ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစာရှောင်အကျင့်ကျင့်ကြံပြီးသားပဲ
Vol. 70 Ch. 1044
စုဟန်ယန်သည် နှုတ်ဖြင့် သူမ၏ မလိုလားမှုကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း မြူခိုးမှော်ဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်တက္ကသိုလ်အတွက် နောက်ဆုံးတွင် အလျှော့ပေးလိုက်လျောရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ပြန်လည်သန်စွမ်းစေသောစွမ်းအား၏ အကူအညီဖြင့် မသက်မသာဖြစ်မှု များများစားစား မခံစားခဲ့ရပေ။ သို့သော် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရမူ ၎င်းကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ ဤလူ၏ အသုံးချစရာတစ်ခုအဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား ဖြစ်သွားခဲ့သည်ဟုလည်း သူမ ခံစားနေရ၏။
အကယ်၍ သူမ၏ နေရာသုံးခုလုံး ထိုသို့ဖြစ်ရသည်ကို တခြားသူများ သိရှိသွားပါက လူများက သူမအား မည်သို့ ရှုမြင်ကြမည်ကို သူမ တွေးပင် မတွေးရဲခဲ့ပေ။
ဒီလူက သူမအား လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အမှန်တကယ် မဆက်ဆံပေ။
ထိုအခိုက်တွင် လုချန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်။ သူသည် ရှက်စိတ် ဒေါသစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စုဟန်ယန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်နေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အရှက်၊ မလိုလားမှုများတို့ဖြင့် အပြည့် ဖြစ်နေသည်။
လုချန်းက သူမအား စနောက်သော အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စုဟန်ယန်သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
လုချန်းက
“ဘယ်လိုနေလဲ”
စုဟန်ယန်က အေးစက်စွာ
“ဘာလိုမှ မနေဘူး”
လုချန်းက
“တကယ်လား”
ဟု ထပ်မေးသည်။
စုဟန်ယန် ထပ်မံ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လုချန်း၏ မေးခွန်းကို ဆက်လက် တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုတော့ပေ။
ဤအချိန်တွင် လုချန်းသည် သူ၏ လက်များကို ခေါင်းနောက်တွင် ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် စုဟန်ယန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း
“ဒီလိုလုပ်ပါလား။ နောက်ပိုင်း ဒီကိုအမြဲလာခဲ့။ ပြီးတော့ ကိုယ်တို့ အမြဲတမ်း ဒီလို လုပ်ကြမယ်။”
စုဟန်ယန်က ချက်ချင်းပင်
“အိပ်မက် မက်မနေနဲ့”
လုချန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး
“ကိုယ်က ဒီအတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ။”
“မင်းက အစာရှောင် အကျင့်ကျင့်ကြံပြီးသားပဲ။ ဘာမှလည်း မစားထားဘူးဆိုတော့ ဘယ်နေရာမဆို အတူတူပါပဲ။”
ထိုအချိန်တွင် လုချန်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး
“ဪ မဟုတ်ဘူး။ မှားသွားတယ်။ မင်း အခုလေးတင် တစ်ခုခု စားလိုက်သေးတယ်။ တော်တော် များများပဲ။”
ထိုအရာကို ကြားသောအခါ စုဟန်ယန် လုချန်းအား ဒေါသတကြီး ထပ်မံ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် ဒီစကားတွေ ဆက်ပြောနေဦးမယ်ဆိုရင်ကျွန်မ သွားတော့မယ်။”
ယခုအချိန်တွင် စုဟန်ယန် သိသိသာသာ ဒေါသထွက်လာ၏။ ဤလူယုတ်မာသည် အသာစီး ရနေပြီးဖြစ်သော်လည်း မကျေနပ်နေသေးပေ။ သူ တိတ်ဆိတ်စွာ လှဲလျောင်းနေသင့်သည်။ သူမအား အရှက်ခွဲခြင်းက ဘာ အကျိုးရှိသနည်း။
စုဟန်ယန် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လုချန်းက ပြုံးလျက်
“ကောင်းပြီလေ။ ခင်ဗျား သွားလို့ရပြီ”
