ဖိအားနှင့်တွန်းအား၊ ထွက်ခွာ

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်။

ဒုတိယည၌။

“ဟုန်း...”

လော့ချန်ထံမှ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန်တိုင်းကဲ့သို့ လှည့်ပတ်ဝဲတက်လာသည်။

လော့ချန်သည် လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စိတ်အာရုံဖြင့် အတွင်းသို့ကြည့်လိုက်သည်။

ဤကျင့်ကြံမှုသည် ထင်မထားသလောက် ချောမွေ့လှသည်။

ရက်ပိုင်းအတွင်း လော့ချန်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအလယ်အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ စွမ်းအင်သည် ပို၍ ထကြွလာပြီး နှလုံးသိုင်းဝိညာဉ်သည် မီးတောက်လောင်နေသော ဧရာမမီးလုံးကြီးနှင့်တူပြီး သွေးစွမ်းအင်နှင့် ချီစွမ်းအင်သည် သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းထက် ပိုမိုထူထဲလာသည်။

သို့ရာတွင် ဤမျှလျင်မြန်စွာ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းသည် ကုန်ကျစရိတ်မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ရက်ပိုင်းအတွင်း လော့ချန်သည် သွေးသန့်စင်ဆေးလုံးကိုးလုံးနှင့် ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ကျောက်တစ်လုံးကို သုံးစွဲခဲ့ရသည်။

သာမန် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအစောပိုင်းအဆင့်သိုင်းသမားတစ်ဦးအတွက် ဤသို့ကျင့်ကြံရန်သည် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သွေးသန့်စင်ဆေးလုံး၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးက အနည်းငယ်ရှိသည်ပင်ဖြစ်စေ ဤမျှများပြားစွာ သောက်သုံးလိုက်ပါက ကျင့်ကြံမှုအခြေအနေ ယိုယွင်းကျဆင်းသွားပြီး ဝိညာဉ်မီးလောင်သွားနိုင်ခြေ များပြားလှသည်။ ဝိညာဉ်မီးလောင်ခြင်း မဖြစ်လာသည်ပင်ဖြစ်စေ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤမျှပြင်းထန်သော ကျင့်ကြံမှုကို မထိန်းထားနိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲသွားနိုင်သည်။

သို့သော် လော့ချန်တွင် ဤစိုးရိမ်မှုများ မရှိပေ။

ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာဖြင့် သန့်စင်ပြီးနောက် သွေးသန့်စင်ဆေးလုံးသည် သန့်စင်ပြီးအပြစ်အနာအဆာကင်းလာပြီး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမရှိဘဲ ပိုမိုလွယ်ကူစွာ စုပ်ယူနိုင်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုသည်လည်း ဤမျှပြင်းထန်သော ကျင့်ကြံမှုကို ထိန်းထားနိုင်စွမ်းရှိသည်။

“ထူးချွန်သိုင်းဂိုဏ်းတွေ၊ မူလမိသားစုတွေက သားတွေလို အဆုံးမရှိတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေငါ့မှာ မရှိဘူး... သူတို့က မိုးနဲ့မြေက ရတနာတွေကို ရေလိုသုံးနိုင်ကြတယ်...”

လော့ချန်သည် သူ၏အားသာချက်ကို ဆင်ခြင်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာ ရှိတယ်... ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ဝိညာဉ်ဆေးနဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေကို ပိုပြီး လျင်လျင်မြန်မြန် စုပ်ယူနိုင်တယ်... ဒါက ငါ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အားသာချက်ပဲ...”

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် သူ၏ရည်မှန်းချက်ကို တစ်ခါမျှ မေ့လျော့ခဲ့ဖူးသည်မဟုတ်။

သူ၏ နှလုံးထဲတွင် နှိုင်းယှဉ်ရန်ပစ်မှတ်သည် အမြဲတမ်း ကျိမိသားစုမှ ထူးချွန်သိုင်းသမားများပင်။

ဤမမြင်နိုင်သော ဖိအားသည်ပင် သူ၏ တွန်းအားရင်းမြစ်ဖြစ်သည်။

“ဆက်လုပ်မယ်...”

