အတိုးယူမည်။ လော့ချန်ကို ခွဲဝေမည်။

လော့ချန်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့တွင် လူငါးဦးရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

ချန်ကုန်းနှင့် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အပြင်စည်းတပည့်များဖြစ်သည်။

“ဟေ့ကောင်... မင်းတော်တော်လေး မော်ကြည့်နေတာပဲ...”

လူတစ်ဦးက လော့ချန်ကို ကြည့်ပြီး မရိုးမသားပြုံးလျက် ပြောသည်။

လော့ချန်က ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြန်ဖြေ၏။

“ဘာကိစ္စရှိလဲ...”

စကားပြောသော လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်က မသတီစရာအပြုံးဖြင့် ဆို၏။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... စီနီယာချန်က မင်းကို အတူတူသွားသောက်ဖို့ ဖိတ်ချင်ရုံပါ...”

“အချိန်မရှိဘူး...”

လော့ချန်က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချန်ကုန်းက တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး လမ်းကိုပိတ်ကာ အေးစက်စွာပြုံးလျက်။

“ဒါက မင်းဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ မဆိုင်ဘူး... ဒီတစ်ခေါက်တော့ သွားရမှာပဲ... မသွားချင်လဲ သွားရမှာပဲ...”

“ခဏစောင့်စမ်း...”

လော့ချန်စကားမပြောရသေးခင် ဘေးမှ အော်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်မယ်သည် ရမ်ချင်နှင့် ချန်ကျွမ်းရှန်တို့ကို ခေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာသည်။

ချန်ကုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ချင်မယ်က လော့ချန်ကို ပြောသည်။

“ငါနဲ့လိုက်ခဲ့...”

သူ၏အသံသည် ခပ်ပြတ်ပြတ်ဖြစ်သော်လည်း ငြင်းဆန်လို့မရနိုင်သည့် အမိန့်ပေးဟန်ပါရှိသည်။

ချန်ကုန်း၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ်မည်းမှောင်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“ချင်မယ်... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တိုက်ပွဲမှာ ငါ မင်းကို အကွက်တစ်ဝက်လောက်ရှုံးခဲ့လို့ ငါက မင်းကို ကြောက်နေမယ်လို့ မထင်နဲ့... ဒီနေ့ ဒီကောင်ကို ငါခေါ်သွားရမှာ...”

သူသည် လော့ချန်ကို လွှတ်ပေးရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါ လော့ချန်ထံတွင် ငွေကျပ်သန်းပေါင်းများစွာတန်ဖိုးရှိသော ရတနာများရှိနေသည်ကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ပို၍ပင် လက်လွှတ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

“မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့လား...”

ချင်မယ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဒေါသထွက်လာခါနီးမှာပင် လော့ချန်က ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်သည်။

“ဟေ့... မင်းတို့နှစ်ယောက်... ငါ့ကို လက်မရှိတဲ့လူလို့ မင်းတို့ထင်နေတာလား...”

ထိုစကားကြောင့် ချင်မယ်နှင့် ချန်ကုန်းတို့သည် တစ်ပြိုင်နက် လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်ကုန်းက ရုတ်တရက် ရယ်လျက် ဆိုသည်။

“ဟေ့ကောင်... လင်ကျန်းမြို့က မင်းကို တစ်သက်လုံး အကာအကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း မင်းသားတန်းက လူတွေကို အများကြီး သတ်ခဲ့တော့ သူနဲ့လိုက်သွားရင် သေလမ်းပဲ ရှိတယ်... အခု ငါနဲ့လိုက်ခဲ့... မင်းပြသမှုက သင့်လျော်နေရင် ငါ မင်းအသက်ကို ကယ်ပေးနိုင်သေးတယ်... ဘယ်လိုလဲ...”

“အိပ်မက် မက်မနေနဲ့...”

ချင်မယ်က အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

လော့ချန်၏အသက်ကို သူဂရုမစိုက်သော်လည်း မီးလျှံဓားကိုတော့ သူမဖြစ်မနေ ရယူလိုသည်။

ထိုအခါ လူအုပ်ထဲမှ တစ်ဦးထွက်လာသည်။ သူမှာ ကျိုးချင်းဖြစ်သည်။

လူအားလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကျိုးချင်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလျက် လော့ချန်ကို ပြောသည်။

“လော့ချန်... အစ်မကြီးက မင်းကို ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်လာဖို့ ပြောလိုက်တယ်...”

