လော့ယောင်... ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွင် အန္တရာယ်ရှိသည်

လင်ယွမ်ပြတိုက်ဧရိယာ၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် ဝါးတောအုပ်အတွင်း ဖုံးကွယ်ထားသော ထွင်းထုထားသည့် ထူးခြားလှပသော အဆောက်အအုံတစ်ခုရှိသည်။ ရွှေရောင်ပုံစံများဖြင့် အဆင်တန်ဆာဆင်ထားပြီး ကျောက်မျက်ရတနာများ ဖြည့်စွမ်းထားသည့် ထောင့်စွန်းများက ရှေးဟောင်းအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ၏ အဆင်အယင်ကို ထင်ဟပ်ပြသနေသည်။

အဆောက်အအုံ၏ ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခုတွင် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အသက်နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိပြီး ထည်ဝါသော မြေခွေးသားမွှေးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ အသားအရေသည် နှင်းဖြူထက် ပို၍ဖြူစင်ပြီး ရှည်လျားသော ခြေထောက်များက ထူးခြားသော အလှတရားကို ဖြည့်စွမ်းထားသည်။ နေဝင်ရီတရောတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးလှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖော်ညွှန်းပေးသည်။ သူမ၏ အပေါ်ယံရုပ်သွင်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် လူတို့ကို မက်မောစေနိုင်သည့် အိပ်မက်ဆန်သော အလှတရားကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“ပလပ်...”

လေညင်းတိုက်ခတ်လာသည်နှင့်အမျှ ဝါးတောများက တဖျတ်ဖျတ်အသံပြုကာ ဆူညံလျက်ရှိသည်။ ထို့နောက် အပြာရောင်အရိပ်တစ်ခု ဝါးတောအတွင်းမှ ဖြတ်သန်းပျံဝဲလာသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို...

ဒုတိယထပ်အခန်းတွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦး ထပ်မံပေါ်လာသည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်နားရှိ အမျိုးသမီးအား အနည်းငယ်ကိုယ်ကိုကိုင်းညွှတ်လျက် အသံပြုလိုက်၏။

“သခင်မလေး...”

ပြတင်းပေါက်နားရှိ အမျိုးသမီးသည် နောက်လှည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ကာလအတန်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသည့် လော့ယောင်ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် နတ်ဆိုးသားရဲသားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တစ်ဖက်သိုင်းကာ ထိုင်လိုက်ပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အစေခံမိန်းကလေးအား အနည်းငယ်အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ရှောင်မူ... ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန်ပြန်ရောက်လာတာလဲ... သတင်းတွေ စုံစမ်းမိပြီလား...”

ရှောင်မူဟု အမည်ရသည့် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အစေခံမိန်းကလေးက ဖျတ်လတ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“သခင်မလေး... သခင်မလေး စုံစမ်းခိုင်းတဲ့လူက နာမည်ကြီးနေတာပဲ... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ရောက်တော့ ဘာမှ ပင်ပင်ပန်းပန်းမစုံစမ်းရဘဲနဲ့ သိချင်တာတွေ သိလာပါတယ်...”

“အို့...”

လော့ယောင်သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ်ပင့်တင်လိုက်ပြီး ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“သူ့ရဲ့ နိုးကြားလာတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်အရ ဆိုရင် လူတွေရဲ့ အာရုံကို မဆွဲဆောင်နိုင်ဘူးဆိုတာ ခက်ပါတယ်... ဘာသတင်းတွေ ရလာလဲ... ပြောပြစမ်းပါဦး...”

“ဟီး... ဒီကောင်လေးက ပြဿနာရှာတတ်တဲ့သူပဲ... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းထဲ ရောက်လာတာ လပိုင်းလောက်ပဲရှိသေးတယ်... ဒါပေမယ့် ပြဿနာတစ်ပုံတစ်ပင်နဲ့... ပြောရင်တောင် မဆုံးနိုင်ဘူး... ဒီကျွန်မက အကုန်မှတ်ထားပြီးပြီ... သခင်မလေး ကိုယ်တိုင်ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါ...”

