ရောက်လာပြီးမှတော့ ခဏလောက် နေသွားပါဦး
Vol. 70 Ch. 1041
အကယ်၍ သူမ ယခု တံခါးခေါက်ပြီး လုချန်း၏ အခန်းထဲသို့ မိမိသဘောအလျောက် ဝင်သွားပါက လုချန်းက သူမအား ပေါ့ပျက်သော မိန်းမတစ်ဦးဟု ထင်သွားမည်လားဟု ထိုအခိုက်တွင် ကျိချိုးယု တွေးနေမိသည်။
သို့သော် သူမနှင့် လုချန်းတို့သည် ကျင့်ကြံဖော်များအဖြစ် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အတည်ပြုပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် ကျင့်ကြံဖော်များ အတူတကွ ရှိနေခြင်းက မသင့်လျော်သော အရာမဟုတ်ဟု သူမ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် တွေးတောမိသည်။
သူမတွင် ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြားမှ ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံ မရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ကို နားလည်နိုင်လောက်အောင် သူမ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။
လုချန်းသည် အမျိုးသမီးများနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသည့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုခုကို ကျင့်ကြံနေသည်ပြောခဲ့ကြောင်းလည်း သူမ ထပ်မံ တွေးမိပြန်သည်။
သူ အမျိုးသမီးများနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်၍ မရလျှင်ပင် သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ ရှိနေရုံမျှဖြင့် ပြဿနာ မရှိသင့်ဘူး မဟုတ်လား။
ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြားမှ လှုပ်ရှားမှုများကို မပြုလုပ်သရွေ့ အဆင်ပြေမည် မဟုတ်လား။
ခဏခန့် ကျိချိုးယု အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။
သူမ၏ အတွေးများ ရုန်းကန်နေစဉ် လုချန်း၏ အသံ အခန်းအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ချိုးယု။ တံခါး ဖွင့်ထားတယ်။ ဝင်ခဲ့လေ။”
ထိုသို့ ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိချိုးယု၏ စိတ်များ ဗလာဖြစ်သွားကာ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ရှက်သွေးရောင်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက်တွင် ကျိချိုးယုလည်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး လုချန်း၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
ကျိချိုးယု၏ ရှက်ရွံ့နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လုချန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး
“ချိုးယု။ ဒီလောက် ညဉ့်နက်မှ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။ ခင်ဗျား လိုအပ်တာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား။”
ထိုမေးခွန်းကြောင့် ကျိချိုးယု ခဏခန့် စကားလုံးများ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။
ကျိချိုးယု ကြောင်ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုချန်းက
“ကျွန်တော်နဲ့ ကျင့်စဉ် ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးဖို့ လာတာများလား”
ထိုအခါမှ ကျိချိုးယု သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မေးချင်တဲ့ ကျင့်စဉ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိလို့ပါ။”
နေရခက်မှုကို ပြေပျောက်စေရန် ကျိချိုးယုလည်း လုချန်း ပေးလိုက်သော စကားလမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။
သူမ သူနှင့် အိပ်စက်ရန် လာခဲ့သည်ဟု ပြော၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မည်မျှ အနေရခက်လိုက်မည်နည်း။
လုချန်းက ပြုံးလျက်
“ဒါဆိုရင် ဒီကိုလာပြီး ထိုင်ပါ။”
ဤသို့ ဆိုရင်း လုချန်း လက်ဖက်ရည်စားပွဲရှေ့တွင် နေရာယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျိချိုးယုလည်း လက်ဖက်ရည်စားပွဲတွင် သူ့ရှေ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ထိုင်ချလိုက်၏။ လုချန်းက
“ခင်ဗျား မေးချင်တာက ဘာလဲ။”
ကျိချိုးယုက
“ကျွန်မ တကယ်တော့ စောစောက တံခါးဝမှာပဲ အဖြေရှာတွေ့သွားပြီ။ ဒါကြောင့် ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးစရာ မလိုတော့ပါဘူး။”
လုချန်းက
“သြော်။ ဒီလိုကိုး”
ထိုသို့ဆိုလျက် စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကျိချိုးယု၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်ပြီး
“ချိုးယု။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်နဲ့ အတူအိပ်ဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။”
သူမ၏ အတွင်းစိတ် အတွေးများကို လုချန်းက တိုက်ရိုက် ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် ကျိချိုးယု အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလည်း ပို၍ပင် နီရဲသွား၏။
မြေကြီးထဲမှ အက်ကြောင်းတစ်ခုကို ရှာ၍ ဝင်သွားလိုက်ချင်စိတ်များပင် ပေါက်သွားသည်။
