မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ထိတ်လန့်စေခြင်း

~"သခင်လေး... သူက ယွင်ကျိုးမှာ ကျော်ကြားနေတဲ့ ဆရာဖုန်းဗျ။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို သွားမစော်ကားသင့်ဘူး။"

ကျောက်ဖေးက အလန့်တကြားဖြင့် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာတော့ ကြောက်စိတ်များက စတင်နေရာယူနေချေပြီ။

ဝမ်ဟဲ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် အရုပ်ဆိုးသွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မစော်ကားသင့်ဘူး ဟုတ်လား။ အခုက စော်ကားပြီးသွားပြီ။ ဒီနေ့ သူ့ကိုမသတ်ရင် ငါတို့သေမှာကွ။"

ပဉ္စမတန်းစား ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက်၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ဝမ်ဟဲ ကောင်းကောင်းသိသည်။

အကယ်၍သာ ဖုန်းဝူချန်ကို အရှင်လွှတ်လိုက်ပါက သူတို့ ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားမည်ကို သူ နားလည်ထား၏။

'သွားပြီ... ငါက နာမည်ကြီး ဆရာဖုန်းကိုမှ သွားစော်ကားမိတာလား။ ဒါပေမဲ့... နောက်ဆုတ်လို့မရတော့ဘူး။ ငါ သူ့ကို မသတ်ရင် ငါတို့မိသားစု သေမှာ။ အေး... သေမထူး နေမထူးပဲ။'

ပဉ္စမတန်းစား လက်နက်သန့်စင်သူတစ်ယောက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုမှာ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်များကို ခေါ်ယူပြီး ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို မျိုးဖြုတ်သတ်ပစ်နိုင်သည်အထိပင်။

ဝမ်ဟဲ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်ဖေးမှာ လုံးဝ မှင်သက်သွားတော့သည်။

"ငါထပ်ပြောမယ်... ငါ့ကိုသတ်ချင်တဲ့ ဘယ်ကောင်မဆို သေရမယ်။ မင်းတို့ ဝင်ရှုပ်ရဲရင်... မင်းတို့အားလုံးကိုပါ ငါသတ်ပစ်မယ်။"

ဝမ်ဟဲက ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ သေမထူး နေမထူးဟူသော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေလေသည်။

...

"ဒါဆိုလည်း စမ်းကြည့်လိုက်လေ။"

ချီဟွမ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထား ပြင်လိုက်၏။

"တိုက်ကြစမ်း။"

ဝမ်ဟဲက အံကို ကြိတ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များကို လှုပ်ရှားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း... မည်သည့်ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ရှေ့မတိုးဝံ့ကြပေ။ သူတို့မှာ ဖုန်းဝူချန်၏ "ဆရာဖုန်း" ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို ကြောက်ရွံ့ရုံသာမက အလံနက်တပ်မတော်နှင့် ကောင်းကင်အရိပ်မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့၏ အဆင့်အတန်း တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြချေပြီ။

'ငါတော့ သွားမရှုပ်ဘူး။ ဟိုဘက်က အလံနက်တပ်မတော်ကွ။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့လူတွေ။'

အင်ပါယာ၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကိုယ်တိုင်က အလံနက်တပ်မတော်နှင့် ကောင်းကင်အရိပ်မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားရာ မည်သူက စော်ကားရဲမည်နည်း။

ကျောက်ဖေးမှာလည်း နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ ဖုန်းဝူချန်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်မိပြီး စော်ကားပြီးသားဖြစ်ရာ သူ ထပ်မံ၍ ပြဿနာမရှာလိုတော့ချေ။

ကျောက်ဖေး၏ ရင်ထဲတွင် နောင်တနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

"မင်းတို့ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ။ အခုသွားတိုက်ကြစမ်းလို့။"

ဝမ်ဟဲတစ်ယောက် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့၏။

"ဘယ်ကောင်လှုပ်ရဲလဲ... လှုပ်တဲ့ကောင် သေမယ်။"

ချီဟွမ်က အေးစက်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

ကိုယ်ရံတော်များမှာ ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြပြီး ချီဟွမ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။

"သူ... သူက တကယ်ကြီး ဆရာဖုန်းတဲ့လား။"

