သားရဲတစ်သောင်း မြို့ကိုဝိုင်းထားပြီ

ထိုအချိန်တွင် တိမ်ညိုများက ကောင်းကင်ထက်တွင် လပြည့်ညကိုပါ ဖုံးကွယ်ပစ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းဟိုင်မြို့ ဆင်ခြေဖုံးနယ်စပ်မှာ။

ဝူး—

ချွန်ထက်သော ဦးချိုကြီးတစ်ခု ခပ်ဝေးဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏကြာတော့ ပို၍ နီးကပ်လာသည်။ ထိုသားရဲ၏ ဟောက်သံသည် ထူထဲသော ရှေးဟောင်းမြို့ရိုးများမှ မှန်အထပ်မြင့်များ၊ ဆိတ်ငြိမ်သော လမ်းများနှင့် လူစည်ကားသော လမ်းများမှတဆင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသဖြင့် လူတိုင်း၏နားထဲအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

"သားရဲဒီရေ လာနေပြီ!!!"

အသိပေး ဟွန်းသံ ပေါက်ကွဲသောအခါ မရေမတွက်နိုင်သော လူများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဤဟွန်းသံ မကြားရတာ ရာစုနှစ်များစွာကြာခဲ့ပြီ။ ၎င်း၏နောက်ဆုံး အသိပေးသံက အနှစ်နှစ်ဆယ် ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဟွန်းသံ မြည်လာသောအခါတွင် ကျရောက်တော့မည့် သားရဲ ဒီရေ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အချက်ပြလိုက်ကြောင်း သိနိုင်စေ၏။

သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ တောက်ပလာကာ လက်တွေ တုန်လာသည်။ တစ်ဆင်တည်း သူတို့စိတ်ထဲတွင် အတိတ်က ကြောက်ရွံ့မှုများပါ ပြန်ပေါ်လာတော့သည်။

အဲဒီတုန်းကလည်း ကျန်းဟိုင်မြို့ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အော်ဟစ်သံ၊ ငိုယိုသံနှင့် ကျိန်ဆဲသံများ ရောနှောကာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယာဉ်များကလည်း အရှိန်မြှင့်ကာ မောင်းနှင်ရင်း ဆင်ခြေဖုံးမှ လွတ်မြောက်ကာ မြို့တွင်းသို့ ရောက်ရှိရန် ကြိုးစားကြသည်။

ကြယ်သားရဲများသည် ဖိနှိပ်သော အသွင်အပြင်ကို ထုတ်ဖော်ပြကာ ထွက်လာကြသည်။ နယ်စပ်အနီးရှိသူများသည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်ကြပြီး မြို့တွင်း၌ ခိုကိုးရာမဲ့သောင်တင်နေသူများကို ကျိန်ဆဲကြ၏။

"အားလုံး စိတ်အေးအေးထားပါ!"

"ကြယ်ပွင့်လက်နက်ကိုင် ရဲမှူးကို ယုံကြည်ပါ!"

"လက်ရှိနေရာကနေ လုံခြုံတဲ့နေရာကို ထွက်ခွာကြပါ!"

ပရမ်းပတာတွေ ဖြစ်နေစဥ် လေပြင်းတစ်ချက် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်သော လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒါ လူအိုလီတို့ပဲ!"

လူအိုလီနှင့် လင်မော့ဖုန်းသည် ဘေးချင်းကပ်လျက် လမ်းလျှောက်ရင်း တံတားပေါ်မှ ကျော်တက်ကာ မြို့ရိုးဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးထွက်သွားကြသညိ။

"ဒီမြို့က တကယ့်ကို ရှုပ်ပွနေတဲ့ မြင်ကွင်းတွေ ပေါ်လာတော့မယ် ကျန်းဟိုင် ဒီသားရဲ ဒီရေမှာ ဘေးကင်းကင်း ရှင်သန်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်"

လင်မော့ဖုန်း ရေရွတ်ရင်း သက်ပြင်းချကာ အကြီးအကဲလီနောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အောက်ခြေက လူအုပ်ကိုလည်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သေး၏။ နှစ်ယောက်သား ခဏအကြာမှာပဲ မြို့ရိုးကို ရောက်သွားခဲ့သည်။

