ရိုးသားလွန်းသည့် လော့ချန်၊ အမဲလိုက်ကွင်း

“အို့... သူ ထွက်သွားတော့မယ်ပေါ့...”

ထည်ဝါလှပသော အိမ်တော်တစ်ခုအတွင်း၌ လော့ယောင်သည် ပါးလျသောပိုးထည်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားရင်း အိပ်ခန်းထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းထွက်လာသည်။

သူမ၏ ဆံနွယ်များသည် ရေတံခွန်ပမာ လှိုင်းထနေပြီး ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အလှသည် ပါးလျသောပိုးထည်ဖြင့် ဖုံးဖိမထားနိုင်။ ရှည်လျားသော ခြေထောက်များ၊ ကျောက်စိမ်းပမာ ဖြူဖွေးသော လက်မောင်းများသည် လမင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် သိုးမွှေးကျောက်စိမ်းသဖွယ် တလက်လက်တောက်ပနေပြီး မယှဉ်နိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ပြသနေသည်။

“မမှားပါဘူး...”

တာဝန်ခံယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆက်လက်ပြောသည်။

“သူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပါပြီ...”

“ဘာ... ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အလယ်အလတ်ပေါ့... ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ...”

အနားတွင်ရှိနေသော အားမူက ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများပြူးကျယ်လျက် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလောက်ကမှ သူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာပဲ ရှိသေးတာ... ရက်ပိုင်းလေးအတွင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အလယ်အလတ်ကို ရောက်နိုင်မှာလဲ...”

လော့ယောင်က မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“တကယ်လား...”

တာဝန်ခံယွဲ့က ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“သင်တို့တွေးတာ ငါသိပါတယ်... ငါလည်း အရင်က အဲ့လိုပဲ တွေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် အမှန်တရားက အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။ သူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အလယ်အလတ်ကို ရောက်ရှိရုံတင်မကဘူး သွေးစွမ်းအင်က သက်တံလို ထွန်းလင်းနေပြီး စွမ်းအင်ကလည်း မီးလျှံလို တောက်လောင်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ အဆင့်ဟာ တော်တော်လေး တည်ငြိမ်နေပါပြီ...”

“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

အားမူတစ်ယောက် လေကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ယုံကြည်ဖို့ ခက်ခဲစွာ တွန့်ဆုတ်နေသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်ဟာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ်ကနေ ဒုတိယအဆင့် အလယ်အလတ်ကို တက်လှမ်းဖို့ လပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရတတ်သည်။

သူမ ကိုယ်တိုင်ကလည်း နှစ်လသုံးလလောက် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

‘အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူတစ်ယောက်က ရက်ပိုင်းအတွင်း ဒီလိုလုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့...’

ဒါက သူမ ယုံမယုံဆိုသည့် ပြဿနာမဟုတ်ချေ။

ဒီအရာကိုယ်တိုင်က သာမန်ထက်ကျော်လွန်နေသည့် ကိစ္စတစ်ခုပင်။

“ဒါ့ပြင် ငါသူ့ကို အပြင်မှာ ရန်သူတွေရှိတယ်လို့ သတိပေးခဲ့ပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ပြန်ဖို့ အကာအကွယ်ပေးရမလားလို့ မေးခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် သူက တိုက်ရိုက်ပဲ ငြင်းလိုက်တယ်...”

တာဝန်ခံယွဲ့က မျက်နှာပေါ်တွင် မတတ်သာသည့် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ဒီလူက အသက်မကြီးသေးပေမယ့် သူလုပ်တဲ့အရာတွေက ငါတောင် မဖမ်းမိနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းတယ်။ သူက အသက်ငယ်လွန်းလို့ ရိုးသားလွန်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ်...”

လော့ယောင်သည် အစအဆုံး တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။

“ရိုးသားတယ်ပေါ့... သူက ရိုးသားတယ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူး...”

