ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခြင်း

~ထိုမှော်ဆန်လှသော မြင်ကွင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဖုန်းဝူချန်နှင့် လျိုချင်းယန် နှစ်ဦးစလုံးသည် အိပ်မက်ကမ္ဘာ တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားကြလေ၏။

ဂူအတွင်းမှ နတ်ဘုရား မောင်နှံစုံတွဲ၏ ချစ်ခြင်းတရားသည် ထိုငှက်များနှင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့၏ အသိဉာဏ်ကိုပင် ဖမ်းစားထားနိုင်ဟန် တူသည်။ ၎င်းတို့သည် ဖုန်းဝူချန်နှင့် လျိုချင်းယန်ကို မြင်ပုံမရဘဲ ဂူအတွင်းသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လူတို့ မရှိတော့သော်ငြား မြင်ကွင်းကမူ ကျန်ရစ်ဆဲ...။ ထိုသတ္တဝါလေးများလည်း ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤငှက်များနှင့် သားရဲ တိရစ္ဆာန်တို့၏ အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဂူအတွင်းမှ နတ်ဘုရား မောင်နှံတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် မည်မျှ နက်ရှိုင်းစစ်မှန်ပြီး အံ့ဩဖွယ်

ကောင်းကြောင်း သိမြင်နိုင်ကာ အလွန်ပင် အားကျ အတုယူဖွယ် ကောင်းလှတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အံ့အားသင့်နေကြရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရင်ထဲ၌ လှိုက်လှဲစွာ ခံစားလိုက်ကြရ၏။

“ငှက်တွေနဲ့ သားရဲတွေတောင် ဒီလောက်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတာပဲ၊ ချင်းချင်းရဲ့အကြောင်းကတော့ ပြောစရာမလိုတော့ပါဘူး...”

လျိုချင်းယန်က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ အကြောင်းအရင်းမသိဘဲ နီရဲလာလေသည်။

...

“ကဲ... ကျင့်ကြံကြရအောင်...”

ဖုန်းဝူချန်က ထိုငှက်များနှင့် သားရဲများကို မောင်းမထုတ်ဘဲ ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်လေသည်။

ဖုန်းဝူချန်သည် မီတာအနည်းငယ်မြင့်သော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံလေ၏။ လျိုချင်းယန်ကမူ ဂူအဝင်ဝတွင်ပင် တရားထိုင်နေလိုက်တော့သည်။

ဖုန်းဝူချန်သည် ကိုးရောင်စုံ ဇီကျင်းဝိညာဉ်အရည်နှင့် ရတနာခုနစ်ပါး ချီစုစည်းဆေးမှုန့်တို့ကို ထုတ်ယူမျိုချလိုက်ပြီးနောက် အထွတ်အထိပ် နဂါးနတ်ဘုရား သိုင်းနည်းစနစ်ကို အသက်သွင်း၏။ သန့်စင်သော စွမ်းအင်နှင့် ဆေးစွမ်းအင်တို့ကို အရူးအမူး စုပ်ယူလေတော့သည်။

တောင်ကြားအတွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် အလွန်ပင် ထူထပ်သိပ်သည်းလှရာ အရပ်ရှစ်မျက်နှာမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သူရှိရာသို့ အရူးအမူး စုစည်းလာသောကြောင့် သူ၏ ကျင့်ကြံနှုန်းမှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ လျင်မြန်လှ၏။

အထွတ်အထိပ် နဂါးနတ်ဘုရား သိုင်းနည်းစနစ်၏ စွမ်းပကားမှာ ထိုမျှပင် စိုးမိုးကြီးကျယ်လှပေသည်။

ဂူအဝင်ဝတွင် တရားထိုင်နေသော လျိုချင်းယန်သည် ဖုန်းဝူချန်ထံသို့ စုစည်းသွားသော ဧရာမဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပမာဏကို အာရုံခံမိလိုက်သည့်အခါ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိ၏။

“တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲ... ဒီလောက်များပြားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုစည်းနိုင်တယ်တဲ့လား”

လျိုချင်းယန်သည် မယုံကြည်နိုင်သော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဤတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ခြင်းက လျိုချင်းယန်ကို ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားစေပြီး သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်သည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားစေတော့၏။

သူ၏ ပြူးကျယ်နေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် မြူခိုးတိမ်တိုက်များနှယ် ဧရာမဝိညာဉ် စွမ်းအင်တို့သည် ဖုန်းဝူချန်ထံသို့ စုစည်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဝိညာဉ် စွမ်းအင်အားလုံးက ဟိုနေရာကို စုစည်းနေပါလား”

လျိုချင်းယန်မှာ မှင်သက်မိကာ ကြောင်ငေးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုဖုန်းရဲ့ ကျင့်ကြံနှုန်းက အရမ်းကို ကြောက်စရာ

ကောင်းလွန်းတယ်...”

