မင်းသေပြီလို့ပြောနိုင်ပြီ။ မီးလျှံဓား

“လာပြီ…”

လော့ချန်သည် ယနေ့သည် လေလံပွဲစတင်မည့်ရက်ဖြစ်သည်ကို သတိရလိုက်သည်။ သူသည် သန့်ရှင်းသော ဝတ်ရုံတစ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“သခင်လေးလော့ချန်…”

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က လော့ချန်ကို ဧည့်ခံခဲ့သော လှပသည့် အစေခံမိန်းမငယ်လေးရှိနေသည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အလျင်အမြန်အရိုအသေပြုရန် ပြင်လိုက်စဉ် လော့ချန်၏ အကြည့်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသည်နှင့် မျက်နှာအရောင်ပြောင်းလဲသွားကာ အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေသည်။

“ဒါ… ဒါက ဓားအရှိန်ပဲ… သူ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အားကြီးတဲ့ ဓားအရှိန်ရှိနိုင်ရတာလဲ…”

လှပသော အစေခံမိန်းမငယ်လေး၏ စိတ်နှလုံးသည် တုန်လှုပ်နေပြီး လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးစီးကျနေသည်။

မျက်လုံးချင်းဆုံသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားမိသည်။ ထိုအရှိန်သည် သူမ၏မျက်နှာကို တိုက်စားလာသလို ခံစားရပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်အတွင်း သူမ၏ ခေါင်းနှင့်ကိုယ်လုံး ခွဲထွက်သွားတော့မည်ဟု ထင်မှတ်မိသည်။

သူမသည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်သာရှိသော်လည်း လင်ယွမ်ပြတိုက်တွင် လုပ်ကိုင်နေရသဖြင့် အမြင်ကျယ်မှုတွင် မနိမ့်ပေ။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဤသည်မှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဓားအရှိန်ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ သန်မာလှသော ဓားအရှိန်ကို သူမသည် ယခင်က အလယ်အလတ်အရွယ် ဓားသမားတစ်ဦးထံတွင်သာ ခံစားခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် ဓားသမားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နာမည်ကြီးထင်ရှားသော သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ ဓားသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

လော့ချန်က ဘယ်လောက်တောင် ငယ်ရွယ်သေးလဲ။

လော့ချန်သည် သူ၏ ဓားစွမ်းနယ်ပယ်အဆင့်တက်လာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို နားလည်သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဓားစွမ်းနယ်ပယ်၏ အပြောင်းအလဲသည် ဓားစွမ်းရည်၏ အားပြင်းမှုကိုသာမက ဓားသမား၏ စရိုက်လက္ခဏာ၊ ဝိညာဉ်ကိုပါ ပြောင်းလဲစေသည်။

ထူးချွန်သော ဓားသမားတစ်ဦးသည် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် ထက်မြကြီးမားသော ရတနာဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ထူးကဲသော သေစေနိုင်စွမ်းရှိပြီး လူ့အသက်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်သည်။

ယွမ်ရှီးစွမ်းရည်ကို လည်ပတ်လိုက်သည်နှင့် လော့ချန်၏ စရိုက်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လမ်းပြပေး…”

“ဟုတ်ကဲ့… သခင်လေး ဒီဘက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ…”

လှပသော အစေခံမိန်းမငယ်လေး၏ လေသံသည် ယခင်ထက် ပို၍ နှိမ့်ချလာပြီး ခေါင်းကိုပင် မော့မကြည့်ရဲဘဲ အလွန်အမင်း လေးစားမှုကို ပြသလိုက်သည်။