လုချန်းက ထိုသို့ ပြောသော်လည်း စုဟန်ယန် အမှန်တကယ် ထွက်မသွားနိုင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမ ဤအတိုင်း ထွက်သွားခဲ့ပါက မြူခိုးမှော်ဂိုဏ်းအတွက် ကျင့်စဉ်တက္ကသိုလ် တည်ထောင်ခွင့်ကို အတည်ပြုပေးမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
စုဟန်ယန် အံကြိတ်လိုက်၏။ လုချန်းအား ဆက်လက် ပြုစုရန်မှတစ်ပါး သူမ၌ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ ထိုစဉ်မှာပင် လုချန်းက သူ၏ လက်များကို ခေါင်းအောက်ထုတ် လိုက်ကာ စုဟန်ယန်အား တည့်တည့် မျက်နှာမူလျက် ဖြည်းညှင်းစွာ ထထိုင်လိုက်သည်။ စုဟန်ယန် မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လုချန်းက သူမအား လှဲချလိုက်သည်။
ခဏခန့် စုဟန်ယန် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွား၏။ မည်သို့ပင် ဆိုစေ အစောပိုင်းက သူမသည် ဦးဆောင်သူ ဖြစ်ခဲ့ပြီး အရာအားလုံး သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။
“ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ။”
လုချန်းက စုဟန်ယန်၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေပဲ ပြင်းထန်မှုကို တိုးမြှင့်လိုက်သည်။
“နတ်သမီးလေး စုက ကျွန်တော့်ကို ဒီလို ပြုစုဖို့ ဆန္ဒရှိတာ ရှားရှားပါးပါးပဲ။ ကျွန်တော် နတ်သမီးလေး စုရဲ့ စေတနာကို အလဟဿ ဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။”
“ရှင်..”
……..
ထိုအချိန်တွင်။
ကျိယန်ကမ္ဘာ၌။
လနက်မြို့ အထက်။
မိုးပျံလှေတစ်စင်းပေါ်တွင်။
ပိုင်ဝမ်ပင်းသည် ညှိုးငယ်သော မျက်နှာထားဖြင့် မိုးပျံလှေ၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား၏ အစီရင်ခံမှုကို နားထောင်နေ၏။ သူ ချစ်မြတ်နိုးရသော မိန်းကလေးသည် အခြားတစ်ယောက်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ပိုင်ဝမ်ပင်းက သူ၏ ရှေ့မှ လက်အောက်ငယ်သားအား ကြည့်လိုက်ပြီး
“မင်း ဆိုလိုတာက ချိုးယုက ညတိုင်း သူ့ဘာသာသူ လုချန်းရဲ့ အခန်းကို ကျင့်စဉ်ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးဖို့ သွားတယ် ဟုတ်လား။”
လက်အောက်ငယ်သားက
“ဟုတ်ပါတယ် တပ်မှူး။ မြို့သခင် စံအိမ်ထဲက သူလျှိုတွေ အစီရင်ခံတာ ဒီအတိုင်းပါပဲ။”
ပိုင်ဝမ်ပင်း၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး “ဒါ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားက
“တစ်လလောက် ရှိပါပြီ။”
ထိုအခိုက်တွင် ပိုင်ဝမ်ပင်းထံမှ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး
“ဒီ အဆင့်မရှိတဲ့ တကိုယ်တော် ကျင့်ကြံတဲ့ ကောင်က ငါနဲ့ မိန်းမလာပြိုင်လုရဲတယ်။”
ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက် အခန်းတစ်ခုထဲတွင် နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေခြင်းက ကျင့်စဉ်ကိစ္စများ ဆွေးနွေးနေရုံ သက်သက်ဟု သူ တစ်စက်ကလေးမျှ မယုံခဲ့ပေ။ သူတို့ ရင်းနှီးသွားခဲ့ကြပြီဟု သူ စိုးရိမ်မိသည်။
သူ ကျိချိုးယုအား ဤမျှ အချိန်ကြာအောင် လိုက်ခဲ့သော်လည်း သူမက သူ့အပေါ် အေးစက်စက် ဆက်ဆံခဲ့သည်။ သို့သော် လနက်မြို့သို့ မကြာသေးမီကမှ ရောက်ရှိလာသော တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ လုချန်းကမူ ကျိချိုးယုနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်သွားခဲ့ပြီ။ ထိုအသိက ပိုင်ဝမ်ပင်းအား ကြီးစွာ အမျက်ထွက်စေခဲ့သည်။
