အိမ်

ပုခက်ဘေးတွင် ချွန်ထက်သော ကောက်ရိတ်တံစဉ် ရှိနေသည်။ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့် ပုခက်မှာ ပြုတ်ကျသွားနိုင်သည်။ ကောင်းမင်သည် ချုပ်လုပ်ထားသော မကောင်းဆိုးဝါးအားလုံး၏ အလယ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

"နောက်ဆုတ်စမ်း!"

ကောင်းမင်သည် လူသတ်ခြင်းကို မနှစ်သက်သလို ဆရာဝန်နှစ်ဦးကိုလည်း နှိပ်စက်လိုစိတ်လည်း မရှိပေ။ သူသည် ဆေးရုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာဖွေကာ စီတုအန်း၏ အိမ်ကို ရှာတွေ့လိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားဆရာဝန်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သတ္တုဓားသွားများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပွတ်တိုက်နေသည်။ သူ၏ အနီရောင်မျက်လုံးများက တုန်ယင်နေ၏။ သူ့ မျက်နှာသည် သူ့ နှလုံးသားထဲတွင် တိုက်ခိုက်နေသော မတူညီသည့် စွမ်းအားနှစ်မျိုးကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် အမျိုးသမီးဆရာဝန်၏ မျက်လုံးများတွင် တောင်းပန်မှုအနည်းငယ် ရှိနေသည်။ ချိန်းကြိုးများက သူမ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ထိုးဖောက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးဆရာဝန်သည် ခုခံခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ရန်သူထံ အပ်နှင်းလိုက်သည်။ ကောင်းမင်သည် ဆရာဝန်နှစ်ဦးကို သတ်ပစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများက သူ့ကို တွန့်ဆုတ်သွားစေသည်။

"သူတို့မှာ လူသားဆန်မှု ကျန်နေသေးတယ်"

ကောင်းမင်သည် လူသေဓာတ်ပုံကို ကောက်ယူပြီး ဆရာဝန်နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ကလေးက ပုခက်ထဲမှာ မရှိဘူး ၊ အရိပ်လောကက လူသေဓာတ်ပုံပဲ ရှိတယ် ၊ လုဇန်နဲ့ စီတုအန်းတို့ မထွက်သွားခင် မင်းတို့ကို ဘာပြောခဲ့လဲ"

ဆရာဝန်နှစ်ဦးသည် ပုံမှန်လူများကဲ့သို့ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲမှ စွဲလမ်းမှုအပေါ် အခြေခံ၍ အမိန့်များကို လိုက်နာတတ်သည်ကိုသာ သိသည်။ ကောင်းမင်က သူ့ဘာသာအဖြေ ရှာရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ပုခက်ကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်ရာ အံ့ဩသင့်စွာဖြင့် နောက်ထပ် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ထိုဓာတ်ပုံသည် အရိပ်ကမ္ဘာနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ပေ။ ၎င်းသည် အလွန်ရိုးရှင်းသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံဖြစ်သည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် စီတုအန်းသည် မြို့တော်အရှေ့ပိုင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန၏ ယာယီအကြီးအကဲ ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူက ရုံးခန်းစားပွဲတွင် ပြုံလျက် ထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ရုံးခန်းစားပွဲရှေ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကစားစရာများစွာ ပြန့်ကျဲနေသည်။ လေးနှစ်အရွယ်ခန့်ရှိသော ကလေးတစ်ဦးက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသည်။ သူက ထိုဓာတ်ပုံကို ထုတ်ပြလိုက်သည်နှင့် ဆရာဝန်နှစ်ဦး၏ အကြည့်တို့က ဓာတ်ပုံပေါ်တွင် စွဲမြဲသွားသည်။

"သူက မင်းတို့ရဲ့ ကလေးလား ၊ စီတုအန်းက သူ့ကို ခေါ်သွားခဲ့တာလား"

ထိုကောင်လေးသည် အဆောက်အဦတုံးများနှင့် အရုပ်ကားများကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုမရှိဘဲ ဆော့ကစားနေလေသည်။ သူသည် အိမ်များဆောက်လုပ်ခြင်းနှင့် စားပွဲဘေးတွင် ရပ်ကွက်လေးတစ်ခု ပြုလုပ်ခြင်းကို နှစ်သက်ပုံရသည်။

ကောင်းမင် ဓာတ်ပုံကို လှန်လိုက်သည်။ စီတုအန်းက ၎င်း၏နောက်ကျောဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ရေးသားထား၏။

