ကြယ်ပွင့်ရဲဌာန နှင့် စာချုပ်ချုပ်ပြီး သစ်တော်ပန်းပွင့်မိုးအပ်တွေ ရောင်းချနေပြီ

"မင်းက သစ်တော်ပန်းပွင့်မိုးအပ် ဝယ်ချင်တာလား"

ရုတ်တရက် သတင်းကြောင့် ချင်းယန် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ ရှဟဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရှဟဲ၏ မထိန်းနိုင်သော သူ့မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အကြည့်နှင့် သွေးရနံ့တွေ သင်းပျံ့နေတဲ့ လေထုကို ခံစားနိုင်သည်။

သူ့စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စူးစမ်းကြည့်ရင်း အလွန်စိတ်ပျက်သွားသည်။ မနေ့ညက ရှဟဲ လူသတ်ပွဲတစ်ခုမှာ ခြေချခဲ့ရတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဟုတ်တယ်... မင်းရှိသလောက်ဝယ်မယ်! ပိုက်ဆံက ကိစ္စမရှိဘူး"

ရှဟဲ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ငွေပေးချေမှုစာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ပေးစေချင်ရင် ငါ အခုချက်ချင်း ပေးမယ်!"

ချင်းယန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး မင်းလိုချင်ရင် ငါမင်းကို နည်းနည်းပေးလို့ရတယ် ဒီအပ်တွေက ကြီးကြီးမားမားကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမယ့်..."

သူက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းပြီး: "အစုလိုက် လက်ကားဝယ်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ဈေးနည်းနည်း မြင့်နိုင်တယ်"

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှဟဲလို ညီအစ်ကိုကို ပေးကမ်းရခြင်းက အကြင်နာတရား တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပမာဏက အရေးမကြီးပါ။ ဒါပေမယ့် အမြောက်အများ ဝယ်ယူမှုဖြစ်ခဲ့ရင် အခြေအနေက လုံးဝ ခြားနားသွားပြီ။

"ငါ နားလည်ပါတယ် လောင်ချင်း မင်းက အယုံကြည်ရဆုံးပဲ!"

ရှဟဲသည် ချင်းယန် စကားကို နားထောင်ရင်း ခံစားချက်ကို ခံစားရပြီး သူ့မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ ၎င်းသည် မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူအား ချက်ချင်းသတ်နိုင်သော လျှို့ဝှက်လက်နက် တစ်ခုဖြစ်သည်။

၎င်းသည် စိတ်ကူးယဉ် ကြယ်လက်နက်တစ်ခုမျှသာ မဟုတ်တော့ပါ။ ရောင်းချလိုက်ရင် အရမ်းတန်တဲ့ဈေးနဲ့ ရလိမ့်မည်။ ကျန်းဟိုင်မြို့ တစ်ခုလုံးတွင် မွေးရာပါနယ်ပယ် အနည်းငယ်သာရှိသည်။

လူတစ်ယောက်အတွက် လက်နက်တစ်ခု ဆိုပါက ၎င်း၏အဖိုးတန်မှုကို ထင်ရှားစွာ ပြသနိုင်သည်။ ငွေကြေးတန်ဖိုးကို ကျော်လွန်သည်ဟုဆိုခြင်းက ချဲ့ကားခြင်း မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ချင်းယန်က သူ့ကို မျက်နှာသာပေးကာ ၎င်းကို ငွေကြေးလွှဲပြောင်းမှု တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် သဘောတူလိုက်သေးသည်။

"မင်းရဲ့စျေးနှုန်းကရော... ပြောလိုက်ပါ လောင်ချင်း... သစ်တော်ပန်းပွင့်မိုးအပ်တွေကို ငါ မှာလိုက်မှတော့ ဈေးနှုန်းတစ်ခု ပေးရမှာပေါ့"

ရှဟဲ သူ့ဖုန်းကို ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး သူ့အကောင့်လက်ကျန်ကို စစ်ကြည့်နေသည်။

"ဘယ်ဈေးမဆို အဆင်ပြေပါတယ် မင်းဆီက လက်ကားဝယ်မယ်"

"ဘယ်ဈေးရှိလဲ?"

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှဟဲရဲ့ သွေးစွန်းနေတဲ့ ယူနီဖောင်းကို အပေါ်အောက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ရဲဌာနက တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ဒီကိုလာဖို့ ပြောလိုက်တာလား...."

ကျန်းဟိုင်မြို့က ယခုအချိန်တွင် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီ။ သူအရင်က ပေးခဲ့တဲ့ သစ်တော်ပန်းပွင့်မိုးအပ်က ရှဟဲအတွက် လုံလောက်ပါ၏။

သူပြောပြီးတာနဲ့ ရှဟဲမျက်နှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်နှာကြီး နီမြန်းလာတော့သည်။ သူက ချင်းယန်နှင့် မျက်လုံးချင်းမဆုံအောင် ရှောင်ရင်း ခေါင်းကို အမြန်လှည့်လိုက်သည်။

"လောင်ချင်း မင်း ပိုပိုပြီး လိမ္မာပါးနပ်လာတယ်... မင်း အကုန်မြင်နေတာပဲ..."