ယခင်က သူမသည် လော့ချန်ကို လင်ယွမ်ပြတိုက်၏ ဧည့်သည်တော်တစ်ဦးအဖြစ်သာ သဘောထားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သန်မာသူတစ်ဦးအပေါ် သဘာဝကျကျ ပေါ်ပေါက်လာသော လေးစားမှုနှင့် အံ့သြမြတ်နိုးမှုတို့ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် လင်ယွမ်ပြတိုက်၏ ဗဟိုရှိ လေလံပွဲကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လေလံပွဲသည် စက်ဝိုင်းပုံစံ ခန်းမကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါစွာ တည်ဆောက်ထားသည်။ နံရံများပေါ်တွင် ရွှေနှင့် ညလင်းပုလဲများဖြင့် ထည့်သွင်းအလှဆင်ထားပြီး ထိုမှထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်သည် လှပတင့်တယ်လှသည်။

ဤအချိန်တွင် လေလံပွဲကွင်းတစ်ခုလုံးသည် လူသံများဖြင့် ဆူညံနေပြီး လေးမျက်နှာမှ လူများစွာ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ အများစုမှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်များဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းများ၏ အပြင်စည်းတပည့်များဖြစ်ကြပြီး မြစ်ချောင်း၊ ချိုင့်ဝှမ်းမှ သူရဲကောင်းများလည်း မနည်းလှပေ။

လော့ချန်သည် အစေခံမိန်းမငယ်လေးနောက်သို့ လိုက်ကာ လေလံပွဲကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် လော့ချန်သည် အေးစက်သော အကြည့်များစွာကို ခံစားမိသည်။

“ဟိတ်ကောင်… မင်းတကယ်ရောက်လာတယ်ပဲ…”

ဝင်ပေါက်နေရာတွင် လူငယ်ငါးဦးက စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး လော့ချန်ကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် သူ့ရှေ့တွင် တားဆီးပိတ်ပင်လိုက်ကြသည်။ ဦးဆောင်သူမှာ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းတပည့်တစ်ရာထဲမှ ချန်ကုန်းပင်ဖြစ်သည်။

ချန်ကုန်းသည် လော့ချန်ကို ရန်လိုစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါက မင်းက ခိုးပြေးသွားပြီထင်နေတာ… ဒီနေ့ ယန်ချင်းရှုံးက မင်းဘေးမှာ မရှိတော့ဘူးမဟုတ်လား…”

လော့ချန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

“ငါဘာလို့ ထွက်ပြေးရမှာလဲ… မင်းတို့လို အုပ်စုလေးနဲ့တော့ ငါ့ကို ဒီလောက်လုပ်နိုင်စွမ်းမရှိဘူး…”

ချန်ကုန်း၏ မျက်လုံးများကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဒေါသထွက်ကာ ပြန်ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို လုံးဝဖုံးကွယ်မထားပေ။

“ဟဲ… ကောင်းတယ်… အရမ်းကောင်းတယ်… သိပ်ကို မာနကြီးတာပဲ… မင်းက လင်ကျန်းမြို့မှာ တစ်သက်လုံး နေနိုင်မလားဆိုတာ ငါကြည့်ချင်သေးတယ်…”

လော့ချန်က ပြောင်လှောင်လိုက်သည်။

“တစ်သက်လုံးနေနိုင်မှာ မဟုတ်ပေမယ့် သုံးလေးလလောက်တော့ နေနိုင်မယ်ထင်တယ်…”

ချန်ကုန်း၏ မျက်နှာသည် အေးစက်စွာ မှုန်ကုပ်သွားသည်။

သုံးလေးလဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် ဤတွင် ဖြုန်းတီးဖို့ အချိန်မရှိပေ။

ထိုအချိန်တွင် လူငယ်တစ်စုသည် လေလံပွဲကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

လူသုံးဦးဖြစ်ပြီး အားလုံးသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့်များ၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ဘယ်ဖက်ဆုံးတွင် ရှိသူမှာ ကိုယ်လုံးသွယ်လျပြီး အရိုးအဆစ်များထူထဲသူဖြစ်သည်။ သူမှာ လော့ချန်က အနိုင်ယူခဲ့ဖူးသော မင်းသားတန်းမှ တပည့်ချန်ကျွမ်းရှန်ဖြစ်သည်။