ရှောင်မူသည် ဖျတ်လတ်စွာ ပြုံးလျက် စကားလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ပိုးသားစာရွက်တစ်ရွက်ကို လော့ယောင်ထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒီလောက်ထိတောင် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်ပဲလား...”

လော့ယောင်သည် သေချာအောင် ပိုးသားစာရွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ချီယွမ်စမ်းသပ်ပွဲမှာ ပထမနေရာရ... ရွှေခန္ဓာအဆင့်... ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့်... ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်သိုင်းသမားများအားလုံးကို အနိုင်ယူ...”

ပိုးသားစာရွက်ပေါ်တွင် လော့ချန်သည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတွင် လပိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် ကြီးငယ်များစွာသော အဖြစ်အပျက်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

လော့ယောင်သည် ဖတ်လေလေ အံ့အားသင့်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ အချိန်အတန်ကြာ ဖတ်ပြီးနောက် သူမသည် ရင်ထဲမှ အသက်ရှူသံတစ်ခုကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်နေသည့် စိတ်အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင် ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ထဲရှိ ပိုးသားစာရွက်ကို ကြည့်လျက် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခါ ငါရောက်လာတာ အတော်ပဲ...”

ရှောင်မူက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

“သခင်မလေး... သခင်မလေးက တာယွဲ့မင်းဆက်ဆီ ဟိုးအဝေးကြီးကနေ ဒုက္ခခံပြီး လာခဲ့တာက ဒီကောင်လေးအတွက်တော့ မဟုတ်ဘူးမလား...”

လော့ယောင်သည် ခေါင်းအနည်းငယ်ခါလိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“အရင်တုန်းကတော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမယ့် အခုတော့ ဟုတ်နေပြီ...”

လော့ယောင်သည် ဤတစ်ကြိမ် တာယွဲ့မင်းဆက်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ တာယွဲ့မင်းဆက်နှင့် ချီမင်းဆက်၏ နယ်စပ်ဖြစ်သည့် ကုံယွမ်မြို့တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် ကမ္ဘာကျော်စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုကို စုံစမ်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမသိရှိထားသည့်အတိုင်း ဤစစ်ပွဲသည် အရှေ့ကုန်းမြေကြီး၏ ထိပ်တန်းအင်အားကြီးများနှင့် ဆက်နွှယ်နေပြီး ချူမင်းဆက်မှ ပျောက်ဆုံးနေသည့် ဒဏ္ဍာရီလာဧကရီတစ်ပါးနှင့်ပါ သက်ဆိုင်နေသည်ဟု ဆိုသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

လင်ကျန်းမြို့သို့မူ သူမသည် လမ်းကြုံရောက်ရှိလာခြင်းသာဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းနှင့် သိပ်မဝေးသည့်အတွက် သူမသည် လော့ချန်ကို သတိရလာခဲ့သည်။

ယခုရရှိလာသည့် သတင်းများက သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို များစွာ ကျော်လွန်သွားသည်။

ရှောင်မူက နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်ရွဲ့လျက် မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေး... ဒီကောင်လေးက ဒီလောက်ထိ ဂရုစိုက်ထိုက်တဲ့သူလား... ဒီကောင်က ဒီအရွယ်မှာ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ရောက်ပြီး အဆင့်ကျော်လွှားတိုက်ခိုက်နိုင်တာတော့ မဆိုးပါဘူး... ဒါပေမယ့် ဒီတာယွဲ့မင်းဆက်ကို ထွက်သွားရင် ဘာမှ ထူးခြားမှုမရှိဘူး... ကျွန်မတို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်က ထူးချွန်သူတွေက သူ့ကို အဆမတန် ကျော်လွန်နေတယ်...”

လော့ယောင်သည် ဖျတ်လတ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ရှောင်မူ... ငါတို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်က ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ စတင်တည်ထောင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်းသိလား...”