ခဏမျှ အနားယူပြီးနောက် လော့ချန်သည် နောက်ဆုံးသွေးသန့်စင်ဆေးလုံးကို သောက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ကျင့်ကြံမှုထဲသို့ ပြန်လည်နစ်မြုပ်သွားသည်။

နောက်ရက်များအတွင်း လော့ချန်သည် ကျင့်ကြံမှုထဲသို့ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ နှစ်မြှုပ်ထားသည်။

သုံးရက်မပြည့်မီတွင် သူသည် ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးဆယ်လုံးနီးပါးနှင့် ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးတစ်ပင်ကို သုံးစွဲခဲ့ပြီး သွေးသန့်စင်မှုနှင့် ခန္ဓာသန်မာစေသော ဝိညာဉ်ဆေးနှင့် ဆေးလုံးများကို အတော်များများ သုံးကုန်သွားသည်။

ဝိညာဉ်ဆေးနှင့် ဆေးလုံးများ၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် လော့ချန်၏ ကျင့်ကြံမှုတိုးတက်မှုသည် လျင်မြန်လှပြီး အချိန်တိုင်း သွေးစွမ်းအင်၏ သန်မာထကြွလာမှုကို ခံစားနိုင်သည်။

တတိယရက် နေ့လယ်တွင် လော့ချန်သည် ကျင့်ကြံမှုအခြေအနေမှ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး နက်ရှိုင်းသော အသက်ရှုထုတ်မှုတစ်ချက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်နောက်ပိုင်းကို တက်လှမ်းဖို့ တစ်လှမ်းသာလိုတော့တယ်... ဒီကျင့်ကြံမှုအရှိန်က တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ...”

လော့ချန်သည် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အနည်းငယ် လျှော့တွက်မိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ခုနစ်ရက်မှ ရှစ်ရက်အတွင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ်မှ ဒုတိယအဆင့်နောက်ပိုင်းသို့ တက်လှမ်းရန် နီးကပ်လာသည်။

ဤအကြောင်းကို သတင်းထွက်သွားပါက လူများ၏ မေးရိုးများ ပြုတ်ကျသွားလောက်အောင် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လော့ချန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး သွေးစွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ လည်ပတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ လှိုင်းလုံးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြစ်ကြီးတစ်ခု စီးဆင်းနေသလို ခံစားရသည်။

သိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် အားအပြည့်ဖြင့် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ထူထဲသော ချီစွမ်းအင်သည် ကြိတ်စက်အရွယ်ရှိ လက်သီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ၊ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံစွာ လေထဲတွင် အက်ကွဲရာတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ သိုင်းကျင့်ကြံတိုင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသော လက်သီးရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်သည်။

“ဒီဖျက်စီးနိုင်စွမ်းက အံ့သြစရာပဲ... ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်သိုင်းသမားကို သတ်နိုင်လောက်တယ်...”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အနည်းငယ် မထင်မှတ်ထားသည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ဤလက်သီးတစ်ချက်တွင် သူသည် မည်သည့်သိုင်းစွမ်းရည်ကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

အကယ်၍ ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်ကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုခဲ့ပါက အင်အားသည် နောက်ထပ်တစ်ဆင့် မြင့်တက်သွားနိုင်သည်။

သူထင်ထားသည်မှာ ဤအဆင့်သို့ရောက်ရန် အနည်းဆုံး ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်နောက်ပိုင်းသို့ တက်လှမ်းမှသာ ဖြစ်နိုင်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

“ဒါက ကောင်းကင်နဂါးစွမ်းရည်ကျင့်စဉ်ကြောင့်ဖြစ်ရမယ်...”

လော့ချန်သည် အဓိကအကြောင်းရင်းကို တွေးမိသွားသည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်နောက်ပိုင်းသို့ မတက်လှမ်းရသေးသော်လည်း သူ၏ ချီစွမ်းအင်အရည်အသွေးသည် ထူးကဲစွာ သန်မာလှသည်။ ဆရာတူအစ်မကြီး ချန်လင်းယူနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် အနည်းငယ်သာ နိမ့်ကျသည်။

“ဒီကောင်းကင်နဂါးစွမ်းရည်ကျင့်စဉ်က ဘယ်အဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်စဉ်လဲမသိဘူး... ထုံရွမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအလယ်အဆင့်မှာတင် ချီစွမ်းအင်အရည်အသွေးက ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအထွတ်အထိပ်သိုင်းသမားနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်တယ်...”