နံရံပေါ်မှ စွမ်းအားမြင့် ရှာဖွေရေးမီးများသည် ညကောင်းကင်ကို လင်းထိန်နေစေသည်။ ကျန်းဟိုင် မြို့ရိုးပေါ်မှာ တပ်စွဲထားသော စစ်သည်တော်များသည် ဓား၊ လှံ၊ အမြောက်များကို နေရာအမျိုးမျိုး၌ စုရုံးထားကာ မြို့တံခါးအထက်တွင် မြင့်မားစွာ ရပ်နေကြ၏။

မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရေပေါ်အမြောက် သုံးဆယ့်ခြောက်စင်းကိုလည်း ချထားကာ မြို့တော် ကာကွယ်ရေး ဖွဲ့စည်းမှုကို မြှင့်တင်ထားခဲ့သည်။

အစီအရင် ဖွဲ့စည်းမှု၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မျဉ်းများသည် ယက်လုပ်ချည်မျှင်များနှင့်ဆင်တူပြီး ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတွင် တွယ်ကပ်ကာ လူအုပ်တစ်ခုလုံးကို ကျော်လွှား မသွားနိုင်သော နံရံတစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပစေသည်။

"လူအိုလီ... နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားဒီကိုရောက်လာပြီ!"

ဦးစီးချုပ်က လူအုပ်ထဲမှ ချဉ်းကပ်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီည ဒီတိုက်ပွဲမှာ ကျနော်တို့ကိုလည်း ဂရုစိုက်ပေးပါဦး!"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး ကျန်းဟိုင်ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ငါက အသက်ကြီးပေမယ့် ငါ့မှာ ခွန်အားရှိသေးတယ်!"

လူအိုလီက လေးနက်စွာပြောကာ သူ့ဓားအိတ်ကို ဖြည်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ကျန်းဟိုင်မှာမွေးထားတာ ငါ့ရဲ့တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ပြီး ဒီမြို့ကလူတွေနဲ့ အတူနေထိုင်ပြီး အတူသေသွားမယ်"

သူသည် နံရံပေါ်ရှိ လူများကို ငုံ့ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ၎င်းတို့၏ နံပါတ်များကို ရေတွက်နေသည်။

"အခု လာကူညီနိုင်တာ အားလုံးပဲ ရှိတော့တာမလား"

ဒီအချိန်မှာတော့ မြို့ရိုးနံရံပေါ်ရှိ ကြယ်စစ်သည် အရေအတွက်မှာ ရာဂဏန်းမျှသာ ရှိသည်။ တဖက်က သားရဲဒီရေက ပင်လယ်လောက် ကျယ်ပေမယ့် လူနည်းနည်းက တောင့်ခံနေတုန်းပဲ။

တကယ်တိုက်ရင် သေခြင်းတရားကို ရှာခြင်းနဲ့ အဲဒီ့ကြားက ဘာကွာခြားသွားပါ့မလဲ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ လူအိုလီ!"

ထိုအချိန်တွင် လီတောက်မင်က အပြာရောင် တာအိုဝတ်လုံကို ၀တ်ဆင်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့လက်ထဲက ခင်းကျင်းထားတဲ့ အစီအရင် ပုံစံက မြို့ရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားလေ၏။ သူက လက်ကိုမြှောက်၍ အရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဟိုမှာကြည့်!"

သူ့စကားကျလာသည်နှင့် အဘိုးကြီးလီ မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်သည်။ သူ လင်မော့ဖုန်းနဲ့အတူ အရှေ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အရှေ့ဘက်တွင် ရောင်ဝါတချို့က တဟုန်ထိုး ဒီရေသဖွယ် ချဥ်းကပ်လာသည်။

ကြယ်စင်စစ်သည်များ အများအပြား စုရုံးထားသည်။ ကောင်းကင်စစ်သားများနှင့် ဗိုလ်ချုပ်များက မိုးခြိမ်းသံများ၊ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ချီတက်လာသည်။ ၎င်းတို့ကို ဦးဆောင်သူမှာ လီကျစ်ရွှမ်းနှင့် လီချင်းဟဲပင်။

လူအုပ်ကြီးက သူတို့နောက်ကို အနီးကပ် လိုက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့က နေရာပိုယူကြမယ့် အင်အားစုလိုမျိုး မြို့ရိုးဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာ၏။

မကြာပါ။ မြို့ရိုး၌ နေရာ အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

"ဆရာ အားလုံး ဒီကိုရောက်နေပါပြီ!"

