လက်ခြေဖြတ်ပစ်မယ်၊ လေလံတင်ခြင်း

“အစ်မကြီး... လော့ချန်ရဲ့အနေအထားက သိပ်မကောင်းဘူးထင်တယ်... ချန်ကုန်းက စိတ်ကျဉ်းမြောင်းတတ်တဲ့သူဆိုတော့ ဒီအတိုင်း လွယ်လွယ်နဲ့ လက်လျှော့မယ်မထင်ဘူး...”

လော့ရှာဂိုဏ်းမှ တပည့်များဖြစ်ကြသော ကျိုးချင်းနှင့် ယန်ချင်းရှုံးတို့သည် လေလံပွဲကွင်းသို့ ရောက်ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ လော့ချန်နှင့် ချန်ကုန်းတို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကို တစိမ့်စိမ့် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ကျိုးချင်းမှာ လော့ချန်အတွက် စိုးရိမ်မှုအချို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ယန်ချင်းရှုံးက ဖျတ်ခနဲ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“တည့်တည့်ပြောလေ... ဘာလို့ ဝေ့ဝိုက်နေရတာလဲ... လေလံပွဲပြီးရင် လော့ချန်ကို သွားခေါ်ပြီး ငါတို့နဲ့အတူ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်မယ်...”

“ဟီး... အစ်မကြီး ကျေးဇူးပါ...”

ကျိုးချင်းမျက်နှာတွင် ဝမ်းမြောက်သောအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လေလံပွဲကွင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင်။

ရမ်ချင်သည် လော့ချန်က လင်ယွမ်ပြတိုက်၏ ဧည့်သည်တော်အခန်းသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်ခုံးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွန့်လိုက်သည်။

“ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်က ဘာကောင်မို့လို့လဲ... လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ ဧည့်သည်တော်အခန်းထဲ ဝင်သွားရဲတယ်ပေါ့...”

လေလံပွဲကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ဧည့်သည်တော်အခန်းများမှာ သုံးခန်းသာရှိပြီး ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရသူများမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ သို့မဟုတ် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူများသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့လို သာမန်သူများမဟုတ်သလို သူ၏အစ်ကိုကြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်ပင်လျှင် ထိုအခန်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိပေ။

ချန်ကျွမ်းရှန်သည် လော့ချန်က သူ့ထံမှ လုယူခဲ့သော ပစ္စည်းဥစ္စာများကို ပြန်တွေးမိပြီး မျက်နှာမှာ မချိမဆန့် ဖြစ်လာသည်။ သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သိုင်းပြိုင်ကွင်းမှာ သူက ငွေကြေးတွေအများကြီး လုယူသွားခဲ့တာ... သူ့မှာ အနည်းဆုံး သန်း ၁၀၀ လောက်တော့ ရှိမှာပဲ... ဧည့်သည်တော်အခန်းထဲ ဝင်ဖို့ ငွေကျပ် ၇ သန်းလောက်သုံးရတာ သူ့အတွက် ဘာမှမခက်ဘူး...”

“ငါတို့ပိုက်ဆံကို သုံးပြီး လျှောက်ဖြုန်းနေရဲတယ်ပေါ့... ဒီကောင်က တကယ်သေသင့်တယ်...”

ရမ်ချင်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဆိုသည်။

“ချင်ယွမ်... လေလံပွဲပြီးရင် ဒီကောင်ကို သတ်ဖို့ အခွင့်အရေးရှာရမယ်...”

“အခွင့်အရေးရရင် ငါလှုပ်ရှားမယ်...”

