ရှင်ပြောတဲ့ ဆရာက ကျွန်မဆရာတူအစ်ကို ချင်းယန်ပဲဖြစ်ရမယ်

အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် နေရောင်ခြည်သည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ လမ်းမများက အေးစက်လို့နေပြီး လူတစ်ယောက်နှင့် မြေခွေးတစ်ကောင်သာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

ချင်းယန် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်၍ သုညများကို တိတ်တဆိတ် ရေတွက်ရင်း သူ့အကောင့်ထဲက လက်ကျန်ငွေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒီသူဌေးပေါက်စကတော့ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ!"

ချင်းယန် သူ့ဖုန်းကို ဖယ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်မှုအပြည့်နဲ့ ခံစားလိုက်သည်။ သူသည် နေ့ချင်းညချင်း သန်းကြွယ်သူဌေး ဖြစ်လာပြီး ကြည်နူးမှုအပြည့်ဖြင့် လမ်းလျှောက်နေစဥ် လေပေါ် ရောက်နေသလိုတောင် ခံစားနေရ၏။

အခု သူ့အကောင့်ထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိနေပြီ။ ဤငွေများသည် ရှဟဲ တစ်ဦးတည်းသာမက ရဲဌာန၏ ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာငွေများပါ သက်ဆိုင်နေလိမ့်မည်။ အခုတော့ သူ့အိတ်ကပ်ထဲ ပါသွားပြီ။

"ကောင်းလိုက်တာ.... ငါ အရမ်းကြီး ချမ်းသာနေပြီလို့ ခံစားနေရတယ်!"

ချင်းယန် သူ့ဘောင်းဘီ ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲငင်ခံလိုက်ရသောအခါ သူ့ပိုက်ဆံကို ဘယ်မှာသုံးရမလဲ စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဟေ့ သခင် ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ရှောင်ပိုင် ချင်းယန်ရဲ့ ဘောင်းဘီ ခြေထောက်ကို ကိုက်လိုက်ပြီး ရပ်တန့်သွားအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

"နည်းနည်းထပ်သွားပြီးရင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးကို ကျော်တော့မယ်..... ဒီနေ့ ဟင်းချက်စရာ သွားဝယ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"မဟုတ်ဘူး!"

ချင်းယန် အောက်ကိုငုံ့ပြီး ရှောင်ပိုင် ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပြီး သူ့လက်ထဲ ညင်သာစွာ မြှောက်ယူလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ထမင်းကောင်းကောင်း သွားစားကြရအောင်!"

"ထမင်းကောင်းကောင်း?"

"အင်း... ဒီနေ့ ဘာပဲစားစား ဒီသခင် ကျွေးမယ်"

"ဟမ်...သခင် ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ကြင်နာတတ်သွားတာလဲ"

ရှောင်ပိုင်ကတော့ ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ခေါင်းကို နောက်ပြန်လှည့်ကာ သူမမျက်နှာပေါ်က သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလောက် စေတနာကောင်းတယ်ပေါ့?"

"ဒီည ထမင်းကောင်းကောင်း စားရအောင်"

ချင်းယန် မြေခွေးခေါင်းလေးကို နှိပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မင်းအလုပ်ကြိုးစားခဲ့တယ်လေ... ဒါကြောင့် ဒီနေ့ မင်းကို ဆုချရမယ်"

ခဏအကြာ သခင်နှင့် သားရဲကျွန်သည် မြို့၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သင့်တော်သော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို ရှာဖွေနေတော့သည်။ ကျန်းဟိုင်မှာ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာရှာရတာ မလွယ်ကူသလို ချင်းယန်ဟာ ဟော့ပေါ့၊ သီချင်းဆိုရင်း စားရတာ၊ ဓားပြအုပ်စုရဲ့ လုယက်မှုကိုလည်း မလိုလားခဲ့ပါ။

အများကြီး တွေးပြီးတဲ့အခါ တစ်ခုတည်းသော အလုံခြုံဆုံးနေရာက ရဲဌာနချုပ် အနီးနားက မြို့လယ် တစ်နေရာပါပဲ။

……………..

ညအချိန်မို့ ကြယ်များက လင်းလတ် တောက်ပနေခဲ့သည်။

ကြယ်ပွင့် ရဲဌာနချုပ်တွင်။

ကွန်ဖရင့်ခန်းတွင် မွေးရာပါနယ်ပယ် အဆင့်အထက် သခင်များ စုဝေးနေကြသည်။ ဤအစည်းအဝေးသည် လင်မော့ဖုန်း၊ အကြီးအကဲလီနှင့် ရဲဦးစီးချုပ် အပါအဝင် ငါးဦးသာ တက်ရောက်သည့် လျှို့ဝှက်အစည်းအဝေး ဖြစ်သည်။

"ဒီကိုလာပေးတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဦးစီးချုပ်က ပင်မထိုင်ခုံတွင် ရပ်နေပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ သေတ္တာငယ်ပေါ် လက်တစ်ဖက် တင်ထားလေ၏။

