အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်။ နွားနတ်ဆိုးဘုရင်။ (၃)

နွားမျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် သန်သန်မာမာနှင့်လူသည် လမ်းပေါ်ရှိလူများစွာ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး အားလုံးက သတိပြုမိကြသည်။

ထုံးစံအတိုင်း နွားမျက်နှာဖုံးဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အနှီလူက စူးချန်းခုန်းဖြစ်ပြီး ဒီတစ်ခေါက် ပိုမိုပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သူ၏အသွင်အပြင်နှင့် လက္ခဏာကို ဖုံးကွယ်ထားရုံသာမက ဧရာမဝေလငါးစွမ်းရည်၏ အတွင်းအားနည်းပညာဖြစ်သော ဧရာမဝေလငါးရေရှူသွင်းခြင်းကိုလည်း အသက်သွင်းခဲ့ပြီး လေစီးကြောင်းကို စုပ်ယူကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စုပုံစေခဲ့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် နဂိုကတည်က မြင့်မားပြီး သန်မာသော်လည်း ယခုအခါ လူတစ်သောင်းတွင် တစ်ယောက်သောလူဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

ဧရာမဝေလငါးရေရှူသွင်းခြင်းနည်းပညာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုအောက်တွင် စူးချန်းခုန်းသည် ပြင်းထန်သောလှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားထုတ်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မပြုလုပ်သရွေ့ စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုမရှိဘဲ ဤအခြေအနေကို နာရီပေါင်းများစွာ ပြဿနာမရှိဘဲ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။

“တောင် တောင် တောင်”

စူးချန်းခုန်းသည် လမ်းဘေးတွင်ထိုင်ကာ သူသယ်ဆောင်လာသောအိတ်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင်ချပြီး အထုပ်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။ အနှီအထဲမှာ သာမန်ဒီဇိုင်းရှိတဲ့ ကြွေပုလင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေ၏။ ပုလင်းတွေရဲ့ တတောင်တောင်မြည်သံက ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ အသံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“ချီသွေးဆေးတွေ ရောင်းတယ်။ ချီသွေးဆေးတွေကို လျှော့စျေးနဲ့ ရောင်းတယ်။ အရေအတွက် အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ ဦးသူယူပါ။”

ထို့နောက် စူးချန်းခုန်းက သူ့လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး လမ်းဘေးဈေးသည်တစ်ယောက်လို ကြမ်းတမ်းတဲ့အသံနဲ့ သူ့ရဲ့ရောင်းချမှုကို စတင်လိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတဲ့ တစ္ဆေဈေးထဲက ဒီကျယ်လောင်တဲ့အသံက အထူးသဖြင့် နားထဲကန့်လန့်ဖြစ်နေပြီး အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကိုလာတဲ့သူတိုင်းက အာရုံစိုက်မှုကို မလိုချင်ကြလို့ပါ။ ဒီလိုဆူညံတဲ့ ဈေးရောင်းပုံကြောင့် ချက်ချင်းပဲ အာရုံစိုက်မှု အများကြီးကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

စူးချန်းခုန်းကလည်း ချီသွေးဆေးတွေ အများကြီးရောင်းရင် အာရုံစိုက်မှုကို မလွဲမသွေ ဆွဲဆောင်နိုင်မယ်ဆိုတာ သိပါသည်။ ဒါကြောင့် သူ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်တာက ပိုကောင်းပါသည်။

“ဟင်... ချီသွေးဆေးတွေ ရောင်းနေတာလား။”

စူးချန်းခုန်းရဲ့ အော်လိုက်တဲ့ အချက်အလက်တွေကြောင့်လည်း လူအများက ခေါင်းညိတ်ပြီး အသိအမှတ်ပြုလိုက်ကြသည်။

အဂ္ဂိရတ်ကို စတင်လေ့လာနေတဲ့ အလုပ်သင်

အဂ္ဂိရတ်အများအပြားဟာ ဈေးကွက်မှာ ရောင်းရခက်တဲ့ အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းတဲ့ ဆေးပြားတွေကို ထုတ်လုပ်လေ့ရှိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့ဟာ တစ္ဆေဈေးမှာ ဈေးချိုချိုနဲ့ ရောင်းချလေ့ရှိသည်။ သူတို့ရဲ့အမြင်အရ ဒီနွားခေါင်းမျက်နှာဖုံးနဲ့လူလည်း အဲဒီလို လုပ်နေတာပဲဖြစ်ရမည်။

ဒါပေမယ့် တချို့လူတွေကတော့ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရတုန်းပါပဲ။