ညာဖက်တွင်ရှိသူမှာ ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ ညီငယ် ရမ်ချင်ဖြစ်သည်။ နှစ်ပတ်နီးပါး အနားယူပြီးနောက် သူ၏ ဒဏ်ရာများသည် အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေဆဲဖြစ်သည်။

ဗဟိုတွင်ရှိသူမှာ ဓားဆောင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်ခုံးများမှာ ထူထဲပြီး ဓားသွားကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ထက်မြက်သော အလင်းတန်းများထုတ်လွှတ်နေပြီး အရှိန်အဝါသည် ကြီးမားလှသဖြင့် အနီးကပ်လူများကို ရှောင်ဖယ်သွားစေသည်။

“လော့ချန်…”

လူတစ်စုသည် ဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် ထင်ရှားလှသည်။ ရမ်ချင်နှင့် ချန်ကျွမ်းရှန်တို့သည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် တွေ့ရှိသွားပြီး မျက်နှာများသည် ချက်ချင်း မှုန်ကုပ်သွားကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

အထူးသဖြင့် ရမ်ချင်မှာ မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

ယခင်က လော့ချန်က သူ၏ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေနှစ်ဖက်ကို ရိုက်ချိုးခဲ့သဖြင့် သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် နှစ်ပတ်ခန့် လှဲလျောင်းခဲ့ရသည်။ လော့ချန်အပေါ် သူ၏ မုန်းတီးမှုသည် လော့ယန်မြစ်တစ်ခုလုံးဖြင့်တောင် ဆေးကြော၍မရနိုင်ပေ။

“မင်းကပဲ အဲဒီလော့ချန်ဆိုတဲ့သူပေါ့… ဒီလောက်ပဲလား…”

ဗဟိုတွင်ရှိသော ဓားဆောင်လူငယ်သည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်သည် သေဆုံးသူတစ်ဦးကို အကဲခတ်နေသလိုဖြစ်ပြီး မကြာမီ အကြည့်သည် ဘေးတွင်ရှိသော ချန်ကုန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အနည်းငယ်ကွေးညွတ်သွားသည်။

“ချန်ကုန်း… နှစ်လမတွေ့ဖြစ်တာ မင်းဘယ်လောက်တိုးတက်လာလဲ မသိဘူးနော်…”

ချန်ကုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

သူသည် ထိုသူကို သိသည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့် ချင်မယ်ဖြစ်သည်။ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့်များထဲတွင် အဆင့် ၄၃ နေရာတွင်ရှိပြီး ဓားစွမ်းနယ်ပယ်သည် ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ဓားမြန်စွမ်းရည်သည် လူကို မမြင်နိုင်အောင် သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်လကျော်က တစ်ကြိမ်ထိတွေ့ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ဖူးပြီး ချန်ကုန်းသည် အကွက်သုံးဆယ်ကျော် အထိ ခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။

“ချင်မယ်… အရင်တစ်ကြိမ်တိုက်ပွဲမှာ ငါမမျှော်လင့်လို့ပဲ မင်းကံကောင်းသွားတာ… နောက်တစ်ကြိမ်ဆို မင်းအဲဒီလောက်ကံမကောင်းနိုင်တော့ဘူး… လော့ရှာဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ကြီး ယန်ချင်းရှုံးလည်း ဒီမှာရှိတယ်… မင်းက မီးလျှံဓားအတွက် လာတာဆိုရင် အဲဒီလောက်မလွယ်ဘူးနော်…”

ချန်ကုန်းသည် ချင်မယ်ထက် တစ်ဆင့်နိမ့်ကျမှုကို မလိုလားသဖြင့် ယန်ချင်းရှုံးကို ဆွဲထည့်ပြောကာ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ချင်မယ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ယန်ချင်းရှုံးလား… လော့ရှာဂိုဏ်း တပည့်ကြီး၊ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းလူငယ်မျိုးဆက်ထဲမှာ ပထမဆုံးဓားသမားလို့ ခေါ်ထားတဲ့သူ… တစ်ခါလောက်တော့ သူမနဲ့တိုက်ကြည့်ရမယ်… သူမရဲ့ဓားက ပိုထက်မြက်လား ငါ့ဓားက ပိုမြန်လား ဆိုတာ ကြည့်ရမယ်…”

