ငါးစာကောင်၊ ဘယ်လိုအဆုံးသတ်မလဲ...

“အောင်မြင်ပြီ...”

လော့ချန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်ထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ ပြည့်လျှံနေသည်။ ထလိုက်ပြီး လက်တစ်ချောင်းကို သိုင်းကျင့်ကြံတိုင်ဆီသို့ လှမ်းညွှန်ကာ လေထဲမှ ထိုးချလိုက်သည်။

“ဖန်း...”

စွမ်းအင်လက်ညှိုးတစ်ချောင်း လေကိုဖြတ်ထွက်ကာ သိုင်းကျင့်ကြံတိုင်ပေါ်တွင် လက်ဗွေရာထင်ရှားသည့် နက်ရှိုင်းသော အမှတ်တစ်ခုကို ထားရစ်ခဲ့သည်။

ထိုလက်ဗွေရာကိုမြင်သောအခါ လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်... ဒုတိယအဆင့်အလယ်ပိုင်းကိုတောင် မကြာခင်ဖြတ်ကျော်တော့မယ်... ဘယ်လောက်တောင် အားကြီးတဲ့ခံစားချက်လဲ...”

နှလုံးဝိညာဉ်တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ရာ သွေးစွမ်းအင်များ ရောယှက်ပေါင်းစည်းသွားသည်။ လော့ချန်သည် သူ၏သွေး၊ အရိုး၊ အသားများ အားလုံး ပြောင်းလဲဖြစ်ပေါ်လာသည့် အဆင့်တက်လှမ်းမှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိသည်။

ဤပြောင်းလဲမှုသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကန့်သတ်ချက်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ချီစွမ်းအင်သည် နှစ်ဆခန့် ပိုမိုထူထပ်လာပြီး အရည်အသွေးလည်း သိသာစွာ တိုးတက်လာသည်။ အင်အားကမူ ပေါင်ငါးသိန်းအမှတ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

ဤအင်အားနှစ်ရပ်ပေါင်းစည်းမှုကြောင့် လော့ချန်သည် သူ၏စွမ်းအားမည်မျှထိ တိုးတက်လာသည်ကို ခန့်မှန်းရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သိချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် လက်တစ်ချက်နှိပ်ရုံဖြင့် မနေ့ကသူ့ကိုယ်သူ ချက်ချင်းသတ်နိုင်သည်။

ဆိုရလျှင် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်နောက်ပိုင်းရှိ သိုင်းသမားများကိုလည်း ချက်ချင်းသတ်နိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ချန်ကုန်း နှင့် ချင်မယ်ကဲ့သို့သော ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်ရှိ ထူးချွန်သိုင်းသမားများနှင့်တွေ့လျှင်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ထိတ်လန့်စရာမလိုတော့ပေ။

“ဒါပေမဲ့ ငါထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်ခါစဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဆင့်ကို ထပ်ဖြတ်ကျော်တော့မယ်တဲ့လား...”

သူ၏စွမ်းအားတိုးတက်မှုကို စဉ်းစားရင်း လော့ချန်၏မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယတစ်စ ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ထိုသံသယသည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဟုတ်သားပဲ... ငါရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို အောင်မြင်ပြီး စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားတာ... ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုရော သွေးစွမ်းအင်ပါ အဆင့်တူသိုင်းသမားတွေထက် အများကြီးသာလွန်တယ်...”

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်မှာ ချီစွမ်းအင်နဲ့ သွေးစွမ်းအင်ကို အပြန်အလှန်အားဖြည့်ပြီး တစ်ခုကိုတစ်ခု အားပေးတယ်... သွေးစွမ်းအင်အားကောင်းလေလေ စွမ်းအားတိုးတက်မှုလည်း ပိုမြန်လေလေပဲ... ဒါဆို ငါမကြာခင် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်အလယ်ပိုင်းကို ရောက်နိုင်မှာပဲ...”

လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းသွားသည်။

ဆရာသခင်က ရွှေခန္ဓာအဆင့်သည် သိုင်းပညာအတွက် အုတ်မြစ်ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်မှာ မမှားပေ။ ဤအဆင့်က အကျိုးကျေးဇူးများစွာကို ယူဆောင်လာသည်။

“အရင်ဆုံး အပြင်ထွက်ကြည့်ရအောင်...”

