ရှဟဲရဲ့ တောင်းဆိုချက်

ဖုဟိုင်ဗီလာ၊ လူနေရပ်ကွက်၏ ညပိုင်း။

အိမ်ထဲတွင် ကြည်လင်သော မီးအလင်းရောင်များက တောက်ပြောင်နေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ချင်းယန်သည် ရှောင်ပိုင်၏ သားမွေးကို ကတိအတိုင်း ပြန်လည် ကြီးထွားလာစေခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် ပျော့ပျောင်းသော မြေခွေးအမြီးပေါ်တွင် သူမဦးခေါင်းကို မေးတင်ထားကာ ဖုန်းထဲက ဗီဒီယိုအတိုလေးကို မွှေနှောက်နေ၏။

ချင်ယန်က သူ့ဘေးတွင်ထိုင်ကာ သူ့ဉာဏ်အလင်းထဲ နှစ်မြှုပ်လျက် "ကောင်းကင်မြေကြီးအသက်ရှည်ခြင်း" နည်းလမ်းအကြောင်း တွေးတောလျက်ရှိသည်။

မပြီးဆုံးသေးတဲ့ အကြောင်းအရာကို ပြီးအောင်လုပ်ရမည်။

"ရှုပ်ကုန်ပြီ! အားလုံးရှုပ်ကုန်ပြီ!"

"သခင် ဒါကိုကြည့်ပါဦး!"

ရှောင်ပိုင်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချင်းယန်ဆီသို့ တွန်းထုတ်ကာ ဖုန်းဖန်သားပြင်ကို တစ်ဖက်လူရဲ့မျက်နှာအထိ တွန်းပြလိုက်သည်။

"ကျစ်! ဝေးဝေးနေစမ်းပါ... မင်းအရမ်းကပ်နေရင် ငါက ဘယ်လိုကြည့်ရမလဲ"

ချင်းယန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အတွင်းစိတ်လောကထဲမှ ထွက်လာခဲ့ရသည။ ရှောင်ပိုင် ဖုန်းကိုယူလိုက်ပြီး စိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် မြို့တွင်းမှ သတင်းကလစ်များ အမြန်ထွက်ပေါ်လာသည်။

မီးလောင်နေသော ကားများ၊ လူရမ်းကားများက ကလပ်များကို ဆောင့်ကန်ခြင်း၊ ဆိုင်တံခါးများကို ရိုက်ချိုးခြင်း စသဖြင့် အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ကွဲကြေနေသော မှန်စအပြည့် ကြမ်းပြင်ပေါ် ကြယ်သိုင်းရဲစခန်းမှ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ခံတပ်စုကို အနက်ရောင် သံကြိုးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ခဏအကြာ ဗီဒီယိုသည် အဆုံးသို့ရောက်ရှိသွားပြီး တရားဝင်လိုဂိုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[မကြာသေးမီက မြို့တော်တွင် လုယက်ဖျက်ဆီးမှုများ မြောက်မြားစွာဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဓားပြ ဂိုဏ်းဝင်အများအပြားကို ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသည်။]

[အရေးပေါ် အခြေအနေတွင် ကျေးဇူးပြု၍ ရဲအရာရှိနံပါတ် 57 သို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုပါ...]

"သခင်... ကျွန်မတို့လည်း ပုန်းနေရအောင်လား..."

ရှောင်ပိုင် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဖုန်းကို ပြန်ယူလိုက်သည်။

"ဒီလိုလူတွေက ရက်စက်တယ်...သခင် လိမ်ရတာကို မကြိုက်ဘူးလား ဘာလို့ တခြားတစ်နေရာကို သွားပြီး ခဏလောက် ပုန်းမနေရတာလဲ"

"ပုန်းရမယ်?"

ညမြင်ကွင်းကို ပြတင်းပေါက်မှ စိုက်ကြည့်ရင်း ချင်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူဘယ်မှာ သွားပုန်းနိုင်မှာလဲ။ မှိန်ဖျော့သော အမြောက်မီးများက အဝေးတစ်နေရာမှာ ပဲ့တင်ထပ်ကာ ညကောင်းကင်ယံတွင် တဟုန်ထိုး တောက်လောင်နေသည်။ တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များ ကောင်းကင်သို့ တက်လာသည်ကို သူ့အိမ်ကနေတောင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။

သားရဲဒီရေ လှိုင်းခတ်မှု အတွင်း မငြိမ်မသက်မှုများသည် တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာကာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ။

မိမိပါ ပုန်းနေရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။

ပုန်းအောင်းနိုင်ရင်တောင် ဒီသားရဲတွေက ဒီကမ်းခြေမြို့ကို မီးရှို့ပြီး ဓားနတ်ဘုရားကို တွန်းထုတ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို အသုံးချနိုင်လိမ့်မည်။

မီးတောက်များသည် ကောင်းကင်သို့ လွင့်ပျံသွားပြီး လျှို့ဝှက်ထောင့်တိုင်းကို လင်းထိန်စေသည်။ အရာအားလုံးကို လျစ်လျူမရှုထားနိုင်ပါ။ လူတိုင်းရဲ့ဘဝကို လျစ်လျူရှုပြီး မြို့ထဲကထွက်ပြေးရုံနဲ့ သူ့ကိစ္စတွေကို ဘယ်တော့မှ ဂရုမစိုက်ချင်တော့ပေမယ့် အတိတ်က မြင်ကွင်းတွေက စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာ၏။

လီချင်းဟဲ၊ လီကျစ်ရွှမ်း နှင့် ရှဟဲတို့ အသံများက ပဲ့တင်ထပ်နေပြန်သည်။

"မနက်ဖြန်တွေ့မယ် ဆရာတူအစ်ကိုကြီး..."