"သူ့ကို အားဖန်လို့ နာမည်ပေးဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ၊ ငါ သူ့ကို ငါ့ကိုယ်ပိုင်ကလေးလေးလို သဘောထားမှာပါ ၊ သူ အရိပ်ကမ္ဘာနဲ့ လုံးဝပတ်သက်မှာ မဟုတ်ဘူး ၊ သူဟာ ပုံမှန်ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ ကြီးပြင်းလာလိမ့်မယ် ၊ မင်းတို့ စိတ်မပူနဲ့လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ် ၊ မင်းတို့ကို သူ့ကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မတွေ့ပါစေနဲ့ ၊ ဒါက သူ အရိပ်ကမ္ဘာနဲ့ အပြည့်အဝ ပြတ်တောက်သွားမယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ"

"မင်းတို့ရဲ့ ကလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ်လို့ စီတုအန်းက ကတိပေးခဲ့တာလား"

ကောင်းမင်သည် စီတုအန်းက ဆရာဝန်နှစ်ဦးကို လှည့်ဖြားခဲ့ကြောင်း သိသည်။ ထိုခွေးကောင်သည် အခြားလူများ၏ကလေးကို မပြောနှင့် သူ့ကိုယ်ပိုင်ကလေးကိုပင် ဝိညာဉ်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်လေသည်။

"သူတို့ရဲ့ ကလေးကို အရိပ်က ရွေးချယ်ပြီးသွားပြီ ၊ အရိပ်ကမ္ဘာနဲ့ ခွဲထုတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"

ခွေးကြီးသည် လုံခြုံကြောင်း သေချာသွားမှ ပိုနီးကပ်လာရဲခဲ့သည်။

"လူသေဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက် ၊ မွေးကင်းစကလေးသည် အရိပ်ကမ္ဘာရဲ့ မျိုးစေ့တစ်ခုအဖြစ် စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တာပဲ ၊ သူ မွေးဖွားလာကတည်းက သူ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ"

ဆရာဝန်နှစ်ဦးသည် လီစန်းဆေးရုံ၏ ခွဲစိတ်ခန်းကို လွှမ်းမိုးထားပြီး ဆေးရုံသို့ အမျိုးမျိုးသောသန္ဓေပြောင်း မကောင်းဆိုးဝါးများကို ဆက်လက်ပံ့ပိုးပေးနေခဲ့သည်။ ဆေးရုံသည် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ဖြစ်လျှင် သူတို့သည် မကောင်းဆိုးဝါး၏ နှလုံးသားဖြစ်သည်။ မကောင်းဆိုးဝါး၏ နှလုံးသားတွင် မွေးဖွားလာသော ကလေးတစ်ဦးသည် ပုံမှန်ဖြစ်နိုင်ပါမည်လား။

"အားဖန်တဲ့လား"

ကောင်းမင်က ဓာတ်ပုံကို လေ့လာလိုက်သည်။

"စီတုအန်းက ဒီကလေးကို ဒီလောက်အထိ တန်ဖိုးထားဖို့ဆိုရင် သူ့မှာ တစ်ခုခု ထူးခြားချက် ရှိရမယ်"

ကောင်းမင်သည် ချိန်းကြိုးများကို ထိန်းချုပ်ကာ စီတုအန်းကို နှိပ်စက်ကိရိယာအမျိုးမျိုး၏ နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ သူက လူသေဓာတ်ပုံကို ကိုင်၍ သားစားကြူးနတ်ဘုရားနှင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေသည့် နတ်ဘုရားသည် အသားတောင်ကြီးမှ သွေးများကို ဆာလောင်စွာ စုပ်ယူနေခဲ့သည်။ မျက်နှာလေးခုသည် ပို၍ အကောင်အထည် ရှိလာခဲ့သည်။ အောင်မြင်မှု၏ ချိန်ခွင်လျှာမှာ ကောင်းမင်ဘက်သို့ ယိမ်းသွားခဲ့ချေပြီ။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အခြေခံအားဖြင့် အခြေအနေသည် ကောင်းမင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိလာလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ၊ ငါ မင်းတို့ကို နာကျင်အောင် မလုပ်ပါဘူး ၊ တကယ်တော့ ငါ မင်းတို့ရဲ့ သားကို ရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးပါ့မယ်"

ကောင်းမင်သည် စီတုအန်းနှင့် မတူပေ။ သူသည် မိသားစုကို ပြန်လည်ပေါင်းစည်းရန် တကယ် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

"ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ သတ်မှတ်ချက်တစ်ခု ရှိတယ် ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲကို ဝင်လာရမယ်"

သားစားကြူးနတ်ဘုရားသည် ကောင်းမင်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ နံရိုးများ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ နှိပ်စက်ခန်း၏ တံခါးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်ဟလာသည်။ အမျိုးမျိုးသော နှိပ်စက်ကိရိယာများသည် ချွန်ထက်သောသွားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ ချိန်းကြိုးများ လျှောတိုက်သွားပြီး အသားနံ့များ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် ကမ္ဘာပျက်ချိန်၏ အပြင်အဆင်တစ်ခုနှင့် တူနေလေသည်။