လီကျစ်ရွှမ်းက သူမအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ လူအိုလီရှေ့တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုန်ဆင်းလာသည်။ လူလတ်ပိုင်းအချို့၊ အချို့မှာမူ အချုပ်အခြာဖြစ်ဆဲဖြစ်ပြီး ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့်။ တစ်ဦးစီသည် ဆရာကြီးလီ၏ ခေါ်ဆိုမှုကို တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည့် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားတွေပဲ ဖြစ်ပေ၏။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဆရာကြီးလီသည် အကူအညီ တောင်းခံမှုများ ပေးပို့ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုသာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"မင်းတို့အားလုံးက အရမ်းတော်တဲ့ ကလေးတွေပဲ...."

ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် ဆရာလီရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေပြီး သူ့နှလုံးသားထဲ တသိမ့်သိမ့် လှုပ်ခါသွားသည်။ သူ ဤရင်းနှီးသော မျက်နှာများစွာကို မှတ်မိပါသေးသည်။ အချို့က ဘွဲ့ရပြီးပြီးချင်းပင် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည့် ကျောင်းသားဟောင်းများပင်။

ဒါပေမယ့် အခု မိုင်တစ်ထောင်ကျော်ကို ရောက်သွားတဲ့ လှည့်လည်သူတွေက ပြန်ပြေးလာပြီး အရပ်သားအားလုံးရဲ့ ရေစီးကြောင်းကို ဆန့်ကျင်ကာ သားရဲဒီရေရဲ့ အန္တရာယ်ကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

….

"ဦးစီးချုပ်.... တပ်သားအားလုံးကို စုပြီးပါပြီ!"

သံတမန်တစ်ဦးသည် ရဲဦးစီးချုပ်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အလေးပြုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အမိန့်ပေးပါ!"

စကားဆုံးသော် ရဲယူနီဖောင်း ဝတ်ထားသော ကြယ်စစ်သည်များအားလုံး တညီတညွတ်တည်း အလေးပြုကြပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြင့်မြင့်တင်ကာ အဆင်သင့်နှင့် မကြောက်မရွံ့ ရင်ဆိုင်တော့မည့် ပုံရိပ်များအား ပြသနေကြသည်။

"ချင်းဟဲ!"

လီတောက်မင် လူစုလူဝေးကို ဖြတ်ကာ လီချင်းဟဲ အနားသို့ ရောက်လာသည်။ သူ့ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းရော ဘာလို့ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့မှာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးလို့ ပြောရင် လိမ်ရာကျလိမ့်မည်။ အခုအခြေအနေက အရမ်းရှုပ်ထွေးနေတာကြောင့် သူ့သမီးကို စစ်မြေပြင်နဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေစေချင်သည်။

"ရတယ် သမီးကလေး မဟုတ်တော့ဘူး!"

လီချင်းဟဲ သူမ၏ ဆံပင်တိုကို သပ်ကာ သူမ ခေါ်လာပေးသော အဖွဲ့ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အဲဒါတွေအကုန်လုံးကို သမီး စုဆောင်းထားတာ..."

အဲဒီလူတွေဟာ ပုံမှန်စစ်သားတွေ မဟုတ်ချေ။ သူတို့သည် တီရှပ်များနှင့် ရှပ်အင်္ကျီများ သို့မဟုတ် အိမ်လုပ် ကြယ်စွမ်းအင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံမှာ ယခုမှ ဆုံတွေ့ဖူးသည့် သူစိမ်းအုပ်စုနှင့် ပိုတူသည်။

သူတို့အဝတ်အစားတွေမှာတောင် တူညီမှုမရှိ။

"ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ"

သူတို့၏ ၀တ်စားဆင်ယင်ပုံကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူတို့ဟာ မတူညီတဲ့ နောက်ခံက လာပုံပေါက်လေ၏။

"သူတို့အားလုံးက သူ့အလိုလို ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ စစ်သည်တော်တွေပဲ!"

