ပစ္စည်းအား ပိုင်ရှင်ထံ ပြန်အပ်ခြင်း၊ လော့ချန်အား ဆုငွေထုတ်ထားခြင်း

ယန်ချင်းရှုံးက ဈေးပြိုင်ဝယ်ယူမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်သဖြင့် မီးလျှံဓားသည် မထင်မှတ်ဘဲ လော့ချန်၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လေလံပွဲလည်း ဤတွင် ပြီးဆုံးသွားပြီး ပွဲထဲရှိလူများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လူအများက မတိုင်မီက ပြင်းထန်ခဲ့သော ဈေးပြိုင်ဝယ်ယူမှုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြဆဲဖြစ်ပြီး အာရုံစိုက်မှုသည် လော့ချန်ထံတွင်သာ ရှိနေသည်။

“တကယ်ကို မထင်ထားဘူး… မီးလျှံဓားကလည်း လော့ချန်လက်ထဲကို ရောက်သွားတယ်… အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူတစ်ယောက်က ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ စည်းစိမ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်တယ်ဆိုတာ တကယ့်ကို ငါတို့အားလုံးကို မနာလိုဖြစ်စေတာပဲ…”

“ဟဲ… ဝယ်နိုင်တာတော့ ဝယ်နိုင်ပေမယ့် အသက်ရှင်လျက် သုံးနိုင်ပါ့မလားလို့… မင်းတို့မတွေးမိဘူးလား… ချန်ကုန်းနဲ့ ချင်မယ်တို့ သူ့ဆီကို လာနေတယ်…”

“အို့… တကယ်ပဲ… သူတို့က သတ်ပြီး ရတနာလုမလို့လား…”

စိတ်ဝင်စားသူအချို့က ချန်ကုန်းနှင့် ချင်မယ်တို့သည် လေလံပွဲကွင်းမှ ထွက်မသွားဘဲ လော့ချန်ရှိရာ အခန်းသို့ ဦးတည်လာနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

အခန်းထဲတွင်။

လော့ချန်သည် နတ်ဆိုးသားရဲသားရေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း အဆင်ပြေလှပသော မုန့်များကို စားနေသည်။ သူသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အစေခံမိန်းကလေးက မီးလျှံဓားကို ယူလာရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဤလေလံပွဲသို့ လာရောက်ခြင်းဖြင့် သူသည် မီးလျှံဓားကို အောင်မြင်စွာ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ရုံသာမက မမျှော်လင့်ဘဲ မြေကမ္ဘာမြွေဝိညာဉ်ကျောက်ကိုပါ ရရှိခဲ့သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အလွန်ကျေနပ်နေသည်။

ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာ၏ ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤပစ္စည်းသည် သူ့အတွက် များစွာအသုံးဝင်မည်မှာ သေချာသည်။

လော့ချန်သည် ချက်ချင်း ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး အေးအေးဆေးဆေး သိုင်းကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံလိုသည့် စိတ်ဆန္ဒဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ခဏကြာသောအခါ အခန်းတံခါးဖွင့်လှစ်လာပြီး လှပသော အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ သူမ၏ဘေးတွင် အသက် ၁၅ နှစ်၊ ၁၆ နှစ်ခန့်ရှိပြီး အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသည့် မျက်နှာချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးလည်း ရှိနေသည်။ သူမ၏လက်ထဲတွင် မီးလျှံဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

လော့ချန်သည် အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးကို မြင်သောအခါ သူ၏အကြည့်များ တဖျပ်ဖျပ်လှမ်းသွားသည်။

အကြောင်းမှာ မီးလျှံဓားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူမ၏အရှိန်အဝါကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် အသက် ၁၅ နှစ်မှ ၁၆ နှစ်အတွင်းသာရှိသော်လည်း သူမ၏အရှိန်အဝါသည် ဆရာမတူအစ်မကြီးချန်လင်းယူထက်ပင် သာလွန်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ မရောက်သေးသည်မှာ သေချာသော်လည်း ထိုနယ်ပယ်နှင့် မနီးမဝေးသာရှိပုံရသည်။ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတွင် ထိုသို့သော အရည်အချင်းရှိသူသည် ထိပ်တန်းထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

“မင်းက လော့ချန်လား…”

အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုက်နက် အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးက လော့ချန်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူမ၏အမူအရာသည် အေးစက်ပြီး မာနကြီးမားနေသည်။