"အားလုံးကို မျှဝေပေးစရာ တစ်ခုရှိတယ်"

"ဘာလဲ...? ဘာလို့ ငါတို့ငါးယောက်ပဲ ပါဝင်နိုင်တာလဲ"

လီတောက်မင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး။ လူအိုလီနှင့် တခြားသူများကလည်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ အားလုံးက စိတ်ရှုပ်သွားလေသည်။

"ဘာလို့ တခြားကျန်းဟိုင် ခေါင်းဆောင်တွေကို ပါဝင်ခွင့်မပေးတာလဲ"

"စာကြည့်တိုက်မှူး... ဒါက သိပ်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ တခြားသူကို မယုံဘူး"

ဦးစီးချုပ်က ခေါင်းယမ်းပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အခု ဆိုးညစ်တဲ့ အစွန်းရောက်မှုတွေက နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်တွေထဲမှာတောင် ပေါ်လာပြီ... ဒီကိစ္စမှာ တခြားဘယ်သူကိုမှ ယုံလို့မရဘူး”

သူပြောပြီးသည်နှင့် တခြားသူတွေရဲ့ အပြောအဆိုတွေကလည်း လေးနက်လာတော့သည်။ ထိုစကားများသည် သူတို့အပေါ်တွင် ကြီးလေးသော တာဝန်ကို လက်တွေ့ကျကျ ချမှတ်ထားပြီး ၎င်းတို့ကို ယုံကြည်စိတ်ချမှုအား မြင့်မားလာစေသည်။

လူအိုလီက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဦးစီးချုပ် ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောလိုက်ပါ... ငါက ကျန်းဟိုင်ဘက်မှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေတာပါ... ငါ့စိတ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ့် နည်းလမ်းမရှိဘူး"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လောင်လီ ခင်ဗျားရဲ့နားလည်မှုအတွက် ကျေးဇူးပါ..."

ဦးစီးချုပ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေါင်းညိတ်လေသည်။

"လူအိုလီရဲ့စကားကြောင့် ကျုပ်လည်း စိတ်ချနိုင်ပါပြီ... အခုကျုပ်တို့ထုတ်လာတဲ့ ပစ္စည်းက ကျန်းဟိုင်ရဲ့ တိုက်ပွဲအခြေအနေ တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်တယ် ဒါကြောင့် သေချာလေး သတိထားရမယ်"

သူက ကတ်ထူပုံးကိုဖွင့်ပြီး သံဆလင်ဒါကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို ဖွင့်သည်နှင့် အပေါက်သေးသေးလေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပျားလပို့တုံး သို့မဟုတ် သံအစုအဝေးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သို့သော် ထိုပစ္စည်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဦးစီးချုပ်သည် လေးလေးနက်နက် ရှင်းပြသည့်အတိုင်း လေးနက်သော အမူအရာကို ဖော်ညွှန်းထား၏။

"ဒီပစ္စည်းကို သစ်တော်ပန်းပွင့်အပ်တွေလို့ ခေါ်ပါတယ် ဒါက လောလောဆယ် အထောက်အထားမဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပါ... ခင်ဗျားတို့ အံ့သြနေသလို ကျုပ်လည်း ကြုံဖူးပါတယ်"

"သစ်တော်ပန်းပွင့်မိုးအပ်? ဒီပစ္စည်းကို ဘာအတွက်သုံးတာလဲ"

လီတောက်မင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း။

"ကြည့်ရတာ... လျှို့ဝှက်လက်နက်နဲ့တော့ တူသလိုပါပဲ"

"ဟုတ်တယ် စာကြည့်တိုက်သခင်က တကယ်ကို ထက်မြတ်ပါတယ်... ဒီအချက်က လေးနက်ပါတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော် သရုပ်ပြတာကို စောင့်ကြည့်ပေးပါ"

သူပြောပြီးတာနဲ့ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ ကြယ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ကြေးဝါတံခါးလက်ကိုင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖုံးအုပ်ကာ မကွဲနိုင်သော သံကန့်လန့်ကာတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လူတိုင်းကို လှည့်ကြည့်ရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်...

ဗုန်း!

ကြယ်စွမ်းအင်ဖြင့် လျှို့ဝှက်လက်နက်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ဝူး၊ ဝူး၊ ဝူး၊

သစ်တော်သီးပွင့် အပ်တစ်ချောင်းက လူတိုင်းရဲ့မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာပေမယ့် ခဏအတွင်း လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံများ မှုန်ဝါးသွားကာ သူတို့ရှေ့တွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်မရှိခဲ့။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေကို အာရုံစိုက်လာတဲ့အခါ ကြေးတံခါးလက်ကိုင်မှာ ကွဲကြေနေပြီး အပေါက်သေးသေးလေးတွေနဲ့ ပေါက်နေပြီ။

ဦးစီးချုပ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက ကြယ်စွမ်းအင်ဒိုင်းကာကို အမှန်တကယ် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆန်ခါထဲသို့ တိုက်ရိုက်ကွဲသွားစေခဲ့၏။

"ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?!"

