ထတော့
Vol. 18 Ch. 258
လုဇန်၏ ဂရုတစိုက်စီစဉ်ထားသော စီမံကိန်းတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမသိသော အရာတစ်ခုကို သူ့ စီမံကိန်းထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ခြင်းပင်။
“တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ဥမင်ထဲမှာ သတ်ခဲ့တယ်လား!”
လုဇန်၏ အပြုံးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
“မင်းကို သတ်ခဲ့တာ ငါမဟုတ်ဘူး ၊ ကံကြမ္မာရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကြောင့် ငါက အရိပ်ကမ္ဘာကနေ ထွက်သွားလို့ မရဘူး ၊ အများဆုံး ကမ္ဘာနှစ်ခု ထပ်နေတဲ့ နေရာတွေမှာပဲ ငါပေါ်လာလို့ရတာ”
“ဥမင်ကထိုရော ကမ္ဘာနှစ်ခု ထပ်နေတဲ့ နေရာအဖြစ် မရေတွက်ဘူးလား”
ကောင်းမင်သည် လုဇန်ကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူသည် ထိုသူ ပြောခဲ့သော အရာများကို လုံးဝ သဘောပေါက်ခြင်း မရှိသေးပေ။ လုဇန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက အရာအားလုံးကို ရှင်းပြခြင်း မပြုဘဲ ညည်းတွားလိုက်သည်။
“ဒါက မတူညီတဲ့ စည်းမျဉ်းသုံးခုကြားက သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ ၊ အိပ်မက်က ဧရာမ ပူဖောင်းကြီးတစ်ခုဆိုရင် အဲ့ဒါက ပူဖောင်းပေါ်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုပဲ”
“ပူဖောင်းတစ်ခုမှာ အက်ကွဲကြောင်းရှိပြီဆိုရင် ပေါက်ထွက်သွားလိမ့်မယ် ၊ ဒါက ဘယ်လို ဥပမာမျိုးလဲ”
“ဒါကလည်း ကံကြမ္မာက ယုံကြည်ထားတဲ့ အရာပဲ , ဒါကြောင့်ပဲ ကံကြမ္မာက ဥမင်ကို မတွေ့သေးတာ…”
လုဇန်၏ အသံသည် စပီကာမှ အသံနှင့် ထပ်သွားခဲ့သည်။
“ဒါပေမဲ့လည်း ငါမင်းအပေါ် မကောင်းတဲ့ စိတ်မရှိတာမို မင်းကို မသတ်ဘူးဆိုတာ ငါ ကတိပေးနိုင်တယ် ၊ ကံကြမ္မာရဲ့ လစ်ဟာချက်ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ လူတိုင်းကို ကာကွယ်ဖို့ ငါကျိန်ဆိုထားတယ်”
“ဒါက ရုပ်ရှင်ထဲက ဗီလိန်တစ်ယောက် ပြောတတ်တဲ့ စကားနဲ့ တူနေတယ်နော်”
ကောင်းမင်သည် တစ်စုံတစ်ဦးက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကံကြမ္မာကို တွန်းလှန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ပေ။ သူရောက်နေသော အဆင့်သည် စီစဉ်ထားသောကြောင့် ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်ကြောင့်သာ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥမင်အတွင်းရှိ မတော်တဆမှုသည် အကောင်းဆုံး ဥပမာပင်။
“ဥမင်ထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါသိအောင် လုပ်ဖို့ လိုတယ် ၊ ငါကိုယ်တိုင်အပြင် တခြားမြို့တွေက ညစ်ပတ်တဲ့ အရာတွေလည်း ဆယ်နှစ်အကြာက အဲဒီ မိုးရွာတဲ့ ညမှာ ဥမင်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
လုဇန်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
“တခြားမြို့တွေလား”
“မင်း ဟန်ဟိုင်းရဲ့ အိပ်မက်ကနေ နိုးထလာတဲ့အခါ တခြားမြို့တွေကို ဘတ်စ်ကားနဲ့ သွားနိုင်တယ် ၊ အရမ်း ထူးခြားတဲ့ လူတချို့နဲ့ မင်းတွေ့ဆုံရလိမ့်မယ်”
လုဇန်က အဓိက အကြောင်းအရာဆီ ပြန်သွားလိုက်သည်။
“အခုတော့ အိပ်မက်ကနေ ဘယ်လို နိုးထရမလဲဆိုတာ မင်းကို ပြောပြမယ်”
ကောင်းမင်သည် စကားမပြောခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုနေရာတွင် လုပ်ဆောင်မှုကို သက်သေခံရန် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟန်ဟိုင်းမှာ စည်းမျဉ်းတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ သရဲနီတွေ အများကြီး ရှိတယ် ၊ အဲ့ဒီ သရဲတွေက အိပ်မက်စည်းမျဉ်းတွေကို အသုံးပြုနိုင်ပြီး သူတို့ကို အိပ်မက် သရဲလို့ ခေါ်တယ် ၊ အိပ်မက် သရဲ ဆယ်ကောင်ထက် များတဲ့သူတွေက မင်းကို ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့အခါကျရင် မင်းက အိပ်မက်ကနေ နိုးထဖို့ အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်”