အခြေအနေကို လာရောက်ကြည့်ရှုနေသော ဆိုင်ရှင်မလေးမှာ တုန်လှုပ်လွန်း၍ မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ဖုန်းဝူချန်၏ ကျော်ကြားမှုမှာ အင်ပါယာမြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း ဆရာဖုန်း၏ အဖွဲ့သားများကို အမှန်တကယ် မြင်ဖူးသူမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။

"သောက်သုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေ။"

ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်မှ လှုပ်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ဟဲ၏ ဒေါသမီးမှာ ပိုမိုတောက်လောင်လာသည်။ သူ ကျောက်ဖေးဘက်သို့ လှည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ကျောက်ဖေး... အခုသွားတိုက်စမ်း။"

"သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ အခုမရပ်လိုက်ရင်... နောက်ဆုတ်လမ်းမရှိတော့မှာ စိုးရိမ်ရပါတယ်။"

ကျောက်ဖေးက ထိတ်လန့်စွာ ဆိုလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

"သတ္တိမရှိတဲ့ကောင်။"

ဝမ်ဟဲက ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ခြေတစ်ချက်ကန်ကာ ကျောက်ဖေးကို လွှင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

ဝမ်မိသားစု၏ ကိုယ်ရံတော်များ လှုပ်ရှားရန် မဝံ့ရဲကြသည်ကို မြင်သောအခါ ချီဟွမ်က ဖုန်းဝူချန်ဘက်သို့ လေးစားစွာ လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာဖုန်း... ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုမျိုး စီရင်ချင်ပါသလဲ။"

ဝမ်ဟဲမှာ အရေးပါသော ရာထူးနေရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ရာ ချီဟွမ်က ဖုန်းဝူချန်၏ သဘောထားကို သိရှိရန် ဤသို့မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆေးလုံးတစ်လုံး သောက်သုံးထားသော ဖုန်းဝူချန်မှာ သူ၏ဒဏ်ရာနှင့် အစစ်အမှန်ယွမ်များ သိသိသာသာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်ကို တွေ့ရပြီးနောက် အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"သေစေ။"

ဝမ်ဟဲက ဖုန်းဝူချန်ကို လုံးဝ ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီ။ ဖုန်းဝူချန်က ဝမ်ဟဲ ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်သည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ ဒီနေ့ သေကိုသေရမည်။

ဖုန်းဝူချန် ဘာလိုချင်မည်ကို ချီဟွမ် ခန့်မှန်းမိသော်လည်း သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်မိပြီး စကားတစ်ခွန်းဝင်ပြောရန် စဉ်းစားလိုက်သေးသည်။ သို့သော် ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားလိုက်၏။

အကြောင်းမှာ ချီဟွမ် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတိရသွားသောကြောင့်ပင်။ ထိုသူမှာ စစ်ထူကျန့်ထျန်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်းဝူချန်ဆိုသည်မှာ အခြားသူမဟုတ်။ မင်းသား၏ ဆရာ ၊ စစ်ထူကျန့်ထျန်း၏ ဆရာပင် မဟုတ်ပါလား။

"ဝမ်ဟဲ... ဒါမင်းကိုယ့်ဒုက္ခ ကိုယ်ရှာတာပဲ။"

ချီဟွမ်က အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် အရည်အသွေးမြင့် ရတနာဓားတစ်ချောင်း ပေါ်ထွက်လာကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီးဝမ်နဲ့ သခင်ကြီးဝေ့တို့ ရောက်လာကြပြီ။"

ချီဟွမ် လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် လူအုပ်ထဲမှ အော်သံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သခင်ကြီးဝမ်။"

ချီဟွမ်တစ်ယောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"အဖေရောက်လာပြီကွ။"

ဝမ်ဟဲက အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

လူအုပ်ထဲမှ... ကြည့်ရှုနေသူများ ဘေးသို့ဖယ်ပေးကြပြီး သက်လတ်ပိုင်းကျော် အမျိုးသားအရာရှိအချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူတို့တစ်ဦးစီ၏ နောက်တွင် ကိုယ်ရံတော်များစွာ လိုက်ပါလာကြသည်။

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်။ သခင်ကြီးဝမ်... ဝမ်ကျုံးရှန်ပင်တည်း။