"......."

ချင်းယန် သူ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး မကျေမနပ်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ခန့်မှန်းဖို့တောင် လိုသေးလို့လား? မင်းက ရုတ်တရက် သစ်တော်ပန်းပွင့်အပ်တွေ အများကြီး ပေးဖို့ ငါ့ကိုမေးတယ်... ဒါက ဦးစီးချုပ်ရဲ့ အမိန့်ပဲဖြစ်ရမယ်"

"ဟဲဟဲ... လောင်ချင်း. မင်းပြောနေတာက..."

ရှဟဲက အနည်းငယ် အဆင်မပြေသော အပြုံးကို ပေးကာ အပြစ်ရှိကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။ ချင်းယန်၏ သတိထားနေသော အမူအရာကို မြင်တော့ သူက ပျာပျာသလဲဖြင့်။

"ဟေး စိတ်မပူပါနဲ့ လောင်ချင်းရာ.... ငါမင်းကိုသစ္စာမဖောက်ပါဘူး မင်းအကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖူးဘူး!!"

"ဒါဆို မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"ဒါက ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီး... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ကြိမ်က မွေးရာပါ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို သတ်ဖို့ သစ်တော်ပွင့်အပ်ကို သုံးခဲ့တယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်ခဲ့တာပဲ... နောက်ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်းသိမှာပါ... ရဲတွေက ပုံမှန် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်တော့ သူတို့ကို လှည့်စားလိုက်တယ်.... ပြီးတော့ ဦးစီးချုပ်က ရှာတွေ့သွားတာပဲ"

ထိုအချိန်တွင် ရှဟဲ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် မျက်လွှာ ချလိုက်ပြီး ချင်းယန်အား ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"မင်းရဲ့ စရိုက်ကို ငါနားလည်ပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ မင်းနဲ့ ပတ်သက်တာ တစ်ခုမှ မပြောပြဖူးဘူး ငါသာလုပ်ခဲ့ရင် မိုးကြိုးပစ်ခံရပါစေလို့ ကျိန်တယ်…”

"ကောင်းပြီ ငါမင်းကိုယုံနေတုန်းပဲ"

ချင်းယန် ပြုံးပြီး နှောက်ယှက်ကာ :"ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ မင်းလို တပည့်မရှိဘူး..."

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် မှုန်မှိုင်းသော တင်းမာသော လေထုက ပျောက်ကွယ်သွားလေသဖြင့် ရှဟဲ၏ နှလုံးသားလည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူ့ရှေ့က ရင်းနှီးတဲ့ ညီအစ်ကိုကို ကြည့်လိုက်တော့ ခံစားချက်တွေ ရောထွေးနေသလို ခံစားရပေမယ့် အများအားဖြင့်တော့ ကျေးဇူးတင်နေတဲ့ ခံစားချက်က ပိုများပေ၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လောင်ချင်းက ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပေါ့လျော့နေလည်း စိတ်ချယုံကြည်နေရတုန်းပဲ။

"ဟီးဟီး ဟုတ်တယ် လောင်ချင်း မင်းပြောတာမှန်တယ်"

ရှဟဲ ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး :"ဟုတ်ပြီ နောက်တာပါ ဒါဆို ဒီစျေးနှုန်းကို မင်းဘယ်လိုထင်လဲ ဖြစ်နိုင်ရင် အားလုံးကို ငါ့ကိုရောင်းပါလား.. ငါမင်းဆီက ဘာမှ အလကားမယူပါဘူး မင်းကို တန်ရာတန်ကြေး ပေးပြီး သေချာပေါက် ဝယ်ပေးမယ်"

"ငါ မင်းကို ရောင်းနိုင်တယ် ဒါပေမယ့် မင်း ငါ့ကို အကြောင်းပြချက် ပေးရမယ်"

ချင်းယန် တစ်ဖက်က ရှဟဲ၏အမူအရာကို စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။ အတန်ကြာ ခေတ္တရပ်ပြီးနောက်။

"မင်းအရင်ကဒီလို မဟုတ်ဘူး..."

ရှဟဲ: "ဟမ်..."

သူပြောပြီးတာနဲ့ နှစ်ယောက်သား တိတ်တိတ်နေ၏။

ရှဟဲ သူ့စီးကရက်ဘူးကို ဖွဖွဖိရင်း စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကိုင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ကြိုပြောထားပြီးသားပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ချင်မြို့ဟောင်းက ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီ"

သူသည် ပြတင်းပေါက်မှ ကောင်းကင်ကို လှမ်း၍ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"သားရဲဒီရေတက်လာတော့ မြို့က ကမောက်ကမ ဖြစ်ပြီး ပြည်သူတွေ ရုန်းကန်နေရတယ်... ကြယ်သိုင်းရဲစခန်းကလည်း လူတွေအများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ငါဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲခဲ့ရလဲ မင်းသိလား?"