ရှည်လျားသောအသက်ရှူသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ကာ လင်ယွမ်ပြတိုက်အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

သူ၏ ငါးစာကောင်ဖြစ်နေမှုကို မဖော်ပြလျှင် ငါးများအားလုံး ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

ဒါဆိုရင်တော့ အဆုံးမသတ်နိုင်ဘဲ ဆုံးရှုံးမှုကြီးကြီးမားမားဖြစ်ပြီး အကျိုးမဖြစ်ထွန်းတော့ပေ။

လင်ယွမ်ပြတိုက်မှ ထွက်လာပြီး လူစည်ကားသည့် လမ်းတစ်ခုကို ရွေးကာ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းရင်း တစ်နေရာတည်းမနေဘဲ လှည့်ပတ်သွားလာသည်။

“လော့ချန် အပြင်ထွက်လာပြီ... မြန်မြန် စီနီယာချန်ကို သွားပြောတော့...”

“ဟီး... လင်ကျန်းမြို့ကနေ ထွက်သွားတော့မယ်နဲ့တူတယ်... ဒီနေ့ဆို သူ့ရဲ့သေမင်းနေ့ပဲ...”

လူအုပ်ထဲတွင် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်နှစ်ဦး စုဝေးနေရင်း လော့ချန်၏ပုံရိပ်ကို သတိပြုမိသည်။ တစ်ဦးက လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားသည်။

ထိုအချိန်နီးပါးတွင် ပုံရိပ်ရောင်များစွာသည် လော့ချန်၏နောက်မှ အသံမထွက်ဘဲ လိုက်လာသည်။

“တစ်... နှစ်... သုံး... လေး... တကယ်ကို မနည်းဘူးပဲ...”

ခဏအတွင်းမှာပင် လော့ချန်သည် လျှို့ဝှက်စွာ လိုက်လာသည့် ပုံရိပ်ရောင်ခြောက်ခုကို ခံစားမိသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လိုက်လာသူဦးရေသည် ပိုများလာသည်။

လော့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူသည် မသိမသာပုံစံဖြင့် လှည့်ပတ်လျှောက်သွားနေဆဲဖြစ်သည်။

တစ်ပတ်လှည့်ပြီးနောက် လုံလောက်ပြီဟု ခံစားမိသဖြင့် လော့ချန်သည် လင်ယွမ်ပြတိုက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။

လမ်းတစ်ခုကို ကွေ့လိုက်ချိန်တွင် လူအုပ်တစ်စုသည် အလျင်စလို သူ့ရှေ့မှရောက်လာသည်။ ထိုသူများသည် ချန်ကုန်း၊ ချင်မယ်နှင့် အခြားသူများဖြစ်နေသည်။

“အင်း...”

လော့ချန်ကိုမြင်သောအခါ ချန်ကုန်းနှင့် ချင်မယ်တို့ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

လော့ချန်သည် လင်ကျန်းမြို့မှ ထွက်သွားတော့မည်ဟူသော သတင်းရရှိသဖြင့် အလျင်စလို ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုမြင်ရသည့်အတိုင်း ထိုသတင်းသည် မမှန်ကန်ပုံရသည်။

လော့ချန်သည် လူအုပ်ကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသောအပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုတိုက်ဆိုင်လိုက်တာလဲ... ငါတို့ ထပ်တွေ့ပြီပဲ...”

ရမ်ချင်၏ မျက်နှာသည် အေးစက်စွာ တည်ရှိနေသည်။

“လော့ချန်... မင်းက ဂိုဏ်းပြင်ပတပည့်များပြိုင်ပွဲကြီးကို မသွားဘူးလား... လင်ကျန်းမြို့ကနေ မထွက်သွားရင် စာရင်းသွင်းဖို့ ရက်ကျော်သွားလိမ့်မယ်နော်...”

လော့ချန်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့... အချိန်ရှိသေးတယ်...”

ချန်ကုန်းက ရှေ့ထွက်လာပြီး တည့်တည့်ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်လေး... စကားအလဟဿပြောမနေနဲ့... ငါမင်းကို နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပေးမယ်... မင်းကိုယ်ပေါ်က ပစ္စည်းတွေအကုန်လုံးကို လိမ္မာစွာ ထုတ်ပေးလိုက်... မင်းကို မသတ်ဘဲ ချန်ထားမယ်... မင်းလည်း သိထားရမယ်... လင်ကျန်းမြို့မှာ တစ်သက်လုံး နေလို့မရဘူးနော်...”