လော့ချန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူမ၏အကြည့်ထဲတွင် သူ့အပေါ် ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုတစ်ခုရှိနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်…”

လော့ချန်က ထလိုက်ပြီး မနိမ့်မမြင့်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

“ဟမ်… သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ…”

အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးက မျက်လုံးတစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး မီးလျှံဓားကို လော့ချန်ထံ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

“မီးလျှံဓား…”

လော့ချန်က လက်လှမ်းပြီး ဓားအိမ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်။

အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးက နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတစ်ဖက်ကို ကွေးညွတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို ပြုံးပြံးလှလှဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မရိုးသားသော အကြံအစည်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို။

“ဘုန်း…”

အစွမ်းထက်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှမပြဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထိုအပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးသည် လော့ယောင်၏ဘေးတွင် အမြဲရှိနေသော အစေခံမိန်းကလေး အားမူဖြစ်သည်။

သူမသည် တံခါးသုံးသွယ်ကိုဖွင့်လှစ်ပြီးဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားတံတားကို တည်ဆောက်နေသူဖြစ်သည်။ သူမ၏စွမ်းအားသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူမက စွမ်းအားအကုန်ထုတ်လွှတ်လိုက်သောအခါ ထွက်ပေါ်လာသည့် ချီစွမ်းအင်သည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာအထိ အားကောင်းလှသည်။

“အာ့…”

လှပသော အစေခံမိန်းကလေးသည် ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် မျက်နှာဖြူလန်သွားပြီး တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားရသည်။ လဲကျမသွားအောင် နံရံပေါ်သို့ မှီထောက်ထားလိုက်ရသည်။

လော့ချန်၏အကြည့်များသည် တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် ကျင်းမင်ကဲ့သို့ ထိပ်တန်းအကြီးအကဲများကိုပင် မျက်နှာမပျက်ဘဲ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ဓားသိုင်းနယ်ပယ်သည် တိုးတက်လာပြီး လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်မှု၏ အဆင့်သို့ နီးကပ်လာနေသည်။ သူ၏စိတ်ဆန္ဒသည် သံမဏိပမာ ခိုင်မာနေသည်။ ထို့ကြောင့် အားမူ၏အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

သူက လက်ဖဝါးကို တစ်ချက်လှန်လိုက်ရာ မီးလျှံဓားသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ လက်မဖြင့် ဓားကို တောက်လိုက်သည်။

“ချံ…”

ရတနာဓားသည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး တောက်ပသော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ထက်ရှသောအလင်းတန်းတစ်ခုသည် အားမူ၏အရှိန်အဝါကို အပြည့်အဝဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုက်စစ်ဆင်လာသည်။

“အာ့…”

အားမူသည် လုံးဝပြင်ဆင်မထားသဖြစ်၍ ထိတ်လန့်သွားပြီး တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားရသည်။ သူမ၏နဖူးရှေ့မှ ဆံပင်တစ်မျှင်သည် ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး လေထဲတွင် လွင့်မျောကျသွားသည်။

“ဓားကောင်းတစ်လက်ပဲ…”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မီးလျှံဓားကို ကိုင်ဆောင်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဓားသည် ဓားမဟုတ်တော့ဘဲ သူ၏လက်မောင်းတစ်ဖက်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ဓားသိုင်းနယ်ပယ်သည် ထိုအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်တော့မည်ဟု ခံစားရသည်။

“မင်း…”

အားမူသည် လော့ချန်ကို လှောင်ပြောင်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမကိုယ်တိုင်က အရှက်ရသွားရသည်။ ရှက်ကြည်းဒေါသဖြစ်မှုကြောင့် မသိစိတ်အရ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“မင်းက ဒီဓားကို ဈေးပြိုင်ဝယ်ဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ ငွေက ငါတို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်က ထုတ်ပေးထားတာဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့… တကယ်လို့ သေသေချာချာ ပြောရရင် ဒီမီးလျှံဓားက မင်းပိုင်တာ မဟုတ်သေးဘူး…”

“အို့…”

လော့ချန်၏မျက်ဆံများ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…”

အားမူက စဉ်းစားမနေဘဲ ဆိုလိုက်သည်။

“ငါက မင်းကို မင်းရဲ့ နေရာကို သိထားဖို့ သတိပေးနေတာပဲ…”

“ဟေ...”