ချင်ယွမ်က ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြန်ဖြေသည်။ ရမ်ချင်၏ အမိန့်ပေးသလို လေသံကြောင့် သူမသက်မသာဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏အစ်ကိုကြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို ရိုသေလေးစားရသည့်အကြောင်းကြောင့် လျစ်လျူရှုမရချေ။

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် အပြင်စည်းတွင် ထိပ်သီးနှစ်ဆယ်အတွင်း အဆင့်ရထားသူဖြစ်ပြီး ချီဂူးယွမ်နှင့် နီးကပ်သူတစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် အတွင်းစည်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သူ့ကို အကူအညီပေးနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ လော့ချန်တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ဆိုသည်မှာ လက်ဖျားမထိရလောက်အောင် လွယ်ကူသော ကိစ္စသာဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်က သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်လျှင် ရမ်ချင်သည် လော့ချန်ရှိရာ ဧည့်သည်တော်အခန်းဘက်သို့ ထပ်မံလှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်မှာ ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် လော့ချန်ကို သူ့လက်ထဲ သက်ဆင်းလာချိန်တွင် မည်သို့လုပ်ဆောင်မည်ကို စဉ်းစားနေသည်။

ပထမဦးစွာ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပစ်ရမလား...။

သို့မဟုတ် နှာခေါင်းနှင့် နားရွက်များကို အရင်ဖြတ်ရမလား...။

ဒါမှမဟုတ် အားလုံးကို တစ်ခုချင်း လုပ်သွားရမလား...။

---

ဧည့်သည်တော်အခန်းအတွင်း ...

လော့ချန်သည် နတ်ဆိုးသားရဲသားရေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော နူးညံ့သောကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း သေသေချာချာပြင်ဆင်ထားသော မုန့်များကို စားနေသည်။ ရမ်ချင်တို့၏ အကြံအစည်များကို သူမသိသလို သိခဲ့လျှင်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

သူစဉ်းစားနေသည်မှာ လေလံပွဲတွင် မည်သည့်ပစ္စည်းကို ဝယ်ယူမည်ဆိုသည့်ကိစ္စပင်။

လင်ယွမ်ပြတိုက်က ကြိုတင်ပေးထားသော ငွေကျပ် သန်း ၁၁၀ နှင့်အတူ သူ့လက်ထဲတွင် စုစုပေါင်း ငွေကျပ် သန်း ၁၂၀ ရှိသည်။

အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ မကြာမီရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်ရာ ဤဥစ္စာဓနကို အသုံးပြုပြီး သူ၏စွမ်းအားကို အလျင်အမြန် မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သည်။

“စွမ်းအားအဆင့်က အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ... စွမ်းအားအဆင့်တက်လာမှသာ ပြည့်စုံတဲ့စွမ်းအင်က မြင့်တက်လာမယ်... ဒီအချိန်ကစပြီး စွမ်းအားအဆင့်ကို အပြည့်အဝအာရုံစိုက်ပြီး မြှင့်တင်ရမယ်...”

လော့ချန်သည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

မီးလျှံဓားကို ဝယ်ယူရန်အတွက် ငွေကျပ် သန်း ၃၀ ကို ချန်ထားပြီး ကျန်ရှိသော ငွေကျပ် သန်း ၉၀ ကို ဝိညာဉ်ကျောက်နှင့် သွေးစွမ်းအင်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်သော ဝိညာဉ်ဆေးများ ဝယ်ယူရန် သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်သုံးတွင် အဆင့်တစ်ခုချင်းစီသည် အာရုံစိုက်ရမည့်အချက်များ ကွဲပြားသည်။

ပထမအဆင့်မှာ ချီစွမ်းအင်အိမ်တော်၊ စွမ်းအင်ကို သန့်စင်ပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းဝဲကို လေ့ကျင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအဆင့်မှာ နှလုံးသွေးတံခါးကို ဖွင့်ပြီး သွေးစွမ်းအင်ကို သန်မာစေရန် မူလစွမ်းအင်ကို တိုးမြှင့်ပေးရန် ဖြစ်သည်။

သွေးစွမ်းအင်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်သော ဝိညာဉ်ဆေးများသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ်ရှိ သိုင်းသမားများ၏ လေ့ကျင့်မှုအရှိန်ကို များစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်များသည် သူ၏အဆင့်တက်လှမ်းမှုကို အရှိန်မြှင့်ပေးရုံသာမဟုတ်ပဲ စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံရာတွင်လည်း မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။