လော့ချန်က ကစားကစားပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ့ကို မသတ်ဘဲထားမယ်တဲ့လား... မင်းတို့မှာ ဒီလိုအခွင့်အာဏာမရှိဘူးလို့ ထင်တယ်...”

ချင်မယ်က လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြမှုတစ်စ ပေါ်လာသည်။

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်တဲ့လား... မင်းဖြတ်ကျော်လိုက်ပြီပဲ... ဒါကြောင့်ပဲ ဒီလောက်ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်ပြောနေတာကိုး... ဒါပေမဲ့ မင်းက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်ပဲရှိသေးတာ... တတိယအဆင့်ကို ရောက်သွားရင်တောင် ငါမင်းကို သတ်ဖို့ဆို ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်သလို လွယ်လွယ်ကူကူပဲ...”

ချန်ကုန်းက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သေချင်သလား အသက်ရှင်ချင်သလား... မင်းကိုယ်တိုင်ရွေးလိုက်...”

ထိုသူနှစ်ဦးသည် လော့ချန်၏ ပစ္စည်းများကိုသာ အလိုရှိသည်။

လော့ချန်၏အသက်ကို မည်သည့်အခါမဆို ယူနိုင်သည်ဟု ထင်နေသဖြင့် အာရုံမစိုက်ပေ။

လော့ချန်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“အရင်တစ်ခေါက်က မင်းတို့ ငါ့ကိုသတ်ဖို့ အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်လိုက်ပြီ...”

ချန်ကုန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီမှာ ငါ့ကို လှုံ့ဆော်ပြီး လက်ချင်းရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပြီး လွတ်မြောက်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား... ဒီလိုကလိမ်ကကျစ်ကစားနည်းတွေနဲ့ ငါ့ကို မလှည့်စားနိုင်ဘူး... ငါက အဲလောက်မမိုက်မဲဘူးနော်...”

လော့ချန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း လက်စွမ်းမပြရဲရင် ဒီမှာထိုင်မနေနဲ့... ထွက်သွားစမ်းပါ...”

စကားတစ်ခွန်းကို ထားခဲ့ပြီး လော့ချန်သည် ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။

“မိစ္ဆာကောင်...”

ချန်ကုန်းသည် လော့ချန်၏ ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်။

ချန်ကျွမ်းရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ထပ်စောင့်နေရအုံးမှာလား...”

“ဟုတ်ပြီ...”

ချန်ကုန်းနှင့် ချင်မယ်တို့က တစ်ပြိုင်နက် ပြောလိုက်သည်။

ချန်ကုန်းသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သောအပြုံးတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။ သူ၏ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများသည် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ တောက်လောင်နေသည်။

“သူ လင်ကျန်းမြို့မှာ တစ်သက်လုံးနေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး... ငါ့အချိန်ကို ဖြုန်းတီးရဲတယ်ဆိုတော့ သူ ငါ့လက်ထဲကို ရောက်လာတဲ့အခါ အသက်ရှင်လျက် သေချင်စိတ်ပေါက်အောင် လုပ်ပြမယ်...”

ချင်မယ်သည်လည်း လော့ချန်၏ မာန်ဖီသောအပြုအမူကြောင့် ဒေါသထွက်လာသည်။ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သေချာစောင့်ကြည့်ထား... သူထွက်ပြေးလို့ မရအောင်လုပ်...”

လော့ချန်သည် သိုင်းကျင့်ကြံကွင်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ထိုင်ရန်အခင်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းပြင်ပတပည့်များပြိုင်ပွဲစာရင်းသွင်းဖို့ နောက်ခုနှစ်ရက်ပဲလိုတော့တယ်... နောက်ငါးရက်ထပ်ကျင့်ကြံပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်နောက်ပိုင်းကို တစ်ခါတည်း ဖြတ်ကျော်နိုင်မလားကြည့်ရအောင်...”

အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်ပေါ်တွင် လက်ဖြတ်ကာ ဆေးပုလင်းနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုပုလင်းများထဲတွင် သွေးစွမ်းအင်ကို အားဖြည့်ပေးပြီး အသားများကို အာဟာရဖြည့်ပေးနိုင်သည့် သွေးအားဖြည့်ဆေးလုံးများ ပါဝင်သည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်တွင် ချီစွမ်းအင်ဖြင့် သွေးကို အားဖြည့်ပြီး သွေးဖြင့် ချီစွမ်းအင်ကို အာဟာရဖြည့်ပေးရသည်။ သွေးစွမ်းအင်ကို အားဖြည့်ပေးသည့် ဝိညာဉ်ဆေးများကို သောက်သုံးခြင်းဖြင့် ကျင့်ကြံမှုသည် အကျိုးသက်ရောက်မှု နှစ်ဆရရှိသည်။

မတွန့်ဆုတ်ဘဲ လော့ချန်သည် သွေးအားဖြည့်ဆေးလုံးဆယ်လုံးကို အကုန်လုံးထုတ်ယူပြီး ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာကို အသုံးပြုကာ သန့်စင်မှုစတင်လိုက်သည်။

သူ၏ယခုအဆင့်တွင် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာကို အသုံးပြုပြီး ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို သန့်စင်ရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်။

တစ်နာရီမပြည့်ခင်မှာပင် လော့ချန်သည် သွေးအားဖြည့်ဆေးလုံးဆယ်လုံးကို အကုန်သန့်စင်ပြီးစီးသွားသည်။

ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာဖြင့် သန့်စင်ထားသည့် သွေးအားဖြည့်ဆေးလုံးများသည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး အနီရောင်ကျောက်မျက်များကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ သွေးရွှေရောင်ရနံ့ထူထပ်စွာ ထုံမွှမ်းနေသည်။

လော့ချန်သည် သွေးအားဖြည့်ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး တစ်ခါတည်း သောက်ချလိုက်သည်။

“ဂလု...”

ဆေးလုံးများ ဝမ်းထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပူလောင်သောအသက်ရှူသံတစ်ခုသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သွေးစွမ်းအင်သည် အာဟာရဖြည့်ပေးမှုကြောင့် ချော်ရည်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်လာသည်။

လော့ချန်သည် အချိန်ဖြုန်းမနေဘဲ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး ကောင်းကင်နဂါးစွမ်းရည်ကျင့်စဉ်ကို အပြည့်အဝလည်ပတ်ကာ ဆေးစွမ်းအားကို စတင်သန့်စင်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လှပသောအဆောက်အဦးတစ်ခုအတွင်း၌...

လော့ယောင်သည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှဲလျောင်းနေသည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖီးနစ်အတောင်ပံပုံစံဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်အလှကို မကြည့်ဘဲ မြင်နိုင်စေသည်။

အသက်တစ်ဆယ့်ခုနှစ်၊ တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်သာရှိသော်လည်း သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“အို့... သူ အပြင်ထွက်သွားပြီး ပြန်လာပြီး ကျင့်ကြံခန်းထဲမှာ ပြန်ဝင်သွားတယ်ပေါ့...”

အားမူ၏ သတင်းပေးပို့မှုကို နားထောင်ရင်း လော့ယောင်၏ မျက်လုံးများသည် တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားသည်။

“ဟုတ်တယ်... သူက မြို့ထဲမှာ တစ်ပတ်လှည့်သွားတာပဲ... ကျင့်ကြံမှုရဲ့ ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာကို မခံနိုင်လို့ စိတ်လျှော့ဖို့ ထွက်သွားတာနေမှာ... ဒါပေမဲ့ လမ်းခုလတ်မှာ ချင်မယ်တို့နဲ့ တွေ့ပြီး အနည်းငယ် ပဋိပက္ခဖြစ်သွားတယ်...”

အားမူသည် လော့ယောင်ရှေ့တွင် လော့ချန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုရန် မရဲသော်လည်း သူ၏အသံထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

“ဟား... ဟား...”

လော့ယောင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို မေးစေ့အောက်တွင် ထပ်ထားရင်း နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ် မော့တက်လာသည်။

“ဒီလိုအချိန်မှာ သူက အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံမနေဘဲ၊ ပြဿနာကို ရှောင်မနေဘဲ သွားရှာတာက တမင်လုပ်နေသလိုပဲ...”

“ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလာပြီ... ဒီအရာကို သူ ဘယ်လိုအဆုံးသတ်မလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်တယ်...”