ဝမ်ဟဲ၏ ဖခင်ဖြစ်သည်။

ဖေးယွင်မြို့မှ အရာရှိများ ရောက်ရှိလာကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ နန်းတော်မှ ပြန်လာစဉ် မြို့ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေသည်ကို သိရှိပြီး အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဖေ... နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပေါ့။"

ဝမ်ဟဲ ချက်ချင်းပင် ပြေးသွားလိုက်သည်။

"ဟား... မင်းကို ဘယ်သူက ဒီလိုဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တာလဲ။"

ဝမ်ဟဲ၏ ဒဏ်ရာများကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျုံးရှန်၏ အမူအရာ မည်းမှောင်သွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ဟဲက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"အဖေ... အဲ့ဒီသောက်ကလေးပဲ။ သူ... သူက ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်နေတာ။ ပြီးတော့ အလံနက်တပ်မတော်နဲ့ ကောင်းကင်အရိပ်မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့က လူတွေကလည်း သူ့ဘက်ကချည်းပဲ။"

"အလံနက်တပ်မတော်... ကောင်းကင်အရိပ် မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့။"

ဝမ်ကျုံးရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏အိုမင်းသော မျက်လုံးများက အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ရာ အလံနက်တပ်မတော်နှင့် ကောင်းကင်အရိပ် မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့မှ စစ်သည်များကို အမှန်ပင် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အရာရှိတစ်ယောက်က ချက်ချင်းပင် ချီဟွမ်နှင့် အခြားသူများကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့မှာ သတ္တိတွေ သိပ်ရှိနေကြပါလား။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကျောထောက်နောက်ခံ

ပေးထားတာနဲ့ပဲ ထင်တိုင်းကျဲလို့ရပြီ ထင်နေလား။"

ဝမ်ကျုံးရှန်က မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့က ငါ့သားကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရဲတယ်။ ဒီအရာရှိကို လုံးဝ အလေးမထားဘူးပေါ့လေ။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကိုယ်တိုင် ဒီနေရာမှာ ရှိနေရင်တောင် ဒီနေ့ မင်းတို့ကို မကယ်နိုင်ဘူးသာမှတ်။"

ပဉ္စမတန်းစား အရာရှိတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏မြင့်မားသော ရာထူးနှင့် အာဏာကြောင့် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမှ သူ့ကို အပြစ်ပေးခံရခြင်းမရှိပေ။ သူ့အား ကျော်လွှားစော်ကားခွင့် မပြုနိုင်ပေ။

"ဘယ်သူကများ ရဲတင်းနေတာလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"

ချီဟွမ်က ပြန်အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ကိုယ်ထဲမှ ဖိအားပေးနိုင်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ အေးစက်သော၊ သွေးဆာနေသည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထိုအရှိန်အဝါထဲမှ ထွက်ပေါ်နေလေ၏။

"ခင်ဗျားတို့ ရောက်ရောက်ချင်း ကိုယ့်လူကိုယ် အကာအကွယ်ပေးဖို့ပဲ စဉ်းစားနေကြတာလား။ အဖြစ်အပျက်ရဲ့ အကြောင်းရင်းကိုတောင် မမေးတော့ဘူးပေါ့။"

ထိုသို့ ဖုန်းဝူချန်က အေးစက်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ အရာရှိတစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အကြောင်းရင်းက ဘာဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးဘူး။ မင်းက သခင်လေးဝမ်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရဲတာပဲ။"

"မင်းတို့ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ။ သူတို့အားလုံးကို ဖမ်းလိုက်စမ်း။"

ထိုအရာရှိက ကိုယ်ရံတော်များကို အမိန့်ပေးရင်း ဆက်ပြောသည်။

"သခင်ကြီးတို့... မလုပ်ကြပါနဲ့။"

ကျောက်ဖေးက အလျင်အမြန် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"သူက... သူက အတွေးနဲ့လက်နက်ဖန်တီးနိုင်တဲ့ ယွင်ကျိုးက ဆရာဖုန်းပါ။ သူ့ကို သွားမထိလို့ မဖြစ်ဘူး။"

"ဘာ... ဘာပြောလိုက်တယ်။ သူက ဆရာဖုန်း ဟုတ်လား။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ... ဝမ်ကျုံးရှန်အပါအဝင် အရာရှိအားလုံး၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ မာကျောတောင့်တင်းသွားကြတော့သည်။