တစ်နာရီခန့်အကြာ လေလံပွဲကွင်းတစ်ခုလုံး တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အလယ်ဗဟိုရှိ လေလံစင်မြင့်နောက်ကွယ်မှ ပြည့်ဖြိုးသောခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် လော့ချန်ကို ဧည့်ခံခဲ့ဖူးသော ယွဲ့တာဝန်ခံ ဖြစ်သည်။

ယွဲ့တာဝန်ခံသည် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်နှင့် လေလံပွဲကွင်းတစ်ခုလုံးရှိ ညလင်းပုလဲများ ထွန်းလင်းလာသည်။

လော့ချန်ရှိရာ ဧည့်သည်တော်အခန်း၏ ရှေ့ဘက်နံရံမှာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော မှန်နှင့်တူလာပြီး လေလံပွဲကွင်းတစ်ခုလုံးကို တစ်စိမ့်စိမ့် မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ယွဲ့တာဝန်ခံသည် လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ဆိုသည်။

“အားလုံးပဲ လင်ယွမ်ပြတိုက်က ကြိုဆိုပါတယ်... ကျွန်မကတော့ ဒီလေလံပွဲရဲ့ လေလံဆရာ ယွဲ့ယန်ပါ...”

“ဒီလေလံပွဲမှာ လင်ယွမ်ပြတိုက်က ရတနာတွေအများကြီး ပြင်ဆင်ထားပြီး အားလုံးပဲ မိမိတို့လိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရရှိနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

“ယွဲ့တာဝန်ခံ... မြန်မြန်စလိုက်ပါတော့... ကျွန်တော်တို့ ဆယ်ရက်ကျော်လောက် စောင့်နေရတာ တော်တော်ကြာနေပြီ...”

“ဟုတ်ပါတယ်...”

လူစုလူဝေးမှ စိတ်မရှည်သလို အော်ဟစ်သံများကို ကြည့်ပြီး ယွဲ့ယန်က ပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... အားလုံးရဲ့ အချိန်တွေကို မဖြုန်းတော့ပါဘူး... အခု ပထမဆုံး ပစ္စည်းကို စတင်လေလံတင်ပါမယ်...”

စကားသံအဆုံးတွင် လေလံစင်မြင့်နောက်ကွယ်မှ မျက်နှာဖုံးစွတ်ထားသော အလှပဂုဏ်ရှိ မိန်းမငယ်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမလက်ထဲတွင် ရွှေနှင့်ကျောက်စိမ်းပန်းကန်တစ်ခုရှိပြီး ထိုပန်းကန်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ရှိသည်။

“ပထမဆုံးလေလံပစ္စည်းကတော့ လက်ဖဝါးသိုင်းကွက်ကျမ်းတစ်အုပ်ပါ... နာမည်က ဖူးလော့လက်ဖဝါးကျမ်းပါ... အဆင့်ကတော့ ကြယ်သုံးပွင့်ထိပ်တန်းပါ... ပြည့်စုံမှုအဆင့်ထိ လေ့ကျင့်ပြီးရင် ချက်ချင်းရိုက်ချက်သုံးဆယ့်ခြောက်ချက်ကို ချက်ချင်းထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး ပုံစံပြောင်းလဲမှုများစွာနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ရန်သူကို မခံနိုင်အောင် ထိရောက်စေနိုင်ပါတယ်...”

“ဖူးလော့လက်ဖဝါးအကွက်ရဲ့ စတင်ဈေးနှုန်းက ငွေကျပ်တစ်သိန်းလေးသောင်းပါ... တစ်ကြိမ်ထပ်တိုးရင် အနည်းဆုံး တစ်သောင်းထက်မနည်း တိုးရပါမယ်...”

“ကျွန်တော် တစ်သိန်းငါးသောင်း ပေးမယ်...”

“တစ်သိန်းရှစ်သောင်း...”