ကြက်ဖမျက်နှာဖုံးတပ်ထားတဲ့လူတစ်ယောက်က စူးရှတဲ့အသံနဲ့ ချဉ်းကပ်လာပြီး “ချီသွေး ဆေးတွေလား။ မင်းဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းနေတာလဲ။”

“ပုလင်းတစ်လုံးမှာ ဆေး ၁၀ လုံးပါတယ်။ တစ်ပုလင်းကို ငွေ ၁၅၀၀၀ ပါ။ တစ်ခုချင်းစီ မရောင်းပါဘူး” လို့ စူးချန်းခုန်းက

အသံနက်ကြီးနဲ့ ပြန်ဖြေသည်။

“တစ်လုံးကို ငွေ၁၅၀၀ လား။”

ကြက်ဖမျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့လူက ဈေးနှုန်းကိုကြားတော့ သဘောတူတာရော သဘောမတူတာရော မရှိပါ။

ဆေးတစ်လုံးကို ငွေ ၁၅၀၀ နဲ့ ရောင်းချတာက အမှန်တကယ်တော့ အရမ်းစျေးချိုပါသည်။ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့မှာ ချီသွေးဆေးတွေကို ရောင်းချနိုင်တဲ့ အင်အားစုအနည်းငယ်သာရှိပြီး အားလုံးက ထုတ်လုပ်မှု အကန့်အသတ်ရှိပြီး ထောက်ပံ့မှု အကန့်အသတ်နဲ့ ရောင်းချကြသည်။ ဝယ်လိုအားက ထောက်ပံ့မှုထက် ကျော်လွန်နေတာကြောင့် ချီသွေးဆေးတစ်လုံးကို ငွေပြား ၂၀၀၀ နဲ့ ၂၅၀၀ ကြား ဈေးသတ်မှတ်ခဲ့သည်။

နွားထီးမျက်နှာဖုံးဝတ်ထားတဲ့လူရောင်းတဲ့ ချီသွေးဆေးတွေက အရည်အသွေးနိမ့်ကျနိုင်ပါသည်။ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းမှာမဟုတ်ပါ။

ကြက်ဖမျက်နှာဖုံးဝတ်ထားတဲ့လူက “ပုလင်းဖွင့်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လို့ရမလား” လို့မေးလိုက်သည်။

“ရပါတယ်” စူးချန်းခုန်းက ထုံးစံအတိုင်းငြင်းဆိုခြင်းမပြုခဲ့ပါ။

ကြက်ဖမျက်နှာဖုံးဝတ်ထားတဲ့လူက ပုလင်းကိုဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အဖုံးကနေ ချက်ချင်းပဲ ပြင်းထန်တဲ့ ဆေးရနံ့တစ်ခုထွက်လာပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့သွေးကိုဆူပွက်စေကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို နှစ်သိမ့်မှုပေးစွမ်းနိုင်သည်။

“ဒီ… ဒီချီသွေးဆေးတွေက…” ကြက်ဖမျက်နှာဖုံးဝတ်ထားတဲ့လူက ဆေးတစ်လုံးကို လောင်းထည့်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးထဲမှာ သေချာစစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက မယုံနိုင်စွာပြူးကျယ်သွားပြီး “ဒီအရည်အသွေးက… ဖုန်း မိသားစုဆိုင်မှာ ငါမြင်ဖူးတဲ့ ချီသွေးဆေးတွေထက် ပိုကောင်းတယ်”

ပုံမှန်အားဖြင့် မျိုးနွယ်စုကြီးတွေနဲ့ အင်အားကြီးအုပ်စုတွေမှာပဲ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တွေကိုပျိုးထောင်ဖို့ အရင်းအမြစ်တွေရှိကြပြီး သူတို့ရဲ့ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးအများစုကို အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာသာ သောက်သုံးကြပြီး အစိတ်အပိုင်းအနည်းငယ်ကိုသာ အပြင်ကို ရောင်းချကြပါသည်။

ထို့ကြောင့် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တွင် ချီသွေး ဆေးများ ရောင်းချနိုင်သူများသည် များသောအားဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ဆေးလုံးများ ထုတ်လုပ်နိုင်သော အဆင့်မြင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော အင်အားစုကြီးများနှင့် မိသားစုကြီးများဖြစ်ကြသည်။

မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ဝယ်ယူသောချီသွေး ဆေးများသည် များသောအားဖြင့် သာမန်အရည်အသွေးရှိသည်။

