လမ်းပြခေါ်ဆောင်ခြင်း

ယီထျန်းယွမ်သည် ရန်ဖေးလုံနှင့် စကားအနည်းငယ်ကြာအောင် ပြောဆိုပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေကြောင်း သိရှိရသည်။ ဤနေရာတွင် သူတို့သည် အကြီးအကဲအဆင့်ပင် ဖြစ်နေပြီ။ ရန်လုံသာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လာနိုင်ပါက ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေရန် မလိုအပ်ဘဲ နဂါးမျိုးနွယ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဤအကြောင်းကို ရန်လုံတို့ကို ပြောပြမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူ့ဘုံတွင် ဆက်လက် မနေလိုပါက နဂါးမျိုးနွယ်ဆီသို့ လာရောက်နိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် ၎င်းတို့၏ မိဘများမှာ အကြီးအကဲအဆင့် ဖြစ်နေသဖြင့် အခွင့်အရေးများ ကောင်းမွန်စွာ ရရှိမည်မှာ သေချာသည်။

အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ပါရမီမှာ မနိမ့်ကျပေ။ ဤနေရာသို့ ရောက်လာပါက ကြီးမားသော စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် သစ်နက်တောဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် လက်ရှိ မည်သို့ အခြေအနေများ ရှိနေသည်ကို ကြည့်ရှုလိုသည်။ ထိုယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်သည် မတော်တဆ စကားလွန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လုံးဝ ငြင်းဆိုနေသော်လည်း သတင်းအချို့ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

“အတွင်းရန်ကို အရင်ဆုံး ဖြေရှင်းပစ်မှ ဖြစ်မယ်... မဟုတ်ရင် တိုက်ခိုက်လာတဲ့အခါ နှစ်ဖက် ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်...”

ယီထျန်းယွမ် အစိုးရိမ်ဆုံးမှာ ဤအခြေအနေဖြစ်သည်။ အတွင်းရှိ ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းပစ်ခြင်း မပြုပါက ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်၏ အကူအညီများ ရောက်ရှိလာပါက အတွင်းနှင့်အပြင် ပူးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်လာပါက ၎င်းတို့ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လူတိုင်းကို ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို ရှင်းလင်းရန် အားထုတ်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ အတွင်းပိုင်းတွင် မည်သို့ပင် မသင့်မြတ်မှုများ ရှိပါစေ၊ အမုန်းတရားများကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို အရင်ဆုံး ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လိုအပ်သည်။

သစ်နက်တောသည် နဂါးမျိုးနွယ်နှင့် အလွန်မဝေးလှပေ။ ၎င်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် သားရဲများစွာ ရှိပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မမြင့်မားသော ကျင့်ကြံသူများ သွားရောက်ရန် အလွန် သင့်တော်သည်။

နဂါးမျိုးနွယ်သည် ၎င်းတို့၏ မျိုးနွယ်ဝင်များကို ထိုနေရာသို့ ကျင့်ကြံရန် စေလွှတ်လိုကြသည်။ ထိုနေရာရှိ သားရဲများ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် မနိမ့်မမြင့်ဖြစ်ပြီး ကောင်းမွန်သော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များလည်း ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် နဂါးမျိုးနွယ်များသာမက အခြား ကျင့်ကြံသူများစွာလည်း သွားရောက်ကြသည်။

ယီထျန်းယွမ်၏ အရှိန်အဟုန်သည် အလွန်လျင်မြန်သောကြောင့် မကြာမီ သစ်နက်တော အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ နဂါးမျိုးနွယ်ဘက်မှ သတင်းများ ပေါက်ကြားမှု ရှိ၊ မရှိကို သူ မသိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ ကိစ္စများကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းလေလေ ပိုကောင်းလေဖြစ်သည်။

“သစ်နက်တော... တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ”

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။ အမြင့်မှ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤသစ်တော၏ ထူးခြားချက်မှာ အတွင်းသို့ ရောက်လေလေ အောက်သို့ နိမ့်ဆင်းသွားလေလေ ဖြစ်သည်။ ဤသစ်နက်တော၏ ဗဟိုဧရိယာသည် မြေအောက်သို့ ဦးတည်နေသော ချောက်နက်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး မြေကြီးအောက်သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်နေသည်။

ကောင်းကင်ထိ မြင့်မားသော သစ်ပင်များသည် ချောက်နက်ကြီး၏ မတ်စောက်သော နံရံများပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ပေါက်ရောက်နေသည်။ တစ်ပင် နှစ်ပင် မဟုတ်ဘဲ အောက်ဘက်သို့ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသည်။ အကယ်၍ မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားပါက စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။ သစ်ပင်များအတိုင်း အပေါ်သို့ တက်နိုင်ပြီး ပျံသန်းနိုင်ရန်ပင် မလိုအပ်ပေ။

သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မျက်လုံးဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြေအနေများကို ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။ အနီးအနားတွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ခူးဆွတ်နေသော ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိသည်။ ဤသစ်နက်တောသည် အလွန် ကျယ်ဝန်းလွန်းလှရာ ယီထျန်းယွမ် အပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်သော်လည်း အဆုံးကို မမြင်နိုင်ပေ။

သို့သော် ဤနေရာတွင် မိုးမြေအဖိုးတန်ရတနာများ ရှိနေသော်လည်း မည်သူမျှ ဤနေရာကို နယ်မြေအဖြစ် မသိမ်းပိုက်ရဲကြပေ။ ဤနေရာတွင် သားရဲများ အလွန်များပြားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လာရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ပထဝီ အနေအထားအရ အလွန် အဆင်မပြေပေ။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် မည်သည့် အင်အားစုမျှ အမြဲတမ်း နေထိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် စွန့်ပစ်ထားသော မြို့ဟောင်းများကို မှုန်ဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်ခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ဤနေရာတွင် ခေတ္တ တပ်စွဲခြင်းသာ အများဆုံး ဖြစ်နိုင်ပြီး ရေရှည် နေထိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဒီမှာ ပုန်းအောင်းနေမယ်ဆိုရင် ကြယ်ဆယ်လုံးက ဒီနေရာကို လွှမ်းမိုးဖို့ ခက်ခဲမှာ သေချာတယ်”

ယီထျန်းယွမ်သည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကြယ်ဆယ်လုံး လွှမ်းခြုံထားသောဧရိယာသည် ဤနေရာသို့ မရောက်နိုင်ပေ။ ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားဘုရင်သည် စစ်မှန်သော ကောင်းကင်ကို ပိတ်ဆို့သူ မဟုတ်ဘဲ ဧရိယာ တစ်ခုကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။

သို့သော် ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းသည်ပင် အတော်လေး အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး ဧရိယာ တစ်ခုကို မိမိ၏ နယ်မြေအဖြစ် နှိမ်နင်းနိုင်ပြီး မိမိ၏ နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသူ မည်သူမဆိုကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။

ကြယ်ဆယ်လုံး လွှမ်းခြုံထားသော ဧရိယာသည် အတော်လေး ကောင်းမွန်သော နေရာများဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူ အများစုသည် ထိုဧရိယာတွင် လှုပ်ရှားကြသည်။

သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိပြီး စူးစမ်းလိုက်ချိန်တွင် မျက်လုံးဖြင့် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးရှိ ဧရိယာ တစ်ခုကို ချက်ချင်း သတ်မှတ်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်၏ အငွေ့အသက်ကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိသည်။

ထိုဧရိယာတွင် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်သည် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို အရပ်လေးမျက်နှာ ရှာဖွေနေကြပြီး ဤနေရာတွင် ရတနာများကို ရှာဖွေနေကြသည်။

“ဒီဧရိယာမှာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ ရှိလို့လား... ဝင်ပေါက်နဲ့ ဒီလောက် နီးနေတာကို”

ကျောက်ဟော်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ပင်များသာ မြင်ရပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်ပင်မျှ မတွေ့ရပေ။

“ဆက်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်သွားရင် ငါတို့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ မလုံလောက်ဘူး... အပြင်မှာပဲ ကံစမ်းကြည့်ရမယ်... အဲ့ဒီအခါကျမှ အားကောင်းတဲ့ သားရဲနဲ့ တွေ့ရင် မင်း သွားတားမှာလား”

နောက်တစ်ဦးဖြစ်သူ ရှောင်ဟွာသည် ခပ်မဲ့မဲ့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ တပည့်မလေးကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“တပည့်မလေး... မင်း ပြောကြည့်ပါဦး”

ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ ကြည့်နေပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုတို့... သတိထားကြပါ... ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေပါနဲ့... ဆရာက ကျွန်မတို့ကို အမြဲတမ်း သတိထားပြီး လုပ်ဆောင်ဖို့ သင်ပေးခဲ့တယ်”

“တပည့်မလေးရယ်... မင်းက အရမ်း အကျယ်ချဲ့ပြောတာပဲ... ဒီလောက် အပြင်မှာကို ဘယ်လို အန္တရာယ် ရှိနိုင်မှာလဲ...”

ရှောင်ဟွာသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဘယ်အချိန်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် သတိထားရမယ်”

တပည့်မလေးသည် ခပ်မဲ့မဲ့ ပြောသည်။

“ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ...”