ဆရာဖုန်းအကြောင်းကို သူတို့အားလုံး ကြားဖူးကြသည်။ အခြားအခြေအနေများတွင်တော့ သူတို့ မှာ အံ့အားသင့်ရုံသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခုတော့ မဟုတ်တော့ပေ။

အင်ပါယာ၏ အရာရှိများ

ဖြစ်သောကြောင့် နန်းတော်မှ ယခုလေးတင် ထွက်လာကြသော သူတို့မှာ ဧကရာဇ်မင်း ယခုလေးတင် ထုတ်ပြန်လိုက်သော အမိန့်တော်ကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိထားကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ဝမ်ကျုံးရှန်နှင့် အရာရှိအချို့ ကြောက်လန့်တကြား တောင့်တင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ဟဲက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အဖေ... ခင်ဗျားတို့ ဘာဖြစ်သွားကြတာလဲ။"

ဝမ်ကျုံးရှန် စကားမပြောနိုင်သလို အခြားအရာရှိများမှာလည်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ဝမ်စံအိမ်တော်မှ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် ဖေးယွင်မြို့မှ လူများမှာ အလွန်ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။"

ချီဟွမ်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း ခေါင်းခြောက်သွားကြသည်။

ဆရာဖုန်းဟူသော ဘွဲ့အမည်တစ်ခုတည်းဖြင့် ဝမ်ကျုံးရှန်တို့ကို ဒီလောက် ကြောက်လန့်စေနိုင်သလား။

ဆရာဖုန်းက စစ်ထူကျန့်ထျန်း၏ ဆရာဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိနှင့်နေကြပြီလား။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။ စစ်စခန်းထဲမှ လူများသာ ဤအကြောင်းကို သိသင့်သည်။ အခြားမည်သူမှ မသိသင့်ပေ။ ပြီးတော့ စစ်ထူကျန့်ထျန်းကလည်း မည်သူ့ကိုမှ ပြောပြမည်မဟုတ်။

ဒါဆို ဘာအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်မလဲ။ လူတိုင်းမှာ အဖြေရှာမရ ဖြစ်နေကြသည်။

"အဖေ... စကားပြောပါဦး။"

ဝမ်ဟဲက စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းလိုက်ပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်များ စတင်မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံးရှန်နှင့် အခြားသူများ၏ ကြောက်ရွံ့နေသော အကြည့်များမှ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သူလည်း ခံစားမိနေသည်။

"ကြည့်ရတာ ဝမ်ဟဲက တကယ်ကြီး အကြီးစား ပြဿနာထဲ ဝင်ရှုပ်မိသွားပြီနဲ့တူတယ်။"

ဆိုင်ရှင်မလေးက တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ သေလောက်အောင် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက ဖုန်းဝူချန်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေမိသည်။

ယခုအခါတွင်တော့ သူ့ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နောက်ခံရှိသည့် ထိတွေ့၍မရသော အရူးလူသတ်သမား တစ်ယောက်အဖြစ် သူမ ရှုမြင်နေမိလေပြီ။

သူက ဆရာဖုန်း တစ်ယောက်ထက် များစွာ ပိုနေခဲ့သည်။

" ကလောက်..ကလောက်.. ... ကလော့။"

ထိုအချိန်မှာပင်... မြို့အပြင်ဘက်မှ မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များက အဝေးမှနေ၍ ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့၏။

အကျွမ်းတဝင်ရှိသော သံခွာသံများ၊ အကျွမ်းတဝင်ရှိသော စစ်ဝိညာဉ်၏ စိတ်ဓာတ်များက ဖေးယွင်မြို့မှ မြို့သူမြို့သားများကို ရန်သူကြီးတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

ထိုအသံမှာ အင်ပါယာ၏ ကောင်းကင်အရိပ်မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့၏ အသံဖြစ်သည်။ အင်ပါယာ၏ ထိပ်တန်း စစ်သည်များ ရောက်ရှိလာကြပြီ။

"ကောင်းကင်အရိပ်မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အသံပဲ။"

"အင်ပါယာရဲ့ ကောင်းကင်အရိပ်မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ ရောက်လာပြီ။"

ဖေးယွင်မြို့မှ လူများ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ဤအရာက ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သူတို့အားလုံး နားလည်ထားပုံရပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ အလယ်ဗဟိုမှ လူငယ်လေးထံသို့ ရောက်ရှိသွား ကြတော့သည်။