လျိုချင်းယန်သည် မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ကျင့်ကြံမှုတွင်မှ ဤမျှ တုန်လှုပ်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို တစ်ခါမျှ မမြင်ခဲ့ဖူးချေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

“ ညီအစ်ကိုဖုန်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူများလဲ... ထျန်းယွင်ဂိုဏ်းက လေ့ကျင့်ရေး ထွက်လာတဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်များလား”

ဤသို့ သဘာဝလွန်သော ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျိုချင်းယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံးပေါ်လာသည့် အတွေးမှာ ထျန်းယွင်ဂိုဏ်းမှ ပါရမီရှင် တပည့်တစ်ဦးဟူ၍ ဖြစ်လေသည်။

သစ်သားရုပ်တုတစ်ခုနှယ် မှင်တက်မိနေသော လျိုချင်းယန်သည် အတန်ငယ်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း အကြိမ်အနည်းငယ်ရှူကာ သူ၏ရင်ထဲမှ တုန်လှုပ်မှုကို အစွမ်းကုန် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရ၏။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်ကို မည်သူမျှမသိလိုက်ခင်မှာပင် ထိုငှက်များနှင့် သားရဲများသည် မူလကပင် မရှိခဲ့သကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲကာ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

တောင်ကြားသည် မြူခိုးတိမ်တိုက်အလား ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အရူးအမူး စုစည်းနေသည့် ထိုခမ်းနားသော မြင်ကွင်းမှလွဲ၍ တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေ၏။

ဂူအတွင်းမှ မြောင်ချင်းချင်းသည်လည်း အပြင်သို့ ထွက်မလာခဲ့ပါ။

ခြောက်နာရီခန့်ကြာပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မှောင်မည်းသွားသည့်အချိန်အထိပင်...။ ထိုအခါမှ ဂူအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“အားပြင်းလိုက်တဲ့ စွမ်းအင်ပဲ... ချင်းချင်း အဆင့်တက်သွားပြီ... ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ခြောက်လွှာ”

ကျင့်ကြံနေသော လျိုချင်းယန်သည် လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ဂူအတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“သူ... သူ ဆက်ပြီး အဆင့်တက်နေတုန်းပဲ... သူ ငါ့ကို ကျော်တော့မယ်”

လျိုချင်းယန်မှာ မှင်တက်သွားပြန်လေ၏။

ဂူအပေါ်မှ ကျောက်တုံးထက်တွင် ဖုန်းဝူချန်သည်လည်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အံ့ဩစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ခုနစ်လွှာ... တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ နှစ်ဆင့်တက်သွားတာပဲ၊ မိန်းကလေး ချင်းချင်းရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို ထူးခြားပြောင်မြောက်လှပါပေတယ်”

မကြာမီမှာပင် မြောင်ချင်းချင်းသည် ဂူထဲမှ ထွက်လာပြီး သူမ၏ ချစ်စဖွယ်မျက်နှာလေးထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

“ချင်းချင်း၊ ဘယ်လိုနေလဲ”

လျိုချင်းယန်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုလျို... ရှေး သခင်ကြီးနဲ့သခင်မကြီးတို့က သူတို့ရဲ့ တစ်ဘဝတာ သင်ယူတတ်မြောက်ထားတဲ့ ပညာရပ်အားလုံးကို ကျွန်မဆီ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အရမ်းနိမ့်နေသေးတော့ သိပ်မကျင့်နိုင်သေးဘူး...။ သူတို့ရဲ့ ယင်ယန်ဓားသိုင်းကွက်က ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် အတူတူကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်တယ်... ယင်နဲ့ယန်ပေါင်းစပ်ပြီးမှ သူ့ရဲ့စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်မှာ... ကျွန်မက အစ်ကိုလျိုနဲ့ အတူတူကျင့်ကြံဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”

မြောင်ချင်းချင်းက ရှင်းပြလေသည်။

“ကိုယ်နဲ့အတူတူ ကျင့်ကြံမယ် ဟုတ်လား”