မိမိ၏ တပည့်မလေး အလွန် အလေးထားနေသည်ကို မြင်သောအခါ အစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ တပည့်မလေးသည် အရာရာတိုင်းတွင် ကောင်းမွန်သော်လည်း အလွန် အမင်း သတိကြီးလွန်းခြင်းက ပြဿနာ ဖြစ်သည်။

ထိုသူ သုံးဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် မမြင့်မားပေ။ ၎င်းတို့သည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ်သာ ရှိပြီး ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ရှာဖွေရန် သို့မဟုတ် အဆင့်နိမ့် သားရဲအချို့ကို အမဲလိုက်ရန် ရည်ရွယ်သည်။ ဤသည်မှာ အခြေခံ ကျင့်ကြံမှု ဖြစ်ပြီး စံနှုန်းမပြည့်မီပါက ဆရာ့ကျောင်းသို့ ပြန်ခွင့်မရပေ။

ထို့နောက် ၎င်းတို့ နှစ်လှမ်းပင် မလျှောက်ရသေးခင်မှာပင် တပည့်မလေးသည် ချက်ချင်း ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“တစ်ခုခု ရှိတယ်”

အစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ရှေ့တွင် သက်လတ်ပိုင်းလူ တစ်ဦးကိုသာ တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ၎င်းတို့ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကြသည်။

“တပည့်မလေး... စိတ်ကလေး နည်းနည်းလျော့ထားပါဦး... လမ်းကြုံ ဖြတ်သွားတဲ့ ကျင့်ကြံသူပါ”

ရှောင်ဟွာသည် လက်နက်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒီကကျင့်ကြံသူ... ခင်ဗျားလည်း အတူတူ လာရောက် ကျင့်ကြံတာလား”

“အဲ့လိုပါပဲ... ကျွန်တော်က အမဲလိုက်ဖို့ လာတာ... ခင်ဗျားတို့ကို လန့်သွားအောင် လုပ်မိရင် တောင်းပန်ပါတယ်”

ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လူမဆန်သူကဲ့သို့ အမူအရာမျိုး ပြသနေသည်။

တပည့်မလေးသည် အနည်းငယ် သတိလျှော့သွားသည်။ အနည်းဆုံး သားရဲ မဟုတ်တော့ဘဲ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

“ရပါတယ်... ဒါနဲ့ ခင်ဗျား ဒီမှာ ဘာကို လာအမဲလိုက်တာလဲ... အဲ့ဒီ လရောင်သားရဲကိုလား” ကျောက်ဟော်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ကို လာအမဲလိုက်တာ...”

စကားဆုံးသည်နှင့် ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူ၏ ကျောနောက်မှ လက်နှစ်ဖက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်ဟော်၏ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ ပါးစပ်ကြီးကို ဖြဲကာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မပေးဘဲ ဝါးမျိုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သွေးသံရဲရဲ ပါးစပ်ကြီးသည် ကျောက်ဟော်၏ ဦးခေါင်းကို မျိုချနိုင်လောက်အောင် ရှိပြီး ကျောက်ဟော်ကို တစ်ခါတည်း မျိုချရန် ကြံစည်နေပုံရသည်။

“ပြေး... ပြေး”

၎င်းတို့သည် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အရှိန်သည် ထိုသူလောက် မမြန်နိုင်ပေ။ ထိုသူသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျောက်ဟော်ကို မျိုချရန် ရောက်ရှိလာသည်။

ကျောက်ဟော်သည် ထိတ်လန့်တကြား မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး ခြေထောက် ချော်လဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

“က... ကယ်ပါဦး” ကျောက်ဟော်သည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟွာတို့သည် ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုဘီလူးဆီသို့ ထိုးသွင်းကြသည်။ သို့သော် ထိုသတ္တဝါကား ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ဖြစ်ရကား အရှိန်သည် ပို၍ လျင်မြန်သည်။ ကျောနောက်မှ လက်နှစ်ဖက်သည် လက်နက်နှစ်ခု ပို၍ ပါလာပြီး ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ ၎င်းတို့အား လွင့်စင်သွားစေသည်။

“မင်းတို့ ဘေးကို သွားနေကြ... ခဏနေ မင်းတို့ အလှည့် ရောက်လာလိမ့်မယ်... နောက်ဆုံးတော့ စားစရာ ရလာပြီ... ပြီးတော့ စားလို့ အတော် ကောင်းပုံရတယ်”

ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်သည် ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျောက်ဟော်ဆီသို့ ပါးစပ်ကို ဆက်လက် ဖြဲကာ ဝါးမျိုရန် ကြိုးစားသည်။

သူ ဝါးမျိုရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကိုယ်ရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏ ဘေးသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ လည်ကုတ်မှ ဆွဲကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကိုင်ပေါက်ချလိုက်သည်။ ဒိုင်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သူသည် မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“တကယ်ပဲ အချိန်ကုန်သက်သာတာ ကံကောင်းလိုက်တာ... လာတာနဲ့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်မယ့်သူကို တွေ့လိုက်ရပြီ”

ကယ်ဆယ်ရန် ရောက်လာသူမှာ ယီထျန်းယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် တစ်ဦးကို တွေ့ရှိပြီးနောက် အားလုံး အဆင်ပြေသွားသည်။ ဖမ်းဆီးပြီးနောက် လမ်းပြခေါ်ဆောင်ခိုင်းရန် အလွန် အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

အခန်း ၈၆၃ ပြီးပါပြီ။