သို့သော် ကျိချိုးယုက ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ငြင်းဆိုခြင်း မပြုပဲ
“အခု ကျွန်မတို့က ကျင့်ကြံဖော်တွေ ဖြစ်နေကြပြီပဲ။ ကျင့်ကြံဖော်တွေ အတူတူ ညအိပ်ပြီး ကျင့်စဉ်ဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းအမြင်တွေကို ဆွေးနွေးဝေမျှတာက တော်တော်လေး ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”
လုချန်းက ပြုံးလျက်
“သဘာဝကျတာပေါ့။”
ထို့နောက် ကျိချိုးယုက လုချန်း၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ကြည့်ကာ
“ဒါဆို ဘာလို့ ရှင် ဒီည ကျွန်မကို လာမရှာတာလဲ။”
လုချန်းက ပြုံးလျက်
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို နေ့လယ်က မပြောခဲ့ဘူးလား။ ကျွန်တော် မကြာသေးခင်က အထူးကျင့်စဉ်တစ်ခု ကျင့်ကြံနေတယ်။ သိသာတဲ့ တိုးတက်မှု မရမချင်း ကျွန်တော်က မိန်းမနဲ့ ပေါင်းသင်းတာကို ရှောင်ရမယ်။”
“ချိုးယု။ ခင်ဗျားက အရမ်း လှတယ်။ကျွန်တော်တို့သာ ညဘက် တစ်ခန်းတည်း အတူနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် လုံးဝ ထိန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါ...”
လုချန်း၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ကျိချိုးယု၏ ပါးပြင်များပေါ်တွင် နောက်ထပ် နီရဲသော အလွှာတစ်ခုဖြင့် ပိုမို နီမြန်းသွားသည်။
“ ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။”
“ဒါဆို ကျွန်မ... ပြန်သင့်ပြီ ထင်တယ်။”
သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် ကျိချိုးယု ထရပ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူမ ထရပ်ပြီး ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင် လုချန်းက ရုတ်တရက် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲကာ သူမအား ထွက်ခွာခွင့် မပေးခဲ့ချေ။
“ချိုးယု။ ခင်ဗျား ရောက်လာပြီးမှတော့ ခဏလောက် နေသွားပါဦးလား။ ထွက်သွားဖို့ လောစရာ မလိုပါဘူး။”
ဤအချိန်တွင် လုချန်းက ကျိချိုးယုအား သူ၏ လက်မောင်းများထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် လုချန်းသည် ရုပ်သေးရုပ်မှတစ်ဆင့် ကျိချိုးယု၏ ခန္ဓာကိုယ် အထိအတွေ့ကိုလည်း ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။
ဟုတ်ပါသည်။ ရုပ်သေးရုပ် ခန္ဓာကိုယ်သည် တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း လုချန်း၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ်ကမူ ဤအချိန်တွင် တုံ့ပြန်ခဲ့၏။
သို့သော် သူ၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ်သည် ယခု ထျန်းချန်ကမ္ဘာရှိ ရှနိုင်ငံတော် နန်းတွင်း၌ ရှိနေသည်။ သို့သော် ကျိချိုးယုကတော့ ဒါကို ခံစားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လုချန်း၏ ပွေ့ဖက်ခြင်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီးနောက် ကျိချိုးယု မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ ဒါက သူမ ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် ဒီလောက် အနီးကပ် နေခဲ့ဖူးသည့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
သို့သော် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေဟု ကျိချိုးယု အမြဲ ခံစားနေရသည်။
လုချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေပုံရပြီး သူ၏ နှလုံးခုန်သံကိုပင် သူမ မခံစားမိခဲ့ပေ။
သို့သော် လုချန်းက သူ၏ ခံစားချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့်ဟု သူမ တွေးထင်ခဲ့ပြီး ထိုအပေါ် များများစားစား မတွေးတောမိခဲ့ချေ။
ဤအခိုက်တွင် လုချန်း ကျိချိုးယု၏ နားနားကပ်၍
“ချိုးယု။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဆီကို ဒီလောက် တက်တက်ကြွကြွ လာတာက စုံတွဲကျင့်စဉ်ကျင့်ချင်လို့များလား။”
ထိုသို့ ကြားသောအခါ ကျိချိုးယု၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ပူနွေးလာသည်။
သူမသည် အပေါ်ယံအားဖြင့် ထိုသို့သော အတွေးများ မထားရှိခဲ့သော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ခဲ့ချေ။ သို့သော် သူမ လုချန်းထံ လာရှာခဲ့ခြင်းက စုံတွဲကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အတွေးအချို့က တွန်းအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျိချိုးယုက
“မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ... ကျွန်မက ရှင်နဲ့ ကျင့်စဉ်ဆိုင်ရာ အမြင်တချို့ ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ။”
ကျိချိုးယု ဤမျှ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုချန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။
