လမ်းပိတ်ဖြတ်တိုက်ခြင်း။ ဓားတစ်ချက်နှင့် လူလေးယောက်သေဆုံး။
Vol. 17 Ch. 252
လမ်းကြောင်းပိတ်ဆို့ခံရသဖြင့် လော့ချန်သည် မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲထိန်းလျက် အေးဆေးစွာ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
သစ်တောထဲမှ လူသန်ကြီးလေးဦး ထွက်လာကြပြီး တစ်ဦးစီမှ ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင်လှိုင်းများ ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။ အားလုံးမှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုလူလေးဦးထဲမှ သုံးဦးမှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ် သိုင်းသမားများဖြစ်ပြီး ဦးဆောင်နေသူမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ အသက်ရှုလှိုင်းမှာ အားလုံးထဲတွင် အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်သုံး နောက်ပိုင်းအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။
“အကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျားက တကယ်ကို ကြိုမြင်တတ်တာပဲ။ ဒီကောင်လေး ဒီကိုလာမယ်ဆိုတာ အသေအချာပဲ…”
လှံကိုင်ထားသော မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် သိုင်းသမားထံ လူတစ်ဦးက ချီးကျူးစကားဆိုလိုက်သည်။
ထိုလူက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် သိုင်းသမားက မြေပေါ်သို့ တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သူက မြင်းစီးပြီး လင်ကျန်းမြို့ကို ရောက်လာတာ။ ပြန်ရင်လည်း ကုန်းလမ်းကနေပဲ ပြန်မှာပေါ့။ ဒီနေရာက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ပြန်မယ့် လမ်းကြောင်းပေါ်က မဖြစ်မနေ ဖြတ်ရမဲ့နေရာပဲ။ သူ ဂိုဏ်းကို ပြန်မယ်ဆိုရင် ဒီကနေ ဖြတ်သွားမှာပဲ။ ဒါကြောင့် လင်ကျန်းမြို့မှာ လိုက်မကြည့်ဘဲ ဒီနေရာမှာ ထိုင်စောင့်နေရုံနဲ့ ရပြီပေါ့…”
လော့ချန်က လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်ကို လှည့်ပတ်လျက် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“တော်တော်လေး ဉာဏ်ရှိတာပဲ။ ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ငါ မင်းတို့ကို အဆင်ပြေပြေ သေဆုံးခွင့်ပေးမယ်…”
“ဟားဟား၊ ကြားလား။ ဒီကောင်က ငါတို့ကို အဆင်ပြေပြေ သေဆုံးခွင့်ပေးမယ်တဲ့…”
“အမွေးအတောင် မပြည့်စုံသေးတဲ့ ကောင်စုတ်လေး။ စကားကတော့ ကြီးကျယ်တာပဲ…”
“ကောင်လေး၊ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှဲပေးလိုက်။ ဒါဆို မင်းကို အလောင်းပြည့်စုံအောင် ထားခဲ့ပေးမယ်…”
လူသန်ကြီးများက အကောင်းဆုံးသော ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောကြသည်။
လော့ချန်သည် စကားများများစားစား ပြောရခြင်းကို ပျင်းရိသည့်အလျှောက် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို တစ်ချက်နင်းလိုက်ပြီး လူတစ်ကိုယ်လုံး ငန်းကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မယုံနိုင်စရာ အရှိန်ဖြင့် လူလေးဦးဆီသို့ တဟုန်ထိုး ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။
“ဟင်… တွန်းလှန်ရဲသေးတယ်…”
လော့ချန်က ဦးစွာ ထိုးဖောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် သိုင်းသမား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုးစစ်ဆင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“ရှူး…”
ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် လော့ချန်သည် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို အဆုံးစွန်ထိ အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ အရိပ်ကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး နောက်ကွယ်မှ အရိပ်များစွာကို ဆွဲထုတ်လျက် တစ်ချက်လှည့်ပြီး ခြေလှမ်းနှစ်ဆယ်အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ကာ လူလေးဦးရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ထုရိုက်လိုက်သည်။
“သတိထား…”
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် သိုင်းသမားက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အမြွက် ပေါ်လာသည်။
“ဘုန်း…”
ရှောင်မထွက်နိုင်သော လူသန်ကြီးနှစ်ဦးမှာ ပြင်းထန်သော လက်သီးစွမ်းအားအောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးများက မြေပြင်အနှံ့ ဖြာထွက်သွားသည်။
ထိုနောက် လော့ချန်သည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ဘေးသို့ လှည့်ထုလိုက်ရာ နောက်ထပ် လူသန်ကြီးတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးမြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
“ကောင်စုတ်လေး… မင်းကို ငါ နုတ်နုတ်စဉ်းသတ်ပစ်မယ်…”
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် သိုင်းသမားသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ လက်ရုံးသုံးဦး သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ ချီစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လျက် လှံတစ်ချောင်းကို လော့ချန်၏ နောက်ကျောသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့အရှိန်အဟုတ်ဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်မှုအရိပ်အမြွက် ပြည့်နှက်နေသည်။
လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာ မပျက်စွာဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြန်လည်ထိုးနှက်လိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
စွမ်းအင်နှစ်ခု ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မြေပြင်၌ တစ်လွှာလောက် ဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။
“ဝေါ့...”