ချီရှန်မြို့တွင် သူမကိုယ်တိုင် လော့ချန်က လင်မိသားစုကို တစတစ ဖယ်ရှားခဲ့ပုံကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ လင်မိသားစု၏ ဈေးကွက်ကို သွေးချောင်းစီးအောင် ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး သူ၏ ပြတ်သားသည့် နည်းလမ်းများသည် လူကြီးတချို့ပင် မယှဉ်နိုင်လောက်ပေ။

‘ဒီလိုလူမျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရိုးသားနိုင်မှာလဲ...’

‘ဒါပေမယ့် လက်ရှိအနေအထားကတော့ တကယ်ပဲ အန္တရာယ်များလွန်းတယ်...’

ယခု ဤဘက်မှာပင် လော့ချန်၏ အသက်ကို ရယူဖို့ ကြံစည်နေသူများသည် လက်နှစ်ဖက်နှင့်ပင် ရေတွက်မရနိုင်လောက်အောင် များပြားနေပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်ရှိ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားများလည်း ပါဝင်နေသည်။

“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... သူ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်တယ်...”

နီရဲသော နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှာ အနည်းငယ်ကွေးညွတ်သွားပြီး လော့ယောင်က စကားတစ်ခွန်းထားခဲ့ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တစ်ဖျတ်ခနဲ ရွေ့လျားလိုက်ရာ ပေ ငါးဆယ်ခန့်အကွာမှ ဝါးပင်တောထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ခေါင်းပြန်လှည့်ကာ လော့ယောင်က ပြောလိုက်သည်။

“အားမူ... မင်းလည်း လိုက်ခဲ့လိုက်...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

အားမူတစ်ယောက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး တာဝန်ခံယွဲ့၏ စကားကို အခုထိတောင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ယုံကြည်နေသည်။

“ငါကြည့်ရအောင်... အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူတစ်ယောက်က ဘာတွေ ထူးခြားနိုင်မှာလဲ...”

အားမူက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစိပြီး စိတ်ထဲမှာ ဒီလိုတွေးလိုက်ကာ လော့ယောင်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

ညလေညင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တိမ်ပါးပါးက လမင်းကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ညအမှောင်က ပိုမိုထူထပ်လာသည်။

လော့ချန်သည် လင်ယွမ်ပြတိုက်မှ ထွက်ခွာလာပြီး သူ၏ ခြေရာကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ မီးလျှံရတနာမြင်းကို ထားရှိထားသည့် စားသောက်ဆိုင်သို့ အလျင်အမြန် လှမ်းလာသည်။

လမ်းမပေါ်မှာ လှမ်းလျှောက်ရင်း လော့ချန်က အနီးတစ်ဝိုက် ခြေလှမ်းတစ်ရာအတွင်းရှိ လေညင်းလှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံစူးစိုက်ကာ ခံစားနေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ကနေ လိုက်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာပြီး ခြေလှမ်းများကို အလျင်အမြန် တိုးလိုက်ကာ စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး မီးလျှံရတနာမြင်းကို ခေါ်ထုတ်လာသည်။

“ဒီလောက်နောက်ကျမှ မြင်းကို လာယူတာ... လင်ကျန်းမြို့ကနေ ထွက်သွားတော့မယ်ထင်တယ်... စီနီယာကို အမြန်သွားပြောရမယ်...”

“လော့ချန်က လင်ကျန်းမြို့ကနေ ထွက်သွားတော့မယ်...”

ဤနေရာအား စောင့်ကြည့်နေသူများစွာက လော့ချန်က မြင်းကို လာယူသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ညအမှောင်ထဲတွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟား... ဟား... သူ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားပြီလား... ငါကတော့ သူ လင်ကျန်းမြို့မှာ တစ်လ နှစ်လလောက် ဆက်နေမယ်ထင်နေတာ...”

စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုထဲမှာ ချန်ကုန်းက သတင်းရလိုက်ပြီး အသံနိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း တစ်ရက်ကုန်လွန်သွားတိုင်း လော့ချန်အပေါ်ထားရှိသည့် ဒေါသသည် တစတစ တိုးလာပြီး ထွက်ပေါက်မရှာနိုင်သည့် ဒေါသမီးလျှံသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ချင်မယ်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ဒီကောင်က ညအမှောင်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ထွက်သွားရင် လွတ်မြောက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... တကယ်ကို ရယ်စရာပဲ... သွားစို့... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဒီကောင်ကို လုံးဝမလွတ်စေရဘူး...”

ချန်ကုန်းက မည်းမှောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်အေးအေးထားပါ... သူထွက်မပြေးနိုင်ဘူး... ငါက သူ့မြင်းကို အဆိပ်ခတ်ထားဖို့ လူလွှတ်ပြီးသားပါ... ဒီတစ်ကြိမ် သူ့မှာ အတောင်ပံတပ်ထားလည်း လွတ်မပြေးနိုင်ဘူး...”

လူတစ်စုသည် ချက်ချင်းထွက်ခွာလာပြီး ခြေလှမ်းများက လေတိုက်သည့်နှယ် အနောက်မြို့တံခါးဆီသို့ အလျင်အမြန် လှမ်းသွားသည်။

---

လော့ချန်သည် မီးလျှံရတနာမြင်းကို ဆွဲခေါ်လာပြီး စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာကာ အနောက်မြို့တံခါးဆီသို့ တရိပ်ရိပ် လှမ်းလာသည်။

ခဏအကြာတွင် လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတစ်ခုပေါ်လာသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ...”

ခေါင်းပြန်မလှည့်ဘဲ လော့ချန်က ဝေးကွာရာမှ အလျင်စလိုရောက်လာသော ချန်ကုန်းတို့တစ်ဖွဲ့ကို သတိပြုမိပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာကာ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် လော့ချန်သည် အနောက်မြို့တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤအချိန်သည် ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ပြီး လမ်းမများပေါ်တွင် လူသွားလူလာ ရှားပါးနေကာ ချပ်ဝတ်ဝတ်ဆင်ထားသည့် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သာ လှည့်လည်ကင်းလှည့်နေသည်။

တာယွဲ့မင်းဆက်၏ စီးပွားရေးဗဟိုချက်မြို့ဖြစ်သည့် လင်ကျန်းမြို့သည် ညအချိန်တွင် မြို့တံခါးများကို ပိတ်ထားခြင်းမရှိဘဲ မြို့ထဲဝင်ထွက်မှုအတွက် အခကြေးငွေကိုသာ တိုးမြှင့်ကောက်ခံသည်။

“ညအချိန် မြို့ထဲက ထွက်မယ်ဆိုရင် ငွေငါးရာ ပေးရမယ်...”

လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူငယ်စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက မောဟိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမှာ...”

လော့ချန်က ငွေငါးရာကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ မြို့အပြင်သို့ အပြေးမောင်းထွက်သွားသည်။

လူငယ် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ခဏမျှ အနားယူဖို့ ပြင်နေစဉ်မှာပင် လူတစ်စုသည် အလျင်စလို ရောက်လာသည်။

“အမြန်လိုက်... အဲ့ဒီကောင်လေးကို မလွတ်စေနဲ့...”

လူတစ်စုသည် အနီးသို့ ရောက်လာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ငွေတစ်သောင်းကို ပစ်ချထားခဲ့ကာ မြင်းများကို အပြေးမောင်းထွက်သွားသည်။

လူငယ် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် သတိမထားမိခင်မှာပင် နောက်ထပ် လူတစ်စုလည်း တဖျတ်ဖျတ် ရောက်လာသည်။

အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လူသုံးဆယ်နီးပါးသည် မြို့တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ထွက်သွားသည်။

“ဒါ... ဒီလူတွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ...”