ထောင့်တွင် ရပ်နေသော အနီရောင်မိုးကာအင်္ကျီသည် ဤကတိကို မကြာမီက ကြားဖူးခဲ့ဟန်တူသည်။ သူမသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံစိတ်လွတ်သွားပြန်သည်။ အသက်ရှင်နေခြင်းသည် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အသားတောင်ကြီးမှ မွေးဖွားလာသော မကောင်းဆိုးဝါးများသည် ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့လာ၏။ တောင်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကွဲသွားတော့သည်။ အမျိုးသမီးဆရာဝန်သည် သူမ မကြာမီ ပျက်စီးတော့မည်ကို သိသည်။ သူမသည် အမျိုးသားဆရာဝန်အား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်အဖြစ် သူမ၏ ချည်မျှင်များက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား လှုပ်ရှားစေလိုက်သည်။ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးဆရာဝန်သည် နှိပ်စက်ခန်းဆီသို့ ထိုးကျသွားတော့သည်!။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမျိုးသားဆရာဝန်သည် အမျိုးသမီးဆရာဝန်ထံသို့ အပြေးအလွှား ပြေးသွားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဓားသွားအားလုံးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ သူက အမျိုးသမီးဆရာဝန်ကို တားဆီးလိုခြင်းဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးဆရာဝန်၏ ချည်မျှင်များက သူတို့နှလုံးသားထဲရှိ ဒဏ်ရာများကို မကုစားနိုင်သကဲ့သို့ အမျိုးသားဆရာဝန်ကလည်း အမျိုးသမီးဆရာဝန်ကို တားဆီးရန် သို့မဟုတ် ထိခိုက်စေရန် ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကောင်းမင်က မည်သည့် အင်အား သို့မဟုတ် ဖိအားပေးကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့သော်လည်း ဆရာဝန်နှစ်ဦးက သူ့ကို အထင်လွဲသွားပုံရသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်၍ နှိပ်စက်ခန်းထဲသို့ လှဲကျသွားခဲ့ကြသည်။

သားစားကြူးနတ်ဘုရားသည် ရိုမန်တစ်ဆန်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ နံရိုးများ ပိတ်သွားပြီး ဆရာဝန်နှစ်ဦးတို့သည် နှိပ်စက်ခန်းအတွင်း ပိတ်မိသွားခဲ့ကြသည်။

"ဘာလို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကျသွားတာလဲ"

ကောင်းမင်သည် ထိုအရာကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"ဒီလိုဖြစ်တော့ ငါက လူဆိုးနဲ့ တူသွားပြီလေ"

နှိပ်စက်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရန်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း ထွက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူတို့သည် ကောင်းမင်နှင့် ပူးပေါင်းကာ ကံကြမ္မာ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ကောင်းမင်သည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန၏ ကျန်လူများကို ဆက်လက်ရှာဖွေလိုသော်လည်း သားစားကြူးနတ်ဘုရားမှာ ဒဏ်ရာရထားပြီး အနားယူရန် လိုအပ်နေသည်။

သားစားကြူးနတ်ဘုရားက အသားတောင်ကြီးကို ဖြိုချလိုက်သည်။ မကောင်းဆိုးဝါးများသည် နတ်ဘုရား၏ အစားအစာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုကို သူ့နာကြည်းခြင်းအခန်းထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်သည်။ထိုသို့ပြုလုပ်ပြီးသောအခါ နာကြည်းခြင်းအခန်း၏ အရွယ်အစားသည် အနည်းဆုံး နှစ်ဆ တိုးလာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားကို အနားပေးသင့်ပြီ"

ခွေးကြီးသည် ထောင့်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။

ကောင်းမင်သည် အရိုးဓားကို နှိပ်စက်ခန်းနံရံတွင် ပြန်ထားလိုက်သည်။ သူက ဆရာဝန်နှစ်ဦးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။ သူ့ စိတ်ရင်းမှန်ကို ပြသရန်အတွက် သူက ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကောင်းမင်၏ အပြောင်းအလဲကို မြင်သောအခါ ဆရာဝန်နှစ်ဦးက သတိထားလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် လှုပ်ရှားမှုကြီးကြီးမားမား မလုပ်ရဲတော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမင်ကပင် ဓာတ်ပုံများကို သူတို့လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ငါက ကတိတည်တဲ့သူပါ ၊ ငါ မင်းတို့ရဲ့ ကလေးကို ရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးပါ့မယ် ၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီမတိုင်ခင် ငါ ဒီဆေးရုံကနေ ထွက်သွားဖို့ လိုတယ်"

ကောင်းမင်သည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး စိတ်ဖတ်မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဒီဆေးရုံမှာ အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့တာဆိုတော့ အိမ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ယောက်ယောက် ပြောတာကို ကြားဖူးလား"