မုတ်ဆိတ်မွေးထူထပ်သော ကိုယ်ထည်ကြီးမားသည့် လူသန်ကြီးမှာ တိုက်ခံရသည့်အရှိန်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ သွေးတစ်ပွက်ထွက်လာသည်။ သူ၏ အဆုတ်နှင့် ကလီစာများ နေရာမကျသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“မင်း... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”
လော့ချန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လူသန်ကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
သူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့် နောက်ပိုင်းအထွတ်အထိပ်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်ခဲ့သည်ကို မယုံကြည်နိုင်ပေ။ မခံနိုင်ရုံမျှမက၊ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် သူ၏ အဆုတ်နှင့် ကလီစာများ အကုန်လုံး အက်ကွဲထွက်သွားသည်အထိ ဒဏ်ရာရသွားသည်။ လော့ချန်မှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းရှိသိုင်းသမားတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။
“ညီငယ်လေး... ငါက မင်းရဲ့ အစွမ်းကို မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူး... မင်း ငါ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ... ငါ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းအကုန်လုံး မင်းကို ပေးမယ်...”
လော့ချန်က သူ့ထံ အကြည့်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူသန်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး ရုန်းကန်ထလာကာ အကြိမ်ကြိမ် အသနားခံလိုက်သည်။
လော့ချန်က မတုန်မလှုပ်ဖြစ်နေပြီး လက်ဖဝါးတစ်ချက် ဖိချလိုက်သည်။
ဘုန်း...ခနဲ အသံတစ်ခုနှင့်အတူ လူသန်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မြေပြင်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး သွေးများ မိုးရွာသလို ဖြာထွက်သွားသည်။
လူသန်ကြီး၏ အလောင်းကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သွားပြီး သူ၏ စွမ်းအားကို အနည်းငယ် လျှော့တွက်မိခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဤလူသန်ကြီးသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့် နောက်ပိုင်းအထွတ်အထိပ်ရှိ ဝါရင့်သိုင်းသမားဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်လည်း မနည်းမနောပေ။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူ့ကို သတ်ရန် အနည်းဆုံး အကွက်များစွာ အပြည့်အဝ ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။ ယခုမူ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်း သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ပြီး အားစိုက်ထုတ်ရန်ပင် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။
အလောင်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လော့ချန်သည် မီးလျှံရတနာမြင်းထံ ပြန်လှည့်လာပြီး အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးတစ်လုံး ထုတ်ယူကာ မြင်းကို တိုက်လိုက်သည်။
“ဒါ... ဒါ... ဒါ...”
ထိုအချိန်တွင် ဖုန်များနှင့် ရောထွေးနေသော မြင်းခွာသံများ တစတစ ကျယ်လောင်လာသည်။
လော့ချန်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
လရောင်မှိန်ဖျော့အောက်တွင် လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ် မြင်းများဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။
ရှေ့ဆုံးတွင် ချန်ကုန်းနှင့် ချင်မယ်တို့ ဦးဆောင်လာသည်။
သူတို့စီးလာသော မြင်းများမှာ တစ်ရက်လျှင် မိုင်ထောင်ချီ ပြေးနိုင်သော မြင်းကောင်းများဖြစ်ပြီး အခြားသူများကို နောက်တွင် ချန်ထားခဲ့သည်�।
မြင်းများ၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ဆန်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အချိန်အတွင်း အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“ဟားဟား... လော့ချန်... မင်း ဘာလို့ မပြေးတော့တာလဲ...”