"ဆရာ... ကျွန်မကို ဒီပုံစံကို သင်ပေးပါလား... နည်းပညာအသစ်နဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ပေးမယ်"

"လောင်ချင်း မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းက ရာထူးတိုးသွားပြီကွ... မင်းကို အခုကစပြီး ငါသေချာကာကွယ်ပေးမယ် ပိုင်ကျင်းဟန့်ကို သွားကြရအောင်!"

...

"တစ်ယောက်တည်းနေရတာ အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလို့လား"

ချင်းယန် ဆိုဖာပေါ်ပြန်လှဲပြီး သူ့လက်ကို မြှောက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သေချာသည်မှာ သဘာဝ၏နိယာမများသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သူလိုချင်သည့် ကိုယ်ပိုင်ဘဝနှင့် ဝေးကွာသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူဟာ အသွေးအသားနဲ့ တည်ဆောက်ထားပေမယ့် ဒီလောက် သွေးအေးပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ လူတော့ မဟုတ်သေးချေ။

...

နောက်နေ့လည်း စာကြည့်တိုက်တွင် အလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။ ချင်းယန် အချိန်နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ လူအရေအတွက်ကိုလည်း အကဲခတ်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ အလုပ်အချိန် မှန်ကန်မှုက အမှန်တကယ်တွင် ထိပ်တန်းငါးဦးတွင် အဆင့်သတ်မှတ် ခံခဲ့ရပြီး ၎င်း၏အချိန်တိုင်းစံချိန်ကို ချိုးဖျက်ကာ လုပ်ငန်းခွင်ဘဝ၏ အကောင်းဆုံးအချိန်ကို ရရှိခဲ့သည်။

"လူနည်းပြီးရင်း နည်းလာတယ်"

ချင်းယန်၏ အကြည့်များသည် စာကြည့်တိုက်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ စာအုပ်စင်အတန်းများသည် ကွက်လပ်ကြီးမျယး ဖြစ်နေသည်။ ကပ်လျက်စာအုပ်အခန်းရှိ ဝန်ထမ်းများကိုလည်း မည်သည့်နေရာမှ မတွေ့ရတော့ပေ။

လူတိုင်းနီးပါး ထွက်ခွာသွားကြပြီ။

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေလည်း အများကြီး ထွက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟေး... မင်း မထွက်သွားသေးဘူးလား"

ထိုအချိန်တွင် တာဝန်ခံ ချဉ်းကပ်လာကာ ချင်းယန်ပုခုံးကို ပုတ်ကာ အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတကယ် အလုပ်ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

"ဘာတွေပြောနေတာလဲ အလုပ်က ကျနော့်ကို မထုတ်သရွေ့ လုပ်ရမှာပဲလေ...ကျွန်တော်က အစမ်းခန့်ကာလကို အကြာကြီး အလုပ်လုပ်ပြီး အခု မထွက်ပြေးရင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား ကျနော် ဆက်နေနေတယ်ဆိုရင် ရာထူးတိုးဖို့ အလားအလာ ရှိတယ်... ကျနော်က တိုးတက်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတဲ့လူပါ!"

"ကျစ်! ကောင်လေး .... မဆိုးဘူး!"

တာဝန်ခံက စိတ်သက်သာရာရသလို ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ လက်မထောင်ပြသည်။

"မင်း သိပ်ရည်မှန်းချက်ကြီးမှန်း ငါ မသိလိုက်ဘူး... အရမ်းကောင်းတယ် ကျောရိုးမရှိတဲ့ လူယုတ်မာတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်!"

ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူပြီး ဝန်ထမ်းစာရင်းကို စတင် အမှတ်အသားပြုတော့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီသားရဲဒီရေကြီးပြီးတာနဲ့ မင်းရဲ့လစာနှစ်ဆတိုးပြီး စွမ်းဆောင်ရည် ဘောနပ်စ်တွေ ထပ်ပေးမှာပါ!"

"ဟုတ်ပြီ...ဒီဧရိယာကို ကျနော် သေချာစောင့်ပေးမှာပါ"

အဲဒီစကားတွေပြီးရင် တာဝန်ခံက ပို၍ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလာလေသည်။

"ကောင်းပြီ ဒီရက်တွေမှာ လူသိပ်မရှိတော့ အရမ်းကြီး စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး... ခဏလောက် အနားယူလိုက်ပါ ဘိုင်းဘိုင်း......"

"ဘိုင်း!"