လျိုချင်းယန်သည် ပထမတော့ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ပီတိဖြစ်ကာ အရူးအမူး ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“ချင်းချင်း... တကယ်ပြောနေတာလား”

“ဟုတ်တယ်လေ... တကယ်ပြောနေတာပါရှင့်”

မြောင်ချင်းချင်းက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အရင်က သခင်ကြီးတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကလည်း ယင်နဲ့ယန် ပေါင်းစပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်... ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် အတူတူကျင့်ကြံရမှာ”

“ဒါတော့ တယ်ဟုတ်နေပါပြီဗျာ”

လျိုချင်းယန်သည် အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်သွားပြီး ရုတ်တရက် မြောင်ချင်းချင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်တော့သည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်... မိန်းကလေးချင်းချင်း”

ဖုန်းဝူချန်က ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။

မြောင်ချင်းချင်းက ပြုံး၍ဆို၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ညီအစ်ကိုဖုန်း”

“ချင်းချင်း... ကဲ... ကျင့်ကြံကြရအောင်”

လျိုချင်းယန်သည် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ တိုက်တွန်းလိုက်၏။ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပိုမို သန်မာလာလိုသည့် ဆန္ဒကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက မြောင်ချင်းချင်း၏ ချက်ချင်းအဆင့်နှစ်ဆင့် တိုးသွားမှုကြောင့် လျိုချင်းယန်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုတော့ ရှုံးလို့မဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား။

ဖုန်းဝူချန်သည် ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် ထိုခမ်းနားသော မြင်ကွင်းသည် တစ်ဖန်ပြန်ပေါ်လာပြန်‌လေသည်။

ကျင့်ကြံရန် ပြင်ဆင်နေသော မြောင်ချင်းချင်းသည် ချက်ချင်းပင် မှင်တက်မိကာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်လျက် ဖုန်းဝူချန်ကို မော့ကြည့်နေမိတော့သည်။

“ချင်းချင်း... သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့... ညီအစ်ကိုဖုန်းက ဘီလူးသဘက်လိုလူပဲ... သူ့ကျင့်ကြံမှုက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်”

လျိုချင်းယန်က မျက်နှာတွင် မနာလိုဖြစ်သော အရိပ်အယောင်ဖြင့် အလျင်အမြန် ဆိုလိုက်သည်။

“အစ်ကိုဖုန်းက ဘယ်သူများလဲ မသိဘူး... သူက အင်အားကြီးဂိုဏ်းတစ်ခုခုက ပါရမီရှင် တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်”

မြောင်ချင်းချင်းက ပြုံးလိုက်ရင်း သူမ၏ လှပသောမျက်ဝန်းများမှာ အထင်ကြီး လေးစားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ခဏအကြာတွင် မြောင်ချင်းချင်းသည် ကျင့်စဉ်နှင့် ဓားသိုင်းကွက်ကို လျိုချင်းယန်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား ကျင့်ကြံခြင်းတွင် နစ်မြောသွားကြတော့သည်။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ထပ်ခါတလဲလဲ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် သူတို့သည် အခြေခံများကို ကနဦးနားလည်လာခဲ့ကြ၏။ သို့သော် ရှေ့ဆက်တိုးရန်မှာ ခက်ခဲပြီး အချိန်ယူ၍ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။ သူတို့သည် အနှောင့်အယှက်ကင်းစင်ပြီး နှလုံးသားနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်တို့ ဆက်သွယ်နေရန် လိုအပ်လေသည်။

ကံကောင်းစွာပင် လျိုချင်းယန်နှင့် မြောင်ချင်းချင်းတို့သည် ငယ်သူငယ်ချင်းများအဖြစ် အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကောင်းစွာနားလည်ကြ၏။ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပမ်းစား အားထုတ်ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အနှစ်သာရကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို အစွမ်းထက်လာ၏။ ဓားအစား တောင်ဝှေးများကို အသုံးပြုရင်း သူတို့၏ မူလတောင့်တင်းသော လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ခြေလှမ်းများသည် တဖြည်းဖြည်း ပျော့ပျောင်းသွက်လက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျက်သရေရှိသော ဟန်ပန်ဖြင့် ပိုမိုကျွမ်းကျင်လာခဲ့ကြသည်။