ကောင်းကင်အရိပ်မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့မှာ သူ၏ကြောင့်သာ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သိကြသည်။

"အလံနက်တပ်မတော်လည်း ရောက်လာပြီ။"

လူအုပ်ကြီးက တစ်ဖန် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြန်သည်။

တုန်လှုပ်ခြင်း... ။

ပြောပြ၍ မကုန်နိုင်သော တုန်လှုပ်ခြင်း။

အင်ပါယာ၏ ထိပ်တန်း တပ်ဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့လုံး ဖေးယွင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြလေပြီ။

"မင်းသား... နန်းတွင်းအကြံပေး... ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ရောက်ရှိလာပါပြီ။"

စစ်သည်တစ်ယောက်က အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းသား၊ နန်းတွင်းအကြံပေးနှင့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတို့အား ဂါရဝပြုပါတယ်"

လူတိုင်းက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေးစားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်ကျုံးရှန်နှင့် အခြားအရာရှိများအပါအဝင် မြို့ထဲမှ လူအားလုံး လေးစားစွာ ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး ဝမ်စံအိမ်တော်မှ ကိုယ်ရံတော်များမှာ သူတို့၏ လက်နက်များကို မြေပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း... မတ်တပ်ရပ်နေသူမှာ ဖုန်းဝူချန် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင်တော့... အားလုံးအတွက် အရာရာမှာ ရှင်းလင်းသွားခဲ့လေပြီ။

ဝမ်ဟဲမှာ မှင်တက်သွားသည်။ လုံးဝကို မှင်တက်သွားသည်။ သူ ဘယ်လိုလူမျိုးကို စော်ကားမိသွားပြီလဲဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ သူနားလည်သွားခဲ့ပြီ။

ဆယ့်ခြောက်နှစ်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ယောက်က မင်းသား၊ နန်းတွင်းအကြံပေးနှင့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတို့ကို အင်ပါယာ၏ အထက်တန်းလွှာအကျဆုံး စစ်သည်များကို ဦးဆောင်ပြီး သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာစေနိုင်သည်ဆိုခြင်းကပင် ထိုကောင်လေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်အတန်းကို သက်သေပြနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုမျှနှင့် မပြီးသေးပေ။ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်ရပ်မှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ယန်ထျန်းရှန်၊ စစ်ထူကျန့်ထျန်းနှင့် ယဲ့ချန်းချုံးတို့ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"ဆရာ... ဆရာဖုန်း။"

"ဆရာ။"

စစ်ထူကျန့်ထျန်း၏ ခေါ်ဝေါ်သံကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းမှာ တစ်ဖန် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဦးခေါင်းမှ ပြုတ်ထွက်ကျတော့မတတ်ပင်။

မင်းသား၊ နန်းတွင်းအကြံပေးနှင့် ယဲ့ချန်းချုံးတို့က ဖုန်းဝူချန်ကို ဦးညွှတ်ကာ အလွန်အမင်း လေးစားမှုပြသနေကြသည်။

သူက ဘယ်လိုမျိုး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသနည်း။

အင်ပါယာ၏ မင်းသားများပင် ယခုလိုလောက် လေးစားမှုကို မရရှိကြဘူး မဟုတ်လား။

"စစ်သူကြီးချုပ်အား ဂါရဝပြုပါတယ်။"

အလံနက်တပ်မတော်နှင့် ကောင်းကင်အရိပ်မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့မှ အထက်တန်းလွှာစစ်သည် တစ်ရာကျော် ဒူးထောက်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ကျယ်လောင်သော အသံများမှာ ဖေးယွင်မြို့တစ်မြို့လုံးကို ဟိန်းထွက်သွားလေ၏။

"စစ်သူကြီးချုပ်။"

ဖေးယွင်မြို့မှ မြို့သူမြို့သားများမှာ ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပြီး ထိုထုတ်ဖော်မှုကြောင့် အသက်ရှူပင် ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဖုန်းဝူချန်က အင်ပါယာ၏ စစ်သူကြီးချုပ်တဲ့လား။

အလံနက်တပ်မတော်နှင့် ကောင်းကင်အရိပ်မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့လုံးက သူ့ကို လေးစားစွာ ဒူးထောက်ဂါရဝပြုနေကြသည်။