လုဇန်၏စကားကို ကြားသောအခါ ကောင်းမင်၏ နှလုံးသားက ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ကျုပ်ကို ကူညီဖို့ သရဲနီ ဆယ်ကောင်လား ၊ ခင်ဗျား အိပ်မက်မက်နေတာလား”
သရဲနီတစ်ကောင် ဖြစ်လာရန် အလွန်ခက်ခဲပေသည်။ ကောင်းမင် သိသော လူများထဲတွင် ကျန်းတင်းသာလျှင် ထိုအလားအလာရှိသည်။
“နိုးထဖို့အတွက် ဒုတိယ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါက အရိပ်ကမ္ဘာက ဟန်ဟိုင်းကို လုံးဝ ဝါးမြိုနိုင်အောင် ကူညီပေးဖို့ပဲ ၊ မင်းနေထိုင်တဲ့ အိပ်မက်ကို အရိပ်ကမ္ဘာက ပြိုကွဲသွားစေလိမ့်မယ် ၊ ပူဖောင်းက ပေါက်ထွက်သွားလိမ့်မယ် ၊ ပူဖောင်းထဲက လူတိုင်းကို သက်ရောက်ခံရလိမ့်မယ် ၊ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေလည်း ပြိုကွဲသွားလိမ့်မယ်”
လုဇန်၏ အမူအရာသည် မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ မြို့တစ်မြို့လုံးကို စွန့်လွှတ်ရခြင်းသည် သူ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“နောက်ဆုံးနဲ့ တတိယ နည်းလမ်းကတော့ ကံကြမ္မာဆီကနေ ဟန်ဟိုင်းရဲ့ ထိန်းချုပ်ခွင့်ကို လုယူဖို့ပဲ ၊ မင်းဟာ မြို့သူမြို့သား တစ်ဝက်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးပြီး မြို့ကို နိုးထအောင် ဦးဆောင်ပေးဖို့ လိုတယ်”
လုဇန်သည် သူ့လက်ဖဝါးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လှန်လိုက်သည်။
“သေသင့်သူတွေကို ရှင်သန်ဖို့ ကူညီပေးပါ ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ကယ်တင်ခြင်း ပေးပါ ၊ ကံကြမ္မာရဲ့ အရုပ်တွေကို ကံကြမ္မာရဲ့ နောက်ဆုံး သွေးစက် ခြောက်သွေ့သွားတဲ့အထိ ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ သူတို့လိုအပ်တဲ့ လက်နက်ကို ပေးအပ်ပါ”
“စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနတောင်မှ မြို့ထဲက လူတစ်ဝက်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်တယ်လို့ မပြောဝံ့ဘူး ၊ ခင်ဗျားက ကျုပ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် မြင့်မြင့်ထားနေတာ သေချာတယ်”
ကောင်းမင်သည် အခန်းထဲရှိ အရာအားလုံး ဝေဝါးလာသည်ကို သတိထားမိသည်။ သူ့နှလုံးသားသည် ပိုမို အားကောင်းလာပြီး အသက်ရှူမှုမှာ ပုံမှန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
“ဒါက မင်းလုပ်နိုင် မလုပ်နိုင်ဆိုတဲ့ မေးခွန်းမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း လုပ်ကို လုပ်ရမယ် ၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန၊ မူမမှန်ဖြစ်ရပ်တွေ၊ အရိပ်ကမ္ဘာ၊ အိပ်မက်သရဲတွေနဲ့ အခြား မသိနိုင်တဲ့ အင်အားစုတွေ၊ လူတိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပန်းတိုင်တွေ ရှိကြတယ် ၊မင်းသာ ကံကြမ္မာရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအတွက် မတိုက်ခိုက်ဘူးဆိုရင် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ် အတင်ခံရပြီး အခြားသူတွေရဲ့ စတေးခံ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
လုဇန်၏ အသံသည် အသံထုတ်လွှင့်မှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ဖိနှိပ်ခံနေရသည်။ဤနေရာတွင် အသံထထုတ်လွှင့်မှုသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှည့်စားမှုတစ်မျိုး ဖြစ်ပုံရသည်၊ သို့မဟုတ် ၎င်းသည် ကောင်းမင်၏ ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ်ကို ကိုယ်စားပြုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
“ငါ့မှာ မင်းကို လိမ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘူး ၊ ငါ့မှာ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး ၊ငါတို့ ပြန်ဆုံကြလိမ့်မယ် ၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီးရင် အိပ်မက် ပြီးသွားတဲ့အခါ မြို့ထဲမှာ မင်းကို စောင့်နေမယ်”
လုဇန်၏ မျက်လုံးများသည် ကောင်းမင်၏ အတွေးများကို ထွင်းဖောက်မြင်နေရသကဲ့သို့ဖြစ်သည်။
“ဒါ့အပြင် ငါတို့ရဲ့ လောင်းကြေးကို မင်းလိုက်နာနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်”
