထံမှ သိမ်းဆည်းထားသော ငွေစက္ကူများကို အကုန်လုံးထုတ်ယူလိုက်သည်။

ယွဲ့တာဝန်ခံက စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။

“ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ကျောက်တစ်လုံးက ငွေကျပ် သိန်း ၃၀ တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ ဒါဆို ခြောက်လုံးလဲလို့ရပါတယ်…”

“ကောင်းပြီ…”

လော့ချန်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်၏ ဈေးနှုန်းကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ ဤဈေးနှုန်းမှာ မျှတလှသည်။

မကြာမီ ယွဲ့တာဝန်ခံက အစေခံမိန်းကလေးအား ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ကျောက်ခြောက်လုံးကို ယူလာရန် မှာကြားလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်များကို သိမ်းဆည်းပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယွဲ့တာဝန်ခံက ပြောသည်။

“လူကြီးမင်းရဲ့ နာမည်ကို မေးလို့ရမလား။ ဒီပစ္စည်းတွေကို စာရင်းသွင်းထားဖို့ပါ။ မရောထွေးသွားအောင်လို့…”

လော့ချန်က ဖြေသည်။

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့် လော့ချန်…”

“အို့… မင်းက လော့ချန်ပေါ့…”

လော့ချန်၏ စကားထွက်လာသည်နှင့် ဘေးတွင်ရပ်နေသော အစေခံမိန်းကလေးသည် အံ့သြသွားသည့်အလား မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လော့ချန်သည် အနည်းငယ်အံ့သြသွားသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

“ဟီး… ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး…”

ယွဲ့တာဝန်ခံသည် စိတ်ပြန်တည်ငြိမ်လာပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။

“လော့လူကြီးမင်း ဒီရက်ပိုင်း လင်ကျန်းမြို့မှာ ဆက်နေမှာမဟုတ်လား… ကျွန်မတို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်မှာ ဧည့်သည်တော်တွေအတွက် အထူးပြင်ဆင်ထားတဲ့ သိုင်းကျင့်ကြံခန်းမတွေ ရှိပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ မှော်အတတ်စီရင်ထားပြီး လော့ယန်မြစ်ရဲ့ မြေအောက်ရေသွေးကြောကို စုစည်းထားတာမို့ ထူးခြားတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေ ရှိပါတယ်…”

“လော့လူကြီးမင်း ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် ဒီမှာပဲ နေထိုင်လို့ရပါတယ်။ လေလံပွဲစတင်တဲ့အခါ ဆက်သွယ်ရတာလည်း အဆင်ပြေပါလိမ့်မယ်…”

“သိုင်းကျင့်ကြံခန်းမတွေလား…”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

သူသည် လေ့ကျင့်ရင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဆူညံမှုများက အနည်းငယ်ပြင်းထန်သည့်အတွက် သာမန်တည်းခိုခန်းတွင် တည်းခိုရန် အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ယခုအခါ အိပ်ငိုက်နေစဉ် ခေါင်းအုံးပို့ပေးလာသည့်အလား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ယွဲ့တာဝန်ခံပြောသော အစီအရင်များကလည်း သူ့အား စိတ်ဝင်စားမှုဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“ဒါဆိုရင် အနှောင့်အယှက်ပေးရတော့မယ်…”

လော့ချန်က သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ယွဲ့တာဝန်ခံသည် အနည်းငယ်ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။ “လော့လူကြီးမင်းက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဧည့်သည်တော်ဖြစ်တာမို့ ဒါက ပြုလုပ်ပေးရမယ့်တာဝန်ပါပဲ…”

စကားပြောနေရင်း ယွဲ့တာဝန်ခံက အစေခံတစ်ဦးကို ခေါ်ယူပြီး လော့ချန်အား သိုင်းကျင့်ကြံခန်းသို့ လိုက်ပို့ရန် မှာကြားလိုက်သည်။

လော့ချန်ထွက်သွားသည်နှင့် အစေခံမိန်းကလေးသည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ လော့ချန်… ဒီလူက သခင်မလေးရှာနေတဲ့သူများဖြစ်မလား…”