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဂုဏ်ပုဒ်များ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာမှုကြောင့် ဝမ်ဟဲတစ်ယောက် မူးမေ့ လဲကျမသွားသည်မှာ ကံကောင်းလှသည်။

"စစ်သူကြီးချုပ်... ဆရာဖုန်းကို စစ်သူကြီးချုပ်ဘွဲ့ ချီးမြှင့်လိုက်တာလား။"

ချီဟွမ်တို့ ခုနစ်ယောက်မှာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။

" ကျွန်တော်က ဘယ်တုန်းက စစ်သူကြီးချုပ် ဖြစ်သွားတာလဲ။"

ဖုန်းဝူချန်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်ပြီး ယန်ထျန်းရှန်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးချုပ်... ခင်ဗျားထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဧကရာဇ်မင်းက ခင်ဗျားကို အင်ပါယာရဲ့ စစ်သူကြီးချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး အလံနက်တပ်မတော်နဲ့ ကောင်းကင်အရိပ်မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ကို အုပ်ချုပ်ဖို့ အမိန့်တော်

ချမှတ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို အမီမလိုက်နိုင်ခဲ့တာပါ"

ယန်ထျန်းရှန်က လေးစားစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အော်... ဒီလိုကိုး။"

ဖုန်းဝူချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အ….အလံနက်တပ်မတော်နှင့် ကောင်းကင်အရိပ်မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ကို အုပ်ချုပ်ရမည်တဲ့လား။

လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ဖန် တုန်လှုပ်သွားကြပြန်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ယဲ့ချန်းချုံးက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးချုပ်က ဖေးယွင်မြို့မှာ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့နေရတယ်ဆိုတာ သိသိချင်း ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်း အပြေးလာခဲ့ကြတာပါ"

ချီဟွမ်က လေးစားစွာ သတင်းပို့လိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်... ဝမ်ဟဲနဲ့ တခြားသူတွေက စစ်သူကြီးချုပ်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပြီး သတ်ဖို့တောင် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ပြီးတော့ ဝမ်ကျုံးရှန်နဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေက အကြောင်းရင်းကို မမေးမြန်းဘဲ အာဏာဖီဆန်မှု ကျူးလွန်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က စစ်သူကြီးချုပ်ကို ဖမ်းဆီးဖို့တောင် ကြိုးစားခဲ့ကြပါတယ်"

ချီဟွမ်၏ သတင်းပို့ချက်ကို ကြားသောအခါ ယန်ထျန်းရှန်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများမှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် မည်းမှောင်သွားကြပြီး ဝမ်ကျုံးရှန်ကို မသေမချင်း ပါးရိုက်သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားကြသည်။

"ဝမ်ကျုံးရှန်... မင်းကို ဘယ်သူက ဒီလောက် သတ္တိတွေ ပေးထားတာလဲ။ အာဏာဖီဆန်မှုရဲ့ ပြစ်ဒဏ် ဘယ်လောက်ကြီးလဲဆိုတာ မင်းသိလား။"

ယဲ့ချန်းချုံးက အေးစက်စွာ မေးလိုက်ပြီး သူ၏ အေးစက်ပြီး အန္တရာယ်များသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

စစ်ထူကျန့်ထျန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့က ငါ့ဆရာကိုတောင် သတ်ရဲတယ် ပေါ့။ လုံးဝ ဥပဒေမဲ့နေတာပဲ။"

"အရှင်... အရှင်မင်းသား... ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ စစ်သူကြီးချုပ်ရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို မသိခဲ့ကြပါဘူး။ စစ်သူကြီးချုပ်ကို ကရုဏာထားဖို့ တောင်းပန်အပ်ပါတယ်"

အရာရှိအားလုံး မြေပေါ်တွင် ဦးခေါင်းဖြင့် တိုက်ကာ ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်ကြတော့သည်။

ဝမ်ကျုံးရှန်မှာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်တော့ပါ။ သူ ယခု ဘာပြောပြော နောက်ကျသွားပြီ

ဖြစ်ကြောင်း ကြေကွဲစွာ နားလည်လိုက်ရသည်။

ဝမ်ဟဲမှာမူ ပို၍ပင် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်ခါနေသည်။ သူ၏ အသားအရောင်မှာမူ လူသေ အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေတော့သည်။