တာဝန်ခံကို နှုတ်ဆက်စကား ပြောပြီးနောက် ချင်းယန်သည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲရှိ Coke ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ဧရိယာတစ်ရှိ ဧည့်ကုလားထိုင်ဆီသို့ တည့်တည့်သွားခဲ့သည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အချောင်ခိုလို့ရပြီ!

"မဆိုးပါဘူး... အဆင်ပြေသားပဲ"

ချင်းယန် အနီးနားရှိ ထိုင်ခုံလွတ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အားလုံး ထွက်ပြေးကုန်ကြပြီ။ သူ အလုပ်လာတက်ပေးတာကို တာဝန်ခံကတောင် ကျေးဇူးတင်နေဦးမည်။ ဒီအတွေးက ချင်းယန်ကို ပိုကျေနပ်သွားစေ၏။ သူ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြောင်းပြီး သူ့ဖုန်းထဲက သတင်းတွေကို ဆက်ကြည့်နေရင်း ဖဲချပ်များကို ကစားနေလိုက်သည်။

အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကုန်သွားသည်။ ဖဲချပ်ပေါင်းများစွာ ကစားပြီးနောက် ပြိုင်ဘက်ကို အောင်ပွဲခံရန် ပြင်နေစဥ် စီးကရက်နံ့ပြင်းပြင်းနှင့်အတူ ခြေသံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရသည်။

ချင်းယန် ဘေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ရှဟဲပင်။ ထိုလူက သူ့ဘေးမှာ တိတ်တဆိတ် ရပ်နေပြီး လက်တွေကို နောက်ပစ်လျက်။ မျက်လုံးတွေက သွေးတွေ စီးကျတော့မလို နီရဲနေကာ ချင်းယန် နောက်ဆုံးအချီ ပြီးဆုံးဖို့ စောင့်နေ၏။

"မင်းဘာလို့ဒီကို ရောက်နေတာလဲ?"

ချင်းယန် သူ့ဖုန်းကိုချလိုက်ပြီး ရှဟဲ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းဘာလို့ ရုပ်ဆိုးနေတာလဲ မနေ့ညက တစ်ညလုံး အလုပ်ပြန်လုပ်နေရတာလား"

"ဟင့်အင်း... မနေ့ညက ဖုန်တွေဖုံးနေတဲ့ မြို့ကို ပြေးနေရတာ... ငါ့နားကို အရမ်းကပ်မနေနဲ့ ငါ့မှာ သွေးနံ့တွေ ရနေတာ အနံ့မကောင်းဘူး..."

ရှဟဲ သူ့ဘေးနားက ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဆို၏။

"ငါ စာကြည့်တိုက်ကို ဖြတ်သွားတုန်း မင်းကို တွေ့ချင်နေတာ... ငါ လျှောက်လာတော့ မင်း ငါးဖမ်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတာ!"

စကားပြောရင်း အလိုလို ဆေးလိပ်သောက်ချင်လာသည်။ သူ စီးကရက်ဘူးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် သူ့ကိုယ်သူ စာကြည့်တိုက်အတွင်း၌ ရှိနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သက်ပြင်းကို တိုးတိုးလေးချရင်း ဖယ်ထားလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား အပြင်ထွက်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်မလား"

ချင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"တစ်ခုခုရှိရင် ငါ့ကိုပြော... မင်းစိတ်ထဲ သိမ်းမထားနဲ့"

"မဟုတ်ဘူး ဘာမှ မဟုတ်ဘူး" ရှဟဲ ဖြည်းညှင်းစွာ မပြောမီ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မြို့ထဲ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီ... လောင်ချင်း ဟိုဟိုဒီဒီ မသွားနဲ့...စာကြည့်တိုက်မှာပဲနေ....မနေ့ညက မြို့အရှေ့တောင်ဘက်မှာရှိတဲ့ ရပ်ကွက်ကို မိစ္ဆာအယူဝါဒသမားတွေက ဗုံးခွဲတိုက်ခိုက်ပြန်တယ်... မြို့အပြင်မှာလည်း ပရမ်းပတာဖြစ်နေပြီ နေရာတိုင်းမှာ လုယက်သူတွေ ရှိတယ် သူတို့လက်ထဲ မကျသွားစေနဲ့..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ အဆင်ပြေတယ်" ချင်းယန် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အိမ်မှာပဲနေမယ်... ဘယ်မှမသွားဘူး အရမ်းအေးချမ်းတဲ့ဘဝနဲ့ နေတာ"

“အင်း…”

လူနှစ်ယောက် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ပျော့ပျောင်းသော စိတ်ပြေလျော့စေသည့် တေးဂီတသံက သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တဝဲလည်လည်။ အကြာကြီး ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် ရှဟဲက ထပ်ပြောပြန်သည်။

"လောင်ချင်း မင်းကို မေးစရာတစ်ခုရှိတယ်"

"ပြော..."

"ဒီမုန်တိုင်းက သစ်တော်ပန်းပွင့်မိုးအပ် အသုံးဝင်တယ်.... မင်းဘယ်နှစ်ခုကျန်သေးလဲ... မင်းငါ့ကို ရောင်းပေးနိုင်မလား"