ရှောင်မူသည် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အားကျမှုအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။

“သိတာပေါ့... ကျွန်မတို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်ကို အတော်လေးရှေးကျတဲ့ ကာလကတည်းက တည်ထောင်ခဲ့တာပါ... အဲဒီအချိန်တုန်းက ဆေးဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်သာဖြစ်ခဲ့ပြီး မတော်တဆ အခွင့်အရေးတစ်ခုကြောင့် ထူးချွန်ပေါ်ထွက်လာတဲ့ လူငယ်ဧကရာဇ်တစ်ဦးကို ကူညီပေးခဲ့တယ်... နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ အဆက်မပြတ် လုပ်ကိုင်ခဲ့တဲ့ မျိုးဆက်တွေရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် ယခုလိုမျိုး လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိခဲ့တာပါ...”

လော့ယောင်က ရယ်မောလျက် ပြောသည်။

“တစ်ခုတော့ မမှန်ဘူး... အစမှာ အဲဒီဧကရာဇ်ကြီးဟာ ကြယ်ကိုးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့တာပဲ... ရှေးခေတ်မှာ သာမန်အဆင့်သာရှိခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှ ဆန့်ကျင်ဘက်အင်အားတွေကို ကျော်လွှားပြီး ဧကရာဇ်ဘဝကို အောင်မြင်ခဲ့တာ... ဒါကို နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ လူတွေက အမှတ်ရကြတာပါ...”

ရှောင်မူသည် ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးပြူးကာ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်လျက် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“သခင်မလေး... သခင်မလေးက ဒီလော့ချန်ကို အဲဒီဧကရာဇ်နဲ့ တန်းတူရည်ညွှန်းနေတာလား... ဒီကောင်က ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ရောက်ထားတာကလွဲလို့ ကျွန်မနဲ့တောင် ယှဉ်လို့မရဘူး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီဧကရာဇ်နဲ့ တန်းတူဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ရှောင်မူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အပြစ်တင်၍မရပေ။

သူမသည် ကြယ်ခြောက်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားပြီး အသက်နှစ်ဆယ်နှစ်နီးပါးရှိသည့် အချိန်တွင် သိုင်းတံခါးသုံးသွယ်ကို ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ဉာဏ်ပင်လယ်တည်ဆောက်မှုကို စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ တစ်လှမ်းသာလိုတော့သည်။ ထို့ကြောင့် လော့ချန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။

လော့ယောင်၏ နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ်ပင့်တင်လျက် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ငါပြောပြမယ်... လေးလအတွင်းမှာ သူက သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့ပြီး ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်...”

“လေးလအတွင်း ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကနေ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အထိ...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရှောင်မူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤသို့သော အဆင့်တက်လှမ်းမှုအမြန်နှုန်းသည် လင်ယွမ်ပြတိုက်ရှိ ထိပ်တန်းထူးချွန်သူများနှင့် တန်းတူယှဉ်နိုင်သည်ဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်ကမူ ထိုအဆင့်နှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ တစ်ချက်မျှ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ရှောင်မူက နှုတ်ခမ်းကို တစ်ဖက်သိုင်းလျက် အားကျမခံဆက်ပြောသည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ဘာဖြစ်လဲ... သူက အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတာပဲ... ဒါက ရုတ်တရက်ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မကြာခင်ပျောက်ကွယ်သွားမယ့် ပန်းတစ်ပွင့်လိုပဲ... ဉာဏ်ပင်လယ်ကိုတည်ဆောက်ဖို့ တစ်သက်လုံး မဖြစ်နိုင်ဘူး... သွေးကြောနိုးကြားမှုကိုလည်း မဖြတ်ကျော်နိုင်ဘူး...”

“...”