လော့ချန်သည် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင် အခုချက်ချင်း အဆင့်တက်ဖို့ အလျင်စလို မလိုတော့ဘူး...”

ရှစ်ရက်အတွင်း စွမ်းအားအဆင့် ဆက်လက်တက်လှမ်းပြီး ဆေးလုံးများစွာကိုလည်း သောက်သုံးခဲ့သည်။

လော့ချန်သည် ယခုချက်ချင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်နောက်ပိုင်းသို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားပါက အောင်မြင်သည်ပင်ဖြစ်စေ အခြေခံအုတ်မြစ် မတည်ငြိမ်တော့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခေတ္တရပ်နားပြီး စွမ်းအင်ကို တည်ငြိမ်စေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ယခုစွမ်းအားဖြင့် လက်ရှိအခြေအနေများကို လုံလောက်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

“နေ့ဘက်မှာ လူတွေ များလွန်းတယ်... ညဘက်မှ ထွက်သွားမယ်...”

လော့ချန်သည် သိပ်အာရုံမလွှဲချင်သဖြင့် ညဘက်တွင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“အချိန်အနည်းငယ်ကျန်သေးတယ်... လူနဲ့ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းကို ကြိုးစားသိမြင်ကြည့်မယ်...”

“ချင်း...”

လော့ချန်သည် ခါးတွင်ဆွဲထားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တောက်ပသော ဓားစွမ်းအင်သည် လေထုကို အသံမထွက်ဘဲ ဖြတ်ထိုးသွားသည်။

“ဓားရဲ့စိတ်ဆန္ဒက ဘာများဖြစ်မလဲ...”

လော့ချန်သည် မီးလျှံဓားကို ကြည့်ရင်း တာဝန်ခံယွဲ့၏ မိတ်ဆက်စကားကို ပြန်တွေးမိပြီး စိတ်အာရုံဖြင့် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ကာ ဓားထဲတွင် ဝှက်ထားသော ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ရှာဖွေကြည့်ရန် ကြိုးစားသည်။

အချိန်ကြာရှည် ကြိုးစားကြည့်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ခါးသက်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူ မည်သို့ပင် အာရုံစိုက်ကြည့်စေကာမူ ဓားသည် ဓားသာဖြစ်နေပြီး ထူးခြားသည့်အရာတစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရပေ။

သို့သော် လော့ချန်သည် စိတ်ဓာတ်မကျခဲ့ပေ။

ဓားစိတ်ဆန္ဒသည် ဤမျှလွယ်ကူစွာ သိမြင်နိုင်ပါက လူတိုင်း သိမြင်နိုင်ပြီးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တကယ်တမ်းတွင် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ ဓားသမားများစွာသည်ပင် ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ထိတွေ့နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

“ထမင်းကို တစ်လုတ်ချင်းစားရသလို လမ်းကိုလည်း တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်ရမယ်... အရင်ဆုံး လူနဲ့ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းကို သိမြင်မယ်...”

လော့ချန်သည် ဓားစိတ်ဆန္ဒအပေါ် စိတ်မရှုပ်ထွေးဘဲ အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။

မီးလျှံဓားကို ဒူးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ယန်ချင်းရှုံး၏ ဓားထိုးပုံစံကို စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်တွေးတောရင်း မကြာမီတွင် ထူးဆန်းပြီး နက်နဲသော အခြေအနေထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သန်းခေါင်ယံ။

ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဝိုးတဝါးသာ မြင်ရသော လခြမ်းကွေးတစ်စင်းက မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်ကို ဖြန့်ကျက်ထားသည်။

လော့ချန်သည် သိုင်းကျင့်ကြံကွင်းအလယ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သစ်သားတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်စက္ကန့်မျှ မလှုပ်ရှားပေ။

“ဟုန်း...”