“ဟေ့... ငါ နှစ်သိန်း ပေးမယ်... ဘယ်သူမှ ငါနဲ့မယှဉ်နဲ့...”

ယွဲ့ယန်၏ စကားသံအဆုံးတွင် လေလံပွဲကွင်းတစ်ခုလုံး၏ အငွေ့အသက်မှာ ရုတ်တရက် ပွက်လောရိမ်းသွားပြီး ဈေးပြော အော်ဟစ်သံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်က အနီးကပ်စောင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လေလံတင်နေသူများမှာ ဂိုဏ်းဂဏမဟုတ်သော သိုင်းသမားများဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ ဂိုဏ်းဂဏမှ အပြင်စည်းတပည့်များသည် စွမ်းအားအဆင့်လုံလောက်ပါက အလယ်အဆင့်သိုင်းပညာနှင့် ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ခွင့်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အနိမ့်အဆင့်သိုင်းပညာများကို မျက်စိထဲမထည့်ပေ။

သို့သော် ဂိုဏ်းဂဏမဟုတ်သော သိုင်းသမားများအတွက်မူ အခြေအနေမှာ ကွဲပြားသည်။ သူတို့သည် အားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရယူရပြီး လေ့ကျင့်နေရသည်မှာ ကြယ်တစ်ပွင့် သို့မဟုတ် နှစ်ပွင့်အဆင့်သိုင်းပညာများကဲ့သို့ သာမန်အဆင့်သိုင်းပညာများသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကြယ်သုံးပွင့်ထိပ်တန်းသိုင်းပညာတစ်ခုသည် သူတို့အတွက် အလွန်ထူးခြားသော အရာဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဂိုဏ်းဂဏမဟုတ်သော သိုင်းသမားများသည် ဂိုဏ်းဂဏတပည့်များထက် စွမ်းအားယှဉ်လျှင် မမီပေ။ အရည်အချင်းများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင် သူတို့လေ့ကျင့်သော ကျင့်စဉ်နှင့် သိုင်းပညာများ၏ အဆင့်အတန်းသည် သိသိသာသာ ကွဲပြားသည်။

အဆုံးတွင် ဖူးလော့လက်ဖဝါးကျမ်းကို မျက်နှာပေါ်တွင် အဆီနှင့်ပြည့်နေသော ထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ငွေကျပ်နှစ်သိန်းငါးသောင်းဖြင့် ရရှိသွားသည်။

ထိုအခါ လော့ချန်မှာ အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။

ကြယ်သုံးပွင့်ထိပ်တန်းသိုင်းပညာတစ်ခုသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ငွေကျပ်တစ်သိန်းခြောက်သောင်းခန့်သာ တန်ဖိုးရှိပြီး နှစ်သိန်းထက် မကျော်လွန်ပေ။ ဤဈေးနှုန်းသည် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။

လေလံပွဲသည် ဆက်လက်ပြုလုပ်နေသည်။

ဆက်လက်ထုတ်လှမ်းသော လေလံပစ္စည်းများမှာ သာမန်အဆင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခုချင်းစီသည် အလွန်မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းများဖြင့် ရောင်းချခံရသည်။

လေလံတင်သူများသည် မျက်လုံးများ နီရဲလာသော သွေးဝံပုလွေများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အော်ဟစ်ပြောဆိုသော ဈေးနှုန်းများသည် တစ်ဦးထက်တစ်ဦး ပို၍ အံ့ဩဖွယ်ရာ ဖြစ်နေသည်။

လော့ချန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သိုင်းသမားလောက၏ ပြိုင်ဆိုင်မှု၏ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းမှုကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဤပြိုင်ဆိုင်မှုသည် ငွေကြေး၊ ဝိညာဉ်ဆေး၊ သိုင်းပညာ၊ ကျင့်စဉ်၊ ရတနာလက်နက်များနှင့် ရာထူး ဂုဏ်သတင်းအထိ အလုံးစုံပါဝင်သည်။