လော့ယောင်သည် ထပ်မံ၍ ရှင်းပြခြင်းမပြုတော့ဘဲ သူမ၏ လှပသောမျက်ဝန်းများသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ရှိ ဝါးတောအုပ်ဆီသို့ ငေးမောကြည့်ရှုနေသည်။

သိုင်းဝိညာဉ်၏ အရေးပါမှုကို သူမသည် နားလည်ထားသည်။ လော့ချန်၏ သိုင်းပညာအောင်မြင်မှုများအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးမားမား မထားရှိထားပေ။

သူမဂရုစိုက်သည်မှာ အခြားတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူမသည် လော့ချန်၏ နောက်ကွယ်တွင် ဆေးဘုရင်တစ်ဦးရှိနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသည်။ လော့ချန်၏ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းဖြင့်သာ ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ဤမျှထူးချွန်သော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထူးချွန်သူများစွာ မက်မောလိုလားသော ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကိုလည်း ရောက်ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤအားလုံးသည် ထိုဆေးဘုရင်၏ လက်ရာဖြစ်ရမည်။ လော့ချန်အတွက် သိုင်းပညာ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်ပေးရန် ထူးခြားသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ဤသို့သော ဆန့်ကျင်ဘက်နည်းလမ်းများသည် ဆေးဘုရင်တစ်ဦးအတွက်လည်း လွယ်ကူသောကိစ္စမဟုတ်ပေ။

မဟုတ်ပါက အင်အားကြီးဂိုဏ်းများနှင့် ရှေးဟောင်းမိသားစုများတွင် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သမားများ ပြည့်နှက်နေမည်မဟုတ်ပါလား။

“ဆေးဘုရင်တစ်ဦးက ဒီလောက်ထိ အလေးအနက်ထားပြီး ဘာမဆို စွန့်လွှတ်စွန့်စားပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ... သူ့ခန္ဓာထဲမှာ ကျိမိသားစုရဲ့ သွေးဗီဇရှိလို့လား... ဒါမှမဟုတ်...”

လော့ယောင်သည် စားပွဲပေါ်တွင် လက်ချောင်းများဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ထုလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများက အနည်းငယ်ပင့်တင်လာသည်။

ဆေးဘုရင်တစ်ဦးသည် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသည်။

အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသူတစ်ဦးကို ဆေးဘုရင်တစ်ဦးက ဤမျှအလေးအနက်ထားသည်မှာ အံ့သြစရာပင်။

ဤအားလုံးသည် သူမအတွက် ပိုမိုစိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယဲ့တာဝန်ခံသည် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။

“သခင်မလေး... သခင်မလေးရှာနေတဲ့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့်ဖြစ်တဲ့ လော့ချန်က အခုပဲ ပြတိုက်ထဲကို ရောက်လာတယ်... အခု သူ့ကို သိုင်းကျင့်ကြံအိမ်တော်တစ်ခုမှာ ထားထားတယ်...”

ယဲ့တာဝန်ခံသည် လော့ယောင်အား အလွန်ရိုသေစွာ ကိုယ်ကိုကိုင်းညွှတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အို့...”

လော့ယောင်၏ မျက်ဝန်းများသည် တောက်ပလာပြီး ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။

“ငါ့အကြောင်းကို မပြောမိဘူးမလား...”

ယဲ့တာဝန်ခံက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“မပြောပါဘူး...”

“အင်း... ငါ့အကြောင်း အခုလောလောဆယ် မဖော်ပြလိုက်နဲ့...”

လော့ယောင်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

“သူ ဒီတစ်ခါ ဘာလုပ်ဖို့ လာတာလဲ သိလား...”

“သူက ပစ္စည်းတစ်သုတ်ကို ရောင်းချင်နေတယ်... ပြီးတော့ ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ကျောက် ခြောက်လုံးဝယ်ထားတယ်... အို့... သူက ကြယ်သုံးပွင့်ရတနာဓားအကြောင်းလည်း မေးထားသေးတယ်...”

“သူက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာ... ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ကျောက်တွေကို ဘာလုပ်ဖို့ ဝယ်ထားတာလဲ...”

လော့ယောင်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

“အခု ပြတိုက်ထဲမှာ ကြယ်သုံးပွင့်ရတနာဓား ရှိလား...”

“ရှိပါတယ်... ဒါပေမယ့် အရည်အသွေးက သာမန်ပဲ... အကောင်းဆုံးကတော့ ကြယ်သုံးပွင့်အထက်တန်းရတနာဓားတစ်လက်ပဲရှိတယ်...”