ရုတ်တရက် မီးလျှံဓားသည် အနည်းငယ် တုန်ခါလာပြီး လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော ဓားချွန်အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤဓားချွန်အရိပ်သည် အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ တဟုန်ထိုးတက်သွားကာ အထက်ကောင်းကင်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော တိမ်ပါးများကို ပိုမိုမှိန်ဖျော့သွားစေသည်။

လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တောက်ပလှသော စွမ်းအင်အလင်းတန်းများသည် ညအမှောင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

“မကြာခင် ရောက်တော့မယ်...”

လော့ချန်သည် မီးလျှံဓားပေါ်တွင် လက်တင်ထားရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရွှင်မှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူသည် ထိုအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် တစ်လှမ်းသာလိုတော့သည်ဟု ခံစားရသည်။

လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းသို့ ရောက်ရန် တစ်လိုင်းသာလိုတော့သည်။

“ပြန်သွားရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ...”

ကောင်းကင်ယံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားချွန်အရိပ်သည်လည်း ချက်ချင်း ဖုံးကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် ခြံဝင်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်သွားသည်။

အစေခံတစ်ဦးမှတစ်ဆင့် လော့ချန်သည် တာဝန်ခံယွဲ့ကို တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

ဤရက်များအတွင်း လင်ယွမ်ပြတိုက်မှ အကူအညီများစွာ ရရှိခဲ့သဖြင့် နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်ခွာရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

“အခုထွက်သွားမယ်ပေါ့...”

လော့ချန်သည် လင်ကျန်းမြို့မှ ထွက်ခွာမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသောအခါ တာဝန်ခံယွဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူမသည် လော့ချန်ကို ဂရုတစိုက် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအံ့အားသင့်မှုသည် မယုံနိုင်စရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်မှုပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်အလယ်...”

လော့ချန်သည် သူ၏စွမ်းအင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ပင်ဖြစ်စေ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ သွေးစွမ်းအင်သည် လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ထူထဲလှပြီး ထကြွသောအသက်ရှင်စွမ်းအင်ကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီရက်ပိုင်း အာရုံစူးစိုက်ကျင့်ကြံထားတာ အနည်းငယ်တိုးတက်မှုရှိတယ်...”

တာဝန်ခံယွဲ့သည် စကားမပြောဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်။

ရက်ပိုင်းမျှသာ ကြာသေးသည်။ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ပထမအထွတ်အထိပ်မှ ဒုတိယအလယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်။

ဤသည်မှာ အနည်းငယ်တိုးတက်မှုဟု ရိုးရှင်းစွာပြော၍မရနိုင်ပေ။

လော့ချန်သည် ထူးချွန်သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပါက နားလည်နိုင်သော်လည်း သူသည် အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသူဖြစ်ပြီး အရည်အချင်းမှာ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သဘာဝထက်ကျော်လွန်သော အဖြစ်အပျက်ဖြစ်ပြီး မုန်တိုင်းဒဏ်များကို မြင်တွေ့ဖူးသည့် တာဝန်ခံယွဲ့ပင် ခဏမျှ စိတ်လွင့်မှုဖြစ်သွားသည်။

စိတ်ကို အားယူပြီး တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် တာဝန်ခံယွဲ့သည် ခဏမျှ တွေးတောပြီး စကားဖွင့်လိုက်သည်။

“နှစ်ကုန်ခါနီးလာတော့ နေရာအနှံ့မှာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတယ်... လမ်းမှာ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်... လူလွှတ်ပြီး မင်းကို ပို့ပေးရမလား...”

လော့ချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး... ငါ ညအမှောင်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သတိထားသွားမယ်... ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... အာ... ဟုတ်တယ်... မင်းတို့ ပြတိုက်ခေါင်းဆောင်ကို ပြောပေးပါ... တစ်ခုခုရှိရင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ငါ့ကို လာရှာနိုင်တယ်... နှုတ်ဆက်ပါတယ်...”

တာဝန်ခံယွဲ့သည် လော့ချန်၏ ထွက်ခွာသွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း တအံ့တသြဖြစ်နေသည်။

ခဏအကြာ သူမသည် အဆောက်အဦအတွင်းပိုင်း နက်ရှိုင်းရာသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားသည်။