လော့ချန်က လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက်လှန်လိုက်သည်။

“ဒေါက်…”

မီးလျှံဓားက စားပွဲပေါ်တွင် စိုက်သွားသည်။

“ပစ္စည်းကို ပိုင်ရှင်စီ ပြန်အပ်တယ်… နှုတ်ဆက်ပါတယ်…”

စကားတစ်ခွန်းမျှ အပိုမပြောဘဲ လော့ချန်သည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဟာသပင်။ ၎င်းသည် ကြယ်သုံးပွင့် အဆင့်မြင့်ရတနာဓားတစ်လက်သာ ဖြစ်သည်။

သူအား အကြွေးတင်မှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်စေရန်မှာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ရောင်းချရန်အတွက်ဆိုလျှင် သူလုံးဝမလိုက်လျောနိုင်ပေ။

အားမူသည် ထိုနေရာတွင် တောင့်တင်းသွားပြီး ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘာပြောရမည်မသိဖြစ်နေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ၏စိတ်ကူးထဲတွင် မထင်မှတ်ထားသည့်အရာဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် မီးလျှံဓားကို အလွန်တန်ဖိုးထားပြီး ငွေကျပ် သန်း ၆၀ ဖြင့် ဈေးပြိုင်ဝယ်ယူခဲ့သည်မှာ ထိုဓားအပေါ် မည်မျှအလေးထားကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

သူမထင်ခဲ့သည်မှာ သူမ၏စကားတစ်ခွန်းကြောင့် လော့ချန်သည် ဒေါသထွက်မည်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ အခြေအနေဆိုးရွားလာခဲ့လျှင် ရိုင်းစိုင်းသောစကားများဖြင့် ပြန်ပြောမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် ဓားကို စွန့်လွှတ်ပြီး ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူမသည် လော့ယောင်က လော့ချန်ကို ဤမျှအလေးထားသည်ကို မနှစ်သက်သည့်အတွက် လော့ယောင်၏ ထိုလုပ်ရပ်က သူမ၏တောက်ပသောအနာဂတ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ဖရဲသီးကို လွှတ်ချပြီး နှံစပါးကို ကောက်ယူကာ အလဲအလှယ်လုပ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လော့ယောင်၏ဆန္ဒကို သူမလည်း ဆန့်ကျင်ရဲခြင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ သူမသည် မထင်မှတ်ဘဲ အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်။

လော့ချန်သည် အခန်းမှ ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ အားမူက ချက်ချင်း လမ်းပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ခဏလောက် စောင့်ပါဦး…”

လော့ချန်က အကြည့်တစ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“တခြားဘာကိစ္စရှိသေးလဲ…”

“ငါ… ငါပြောတာ အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး…”

အားမူသည် ဒေါသထွက်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဆင့်ရှိသူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူမသည် နေရာတိုင်းတွင် အဟန့်အတားဖြစ်နေပြီး လော့ချန်သည် သူမထက် နေရာအနှံ့တွင် နိမ့်ကျနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

လော့ချန်က မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှမပြဘဲ တည်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အားမူက အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။

“အခုနက ငါက မဆင်မခြင် ပြဿနာရှာမိတာပါ… ငါတို့ရဲ့ ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဆန္ဒမဟုတ်ပါဘူး… တောင်းပန်ပါတယ်…”

လော့ချန်ထံသို့ ဦးညွှတ်တောင်းပန်ရခြင်းသည် အားမူအား ဒေါသထွက်လျက် အံကိုကြိတ်ထားရသည်။

ဘေးတွင်ရှိသော လှပသော အစေခံမိန်းကလေးကလည်း ပြောသည်။

“လော့ချန်သခင်လေး… ဒါတကယ်ပဲ ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဆန္ဒမဟုတ်ပါဘူး…”

လော့ချန်က အားမူကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ငါတစ်ခွန်းပဲ ပြောမယ်… မီးလျှံဓားကို ငါယူသွားလို့ရလား…”

“ရပါတယ်…”

အားမူက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လော့ချန်က ထပ်မံပြောဆိုခြင်းမပြုဘဲ လှည့်ထွက်ကာ မီးလျှံဓားကို ပြန်ယူလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်ကို ပြောပေးပါ… ဒီအကြွေးတင်မှုကို ငါမှတ်ထားတယ်… တစ်နေ့ကျရင် သေချာပေးဆပ်မယ်…”