အဖွဲ့တွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ချေမှုန်းခံရပြီး အဲဒီညီအကိုတွေ သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် သေကုန်ကြပြီ..။

"အပြင်က ကြယ်သားရဲတွေကို သတိထားရမှာ မဟုတ်ဘဲ ငါတို့နောက်က ဓားတွေ ပေးမယ့် နိုင်ငံသားတွေရော…မိစ္ဆာအယူဝါဒ သမားတွေရော ရှိတယ်... ခေါင်းဆောင်အစစ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းဘယ်တော့မှ သိရမှာမဟုတ်ဘူး”

သူပြောပြီးသည်နှင့် ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။

"ငါတကယ်ကြောက်တယ် တစ်နေ့တော့ ငါ့အလှည့်ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ဘယ်သူမှ ခန့်မှန်းလို့မရဘူး... လူရမ်းကားတွေက အရပ်ဘက် မျက်နှာဖုံးတွေ ၀တ်ဆင်ထားပြီး ငါတို့ကို အချိန်မရွေး ဓားနဲ့ထိုးသတ်ဖို့ အသင့်ရှိနေတာ... ငါကြောက်တယ်!"

"မင်းသေမှာကြောက်ရင် ဘာလို့ မရပ်လိုက်တာလဲ"

ချင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ရှေ့တန်းကို မသွားပါနဲ့... မင်းကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ နေရာတွေ အမြဲရှိနေမှာပါ ကျန်တာ အဆင်မပြေရင် စာကြည့်တိုက်ကို ပြန်လာပြီး ဆက်လုပ်..."

သူပြောပြီးတာနဲ့ ရှဟဲ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ စီးကရက်ဘူးကို လက်ချောင်းများကြားတွင် လိမ်ကာ အတွင်းစိတ်ထဲ၌ ရုန်းကန်နေရလေ၏။ အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ချင်းယန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလာသည်။

"လောင်ချင်း မင်း ဘဝမှာ တစ်ခုခုတော့ လုပ်ရမှာပဲ မဟုတ်လား ငါရဲဌာနက ညီအစ်ကိုတွေ အသတ်ခံနေကြရတာကို တွေ့ရတော့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ နောင်တရစရာတွေချည်းပဲ..."

သူပြောပြီးတာနဲ့ ချင်းယန်လည်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ နားထောင်ပေးနေသည်။ ရှဟဲ ကြယ်သိုင်းရဲစခန်း ရဲဌာနသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေက သူထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကြီးနေလေ၏။

"ငါ တိုက်ပွဲဝင်ရမှာ... တစ်နေ့မှာ စစ်မြေပြင်မှာ သေရတာ နောင်တရလိမ့်မယ် ဒါပေမယ့်... ထာဝရနောင်တရပြီး နာကျင်မှုနဲ့ အသက်ရှင်နေတာထက် ပိုကောင်းပါတယ်"

"ကောင်းပြီ ဒါလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ... မိန်းမကြီး ညည်းပြနေသလိုပဲ..."

စီးကရက်သောက်နေတဲ့ ရှဟဲ ချင်းယန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းဘယ်လိုထင်လဲ? ဘယ်လောက်လဲ နံပါတ်လေးပဲ ပြောလိုက်"

ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်ကာ။

"ဒါပေါ့ မင်း မရောင်းချင်ရင်လည်း ငါမင်းကို အတင်းအကြပ် မလုပ်ပါဘူး... လောင်ချင်း မင်း ဆန္ဒရှိသလောက်ပဲ ရောင်းလိုက်ပါ... ငါစိတ်မဆိုးဘူး"

ချင်းယန် ပုခုံးတွန့်ကာ ရှောင်ပိုင်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက အရင်းအမြစ်တွေ ပြတ်နေတာမှ မဟုတ်တာ"

"တကယ်လား?"

ဒါကိုကြားတော့ ရှဟဲရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာတော့သည်။

"လာ စျေးညှိနှိုင်းရအောင် ငါမင်းကို မလှည့်စားပါဘူး!"

"ကောင်းပြီ နောက်မှ ဆွေးနွေးလို့ ရတယ် တစ်ခုတော့ ရှိတယ်...မင်းကို ငါရောင်းပြီးရင် မင်း ငါ့အကြောင်း တခြားဘာမှ ထုတ်မပြောရဘူး"

"အိုး အဲဒါကိုတော့ စိတ်မပူနဲ့!"

ရှဟဲ သူ့ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း သက်သာရာရသွားသည်။

"ငါ့ပါးစပ်က လုံတယ်... ဘယ်သူမှ မဖွင့်နိုင်ဘူး!!!"

"ကောင်းပြီ မနက်ဖြန်မနက် လာတွေ့"

"ကောင်းပြီ လောင်ချင်း မင်းက အရမ်းကောင်းတယ်!"

…………

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်ပိုင်မှာ သူတို့၏ ပြောဆိုမှုများကို နားထောင်ရင်း ခေါင်းကို ငုံ့ကာ နားမလည်နိုင်အောင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ထူးဆန်းတယ်...

ဒီနတ်သမီးရဲ့ ကျောပြင်က ဘာလို့ အရမ်းအေးနေရတာလဲ။