“ဘာ လောင်းကြေးလဲ”
“မသတ်ပါနဲ့…”
လုဇန်၏ အသံအား အရိပ်ဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့နောက်ကို လိုက်နေသကဲ့သို့ အန္တရာယ်ကို ခံစားမိပုံရသည်။ သူ့ စကားမဆုံးခင် လုဇန်က သူ့ဘေးရှိ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ဝင်သွားခဲ့သည်။ တံခါး ပိတ်သွားသည်။ အသံလွှင့်မှုသည် ပျောက်ဆုံးနေသော ကလေးငယ်ကို တွေ့ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။
ကောင်းမင် ပတ်လည်ရှိ နံရံများ စတင် အရည်ပျော်လာသည်။ ကြွေပြားများထဲမှ သူ၏ အတိတ်ကိုယ်သည် သူ့ဘာသာသူ အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။ ကောင်းမင်သည် သူ့ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုနောက်သို့ လိုက်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် ပြင်းထန်သော ခေါင်းကိုက်ခြင်းက သူ့အား တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။
ကောင်းမင်၏ မျက်လုံးများ ပွင့်သွားသည်။ သူသည် စိတ်ရောဂါကု အကြံပေးခန်း၏ ထောင့်ရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ့ဘေးရှိ စာအုပ်စင်သည် လဲကျတော့မလို ဖြစ်နေသည်။ လူ့အရေခွံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စာအုပ်များသည် သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ သရဲအရိပ်မှာ အော်ဟစ်နေလေသည်။
တံခါး၏ ပြတင်းပေါက်တွင် သွေးစွန်း မျက်နှာတစ်ခုကပ်နေသည်။ သွေးစွန်းနေသော မျက်လုံးများက ကောင်းမင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် ဆက်လက်၍ ပြောင်းလဲနေလေသည်။
“မင်း ဘာ ကြည့်နေတာလဲ”
ကောင်းမင်က ကုလားထိုင်မှ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့အရိပ်သည် ညစ်ပတ်သော အဝတ်အစားများကဲ့သို့ ကုလားထိုင်၏ နောက်ဘက်တွင် စိုရွဲနေသည်။ စောနက သူ့အတွေ့အကြုံသည် အိပ်မက်တစ်ခုနှယ် ဖြစ်သော်လည်း ထို အိပ်မက်မှာ အလွန်အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။
“ငါတကယ်ပဲ အိပ်မက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာပဲ ၊ ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့ နေထိုင်တဲ့ ဟန်ဟိုင်းက တကယ်ပဲ အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်”
ကောင်းမင် တုန်လှုပ်သွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အိပ်မက်ထဲက အသံလွှင့်မှုနဲ့ ငါ့အရိပ်တွေဟာ လစ်ဟာမှုတွေပဲ…”
ကောင်းမင်သည် ပြတင်းပေါက်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“လုဇန် စကားအရဆိုရင် ဒီ မကောင်းဆိုးဝါးတွေက တကယ့်ဘဝမှာ အိပ်မက်ရဲ့ လစ်ဟာချက် ဖြစ်ရမယ်”
လက်တွေ့က အိပ်မက်ဖြစ်သည်ဟူသော အယူအဆသည် အလွန် ရူးသွပ်ပေသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းမင်အား စတင်လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။ အတိတ်တွင် သူသည် အခြားသူများကို ဂရုစိုက်ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားကဲ့သို့သော အရာများဖြင့် ချည်နှောင်ခံခဲ့ရနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် နောက်ထပ် ချည်နှောင်မှုတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပုံရသည်။
“ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းကို ပြောင်းလဲဖို့ သေသင့်သူတွေကို ရှင်သန်အောင် ကူညီဖို့နဲ့ ဘေးကပ်ဆိုးကြားမှာ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ အရူးတွေအားလုံးကို ငရဲကို ပို့ပစ်ဖို့ လိုတယ်”
ပြတင်းပေါက်က အက်ကွဲသွားသည်။ ကောင်းမင်၏ ကမ္ဘာ့အမြင် ပြိုကွဲသွားချိန်တွင် သရဲမျက်နှာသည် လူနာဆောင်ထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်လာခဲ့သည်။
ကောင်းမင်၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု လုံးဝရှိမနေခဲ့ပေ။ သူက သရဲဆီသို့ သူ၏ ကဖော်ကဖက်ကဲ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။