ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်း

ယီထျန်းယွမ်သည် ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် လမ်းပြသူ မလိုအပ်တော့သဖြင့် သူ့ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်လိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည် ဤဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဧရိယာအားလုံး၏ အခြေအနေကို သတိထား စူးစမ်းလိုက်သည်။ နတ်ဘုရားဘုရင်နယ်ပယ်၏ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်အာရုံသည် အခက်အခဲမရှိဘဲ တစ်ခုလုံးကို အလွယ်တကူ ဖုံးလွှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် မြွေမသေတုတ်မကျိုး မလုပ်လိုဘဲ ဤသားရဲတိရစ္ဆာန်များ ထွက်ပြေးသွားခြင်းကို မလိုလားပေ။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် အလွန် အစွမ်းထက်သော်လည်း အတင်းအကျပ် နှိမ်နင်းခြင်းမျိုး မပြုလုပ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး စိတ်တိုင်းကျ နှိမ်နင်း၍ မရနိုင်ပေ။

အကယ်၍ အတွင်း၌ ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များသာ ရှိပါက ယီထျန်းယွမ်သည် ချက်ချင်း နှိမ်နင်းပြီး ၎င်းတို့ကို လက်ဝါးတစ်ချက်ရိုက်၍ အတွင်း၌ သတ်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် သံသယမရှိဘဲ အလွန် လွယ်ကူသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အများကို ဖမ်းဆီးထားသဖြင့် သူသည် လူများကို ကယ်ဆယ်ရန် ခိုးဝင်ခြင်းသာဦးစွာ လုပ်ဆောင်ရသည်။

သူ၏ ကိုယ်ရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်ကာ ခိုးဝင်သွားစဉ် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်း အနက်ပိုင်းမှ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ခုနက ငါ သွားဖမ်းခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပိုပြီး ရူးကြတယ်... ငါ့ကို မြင်တော့ သူတို့လူချင်းပဲ ထင်နေကြတာ... ငါ သူတို့မျိုးနွယ်စုနဲ့ တစ်မျိုးတည်း မဟုတ်ဘူး... ရွံလိုက်တာ...”

“ဟဲဟဲ... ဟုတ်တယ်... သူတို့ တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပိုပြီး မိုက်မဲကြတယ်... ငါတို့ သူတို့ အမျိုးတူပဲလို့ ထင်ပြီး သတိ လုံးဝ မထားကြဘူး... ခုနက ငါ မိန်းကလေး အတော်များများကို ဖမ်းလာခဲ့တယ်... ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ ကစားစရာတွေ ရပြီ”

“နေ့တိုင်း ကျင့်ကြံသူ အများကြီး ဖမ်းလို့ရတယ်... ဒီကျင့်ကြံသူတွေ တကယ်ပဲ မိုက်မဲကြတာ... သားရဲတွေက သတ်တာလို့ ထင်နေကြတာ... နောက်ဆုံး တစ်သုတ်တုန်းကဆို ဆရာပါ ခေါ်လာကြသေးတယ်... အလောင်းတွေ ရှာချင်တယ်ဆိုပြီး... ဘယ်သူသိမှာလဲ... အဲ့လိုဆိုတော့ ပိုပျော်စရာ ကောင်းတာပေါ့... တစ်ခါတည်း အားလုံးကို ဖမ်းလိုက်ရတယ်... အရင်က လူတွေရဲ့ အရသာကို သတိရတယ်... တကယ်ကို ကောင်းတယ်... ငါ့ အကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီတယ်...”

တစ်ဦးချင်းစီ ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဘေးရှိ သံလှောင်အိမ်များတွင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို သော့ခတ်ထားသည်။ လက်နှစ်ဖက် ခြေနှစ်ဖက်ကို ချည်နှောင်ထားသည့်အပြင် လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်များရှိ အကြောများကိုပါ ဖြတ်တောက်ထားသည်။ သော့ခတ်ထားခြင်း မရှိလျှင်ပင် ထွက်ပြေးရန် ခက်ခဲသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများစုမှာ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများ ဖြစ်ကြသည်။ အမျိုးသားများအားလုံးကို ၎င်းတို့ စားသုံးခဲ့ပြီး ဖြစ်ပြီး လုံးဝ မချန်ထားခဲ့ပေ။ ကလေးများကို ကြီးပြင်းလာစေရန် မဟုတ်ဘဲ ဗိုက်ဆာသောအခါ ၎င်းတို့ကို မျိုချရန် ဖြစ်သည်။