တစ်လတာကာလအတွင်း ယင်ယန်ကျင့်စဉ်၏ အကူအညီဖြင့် လျိုချင်းယန်နှင့် မြောင်ချင်းချင်း နှစ်ဦးစလုံးသည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရှစ်လွှာသို့ အဆင့်တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဓားသိုင်းကွက်အပေါ် သူတို့၏နားလည်မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်လတာလုံးတွင် လျိုချင်းယန်နှင့် မြောင်ချင်းချင်းတို့သည် အမြဲတမ်းလိုလို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြရသည်။ သူတို့သည် နတ်မောင်နှံတို့ ချန်ထားခဲ့သော ကျင့်စဉ်များနှင့် ဓားသိုင်းကွက်များကို ကျင့်ကြံပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ကျင့်ကြံနှုန်းမှာ ဖုန်းဝူချန်၏ တစ်ဝက်ပင်မရှိချေ။

တစ်လတာ အရူးအမူးကျင့်ကြံပြီးနောက် ဖုန်းဝူချန်သည် လဝက်အတွင်းမှာပင် အဆင့်တစ်ဆင့် တက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျင့်ကြံနှုန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ဖုန်လုံးထဲတွင်ပင် ချန်ထားခဲ့လေသည်။

တစ်လကုန်ဆုံးသွားသည့်အခါ လျိုချင်းယန်နှင့် မြောင်ချင်းချင်းတို့သည် အသည်းဟအသန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အဆင့်တစ်ဆင့်သာ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဖုန်းဝူချန်နောက်သို့ လိုက်မီသွားခဲ့ရာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို တုန်လှုပ်စေပြီး အားမတန်မာန်လျှော့ ဖြစ်သွားစေတော့သည်။ နှိုင်းယှဉ်လိုက်မှဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျစရာပါပေ။

သို့သော် ဤအဖြစ်က သူတို့အား ဖုန်းဝူချန်သည် အလွန်ပင် ပါရမီထူးချွန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်စေခဲ့သည်။

“ချီသန့်စင်ခြင်းဘုံ ရှစ်လွှာ... မဆိုးဘူးပဲ... ဒီနေရာက ကျင့်ကြံဖို့အတွက် တကယ့်ကို ရတနာသိုက်ပဲ”

ဖုန်းဝူချန်က ပြုံးရင်း မိမိကိုယ်မိမိ ရေရွတ်လိုက်သည်။ တစ်လအတွင်း အဆင့်နှစ်ဆင့် တက်သွားခြင်းက သူ့ကို လုံးဝစိတ်ပျက်မသွားစေခဲ့ပါ။

သူ၏ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရှစ်လွှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် ဖုန်းဝူချန်၏ စွမ်းအားသည် အမှန်ပင် အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အသွင်ပြောင်းဘုံ အောက်တွင် လုံးဝ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်ပေ၏။

..နဂါးနတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားကလည်း သိသိသာသာ ကြီးထွားလာတယ်... ငါ အသွင်ပြောင်းဘုံကို ချိုးဖြတ်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ စွမ်းအား အပြည့်အဝကို ထုတ်ဖော်နိုင်လောက်တယ်..

ဖုန်းဝူချန်က သူ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးဆလိုက်သည်။

“ ညီအစ်ကိုဖုန်း... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံနှုန်းက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... တစ်လအတွင်း အဆင့်နှစ်ဆင့်တက်သွားတာကို ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ် မမြင်ရရင် ဘယ်တော့မှ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူးကွာ”

လျိုချင်းယန်က မချိုမချဉ်လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ဖုန်းဝူချန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးကာ ဆို၏။

“မင်းတို့ရဲ့ ဓားသိုင်းကွက်တွေကလည်း တော်တော်ကောင်းပါတယ်... ပိုပြီးလေ့ကျင့်ရင် ပိုထက်မြက်လာလိမ့်မယ်”

“အစ်ကိုဖုန်း... ရှင့်ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က ဘယ်အဆင့်လဲ... ဘာလို့ ခင်ဗျားရဲ့ ကျင့်ကြံနှုန်းက ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းနေရတာလဲ”

မြောင်ချင်းချင်းက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ပါရမီသည် မဆိုးဟု ထင်သော်လည်း ဖုန်းဝူချန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သည့်အခါ အလွန် နောက်ကျကျန်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ညီအစ်ကိုဖုန်း... မင်းက ထျန်းယွင်ဂိုဏ်းက ပါရမီရှင်တပည့်လား”