လူငယ် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် အိပ်ငိုက်နေမှုအားလုံး မိုးကောင်းကင်ထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

ထွက်သွားသူများသည် တစ်ယောက်ချင်းစီ၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်နှင့် စွမ်းအင်အလွန်ပြင်းထန်နေပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်။

အနားတွင်ရပ်နေသော အစောင့်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က မျက်လုံးများကို မကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့အားလုံးဟာ အဲ့ဒီလူငယ်ဓားသမားကို လိုက်ဖို့လာကြတာပဲ... အဲ့ဒီကောင်လေးကတော့ အသက်ရှင်ဖို့ ခက်ခဲတော့မှာပဲ...”

လူငယ် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်က အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကောင်က လူအများကြီးကို ရန်စခဲ့ပြီး မြို့ထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး မနေဘဲ အပြင်ထွက်သွားတာ သေမင်းကိုသွားရှာတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား...”

“ဟား... ဟား... သေရမှာကို မသိတဲ့လူတွေက အမြဲရှိတာပဲ...”

အစောင့်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

လင်ကျန်းမြို့သည် စည်းကမ်းတင်းကြပ်သော်လည်း နေ့စဉ် လူသေဆုံးမှုများ ထင်ထင်ရှားရှား ဖြစ်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများက တော်သေးသော်လည်း သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားများမှာ တားမြစ်ချက်များကို လုံးဝဂရုမစိုက်ကြချေ။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကမှ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦး မြို့ထဲတွင် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားပြီး အဆုတ်နှင့် ကလီစာအားလုံးကို ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ ထို လူသတ်သမားကို ယခုထိတောင် ရှာမတွေ့သေးချေ။

“ရောက်လာပြီ...”

မြို့တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ထွက်လာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် လော့ချန်သည် နောက်ကနေ လိုက်လာသော မြင်းခွာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ကျော့...”

အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး လော့ချန်က ဇက်ကြိုးကို တင်းတင်းဆွဲလိုက်ကာ အရှိန်မြှင့်ပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းဆီသို့ အပြေးမောင်းသွားသည်။

သို့သော် မကြာခင်မှာပင် တစ်ခုခုမမှန်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

မီးလျှံရတနာမြင်း၏ အခြေအနေသည် အားနည်းနေပြီး အပြည့်အဝ အပြေးနှင့်ပင် ပုံမှန်အချိန်၏ ၇၀ ရာခိုင်းနှုန်းသော အရှိန်သာ ရှိနေသည်။

“ဟေ... ငါထွက်ပြေးမှာကို ကြောက်ပြီး မြင်းကို အဆိပ်ခတ်ထားတာလား... စီစဉ်ထားတာကတော့ တကယ်ကို စေ့စပ်သေချာတာပဲ... ဒါပေမယ့် ဒါက သူတို့ရဲ့ သေတွင်းကို ကိုယ့်ဘာသာတူးနေတာပဲ...”

လော့ချန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အေးစက်သော အလင်းတစ်ခုပေါ်လာပြီး လမ်းဆက်သွားသည်။

အပြည့်အဝ အပြေးနှင့် မိုင်တစ်ရာကျော်ခန့် ပြေးပြီးနောက် တစ်ရက်အတွင်း မိုင်သုံးထောင်ပြေးနိုင်သည့် မီးလျှံရတနာမြင်းသည် အသက်ရှူသံများ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး အရှိန်လည်း နှေးကွေးလာသည်။

“ဒီနေရာက မဆိုးဘူး...”

လော့ချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဖလားပုံစံအနိမ့်ပိုင်းတောင်ကြားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ပြီး သဘာဝအမဲလိုက်ကွင်းတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ မီးလျှံရတနာမြင်းကို အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။

“ဟားဟား... ကောင်လေး... နောက်ဆုံးတော့ မင်းရောက်လာပြီ... ငါတို့ကို တော်တော်လေး စောင့်ခိုင်းထားတာပဲ...”

ရုတ်တရက် ရယ်သံကြီးတစ်ခု ရှေ့မှ သစ်တောထဲက ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖျတ်ခနဲ ဖျတ်ခနဲ လေတိုးသံများနှင့်အတူ သစ်တောထဲမှ လူရိပ်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လော့ချန်ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။