ချန်ကုန်းက မြင်းပေါ်မှ ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်သန်းသော အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။
“မင်း ဒီနေရာမှာ ငါတို့ကို တမင်စောင့်နေတာလား...”
ချန်ကုန်းက လှောင်ပြောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ အကြောင်းအရင်းကို သိထားသူများက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေကာ လော့ချန်ကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်သဖွယ် ကြည့်နေကြသည်။
လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်တင်လိုက်ပြီး ချန်ကုန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့မြင်းကို တမင်လုပ်ထားတာပဲ...”
“ဟုတ်ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ...”
ချန်ကုန်းက ချက်ချင်း ဝန်ခံလိုက်ပြီး ရှည်လျားသည့် မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်စက် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
“မင်း ညအမှောင်ထဲမှာ ထွက်ပြေးပြီး လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... အိပ်မက်မက်နေတာပဲ... မင်း လင်ကျန်းမြို့က ထွက်လာတဲ့အချိန်ကစလို့ မင်းရှေ့မှာ လမ်းတစ်လမ်းပဲ ရှိတော့တယ်... အဲ့ဒါက သေလမ်းပဲ...”
ချန်ကုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းပြောတာထဲမှာ တစ်ခုပဲ မှန်တယ်... ငါ ဒီနေရာမှာ မင်းတို့ကို တမင်စောင့်နေတာပဲ...”
“ဟဲ... အခုထိ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့... အင်း... မင်း အုတ်ဂူကို မမြင်မချင်း မျက်ရည်မကျဘူးပေါ့...”
ရမ်ချင်က မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရက်စက်စွာ ပြုံးယောင်သန်းလျက် ဆက်ပြောသည်။
“မင်း လွယ်လွယ်နဲ့ သေရမယ်လို့ မထင်နဲ့... အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက မင်းက ငါ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ရိုက်ချိုးခဲ့တယ်... ဒီတစ်ခါ ငါက မင်းကို အဆတစ်ရာ ပြန်လုပ်ပြမယ်... မင်းကို အသက်ရှင်လျက် မနေချင်စေရဘူး... သေချင်လည်း မသေနိုင်အောင် လုပ်မယ်...”
ရမ်ချင်က ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်လား...”
လော့ချန်က မတုန်မလှုပ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး အကြည့်များကို သူတို့အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် အနက်ရောင်အစက်များစွာ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာနေပြီး လူပေါင်း နှစ်ဆယ်မှ သုံးဆယ်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်စီတိုင်း၏ ချီစွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ အင်မတန် ပြင်းထန်ပြီး ထိုထဲတွင် လူသုံးဦး၏ အသက်ရှူသံများမှာ ချန်ကုန်းထက်ပင် မနိမ့်ကျဘဲ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိ သိုင်းသမားများဖြစ်ကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ချင်မယ်က မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မြန်မြန်ဖြတ်ရှင်းလိုက်... ညရှည်ရင် အိပ်မက်ဆိုးဖြစ်လာနိုင်တယ်...”
“ဘာကို ကြောက်နေမှာလဲ... ငါတို့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာ... ဘယ်သူမှ တက်မလာရဲဘူး...”
ချန်ကုန်းက ချီစွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ စုစည်းလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက တပည့် ချန်ကုန်း ဒီနေရာမှာ ကိစ္စတစ်ခုလုပ်နေတယ်... မသက်ဆိုင်တဲ့သူတွေ အနားမကပ်နဲ့... မဟုတ်ရင် အကျိုးဆက်ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ခံယူရလိမ့်မယ်...”
ချန်ကုန်း၏ အသံမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။
“လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက ချန်ကုန်း...”
“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက ချင်မယ်...”