ထိုအချိန်တွင် ရမ်ချင်သည် သူ၏ ဒေါသအမျက်ကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ လော့ချန်ထံသို့ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“အသုံးမကျသူ… မင်းတစ်ယောက်တည်း ဒီကို ရဲရဲကြီးလာရဲတယ်လို့ မထင်ထားဘူး…”

လော့ချန်က မျက်လုံးတစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“အရင်တစ်ခေါက် ငါပေးခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာက မလုံလောက်သေးဘူးထင်တယ်… နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုရင် ခြေလက်ပြတ်တာလောက်နဲ့ ပြီးမှာမဟုတ်ဘူးနော်…”

ရမ်ချင်သည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စိတ်နှလုံးသုံးခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး ချင်မယ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ချင်မယ်… ငါ့အစ်ကိုကြီးက မင်းကို ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ပြောထားတယ်… ဒီကောင်ကို ငါ့အတွက် သတ်ပေးလိုက်စမ်း…”

လှပသော အစေခံမိန်းမငယ်လေးသည် အခြေအနေ တင်းမာလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကသခင်များ… လေလံပွဲ စတင်တော့မှာပါ… နေရာမှာ ဝင်ထိုင်ကြပါဦး…”

ချင်မယ်သည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး ထို့နောက် ပရိသတ်ထိုင်ခုံများဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ရမ်ချင်သည် မလိုလားသည့်စိတ်ဖြင့် မတတ်နိုင်ဘဲ လော့ချန်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“အသုံးမကျသူ… မင်းသေပြီလို့ပြောနိုင်ပြီ…”

သူတို့သုံးဦး ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်ကုန်းက ရယ်လိုက်သည်။

“မင်းကို သေစေချင်တဲ့သူတွေ တော်တော်များနေတာပဲ…”

သူသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သော ချင်မယ်သည် လော့ချန်ကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ပါက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားနိုင်သည်။

ယခုလက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်လျှင် ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

ချင်မယ်တို့သည် လော့ချန်ကို ကာကွယ်မပေးရုံသာမက သူ့ကဲ့သို့ပင် လော့ချန်ကို သေပြီး အရာအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားစေလိုနေသည်။

လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“ငါ့ကို သေစေချင်တဲ့သူတွေ တကယ်ကို မနည်းဘူးပဲ… ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ သေသွားတာကတော့ သူတို့တွေပဲ…”

“ဟဲ… ကြည့်ရအောင်…”

ဤနေရာတွင် လက်ရဲဇက်ရဲ မလှုပ်ရှားနိုင်သည်ကို သိသဖြင့် ချန်ကုန်းသည် စကားများမပြောတော့ဘဲ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်များသည် ယခင်ထက် ပို၍ အေးစက်နေသည်။

ရန်ပွဲများ ပြေလျော့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လှပသော အစေခံမိန်းမငယ်လေးသည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး လော့ချန်ကို လေလံစင်မြင့်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အခန်းသည် သိပ်မကြီးမားပေ။ အထဲတွင် နတ်ဆိုးသားရဲသားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နူးညံ့သော ထိုင်ခုံများနှင့် သလင်းပြာစားပွဲတစ်လုံးရှိသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် အမျိုးမျိုးသော သိမ်မွေ့လှပသော မုန့်များနှင့် သစ်သီးများကို စီစဉ်ထားသည်။ နံရံပေါ်တွင် သဘာဝရှုမျှော်ခင်းပုံ ပန်းချီများနှင့် ကြီးမားသော ကျောက်စိမ်းတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

“သခင်လေး… တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ကျွန်မကို ပြောပါ… ကျွန်မက အခန်းအပြင်ဘက်မှာ ရှိနေပါမယ်…”