ပိုင်ဝမ်ပင်း သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်း ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဒုတပ်မှူးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ
“ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ဖိတ်ခိုင်းထားတဲ့လူ ကို ဖိတ်ခဲ့ပြီးပြီလား။”
ဒုတပ်မှူးက အလျင်အမြန်ပင်
“ခေါင်းဆောင်ကို အစီရင်ခံပါတယ်။ အဲ့ဒီလူ က သဘောတူခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် လုချန်းရဲ့ ပုံတူပန်းချီကိုလည်း သူ့ကို ပေးခဲ့ပြီးပါပြီ။ သုံးရက်အတွင်း လုချန်း သေဆုံးတဲ့ သတင်းကို ကြားရလိမ့်မယ်လို့ သူက ပြောပါတယ်။”
ထိုအရာကို ကြားသောအခါ ပိုင်ဝမ်ပင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး
“ငါနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို လာပြိုင်လုရဲမှတော့ သေလမ်းပဲ ရှိတာပေါ့။”
ထိုအခိုက်တွင် ပိုင်ဝမ်ပင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး
“ဟုတ်သားပဲ။ ကျိချိုးယုကို မထိခိုက်စေဖို့ ရောပြောခဲ့ရဲ့လား။”
“စိတ်ချပါ ခေါင်းဆောင်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောခဲ့ပါတယ်။ သူက သူတို့ လှုပ်ရှားတဲ့အခါ သူ့ကို အပြင် မျှားထုတ်သွားမယ်လို့ ပြောပါတယ်။”
မည်သို့ပင် ဆိုစေ ကျိချိုးယုသည် လနက်မြို့ကို စောင့်ကြပ်ရန် ကျိရှောင်နိုင်ငံတော်မှ ခန့်အပ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ကျိရှောင်နိုင်ငံတော် အတွင်း ပြည်တွင်း ပဋိပက္ခများ ပြင်းထန်နေသည်မှာ အမှန်ဖြစ်ပြီး လနက်မြို့သို့ မည်သူ့ကိုမှ မစေလွှတ်သည်မှာ အချိန်ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း တစ်နေ့နေ့တွင် ကျိရှောင်နိုင်ငံတော်က ကျိချိုးယုအား သတိရနိုင်သည်။ ထိုအခါ လူများ ထပ်မံ စေလွှတ်လာမည် မဟုတ်ဟု မည်သူက အတိအကျ ပြောနိုင်မည်နည်း။
ဒါက ပိုင်ဝမ်ပင်း ကျိချိုးယုအား ဘယ်သောအခါကမှ အနိုင်ကျင့် မခြိမ်းခြောက်ရဲခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အင်အားသည် သူမထက် နိမ့်ကျသော်လည်း သူ့တွင် ခိုင်မာသော ကျောထောက်နောက်ခံများစွာ ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ သူ ကျိချိုးယုအား အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်လိုပါက အလွန် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။
သူ အဓိက ကြောက်ရွံ့သည်က ကျိရှောင်နိုင်ငံတော်နှင့် ကျိမိသားစု ဖြစ်သည်။
မမျှော်လင့်ပဲ သူ မထိခဲ့ဖူး၊ လက်ပင် မကိုင်ခဲ့ဖူးသော ကျိချိုးယုသည် လုချန်းနှင့် အခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင် မကြာခဏ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ဝမ်ပင်း ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားလေလေ ပို၍ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်နေပြီး လုချန်း ခေါင်းဖြတ်ခံရခြင်းကို မကြာမီ မြင်တွေ့လိုစိတ် အလွန်ပြင်းပြနေသည်။
ထိုအခိုက်တွင် ပိုင်ဝမ်ပင်းသည် မိုးပျံလှေ အောက်မှ လနက်မြို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လှေကို ထိန်းချုပ်နေသော စစ်သားအား အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“သွားကြစို့”
ပိုင်ဝမ်ပင်း၏ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ စစ်သားလည်း မိုးပျံလှေကို လနက်မြို့ပေါ်မှ ချက်ချင်း မောင်းနှင်သွားသည်။
ဤအချိန်တွင် လနက်မြို့၏ မြို့သခင် စံအိမ်အတွင်း၌ ကျိချိုးယု ရှိနေသည်။ သူမသည် ထွက်ခွာသွားသော မိုးပျံလှေကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယခု ပိုင်ဝမ်ပင်းက လုချန်းအား ဒုက္ခပေးမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေသည်။