ယွဲ့တာဝန်ခံက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။

“အသက်နဲ့ နာမည်က ကိုက်ညီတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးရှာနေတဲ့သူက သေမျိုးဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိတယ်။ ဒီလူကတော့ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာရှိနေပြီ။ စွမ်းအားအဆင့်မှာ နည်းနည်းကွာခြားနေတယ်…”

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ယွဲ့တာဝန်ခံက ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“မင်း ဒီမှာကိစ္စတွေကို စီစဉ်လိုက်။ ငါ သခင်မလေးကို သွားတွေ့မယ်…”

ထို့နောက် ယွဲ့တာဝန်ခံသည် အလျင်စလို ထွက်သွားသည်။

လော့ချန်သည် အစေခံတစ်ဦးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာရင်း မကြာမီ လင်ယွမ်ပြတိုက်၏အတွင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ သီးသန့်ခြံဝန်းများရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ခြံဝန်းတံခါးများပေါ်တွင် သစ်သားတံဆိပ်ပြားများကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ၎င်းတို့ပေါ်တွင် နံပါတ်များကို ထွင်းထုထားသည်။

အစေခံက လော့ချန်အား နံပါတ် ၄ ခြံဝန်းရှေ့သို့ လိုက်ပို့ပြီး ရိုသေစွာ ပြောသည်။

“ဒါက လူကြီးမင်းအတွက် သိုင်းကျင့်ကြံဖို့ အိမ်တော်ပါ။ လိုအပ်တာရှိရင် ဒီသစ်သားတံဆိပ်ပြားထဲကို ချီစွမ်းအင်ထည့်သွင်းလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် အမြန်ရောက်လာပါမယ်…”

“ကောင်းပြီ…”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ငွေတစ်ဆယ်တန်တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး အစေခံထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

“အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… ကျင့်ကြံမှုအောင်မြင်ပါစေ…”

အစေခံသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ငွေကို လက်ခံယူပြီး ထပ်တလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။

လော့ချန်သည် ခြံဝန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

အထဲတွင် သီးသန့်အဆောင်ခန်းတစ်ခုနှင့် အကျယ်အဝန်း ပေ ၁၀၀ ပတ်လည်ရှိသော သိုင်းကျင့်ကြံကွင်းတစ်ခုသာရှိသည်။

လော့ချန်သည် သိုင်းကျင့်ကြံကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ထူးခြားမှုတစ်ခုကို ခံစားရသည်။

အတွင်းသို့ရောက်သည်နှင့် အပူချိန်ကျဆင်းသွားပြီး လေထဲတွင် အေးမြသော ရေငွေ့များကို ခံစားရသည်။ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်နှင့် စိတ်နှလုံးကို အေးမြစေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းတက်ကြွလာသည်။

“ဒါက ယွဲ့တာဝန်ခံပြောတဲ့ အစီအရင်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့အကျိုးသက်ရောက်မှုပဲဖြစ်မယ်။ သိုင်းသမားတွေရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုစည်းပေးပြီး အပိုဆောင်းအတွေးတွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တယ်။ တကယ်ကို မဆိုးဘူး… ဒီလင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားက တကယ်ကောင်းတဲ့အရာပဲ…”

လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားမရှိလျှင် ဤသို့သော ဧည့်ခံမှုမျိုးကို ရရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“လေးရက်အတွင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မလား မသိဘူး…”

တစ်ချက်ရေရွတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် သိုင်းကျင့်ကြံကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ဖျာပေါ်သို့ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ကျောက်တစ်လုံးကို လက်ထဲသို့ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် ခန္ဓာအတွင်းရှိ သိုင်းဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သန့်စင်ရင်း ဝိညာဉ်ကျောက်ထဲမှ သားရဲဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူရန် စီစဉ်ထားသည်။ နှစ်မျိုးပေါင်းစပ်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်သို့ အပြည့်အဝတက်လှမ်းရန် ကြိုးစားမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်သို့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပါက နှလုံးတံခါးကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ပြီး သွေးစွမ်းအင်ပေါင်းစည်းကာ မူလအရင်းအမြစ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ စုစုပေါင်းစွမ်းအားမှာ အရည်အသွေးအလျင်အမြန် တက်လှမ်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

“စလိုက်ရအောင်…”

မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် မကြာမီ သိုင်းကျင့်ကြံမှုကို စတင်လိုက်သည်။