သို့သော် ကြက်ဖမျက်နှာဖုံးဝတ်ထားသောလူသည် သွေးနီရောင်ရှိပြီး လုံးဝန်းသော ရနံ့ ပြင်းပြင်းသည့် ဆေးလုံးကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ အရည်အသွေးနိမ့် ချီသွေးဆေးတွေ ဘယ်မှာရှိလို့လဲ။ ဒါတွေက အမှန်တော့ သူမြင်ဖူးသမျှတွင် အကောင်းဆုံးအရည်အသွေးဖြစ်ပြီး အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဆရာသခင်တစ်ယောက်မှ ပြုလုပ်ထားသည်မှာ သေချာပါသည်။

“မင်းပြောတာ… ဘယ်လောက်”

ကြက်ဖမျက်နှာဖုံးဝတ်ထားသောလူသည် တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။ အရည်အသွေးပိုကောင်းသော်လည်း ဈေးနှုန်းကသက်သာတယ်တဲ့လား။

“တစ်ပုလင်းကို ငွေ ၁၅၀၀၀၊ တစ်ပုလင်းမှာ ဆေးလုံး၊ ငါ တတိယအကြိမ် ထပ်မပြောချင်ဘူး။”

စူးချန်းခုန်းသည် မာနထောင်လွှားပြီး လွှမ်းမိုးသော အမူအရာဖြင့် အထင်သေးသည့်လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

“တစ်ပုလင်း… ငါ့ကိုတစ်ပုလင်းပေး”

ကြက်ဖမျက်နှာဖုံးနဲ့လူက သူ့ရဲ့တောင်းဆိုချက်ကို အတည်ပြုလိုက်တာနဲ့ အံကြိတ်ကာ ပိုက်ဆံကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စူးချန်းခုန်း စိတ်ပြောင်းသွားမှာ သူစိုးရိမ်မိသည်။

ငွေလဲလှယ်ပြီး ပစ္စည်းကိုပေးလိုက်သည်။ စူးချန်းခုန်းက သူ့ရဲ့ပထမဆုံးအရောင်းအဝယ်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။

“သူတို့က အဲဒီမှာ ချီသွေးဆေးတွေ ရောင်းဝယ်နေတာ။ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် စျေးသက်သာပြီး အရည်အသွေးပိုကောင်းတယ်။”

ဒီမြင်ကွင်းက ကြည့်ရှုသူတွေကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

“လိမ်လည်လှည့်ဖြားတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။ နှစ်ယောက်သားပေါင်းပြီး ငါတို့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါက တစ္ဆေဈေး ဒီမှာရှိတဲ့လူတိုင်းက ထက်မြက်ကြတယ်။ ဘယ်သူက ဒါကို ယုံမှာလဲ။”

ကြက်ဖမျက်နှာဖုံးနဲ့လူက နွားထီးနဲ့ တစ်ဂိုဏ်းတည်းလို့ ယုံကြည်ပြီး လှောင်ပြောင်ကာ သံသယရှိသူတွေ ရှိပါသည်။

“ဟင်? ဒီချီသွေးဆေးတွေရဲ့ အရည်အသွေးက… ဆေးဝိညာဉ်အိမ်တော်ရဲ့ ဆေးတွေထက်တောင် မြင့်သေးတယ်။”

“တစ်လုံးကို ငွေ ၁၅၀၀ ပဲလား။”

ဒါပေမယ့် လူတချို့က သေချာကြည့်ဖို့ ရောက်လာကြပြီး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဆေးရဲ့ အရည်အသွေးကို အတုလုပ်လို့ မရပါ။

“ဆယ်လုံးပါတစ်ပုလင်းကို ငွေ ၁၅၀၀၀ နဲ့ ရောင်းတယ်။ တစ်လုံးချင်းမရောင်းဘူး။ ဈေးလည်း အရမ်းတန်တယ်။ အရေအတွက် အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ ဦးသူယူပါ။”

စူးချန်းခုန်းက အရောင်းမြှင့်တင်ဖို့ အခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုက်သည်။

လူတွေက မယုံနိုင်လောက်အောင် စုဝေးလာကြသည်။ သူ့ဆိုင်မှာ ချီသွေးဆေး ပုလင်းတစ်ရာနီးပါးရှိသည်။ အားလုံးက အရည်အသွေး အလွန်ကောင်းသည်။ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဈေးနှုန်းက အရမ်းနိမ့်လွန်းတော့ မကောင်းတဲ့လုပ်ဇာတ်လို့ သံသယဝင်ကြသည်။