ကျန်းဟိုင်မြို့ တစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်ဘဲ သားရဲဒီရေမတက်ခင်မှာပင် လူများစွာသည် မြို့ကိုကာကွယ်ရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်း အဖြစ် ပေါ်လာပြီးသား ဖြစ်သည်။ လီကျစ်ရွှမ်းနှင့် လီချင်းဟဲ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မြို့ရိုးပေါ်မှာ နေရာများ ပြည့်နေပြီး ဘယ်သူမှ မတ်တပ်ရပ်ရန် နေရာမရှိတော့ပေ။

ဒါပေမယ့် နောက်ထပ်လူတွေ ရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။

အကွာအဝေးတစ်ခု၌ နောက်ထပ် ကြယ်စစ်သည်များ နှင့် လမ်းလွဲနေသော လေ့ကျင့်ရေးသမားများ စုစည်းကာ ရောက်ရှိလာကြသဖြင့် မြို့ရိုး၏ ခံစစ်များက တဖြည်းဖြည်း ပိုမို အားကောင်းလာသည်။

ခဏအကြာ၌ လူတိုင်းရောက်လာပြီး တံတိုင်းပေါ်၌ နေရာယူလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ကြီးသည် ကြယ်ရောင်ကင်းစင်ပြီး လလည်း ပျောက်သွားပါပြီ။ အမှောင်ထုက အကွာအဝေးကျယ်ကြီး အပေါ် ဖုံးအုပ်ထားကာ လူတိုင်းအပေါ် ဖိနှိပ်မှုတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာသည်။

သူတို့ ဘာမှ မမြင်ရတော့ပေ။ ဟောက်သံတစ်ခု လေထဲကို တိုးဝင်လာတဲ့အခါ အမည်မသိ ခံစားချက်က လူတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှ အကြောက်တရားကို ဖုံးလွှမ်းပစ်လေသည်။

ရုတ်တရက်!

လူအိုလီက ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ မိုးခြိမ်းသံအလား ကျယ်လောင်သော သူ့အသံက လူတိုင်းနားထဲ တဟုန်ထိုး မြည်ဟီးသွား၏။

"လူတိုင်း သတိထားကြပါ!"

"ငါ့နောက်ကို လိုက်လာခဲ့! ဒီည ကောင်းကင်ကို လင်းထိန်းသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်!"

ထိုအခိုက် တပ်စွဲထားသော ကြယ်တာရာ စစ်သည်များသည် လက်များကို အသီးသီး ပင့်မြှောက်ကာ ပင်လယ်လှိုင်းလုံး အသံကြီးလို တဟုန်ထိုး တုံ့ပြန်ကြသည်။ လက်ချောင်းထိပ်များမှ ကြယ်စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မှောင်မိုက်သော ကောင်းကင်အထက်တွင် ကြယ်ရောင်များဖြင့် လင်းလတ်သွားစေ၏။

ခဏအတွင်းတော့ မှောင်မည်းနေခဲ့သည့် ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကြီးသည် နေ့ဘက်ရောက်သွားသလို လင်းထိန်သွားသည်။ ကြယ်စွမ်းအင်တွေကို ဖြန့်ပြီးတဲ့နောက် ကောင်းကင်မှာ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကြီး ပေါ်ထွက်လာ၏။

ကြယ်ရောင်များ လင်းထိန်လာတဲ့အခါ အားလုံးက အာရုံစူးစိုက်ပြီး ဝေးလံသော နယ်စပ်ကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပြီ။

တလီတောင်တန်းတွေ ရှိသော ဦးတည်ရာဘက်၌ ထူထဲသော အခိုးအငွေ့များ အထက်သို့ လွင့်ပျံလာသည်။ ခြိမ်းခြောက်သံတွေကလည်း ထိုအခိုးအငွေ့များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာနေ၏။

မှောင်မိုက်သော သားရဲဒီရေက ထူထပ်စွာ စီးဆင်းလာလေပြီ။ ၎င်းက တစ်မြို့လုံးက မီးရောင်များကို ငြိမ်းသတ်လိုက်သကဲ့သို့ ကြီးမားသော အမှောင်ထုကြီးကိုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။