သူမ အလွန် သတိထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပိုင်ဝမ်ပင်း သိရှိသွားနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ အမြဲတမ်း ရှိနေ၏။
ပိုင်ဝမ်ပင်းက သူမ လုချန်းနှင့် ပတ်သက်နေသည်ကို သိမသိဆိုတာ သူမ မသိသေးပေ။ သို့သော် သတိထားခြင်းက အမြဲတမ်း မှန်ကန်သည်။ ယခု ပိုင်ဝမ်ပင်း ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမ ခေတ္တ သက်သာရာ ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
……
ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင်။
ကျိချိုးယုသည် သူမ၏ အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေရင်း လုချန်း၏ အခန်းသို့ သွားသင့် မသွားသင့် စိတ်နှစ်ခွ ဖြစ်နေ၏။ ဤ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ သူ၏ အခန်းသို့ ညတိုင်းနီးပါး သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။
သူတို့သည် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးများ မပြုလုပ်ရသေးသော်လည်း ညစဉ် ပွေ့ဖက်ခြင်းများနှင့် ပူးကပ်နေခြင်းများ ရှိခဲ့သည်။ လုချန်းနှင့် ဤမျှ နီးကပ်နေရခြင်းက သူမအား အလွန် ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ မဆင်မခြင်ဖြစ်နေသည်ဟုလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခံစားမိသည်။ ညတိုင်းနီးပါး သူ့ထံ သွားရောက် လည်ပတ်သောကြောင့် လုချန်းက သူမအား ပေါ့ပေါ့ပျက်ပျက် နေတတ်သူဟု ထင်သွားမည်ကိုလည်း သူမ စိုးရိမ်မိသည်။
ထိုသို့ တွေးမိရင်း သူမ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ကျင့်စဉ်အဖော်များ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ညတိုင်း သူမကသာ လုချန်းထံ သွားရောက်နေရသည်။ သူကမူ သူမထံ လာရောက်ရန် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ ဦးဆောင်လာရောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ဒါက ဘယ်လို ကျင့်ကြံဖော်မျိုးလဲ။
လုချန်းက သူမနှင့် ကျင့်ကြံဖော် အမှန်တကယ် ဖြစ်ချင်ရဲ့လား။
ထားလိုက်တော့။
သူမ ဒီည မသွားတော့ပေ။
သူမ၏ အခန်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ကျိချိုးယု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လုချန်း သူ့ဘာသာသူ သူမထံ လာ မလာ စောင့်ကြည့်မည် ဖြစ်သည်။
ထိုအတွေးဖြင့် ကျိချိုးယု သူမ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လုချန်း လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။
သို့သော် သူမ စောင့်ရင်း စောင့်ရင်း မကြာမီ နှစ်နာရီ ကြာသွားသည်။ လုချန်းကတော့ ရောက်မလာခဲ့ပေ။
ကျိချိုးယု ခဏခန့် စဉ်းစားလိုက်၏။ လုချန်းသည် မိန်းမများများကို ရှောင်ကြဉ်ရမည့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ကျင့်ကြံနေသည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ဘက်က ဦးဆောင်မှု မရှိခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။ သူမ ဤအရာအပေါ် အသေးအဖွဲဟု သဘောမထားသင့်ပေ။
ထားလိုက်ပါတော့။
မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေး ပိုမို တိုးတက်စေရန် သူမကပင် ဦးဆောင်၍ သွားမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အနာဂတ်တွင် သူမ သူ့ထံမှ နတ်ဆိုးနှင်ဓားပညာကိုလည်း သင်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။