“ဒီလိုအရည်အသွေးမြင့် ချီသွေးဆေးတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းနိုင်တာလဲ။ မင်းရူးနေတာလား။”

တစ်ယောက်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ မိသားစုကြီးတစ်ခုက လက်ဖွာတဲ့ သားတစ်ယောက်က သူ့မိသားစုရဲ့ ဆေးဆိုင်ထဲက ခိုးပြီး ရောင်းနေတာများလား။

“ငါ အဲဒီလိုပဲ ရောင်းရတာ သဘောကျတယ်။ မင်းကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ မဝယ်ရင် လစ်လိုက်တော့။”

စူးချန်းခုန်းဟာ ကြမ်းတမ်းပြီး စိတ်တိုလွယ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ သူ့ကို ရန်စရဲတဲ့ မည်သူမဆိုကို ဒေါသပေါက်ကွဲဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ သူ့ရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ နွားထီးမျက်နှာဖုံးဟာ ခြိမ်းခြောက်မှု အများအပြားကို ပေးစွမ်းပြီး စုံစမ်းသူကို အကြိမ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။

“ပြီးတော့ မင်း..ကြည့်တာက အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လျှာနဲ့ မလျက်နဲ့။” စူးချန်းခုန်းဟာ ကိစ္စအမျိုးမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေရသည်။

“ငါ ပုလင်းတစ်လုံးဝယ်မယ်။ မဟုတ်ဘူး… ပုလင်းနှစ်ပုလင်း။”

“ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမလောက်ဘူး၊ ဆေးနှစ်လုံးစာပဲ လောက်တယ်… ဟိုဘက်ကအစ်ကို၊ အစ်ကိုလည်း ချီသွေးဆေးပြားတွေ ဝယ်နေတာလား။ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ တစ်ပုလင်းဝယ်ကြမလား။”

အရည်အသွေးမြင့် ချီသွေးဆေးတွေကို ဈေးသက်သာစွာနဲ့ ရောင်းချနေတာကြောင့် အခုတစ်ခါ လက်လွတ်သွားရင် ဒီလိုအရောင်းအဝယ်မျိုး နောက်တစ်ခါ မတွေ့နိုင်တော့တာကြောင့် မြင်ကွင်းက ပရမ်းပတာဖြစ်နေသည်။ စူးချန်းခုန်းရဲ့ ဆိုင်ခန်းကို ဝိုင်းအုံထားပြီး တစ္ဆေဈေးထဲက လူတိုင်းနီးပါး စုဝေးနေကြကာ ဝယ်ယူဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

တစ္ဆေဈေးကို လာရောက်လည်နိုင်သူတွေဟာ များသောအားဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝကြပြီး စူးချန်ခုန်းရဲ့ သင့်တင့်တဲ့ ဈေးနှုန်းတွေနဲ့ဆိုရင် ဝယ်သူတွေ မရှားပါ။

“သေစမ်း။ မင်း ငါ့ဆီက ခိုးဖို့ ကြိုးစားရဲတယ်ပေါ့”

တခြားသူတွေက ရှုပ်ထွေးမှုတွေကြားမှာ အခွင့်အရေးယူချင်ကြပြီး လူအုပ်ကြားထဲကနေ ချီသွေးဆေးတွေ ပြည့်နေတဲ့ ကြွေပုလင်းတစ်လုံးကို ခိုးယူချင်ကြပေမယ့် စူးချန်းခုန်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး သူခိုးရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲပြီး ညှစ်ထားလိုက်သည်။

“အား ဆရာနွားခေါင်းခင်ဗျ… ကျွန်တော်မှားသွားပါတယ်။ လွှတ်ပေးပါ… အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ။”

အရိုးကျိုးသံနဲ့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတွေနဲ့အတူ သူခိုးရဲ့ လက်ကောက်ဝတ် ကြေမွသွားပြီး ငိုကြွေးရင်း ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့သည်။

“စီးပွားရေးကောင်းနေလို့ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်မှာ။ ထွက်သွား။”

အော်သံနဲ့အတူ စူးချန်းခုန်းက သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ သူ့လက်ကို ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲကနေ ကြက်ကလေးတစ်ကောင်လို ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ နွားထီးမျက်နှာဖုံးက အေးစက်စက် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပိုတိုးစေပြီး လူတိုင်းရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ မရည်ရွယ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုကို ထိုးသွင်းပေးခဲ့သည်။

သူတို့ဟာ နွားနတ်ဆိုးဘုရင်ကိုယ်တိုင်ကို မျက်မြင်တွေ့နေရသလိုပါပဲ။