လျိုချင်းယန်ကလည်း ထပ်ဆင့်မေးလိုက်ပြန်သည်။

ထိုအခါ ဖုန်းဝူချန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆို၏။

“ငါက ထျန်းယွင်ဂိုဏ်းက တပည့်မဟုတ်ဘူး... ဘယ်ဂိုဏ်းဝင်မှလည်း မဟုတ်ဘူး... ငါ့ရဲ့ ပါရမီက ဒုတိယတန်းစားပဲ ရှိတယ်”

“ဘာ...ဒုတိယတန်းစား”

လျိုချင်းယန်နှင့် မြောင်ချင်းချင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်ကြသည်။

“ညီအစ်ကိုဖုန်း... မင်း နောက်နေတာလား... ဒုတိယတန်းစား သိုင်းဝိညာဉ်က အမှိုက်ပဲလေ၊ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကျင့်ကြံနှုန်းမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ရှိနိုင်မှာလဲ...ငါ ထင်တာတော့ မင်းမှာ အဌမ အဆင့် သိုင်းဝိညာဉ် ရှိတယ် ထင်တယ်”

လျိုချင်းယန်က ထိုသို့ ကြောင်အမ်းကာ ဆိုလိုက်ပြီး ဖုန်းဝူချန်၏ ပါရမီသည် ဒုတိယတန်းစားသာ ဖြစ်ကြောင်းကို မယုံကြည်ချင်ပေ။

ဖုန်းဝူချန်သည် ကိုးရောင်စုံ ဇီကျင်းဝိညာဉ်အရည်နှင့် ရတနာခုနစ်ပါး ချီစုစည်းဆေးမှုန့်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံနှုန်း မြန်ဆန်တာ ဒီရတနာတွေရှိလို့ပဲ”

“ကိုးရောင်စုံ ဇီကျင်းဝိညာဉ်

အရည် အကြောင်းတော့ ကြားဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာလဲ”

လျိုချင်းယန်က ရတနာခုနစ်ပါး ချီစုစည်းဆေးမှုန့်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ရတနာခုနစ်ပါး ချီစုစည်းဆေးမှုန့်... သူ့အာနိသင်က ချီတိုးပွားဆေးမှုန့်ထက် ဆယ်ဆပိုပြင်းတယ်... ဒါက ထျန်းကျိုးက လာတာ... ယွင်ကျိုးမှာတော့ သိကြမှာမဟုတ်ဘူးလား”

ဖုန်းဝူချန်က မေးလိုက်သည်။

“ဒါ ရတနာခုနစ်ပါး ချီစုစည်းဆေးမှုန့်လား”

မြောင်ချင်းချင်းက အံ့အားသင့်စွာ အာမေဍိတ်ပြုလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ကြားတော့ကြားဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ယွင်ကျိုးမှာ မရှိဘူး... ထျန်းကျိုးမှာပဲ ဝယ်လို့ရတယ်... ပြီးတော့ ရှားပါးပြီး လုလို့တောင် မရဘူး”

“ကျွန်တော်လည်း ကြားဖူးပါတယ်... ကျွန်တော့်အဖေက အခုတလောမှ ပြောပြတာ”

လျိုချင်းယန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ် တော်တော်များများ ဝယ်လာခဲ့တယ်... ဒီမှာ မင်းတို့အတွက်... အသွင်ပြောင်း ဘုံကို တက်လှမ်းဖို့ လုံလောက်တယ်... အသွင်ပြောင်း ဘုံကို ရောက်သွားရင်တော့ ဒါကို မလိုတော့ဘူး”

ဖုန်းဝူချန်က သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် ဆယ်ထုပ်စီ ယဉ်ကျေးစွာ ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အစ်ကိုဖုန်း”

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကျေးဇူးအထူးတင်ကြောင်း ဆိုကြသည်။

ဖုန်းဝူချန်က သူတို့ကို ရတနာခုနစ်ပါး ချီစုစည်းဆေးမှုန့် ပေးရခြင်းမှာ လျိုချင်းယန်က သူ့အား ကျင့်ကြံရန် နေရာကောင်းတစ်ခု ရှာပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် ဖြစ်လေသည်။

“မင်းတို့ရဲ့ လက်ရှိစွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် လိန်မူချန်ကလွဲလို့ ကောချန်ခုံးတို့အုပ်စုက မင်းတို့ရဲ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး... ပြန်ရောက်ရင် ကြိုးစားကျင့်ကြံပါ... လိန်မူချန်ကို ကျော်တက်ဖို့က ပြဿနာမဟုတ်ဘူး”