ကျိချိုးယု၏ အမူအရာသည် သူမ၏ အတွင်းစိတ် အတွေးများကို ဖော်ပြနေခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ သူ၏ မိဖုရားဆောင်ထဲတွင်ပင် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှု၌ ဤမျှ တက်ကြွသော အမျိုးသမီးများ များများစားစား မရှိခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် လုချန်း၏ လက်သည် ကျိချိုးယု၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ချက်ချင်း တုန်ယင်သွားပြီး အလွန် ထူးဆန်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
မဖြစ်ပါ။
သူမ ဒီအတိုင်း ဆက်နေ၍ မဖြစ်တော့ချေ။
ဤအတိုင်း လုချန်း၏ ရစ်ပတ် ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ဆက်လက် ခံနေရပါက သူမ ရူးသွားလိမ့်မည်ဟု ကျိချိုးယု ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျိချိုးယု သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး
“... လုချန်း။ကျွန်မ လုပ်စရာတစ်ခု ရှိသေးတာ သတိရသွားလို့။”
လုချန်းက ကျိချိုးယု၏ နားနားကပ်၍
“ချိုးယု။ ခင်ဗျား ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။”
သူမ၏ အတွေးများ ပေါ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိချိုးယုက
“မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး”
ကျိချိုးယုအား ဆက်လက်၍ အခက်တွေ့အောင် လုချန်း မလုပ်တော့ပေ။ သူ၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။
ကျိချိုးယုအား ဤနေရာတွင် ထိန်းသိမ်းထားလည်း သူမအား အမှန်တကယ် ဘာမှ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ပြင် ကျိချိုးယု၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားလာမှုက သူ၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ်ထံသို့ သက်ရောက်ခဲ့သည်။ ဤအခိုက်တွင် သူ၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ့အား ကူညီရန် ဇနီးတစ်ဦးအား ချက်ချင်း ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသည်။
ထို့နောက် လုချန်း ကျိချိုးယုအား လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ခင်ဗျား သွားပါတော့။”
လုချန်းက သူမအား လွှတ်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျိချိုးယု စိတ်ထဲ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရ၏။ အကယ်၍ လုချန်းသာ ဆက်လုပ်ခဲ့ပါက လက်မခံနိုင်စရာ ဖြစ်မည် တော့ မဟုတ်ပေ။
ကျိချိုးယု သူမ၏ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ အတွေးများကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ကာ လုချန်း၏ ချောမောသော မျက်နှာကို လှည့်ကြည့်ရင်း
“... လုချန်း။ ကျွန်မ အရင် ပြန်လိုက်ဦးမယ်”
လုချန်းက ပြုံးလျက်
“အင်း။ ကောင်းပါပြီ။”
ထို့နောက် ကျိချိုးယု လှည့်ထွက်သွားပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျိချိုးယု ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လုချန်း၏ အာရုံစိုက်မှုသည် သူ၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ်ထံသို့ လုံးဝ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။
………
ထိုအခိုက်တွင်။
ထျန်းချန်ကမ္ဘာ။
ရှနန်းတော်။
လုချန်းသည် အလင်းအရိပ်ကို အသုံးပြု၍ ကျောင်းယိုယို၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျောင်းယိုယိုသည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လျက် ပန်းထိုးနေပြီး သူမ၏ ညီမ ကျောင်းရှောင်ရှောင်သည်လည်း သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ယခု ကျောင်းယိုယိုသည် တစ်ချိန်ကလို ဆော့ကစားတတ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးမလေး မဟုတ်တော့ချေ။
သူမသည် များစွာ ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီး ဇနီးတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကိုလည်း ထုတ်လွှတ်နေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ၏ ကလေးများလည်း ကြီးပြင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျောင်းရှောင်ရှောင်နှင့် ကျောင်းယိုယိုတို့ အတူတကွ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုချန်း၏ မျက်နှာပေါ်၌ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခုကို ပေါ်လာသည်။
ထိုစဉ် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးလည်း လုချန်း၏ ရှိနေမှုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားကြပြီး လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်ကြကာ
“မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
ကျောင်းယိုယို စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် လုချန်းက သူမအား ကုတင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တွန်းလှဲချလိုက်ပြီး
“ယိုယို။ ကိုယ် မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုလိမ့်မယ်”
“အာ။”
ကျောင်းယိုယို တုံ့ပြန်မှု မပြုရသေးမီမှာပင် အဝတ်ဆွဲဖြဲလိုက်သော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။