“မင်း ဘာလဲဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ မင်းဝင်ပြောစရာ အကြောင်းမရှိဘူး...”

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး တစ်လှမ်းတိုးလာကာ ကြမ်းတမ်းသော ချီစွမ်းအင်လှိုင်းသည် ကျိုးချင်းဆီသို့ တိုက်စစ်ဆင်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။

“သူ့မှာ အခွင့်မရှိဘူးတဲ့လား... ဒါဆို ငါ့မှာရော...”

ခပ်ဖျော့ဖျော့အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး ယန်ချင်းရှုံးသည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ သူမသည် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်ခုံးများကို ပေါ့ပါးစွာ ပုံဖော်ထားသည်။ သို့သော် သူမ၏အကြည့်တစ်ချက်က စကားပြောသော လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်ကို မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားပြီး အနောက်သို့ ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ ဆုတ်သွားရသည်။

ယန်ချင်းရှုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်မယ်နှင့် ချန်ကုန်းတို့၏ မျက်နှာအရောင်များ တစ်ပြိုင်နက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လော့ရှာဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းဓားသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သူသည် သူတို့အပေါ် ဖိအားများစွာ ပေးနိုင်သည်။

အထူးသဖြင့် ယခုလေးတင်ဖြစ်ပွားခဲ့သော မြင်ကွင်းတွင် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်တစ်သိုင်းသမားတစ်ဦးကို ဆုတ်ခွာစေနိုင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ဓားသိုင်းစွမ်းရည်သည် ကောလာဟလထက် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ သူမသည် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းမှ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲတွင် ဓားဆန္ဒသဘောတရားကို နားလည်နိုင်ဖွယ်ရှိသူအဖြစ် ကောလာဟလပြန့်နှံ့လျက်ရှိသည်မှာ မဆန်းပေ။

ချင်မယ်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ဆို၏။

“ယန်ချင်းရှုံး... ဒါက ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းရေးကိစ္စပဲ... မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး... မင်း ဝင်မစွက်ဖက်နဲ့...”

ယန်ချင်းရှုံးက ချင်မယ်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ လော့ချန်ကို ပြောသည်။

“သွားရအောင်...”

ဤနေရာ၌ ဖြစ်ပွားနေသော ပဋိပက္ခသည် လူအများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ယန်ချင်းရှုံး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပွဲကြည့်လူအုပ်က အံ့သြသံများထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒီကောင်က ယန်ချင်းရှုံးရဲ့ မီးလျှံဓားကို လုယူခဲ့တာလေ... ဒါပေမယ့် ယန်ချင်းရှုံးက သူ့ကို ကူညီဖို့ လာနေတယ်...”

“ဟဲ... သူတို့ကြားမှာ ဘာလဲဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ ဆက်နွယ်နေတာပဲ... ဒါပေမယ့် မိန်းမတစ်ယောက်က သူ့ကို တစ်သက်လုံး အကာအကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ချန်ကုန်းနဲ့ ချင်မယ်ကို ရန်စခဲ့တော့ သူ့မှာ သေလမ်းပဲ ရှိတော့တယ်...”

လူအားလုံးက လော့ချန်သည် ယန်ချင်းရှုံးနှင့်အတူ ထွက်သွားမည်ဟု ထင်မှတ်ထားကြသည်။

သို့သော် ရလဒ်က မထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်က ခေါင်းခါလျက် ယန်ချင်းရှုံးကို ပြောသည်။

“ငါမှာ လုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်... ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ လင်ကျန်းမြို့ကနေ ထွက်မယ်...”

ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် ယန်ချင်းရှုံးတို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာပြီး ဂိုဏ်းသို့ စောစီးစွာ ပြန်လည်ကျင့်ကြံရန် စိတ်ကူးရှိခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ဦးခေါင်းအတွက် ဆုကြေးငွေထုတ်ထားသည်ကို သိရှိပြီးနောက် ထိုအတွေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

ရက်နှစ်ဆယ်အကြာတွင် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးကျင်းပမည်ဖြစ်ပြီး လော့ချန်သည် အပြင်စည်းတွင် ထိပ်ဆုံးနေရာရယူရန် ရည်မှန်းထားသော်လည်း အပြည့်အဝအာမခံချက်မရှိခဲ့ပေ။

ချီဂူးယွမ်က မင်းသားတန်းမှ မည်သူမဆို အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲတွင် သူ့ကို တွေ့လျှင် ခွင့်လွှတ်မထားဘဲ သတ်ပစ်ရန် အမိန့်ပေးထားသည်။

ဤတိုက်ပွဲသည် အသက်အန္တရာယ်နှင့်ဆိုင်သောကြောင့် မည်သည့်အမှားမှ ဖြစ်ပေါ်စေ၍မဖြစ်ပေ။

သူသည် ဤရက်နှစ်ဆယ်အတွင်း အင်အားကို အမြန်ဆုံးမြှင့်တင်ရမည်။

ဤမျှလောက် လူများက သူ့အသက်ကို လိုချင်နေသည်ဆိုပါလျှင် အတိုးအနည်းငယ်မယူဘဲ ထား၍မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဝိညာဉ်ကျောက်ဖြစ်စေ၊ ဝိညာဉ်ဆေးဖြစ်စေ၊ ကျင့်ကြံမှုအကျိုးသက်ရောက်မှုသည် လတ်ဆတ်သော သိုင်းဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် မယှဉ်နိုင်ချေ။

လော့ချန်၏ ငြင်းဆိုမှုကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးသည် အံ့သြသွားသည်။

ယန်ချင်းရှုံး၏ လှပသောမျက်လုံးများပင် တစ်ခဏတိမ်ကောသွားသည်။

ကျိုးချင်းက အလျင်စလိုပြောသည်။

“လော့ချန်... ကိစ္စရှိရင်လဲ နောက်မှပြောလို့ရတယ်... အခု ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါပြီး ဆိုသည်။

“ငါမှာ တကယ်အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စရှိတယ်...”

လော့ချန်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ယန်ချင်းရှုံးက ခေါင်းညိတ်လျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဒါဆို နောက်မှပြန်တွေ့ကြတာပေါ့... သွားရအောင်...”

လော့ချန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးချင်းက အားမလိုအားမရစွာ ပြောသည်။

“ဒါဆို မင်းကိုယ်မင်း ဂရုစိုက်နော်... ဘာမှမဖြစ်စေနဲ့...”

“ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ယန်ချင်းရှုံးတို့ထွက်သွားသည်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး လော့ချန်က ချန်ကုန်းနှင့် ချင်မယ်တို့ဘက် လှည့်ကြည့်လျက် အေးစက်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“မင်းတို့ လက်မလှုပ်သေးဘူးဆိုတော့... ငါသွားပြီ...”

ချန်ကုန်း၏ မျက်လုံးများက မျက်ခုံးများကျုံ့သွားပြီး ဆို၏။

“ဟေ့ကောင်... ငါပြောပြီးပြီ... လင်ကျန်းမြို့က မင်းကို တစ်သက်လုံး အကာအကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... စကားတချို့ကို သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ပြောစမ်းပါ...”

“ငါ သေချာစဉ်းစားပြီးသားပါ... လင်ကျန်းမြို့က ထွက်သွားရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကိုယ့်စွမ်းရည်နဲ့ကိုယ် ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပေါ့...”

အေးစက်စွာ စကားတစ်ခွန်းထားခဲ့ပြီး လော့ချန်သည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို သတိထားမိပြီး လော့ချန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အနောက်တွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသည် သူ့နောက်ကျောကို ဓားသွားများကဲ့သို့ ထိုးဆွလာသည်။ ချန်ကုန်းနှင့် ချင်မယ်တို့အပြင် နောက်ထပ် လူဆယ်ဦးနီးပါးရှိပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်သုံး သိုင်းသမားများလည်း ပါဝင်သည်။

အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် လော့ချန်သည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

လော့ချန်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း လူအုပ်ကြီးသည် အံ့သြသွားသည်။

“ဒီကောင်က ယန်ချင်းရှုံးရဲ့ ဖိတ်ကြားမှုကို ငြင်းလိုက်တယ်လေ...”