ကလေးများသည် ပိုမို အရသာရှိသောကြောင့် ၎င်းတို့ကို နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြည်းစမ်းရန် ထားရှိခြင်း ဖြစ်ပြီး လုံးဝ အလျင်စလို မလုပ်ကြပေ။

၎င်းတို့သည် ထိုနေရာတွင် လဲလျောင်းနေကြပြီး မျက်လုံးများတွင် အသက်မဲ့နေသည်။ ၎င်းတို့သည် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေကြပြီ။ ၎င်းတို့၏ နောက်ခံများမှာ မသေးငယ်သော အင်အားစုများမှ ကျင့်ကြံရန် ထွက်လာကြသော်လည်း ဤဘီလူးအုပ်စုနှင့် တွေ့ဆုံပြီး ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ကြသည်။

“မင်းတို့ ဘီလူးတွေ... ဆရာက ငါတို့အတွက် လက်စားချေပေးမှာပါ”

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဟုတ်တယ်... မင်းတို့ ဘီလူးတွေ... ငါတို့ သေရင်တောင် ဆရာက ငါတို့အတွက် လက်စားချေပေးမှာပါ... မင်းတို့ ဘီလူးတွေကို သတ်ပစ်မှာ... အမှိုက်တွေ”

“ဆရာ လာကယ်လိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအခါကျ မင်းတို့ သေပြီ”

အချို့မှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေကြပြီး အချို့မှာ အခုမှ ဖမ်းဆီးခံရသူများ ဖြစ်သောကြောင့် မိမိတို့၏ ဆရာများအပေါ် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များ ထားရှိပြီး ဆရာများက ၎င်းတို့ကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။

“ဟား... ဟား... နေ့ခင်းအိပ်မက် မက်နေတဲ့ လူမိုက်တွေ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ... မင်းတို့ ဆရာတွေ လာရင် ပိုကောင်းတာပေါ့... ငါတို့ အင်အားကြီး ကျင့်ကြံသူတွေ များများ လာစေချင်တယ်... တစ်ယောက်ချင်းစီကို ဖမ်းပြီး စားပစ်မယ်... ငါတို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အားဖြည့်မှုပဲ”

“ဟုတ်တယ်... အကျယ်ကြီး အော်ကြ... မင်းတို့ လည်ချောင်းကွဲအောင် အော်နေလည်း ဘယ်သူမှ မင်းတို့ကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

၎င်းတို့သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာမှ စောင့်ကြပ်သူများဖြစ်ပြီး ရံဖန်ရံခါ အပြင်သို့ အမဲလိုက် ထွက်ကြသည်။ စစ်မှန်သော ဌာနချုပ်သည် အတွင်းပိုင်း ဧရိယာတွင် ရှိပြီး အပြင်ဘက်တွင် သံလှောင်အိမ်သာ ရှိသည်။

သံလှောင်အိမ်ကို အပြင်ဘက်တွင် ထားရှိခြင်းကြောင့် အလွန် အဆင်ပြေသည်။ ဖမ်းလာပြီးသည်နှင့် လှောင်အိမ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ကာ ဌာနချုပ်သို့ ပြန်သွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် လှောင်အိမ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများကို ဆံ့နိုင်အောင် ကျယ်ဝန်းစွာ ပြုလုပ်ထားသည်။

ဤလှောင်အိမ်သည် လူပြည့်ခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူမပြည့်မီ အစားအစာအဖြစ် အသုံးပြုခံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တယ်... အလကားပဲ...”

ဘေးနားတွင် အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေရန်ပင် ကြံစည်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သတ်သေပြီးနောက်တွင်လည်း စားသုံးခံရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘေးနားရှိ ကျင့်ကြံသူများကို တစ်စစီ စားသုံးသည်ကို ၎င်းတို့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ပြန်တွေးလိုက်တိုင်း ရွံရှာဖွယ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေရန်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်သောကြောင့် လျှာကို ကိုက်ဖြတ်၍ သေခြင်းသည် လက်တွေ့မကျပေ။ အခြေခံအားဖြင့် မသေနိုင်ပေ။

မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သော လေထုသည် ဤဧရိယာတစ်ခုလုံးကို တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းလာပြီး ဘေးနားရှိ ကျင့်ကြံသူများကိုပါ သက်ရောက်မှု ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် အရင်က မျှော်လင့်ချက် ထားရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဘေးနားတွင် ဖမ်းဆီးခံရသော ကျင့်ကြံသူများကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားကြသည်။