ထိုနှစ်ဦးကို ဝေးဝေးမှ မြင်လိုက်ရသည့် သိုင်းလောကမှ သူရဲကောင်းများစွာသည် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုများ ထင်ဟပ်လာပြီး နှစ်ဆယ်လှမ်းအကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
သို့သော်လည်း လူတိုင်း ထိုသို့မဖြစ်ခဲ့ကြပေ။
မြင်းစီးလူဆယ်ဦးခန့်က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး အလယ်တွင် ဆံပင်ဖြန့်ချထားသည့် မျက်နှာမှာ ရွှေရောင်သန်းနေသော သက်လတ်ပိုင်း လူသန်တစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“မင်းက ချန်ကုန်းပဲဖြစ်ဖြစ် ဝမ်ကုန်းပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အတွက်ကတော့ အတူတူပဲ... ငါ ရှီချွမ်က ဒါမျိုးတွေ ဂရုမစိုက်ဘူး... လက်သီးကြီးတဲ့သူကမှ အမှန်တရားပဲ... ဒီကောင်လေးရဲ့ ဦးခေါင်းကို ငါ ယူမယ်...”
ရှီချွမ်က မာန်ဖီကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်း သေချင်နေတာလား...”
သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသူ ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချန်ကုန်းမှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် လက်ငါးချောင်းကို လက်သည်းချွန်ပုံစံဖြစ်အောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ တစ်ချက်လှမ်းကုတ်ချလိုက်သည်။
ရှီချွမ်အမည်ရှိ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူသန်ကြီးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် ဆံပင်များ ထောင်ထလာကာ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ခုတ်ချလိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
လက်သည်းချွန်စွမ်းအားနှင့် ဓားစွမ်းအားတို့ ထိတွေ့လိုက်သည့်အခါ “ဘုန်း...” ခနဲ ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှီချွမ်၏အောက်ရှိ မြင်းမှာ စွမ်းအင်လှိုင်းဖြင့် ဖြတ်လှီးခံလိုက်ရသည့်အတွက် သွေးများ မိုးရွာသလို ဖြာထွက်သွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း နောက်သို့ ဆက်လက်ဆုတ်ခွာသွားပြီး မျက်နှာအမူအရာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသည်။
ချန်ကုန်းသည်လည်း မြင်းကျောပေါ်မှ ဆင်းလာရပြီး မျက်နှာအမူအရာ မည်းနက်နေကာ ထပ်မံထိုးစစ်ဆင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ချိန်တွင် ချင်မယ်က တားမြစ်လိုက်သည်။
“ရပြီ... မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ မဖန်တီးနဲ့...”
ချင်မယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ချန်ကုန်းက ရှီချွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဟင်း ခနဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“လော့ချန်ရဲ့ ဦးခေါင်းကို မင်းကို ပေးလိုက်မယ်...”
ချန်ကုန်း၏ အသံမှာ ဒေါသတကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤလူ၏ စွမ်းအားမှာ သူ့ထက် နိမ့်ကျသော်လည်း သာမန်လူ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုပါက အနည်းဆုံး အကွက်ပေါင်း ငါးဆယ်ကျော်လောက်ထိ တိုက်ရမည်ဖြစ်ပြီး အနီးအနားတွင် လူများစွာကလည်း ကျားကြည့်ငါးကြည့်ဖြစ်နေကြသည်။
သို့ရာတွင်...
“မင်းတို့က ငါတို့ကို ဘယ်လို ထင်နေတာလဲ...”
ရှီချွမ်က အကျယ်ကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။
“ဒီကောင်လေးဆီမှာ တန်ဖိုးဘီလီယံချီရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှိမှန်း လူတိုင်းသိတယ်... မင်းတို့က တစ်ယောက်တည်း ယူသွားချင်တယ်ပေါ့... ဟမ်... မင်းတို့ လောဘကြီးလွန်းနေတာပဲ... ဟင် လူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ...”
ရှီချွမ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ရှီချွမ်က လော့ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လော့ချန်မှာ မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုနောက်...
အံ့သြဖွယ်ရာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဖူး... ဖူး... ဖူး...”
ချန်ကုန်းနှင့် ချင်မယ်တို့အနီးရှိ ဂိုဏ်းတပည့်လေးဦးမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်များ နှစ်ပိုင်းပြတ်ထွက်သွားပြီး သွေးများနှင့် အသားများ လေထဲတွင် ဖွာထွက်သွားသည်။