စကားတစ်ခွန်းထားခဲ့ပြီး လော့ချန်သည် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ခဏလောက် စောင့်ပါဦး…”

အားမူက ထပ်မံ၍ လမ်းပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်သည်။

“ငါတို့ ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်က မင်းကို ပေးစရာပစ္စည်းတစ်ခုရှိတယ်…”

အားမူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အချည်းနှီးစကားမပြောတော့ဘဲ သိုလှောင်မှုလက်စွပ်ပေါ်တွင် လက်ဖြင့် တစ်ချက်ပွတ်လိုက်သည်။

ဆုငွေထုတ်ထားသည့် စာရွက်တစ်စောင်သည် သူမ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး လော့ချန်ထံ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

လော့ချန်က ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်မှုန်ကုပ်သွားသည်။

ဆုငွေထုတ်ထားသည့် စာရွက်ပေါ်တွင် သူ၏ပုံတူပုံဖြစ်သည်။

ငွေကျပ်နှစ်သန်းဖြင့် သူ၏ဦးခေါင်းကို ဆုငွေထုတ်ထားသည်။

ဆုလာဘ်စာရွက်ကို လိပ်လိုက်ပြီး လော့ချန်က နက်ရှိုင်းစွာ ပြောသည်။

“ဘယ်သူလဲ…”

အားမူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မသိဘူး… ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်က မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ… ဒီတစ်ကြိမ် မင်းက လေလံပွဲမှာ သိသိသာသာ ထင်ရှားလာခဲ့တော့ မထင်မှတ်ဘဲ လူအများက မင်းကို အာရုံစိုက်လာကြပြီ… ငွေကျပ်နှစ်သန်းရဲ့ ဆုလာဘ်ဆိုတာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်သုံးရှိတဲ့ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားတွေကို စိတ်လှုပ်ရှားစေနိုင်တယ်…”

လော့ချန်က မျက်ခုံးတွန့်လိုက်ပြီး မတိုင်မီက ခံစားရခဲ့သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။

ထိုခံစားချက်သည် သူ၏ထင်ယောင်ထင်မှားမဟုတ်ခဲ့ပေ။

“မင်းသားတန်းကလူတွေလား… ဆွန်ယင်ယန်နဲ့ သူ့ဖခင်လား… ဒါမှမဟုတ်…”

လော့ချန်၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း အတိအကျ မသိရှိခဲ့ပေ။

မကြာသေးမီက သူရန်ဖြစ်ခဲ့ရသူများ မနည်းပေ။

သူ့ကို သေစေလိုသူများသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ပင် ရေတွက်၍ပင် မလုံလောက်ပေ။

အားမူက ပြောသည်။

“လင်ကျန်းမြို့ထဲမှာ ဒီလူတွေက မင်းကို လက်နဲ့ မထိရဲဘူး… ဒါပေမယ့် မင်းတစ်ခါ လင်ကျန်းမြို့က ထွက်သွားရင်…”

လော့ချန်က သူမ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ သိုင်းကျင့်ကြံခန်းကို ငါ နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်လောက် ငှားသုံးလို့ရမလား…”

“ရပါတယ်…”

အားမူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မထင်မှတ်ထားသည့်ပုံစံဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် လော့ချန်ကို အနည်းငယ် အထင်သေးမိခဲ့သည်ကို သတိပြုမိသည်။ ဤသို့သော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ သတင်းကြားရသောအခါ သာမန်လူများဆိုလျှင် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေပြီး အနည်းဆုံးတော့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပြသကြလိမ့်မည်။ သို့သော် လော့ချန်၏မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အပြောင်းအလဲမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ရှိသည်က သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခုသာ မသိမသာ ပေါ်ထွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုလည်း ငါ နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်နေမယ်… နောက်ထပ်တစ်ခုကတော့ ဒီဆုငွေထုတ်ထားတဲ့သူကို ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ့အတွက် စုံစမ်းပေးပါ… ဒီတစ်ကြိမ်နဲ့အတူ ငါက မင်းတို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်ကို အကြွေးတင်မှုသုံးကြိမ်ရှိပြီ…”

စကားတစ်ခွန်းထားခဲ့ပြီး လော့ချန်သည် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ ထွက်သွားသည်။