ဒါကိုမြင်တော့ လူအိုလီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စစ်ဆေးဖို့ ချက်ချင်း ရှေ့ကို လှမ်းတက် စစ်ဆေးကြည့်ရင်း အံ့သြသွားခဲ့သည်။

သိရမည်မှာ မွေးရာပါနယ်ပယ်ရဲ့ ကြယ်စွမ်းအင်ဒိုင်းကာက မပြိုကွဲနိုင်ပါ။ အမြောက်များနှင့် မိုးကြိုးပစ်ခံရသော်လည်း အတွင်းပိုင်းကို ကာကွယ်ထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် အခု ဒီသစ်တော်ပွင့်အပ်က ရွှေစက္ကူကို ဖောက်သွားသလိုမျိုး ဖောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ စစ်ပွဲတစ်ခုတွင် ထိုသို့သော နတ်လက်နက်ကို အသုံးပြုပါက ရလဒ်က လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။

"ဦးစီးချုပ်ကြီး.... မင်းဒါကို ဘယ်ကရလိုက်တာလဲ"

လူအိုလီသည် ကြေးဝါတံခါးလက်ကိုင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရင်း သူ၏မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်လာသည်။ တခြားသူတွေကလည်း သူ့ကို ကြည့်နေကြ၏။

"ဒါ...."

"ကျုပ်တို့ ဌာနက တီထွင်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဦးစီးချုပ်က ခေါင်းယမ်းကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးပြသည်။

"အဲဒါကို ရှာဖို့ အရာရှိငယ်လေးကို တောင်းဆိုလိုက်တာ...သူ့ကိုခေါ်လိုက်မယ် ခင်ဗျားတို့ကိုယ်တိုင် မေးလို့ရတယ်"

ခဏအကြာ၌ ရှဟဲ အစည်းအဝေးခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ အခန်းထဲက လူတွေကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ခြေထောက်တွေ တဆတ်ဆတ် တုန်လာတော့သည်။

အမလေး!

သူတို့အားလုံးက ထင်ရှားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပင်။ လူအိုလီ၊ ဦးစီးချုပ်၊ လင်မော့ဖုန်း အပြင် လီကျစ်ရွှမ်းတောင် ရှိနေသည်။ ရုတ်တရတ် သူ့ကိုယ်သူ ဝံပုလွေများကြားက ယုန်သူငယ်လေးလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဦး... ဦးစီးချုပ် တွေ့ချင်တယ် ဆိုလို့ပါ"

ရှဟဲ အာရုံစူးစိုက်စွာရပ်ကာ တုန်ရီမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ဘာကူညီပေးရမလဲ?"

"စိတ်အေးအေးထားပါ! ဒီသစ်တော်ပွင့် မိုးအပ်အကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြစေချင်လို့....အားလုံးသိအောင် ရှင်းပြလိုက်ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ! ဒီဟာကို ဆရာအရှင် ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တာ..."

ဒါကိုကြားတော့ ရှဟဲ သူ့ပြင်ဆင်ထားတဲ့ မိန့်ခွန်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောရင်း တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ အသက်ရှုကြပ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်ဖိအားအောက်တွင် ချွေးများက သူ့ကျောရိုးအောက်သို့ပင် စီးကျလာခဲ့သည်။

သူ့စကားက လမ်းတစ်ဝက်ရောက်နေပြီ။

လီကျစ်ရွှမ်း၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့်။ ရုတ်တရတ် ရှဟဲ၏ ဝိသေသလက္ခဏာကို သတိရကာ ခန့်မှန်းချက် အနည်းငယ်ပြုလုပ်၍ သဲလွန်စတစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်း ဖန်တီးခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင်။

ရှဟဲ သူ့ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး သန့်စင်ခန်းထဲဝင်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှာလိုက်သည်။ ရေစိမ်ထားတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီကို ပြောင်းဝတ်မလို့ စင်္ကြံကနေ ထွက်လာပေမယ့် သူ ထွက်သွားတာနဲ့ လီကျစ်ရွှမ်းက သူ့ဆီ လျှောက်လာနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"လောင်ချင်းကို ကြိုက်တဲ့ ကောင်မလေးပဲ... ရှောင်ထွက်ရမယ်!"

ရှဟဲ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ပြီး သူမကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား စင်္ကြံမှာ ဖြတ်သွားကြသည်။ ထိုစဥ် လီကျစ်ရွှမ်းထံမှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ရှဟဲ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ရှင့်ရဲ့ဆရာအရှင်က ဆရာတူအစ်ကို ချင်းယန် ဖြစ်ရမယ်"

စင်္ကြံလမ်းပေါ်က ရှဟဲ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မင်းဘယ်လိုသိ....."

တစ်ခုခုကို မှုန်ဝါးဝါး ပြောတော့မည့်အခိုက် ရှဟဲခေါင်းထဲ အလင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"နေပါဦး မင်းရဲ့ဆရာတူအစ်ကိုလား လောင်ချင်း!!"