ဖုန်းဝူချန်က ခပ်အေးအေးပင် အကြံပြုလိုက်၏။

“အစ်ကိုဖုန်းက ကျွန်မတို့နဲ့အတူ တောင်အောက်ကို လိုက်မဆင်းတော့ဘူးလား”

မြောင်ချင်းချင်းက မေးလိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း၊ ငါက ဒီမှာပဲ ဆက်ကျင့်ကြံ နေမယ်”

ဖုန်းဝူချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် အသွင်ပြောင်း ဘုံကို အဆင့် ချိုးဖြတ်တက်ရောက်ပြီးမှ ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားသည်။

“ဂရုစိုက်ပါ... ညီအစ်ကိုဖုန်း”

လျိုချင်းယန်က ဖုန်းဝူချန်သည် အသွင်ပြောင်း ဘုံသို့ အဆင့် ချိုးဖြတ် တက်ရောက်ရန် စီစဉ်နေကြောင်း ခန့်မှန်းမိသဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လျိုချင်းယန်သည် မြောင်ချင်းချင်းနှင့်အတူ တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

“အသွင်ပြောင်း ဘုံက သိပ်မဝေးတော့ဘူးပဲ...။ ဒီတစ်ခါတော့ အသွင်ပြောင်း ဘုံကို တစ်ရှိန်တည်း အဆင့် ချိုးဖြတ်တက်ရောက်ပစ်မယ်”

ဖုန်းဝူချန်က ရေရွတ်လိုက်ရင်း သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ဖျော့တော့သော အပြုံးကလေးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာလေသည်။

အသွင်ပြောင်း ဘုံသို့ အမြန်ဆုံး အဆင့် ချိုးဖြတ်တက်ရောက်ရန်အတွက် ဖုန်းဝူချန်သည် ကိုးရောင်စုံ ဇီကျင်းဝိညာဉ်အရည် သုံးပုလင်း၊ ရတနာခုနစ်ပါး ချီစုစည်းဆေးမှုန့် သုံးထုပ်နှင့် ချီစုစည်းဆေးလုံးတစ်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝါးစားလိုက်လေသည်။

ဧရာမစွမ်းအားကြီးကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖောင်းကားလာပြီး သူ၏ အရေပြားနှင့် ကြွက်သားများမှာ အလွန်ပင် နာကျင်၊ ကိုက်ခဲလာတော့သည်။

ဖုန်းဝူချန်သည် မေးရိုးများ တင်းမာနေအောင် အံကြိတ်ကာ အထွတ်အထိပ် နဂါးနတ်ဘုရား သိုင်းနည်းစနစ်ကို အလျင်အမြန် လည်ပတ်ကျင့်ကြံလေ၏။ တစ်ဆက်တည်း၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို အရူးအမူး မြိုချသည့်အပြင် ဧရာမဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ဆေးစွမ်းအင်တို့ကို သန့်စင်၊ စုပ်ယူလေတော့သည်။

အသွင်ပြောင်း ဘုံသို့ အဆင့် ချိုးဖြတ်တက်ရောက်ရန်အတွက် ဖုန်းဝူချန်သည် သူ၏အသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ ယခုလောက် အရူးအမူး ကျင့်ကြံနည်းကို ရွေးချယ်ခဲ့လေသည်။

အောင်မြင်ခြင်း မရှိလျှင် ဂုဏ်သိက္ခာဖြင့် သေမည်။

အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားလှပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံနှုန်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှကာ ကောင်းကင်သို့ ဝုန်းခနဲ ပျံတက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် ဖုန်းဝူချန်သည် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ သူ မခံနိုင်ပါက သူ၏အသက်သည် မည်သည့်အချိန်မဆို အန္တရာယ်ကျရောက်သွားနိုင်လေသည်။

ပိုမို စွမ်းအား ကြီးမြတ်လာရန်အတွက် ဤသို့သော နာကျင်မှုသည် ဘာမှ မဟုတ်ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဖုန်းဝူချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လုံလောက်စွာ သန်မာနေသောကြောင့်သာ တော်တော့သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ဧရာမ စွမ်းအားကြောင့် ပေါက်ကွဲသွား

နိုင်လေသည်။

အချိန်ကာလသည် တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဖုန်းဝူချန် အသက်စွန့်၍ ကျင့်ကြံနေစဉ်တွင် ရွှမ်းထျန်းဂိုဏ်း၌ အရေးပါသော သတင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယန်ဟော်အင်ပါယာ၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ယဲ့ချန်းချုံသည် ရွှမ်းထျန်းဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။