တကယ်ပဲ ထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလား။

“ဆက်အော်ကြလေ... ဘာလို့ မအော်တော့တာလဲ”

ထိုယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်သည် ဤဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဆဲဆိုသံများကို နားထောင်လိုကြသည်။ တစ်ဖက်လူက ပို၍ ဆဲဆိုလေလေ ပိုကောင်းလေဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် လုပ်စရာ အလုပ်မရှိ၍ ဤသည်ကပင် သူတို့အတွက် ဖျော်ဖြေရေးတစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

ထိုအချိန်တွင် ခြေသံများ တစ်လှမ်းချင်းစီ လာနေသည်။ အသံသည် အလွန်လေးလံပြီး ၎င်းတို့၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

“ဟင်... ဘယ်သူ ပြန်လာတာလဲ... ကျင့်ကြံသူ ဘယ်လောက်များများ ခေါ်လာလဲ မသိဘူး... များရင် အခုပဲ ခွဲစားပြီး အရသာခံလို့ရပြီ” ထိုယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ပေါ်လာသူသည် ၎င်းတို့၏ မျိုးနွယ်တူ မဟုတ်ဘဲ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လာသော ယီထျန်းယွမ် ဖြစ်သည်။ သူ ပေါ်လာသည်နှင့် ၎င်းတို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“မင်း ဘယ်သူလဲ”

၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်ကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်း သတိထားမိပြီး လက်ထဲတွင် လက်နက်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲကိုင်ကာ ယီထျန်းယွမ်ဆီသို့ ဝိုင်းရံရန် ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။

ဤလူစိမ်း မျက်နှာသည် ၎င်းတို့လူ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ၎င်းတို့၏ လူဦးရေမှာ အစကတည်းက မများသဖြင့် မျက်နှာများကို မှတ်မိကြသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ လည်ပင်းများကို လေထဲတွင် ညှစ်ကိုင်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်များ လေထဲတွင် ဝဲနေသည်။ ပါးစပ်မှ တအအ အသံသာ ထွက်နိုင်ပြီး အခြား မည်သည့် အသံမျှ မထွက်နိုင်ပေ။ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သော စကားပင် မပြောနိုင်ပေ။

ထို့နောက် ယီထျန်းယွမ်သည် ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျယ်လောင်စွာ ရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့ကို ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးများသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြာမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်းတို့ကို ပိတ်လှောင်ထားသော လှောင်အိမ်များသည်လည်း ပြာမှုန်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းတို့ တစ်ဦးချင်းစီသည် မှင်တက်မိသွားကြသည်။ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေကြောင့် ၎င်းတို့သည် မည်သို့ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကိုပင် နားမလည်နိုင်ဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သေဆုံးမည်မှာ သေချာသည်၊ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ ဘယ်သူသိမှာလဲ... ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦး ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့ကို လွတ်မြောက်စေသည့်အပြင် ဤစောင့်ကြပ်သူများကိုပါ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

“သူတို့ကို သတ်လိုက်”

ယီထျန်းယွမ်သည် ဆွဲကိုင်ထားသော ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် သုံးဦးကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ ခွန်အားများ ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီး အသံပင် အနည်းငယ်မျှ မထွက်နိုင်ပေ။

အချိန်အကြာကြီး ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ကျင့်ကြံသူများ၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အား...”

၎င်းတို့သည် ရရာ ပစ္စည်းများကို ကောက်ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေသော ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ကြသည်။ ပစ္စည်း မရှိသူများက လက်သီးဖြင့် ထိုးကြ၊ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကြပြီး မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရင်ထဲရှိ ဒေါသများကို ထုတ်ပစ်ရန်သာ လိုသည်။

၎င်းတို့သည် အချိန်အကြာကြီး အစာမစားရဘဲ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံခဲ့ရသော်လည်း ဒေါသ ပေါက်ကွဲလာသောအခါ တစ်ဦးချင်းစီသည် တစ်ဦးထက် တစ်ဦး ပို၍ အစွမ်းထက်လာသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ် အဆင့်ရှိသော ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် သုံးဦးသည် ဤသို့ဖြင့် အရှင်လတ်လတ် ရက်စက်စွာ ရိုက်နှက် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူတစ်ဆယ့်နှစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် နတ်မိမယ် ၁၂ ပါးပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးချင်းစီ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လေ့ကျင့်နေခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား... အခု ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရသနည်း။

အခန်း ၈၆၅ ပြီးပါပြီ။