“အိုး... မိုက်ရိုင်းလွန်းတယ်... အရမ်းမိုက်ရိုင်းတာပဲ... သူ အသက်ရှင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာပဲ... ကြည့်စမ်း... ချန်ကုန်းနဲ့ ချင်မယ်တို့ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားပြီ... သူ သေမှာသေချာတယ်...”

ချန်ကုန်းနှင့် ချင်မယ်တို့ လော့ချန်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ပွဲကြည့်လူအုပ်က လော့ချန်သည် သေရာမှလွတ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဟု ထင်မှတ်ထားကြသည်။

ချန်ကုန်းနှင့် ချင်မယ်တို့အဖွဲ့သည် လော့ချန်နောက်မှ ခပ်ဝေးဝေးလိုက်လာကြသည်။

သူတို့ကို အံ့သြစေသည်မှာ လော့ချန်သည် လင်ယွမ်ပြတိုက်မှ ထွက်မသွားဘဲ လမ်းကြောင်းပေါင်းများစွာ ကွေ့ပတ်လျက် အဆောက်အအုံ၏ အတွင်းပိုင်းနက်ရှိုင်းရာသို့ ဦးတည်သွားသည်။

အနည်းငယ်လိုက်လာပြီးနောက် ခန်းမကြီးတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုခန်းမကို ဖြတ်သန်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အကြီးအကဲအဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော သူအိုကြီးတစ်ဦးထွက်လာပြီး ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောသည်။

“အားလုံး... ဒီနေရာကို လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိဧည့်သည်တွေပဲ ဝင်ခွင့်ရှိတယ်... မင်းတို့မှာ လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ရှိလား...”

“ဒါ...”

ချင်မယ်နှင့် ချန်ကုန်းတို့ မျက်နှာသေသွားသည်။ သူတို့၏အဆင့်အတန်းဖြင့် လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ရန် မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ထိုအရာသည် ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများသာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသည့် အရာဖြစ်သည်။

“မရှိရင် ပြန်သွားကြစမ်း...”

သူအိုကြီးက လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မမြင်ရသည့် လေထုနံရံတစ်ခုက သူတို့ကို အနောက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ချင်မယ်နှင့် ချန်ကုန်းတို့ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဤသို့သောနည်းလမ်းသည် အနည်းဆုံး သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူမှသာ ပြုလုပ်နိုင်သည်။

ချက်ချင်း စကားမပြောရဲတော့ဘဲ ရှက်ရွံ့စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ခဏအကြာ လူအုပ်သည် လင်ယွမ်ပြတိုက်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

“အဲဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်က လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ...” ရမ်ချင်က မကျေမနပ်အော်ဟစ်သည်။

ချင်မယ်က ခေါင်းညိတ်လျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်...”

“အများကြီး ဂရုစိုက်နေစရာမလိုပါဘူး... သူ လင်ကျန်းမြို့က ထွက်သွားရင် သေမှာသေချာတယ်...”

ချန်ကုန်းက မထီမဲ့မြင်ပြုလျက် ပြောသည်။

စကားပြောနေရင်း ချင်မယ်နှင့် ချန်ကုန်းတို့၏ အကြည့်များ တစ်ပြိုင်နက် ဆုံမိသွားသည်။

နောက်တစ်ကြိမ်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အနောက်သို့ ခြေသုံးလှမ်းဆုတ်သွားသည်။

ခဏတိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ချင်မယ်က ပြောသည်။

“ငါ မီးလျှံဓားကို ယူမယ်... မြေနဂါးဝိညာဉ်ကျောက်က မင်းအတွက်... ကျန်တဲ့ ရတနာတွေကို တစ်ဝက်စီ ခွဲယူမယ်... ဘယ်လိုလဲ...”

ချန်ကုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး အေးစက်စွာ ဆို၏။

“ရတယ်... ဒါပေမယ့် ဒီကောင်ကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်...”

“ကောင်းပြီ...”

သူတို့နှစ်ဦး သဘောတူညီမှုရပြီးနောက် လင်ယွမ်ပြတိုက်ထွက်ပေါက်ကို စောင့်ကြည့်ရန် လူစေလွှတ်ပြီး လော့ချန်ကို အတောင်ပံပေါက်လျှင်တောင် လွတ်မြောက်မသွားစေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။