လှပသော အစေခံမိန်းမငယ်လေးက ပြောလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ချင်မယ်တို့၏ စကားပြောသံကို သတိရသွားကာ မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီမီးလျှံဓားဆိုတာ ဘယ်အဆင့်လဲ…”

“မီးလျှံဓားက ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်မြင့်ရတနာဓားပါ… ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်မတို့ရဲ့ လင်ကျန်းမြို့ခွဲပြတိုက်ကို ရောက်လာတာပါ… ဒီတစ်ကြိမ်လေလံပွဲရဲ့ အဓိကလေလံပစ္စည်းတစ်ခုလည်းဖြစ်ပါတယ်…”

“ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်မြင့်ရတနာဓား…”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူသည် ထပ်မံမေးလိုက်သည်။

“ဒီဓားက ဘယ်လောက်လောက် လေလံတင်နိုင်မယ်လို့ မင်းထင်လဲ…”

လှပသော အစေခံမိန်းမငယ်လေးသည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ပြောသည်။

“သာမာန် ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်မြင့်ရတနာဓားတွေဆိုရင် တစ်သန်းငါးသိန်းကနေ နှစ်သန်းအထိ လေလံတင်ဈေးရှိပါတယ်…”

“ဒါပေမယ့် အပြင်တာဝန်ခံ ယွဲ့ပြောတာကို ကျွန်မကြားဖူးတာက ဒီဓားက ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်မြင့်ဓားတွေထဲမှာလည်း ထူးချွန်တဲ့ဓားတစ်လက်ပါ… ဒါက ရောင်းချဖို့မဟုတ်ဘဲ ဧကရာဇ်မြို့က လင်ယွမ်ပြတိုက်မှာ ပြသဖို့အတွက်သာ ဖန်တီးထားတာပါ… ဒီရက်ပိုင်းမှာ ရုတ်တရက် ဒီကိုပို့လာတာပါ… ပြီးတော့ နှစ်ကုန်ခါနီးလာတော့ လူတိုင်းရဲ့ ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်တွေကလည်း ပြင်းထန်နေတာမို့ လေလံတင်ဈေးက နှစ်သန်းကျော်သွားနိုင်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်…”

“နှစ်သန်း…”

လော့ချန်သည် မျက်ခုံးများကို တွန့်လိုက်သည်။

သူ့အနားတွင် ယခုလက်ရှိ ကျန်ရှိသည်မှာ စွမ်းအင်ဆေးလုံးတစ်ထောင်ကျော်သာရှိပြီး ငွေကျပ်အနေဖြင့် ၁၀ သန်းသာရှိသည်။ ၎င်းမှာ ဟန်ရွှမ်တို့ထံမှ သိမ်းယူခဲ့သော ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။

လှပသော အစေခံမိန်းမငယ်လေးသည် လော့ချန်၏ စိတ်ကို ရိပ်မိသလိုဖြစ်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေးလော့ချန်က ကျွန်မတို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ ဧည့်သည်တော်ပါ… အပြင်တာဝန်ခံ ယွဲ့က သခင်လေးကို လေလံတင်ငွေကို ကြိုတင်ထုတ်ယူခွင့်ပေးထားပါတယ်… သခင်လေးရဲ့ လေလံတင်မယ့် ပစ္စည်းတွေကို တန်ဖိုးသတ်မှတ်ရင် သန်း ၁၁၀ လောက်ရှိပါတယ်… ဒီငွေကို တိုက်ရိုက်သုံးပြီး လေလံပွဲမှာ ပါဝင်နိုင်ပါတယ်…”

“ဟုတ်လား… အပြင်တာဝန်ခံ ယွဲ့ကို ငါ့အတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျေးဇူးတင်စကားပြောပေးပါ…”

လော့ချန်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မီးလျှံဓားကို ရယူရမည်ဟု သန္နိဋ္ဌာန်ချထားလိုက်သည်။