လော့ယောင်သည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“ချက်ချင်းပဲ တာယွဲ့မင်းဆက်ရဲ့ မြို့တော်က လင်ယွမ်ပြတိုက်ကို သွားပြီး ကြယ်သုံးပွင့်အမြင့်ဆုံးအဆင့် ရတနာဓားတစ်လက်ကို ဆွဲယူလာခဲ့... အရည်အသွေးက တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးဖြစ်ရမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

ယဲ့တာဝန်ခံသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေး... သခင်မလေးခိုင်းထားတဲ့ ရထားကို ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ... ဘယ်အချိန်ထွက်မှာလဲ...”

လော့ယောင်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ငါ မသွားတော့ဘူး...”

“မသွားတော့ဘူးလား...”

ယဲ့တာဝန်ခံနှင့် ရှောင်မူတို့သည် တပြိုင်နက် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လော့ယောင်က ရယ်မောလျက် လေပြည်ကလေးဖြင့် ပြော၏။

“ဒီနေရာမှာ ပြတိုက်ခွဲရဲ့ ခေါင်းဆောင်လုပ်ရတာလည်း မဆိုးဘူးလို့ ငါထင်တယ်...”

ယဲ့တာဝန်ခံသည် ရယ်မောလိုက်သည်။

“သခင်မလေးကတော့ နောက်ပြန်ပါပြီ...”

လော့ယောင်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ငါ နောက်နေတာမဟုတ်ဘူး... ဒီကိစ္စကို ငါကိုယ်တိုင် ပင်မမိသားစုကို တင်ပြလိုက်မယ်... မင်း သွားပြီး စီစဉ်ပေးလိုက်...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရှောင်မူသည် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

“သခင်မလေး... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ... သခင်မလေးက ပင်မမိသားစုကို ပြန်ဖို့ အခွင့်အရေးကို ခဲရာခဲဆစ်ရခဲ့တာ... အနာဂတ်မှာ အဆုံးမရှိတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိသေးတယ်... ဒီလို သေးငယ်တဲ့ လင်ကျန်းမြို့ရဲ့ ပြတိုက်ခွဲခေါင်းဆောင်နေရာက သခင်မလေးရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး...”

“ဒါ လော့ချန်ဆိုတဲ့ကောင်ကြောင့်လား... သူက အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားထားတာ... ဘယ်လိုမှ ထူးချွန်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရလာမှာ မဟုတ်ဘူး...”

လော့ယောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ်မသာယာသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်မူ... မင်းနားမလည်သေးဘူးလား... အဲဒီကိစ္စပြီးနောက်မှာ ငါက စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရပြီ... ပင်မမိသားစုကို ပြန်သွားရင်တောင် အလေးအနက်ထားခံရမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီတစ်ခါ ငါ့ကို ပြန်လာဖို့ ခွင့်ပြုခဲ့တာကလည်း မင်လင်အကြီးအကဲရဲ့ ကြယ်ရှစ်ပွင့်ဆေးဆရာအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ...”

“ဒါ...”

ရှောင်မူ၏ စကားသံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် အံ့သြသွားသည်။

“ဒါဆိုရင်တောင် ဒီနေရာထက် အဆပေါင်း ရာထောင်ချီ ပိုကောင်းတယ်... လော့ချန်ဆိုတဲ့ကောင်က အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားထားတာ... တစ်သက်လုံး သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူက သခင်မလေးရဲ့ ဒီလောက်ထိ မျှော်လင့်ထားမှုနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး... သခင်...”

“အင်း... ရှောင်မူ... ဒီကိစ္စကို ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ...”

လော့ယောင်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးမောကြည့်ရှုလျက် သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ဝေးကွာသောနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“မျှော်လင့်ထားဖို့ ထိုက်တန်မထိုက်တန်ဆိုတာ အခုပြောဖို့ စောလွန်းသေးတယ်...”

“ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဆိုတာ အမြဲတမ်း အန္တရာယ်တွေ ပါလာတတ်တာသဘာဝပဲ...”