သင်မယှဉ်ပြိုင်ပါက သန်မာလာရန် အခွင့်အရေးကို သူတစ်ပါးထံ လက်လွှဲပေးလိုက်သည်နှင့် တူသည်။

လေလံပစ္စည်းများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောင်းချခံရပြီး ထိုအထဲတွင် လော့ချန်ယူဆောင်လာသော ပစ္စည်းများလည်း ပါဝင်သည်။

“နှစ်ဆယ့်ရှစ်ခုမြောက် လေလံပစ္စည်းကတော့ ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်မြင့် ရတနာလက်နက် ကျောက်ခွဲလှံပါ... ဒီလှံမှာ မိုးကြိုးစွမ်းအင်အနည်းငယ်ပါဝင်ပြီး အရည်အသွေးအလွန်ကောင်းမွန်ပါတယ်... စတင်ဈေးနှုန်းက ငွေကျပ်ကိုးသန်းပါ... တစ်ကြိမ်ထပ်တိုးရင် အနည်းဆုံး တစ်သောင်းထက်မနည်း တိုးရပါမယ်...”

ယွဲ့ယန်၏ စကားသံအဆုံးတွင် အေးစက်သောအသံတစ်သံ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကျွန်တော် ၁၀ သန်း ပေးမယ်...”

“ဝါး...”

ဤစကားသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လေလံပွဲကွင်းတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။

တစ်ပြိုင်နက် ငွေကျပ်တစ်သန်း ထပ်တိုးလိုက်ခြင်းသည် ပိုက်ဆံများလွန်းသလား...။

လော့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအသံ၏ ပိုင်ရှင်မှာ ကျောက်ခွဲလှံ၏ မူလပိုင်ရှင် ချန်ကျွမ်းရှန်ဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။

“၁၀ သန်း ၃ သိန်း...”

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တစ်ဦးက ဈေးထပ်တိုးလိုက်သည်။

ချန်ကျွမ်းရှန်က မတွန့်တဆင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“၁၀ သန်း ၅သိန်း ...”

တစ်ပြိုင်နက် ငွေကျပ် ၂ သိန်း ၃ သိန်း ထပ်တိုးလိုက်ခြင်းကြောင့် ဂိုဏ်းဂဏမဟုတ်သော သိုင်းသမားများ အံ့ဩမှင်သက်မိသွားသည်။ ဂိုဏ်းဂဏတပည့်များသည် ငွေကြေးပို၍ချမ်းသာကြွယ်ဝသည်မှာ အမှန်ပင်။

အဆုံးတွင် ကျောက်ခွဲလှံသည် ချန်ကျွမ်းရှန်လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

သို့သော် မိမိ၏လှံကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သော်လည်း ချန်ကျွမ်းရှန်မျက်နှာတွင် ဝမ်းမြောက်မှုအလျဉ်းမရှိဘဲ မည်းမှောင်ရီဝေနေသည်။

ငွေကျပ် ၁၀ သန်းကျော်သည် သူ့အတွက်ပင် အလွန်များသောပမာဏဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤလှံသည် သူ၏မူလပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ခဲ့ရာ ယခုမှ ပြန်လည်ဝယ်ယူရခြင်းကြောင့် သူ၏နှလုံးသားမှာ သွေးယိုနေသလို ခံစားရသည်။

ရမ်ချင်သည် လော့ချန်ရှိရာ ဧည့်သည်တော်အခန်းဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီကောင် သိပ်မကြာခင် ပြီးသွားမှာပါ... လေလံပွဲပြီးရင် သူ့ကို ရာပေါင်းများစွာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ပြန်ဆပ်စေရမယ်...”

ချန်ကျွမ်းရှန်၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လေလံပွဲသည် ဆက်လက်ပြုလုပ်နေပြီး လော့ချန်သည် လေလံဝင်မဆွဲခဲ့ပေ။ သို့သော် ၄၃ ခုမြောက် ပစ္စည်းထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ သူ၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။