အပြင်စည်းကို စိုးမိုးအုပ်စိုး၍ သဘာဝတရားနှင့်အညီ

ရမ်ချင်သည် မြေပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်သွားပြီး မူးမေ့သွားသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်နှလုံးတုန်လှုပ်ကာ ကွဲအက်မတတ်ဖြစ်သွားသည်။

လော့ချန်သည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် သူ့ဆီသို့ ချည်းကပ်လာနေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က နာကျင်မှုကို ဂရုမထားနိုင်တော့ဘဲ ရမ်ချင်သည် မတ်တပ်ထရပ်ရန် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး အသက်လုပြေးသည်။

“ထွက်ပြေးနိုင်မယ်ထင်လား…”

လော့ချန်က မီးလျှံဓားကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ပုံရိပ်သည် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို ကျင့်သုံးထားသည့်အလျောက် တစ်စက္ကန့်အတွင်း ရမ်ချင်အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“အား… အား… အား…”

သွေးရောင်အလင်းတန်းထွက်ပေါ်လာပြီး ရမ်ချင်၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် မြေပေါ်တွင် ပုစွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေသည်။

လော့ချန်က တစ်လှမ်းချင်း ချည်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရမ်ချင်သည် မျက်ရည်များဖြင့် အော်ဟစ်တောင်းပန်သည်။

“လော့ချန်… ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့… ဘယ်သောအခါမှ မသတ်ပါနဲ့…”

လော့ချန်က မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။

“မင်းက ငါ့ကို သေရုံမက နာနာကျင်ကျင် ခံစားစေမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား…”

ရမ်ချင်က ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ယမ်းပြီး အော်ဟစ်သည်။

“မဟုတ်ဘူး… မဟုတ်ဘူး… အဲ့ဒါ ငါက မျက်လုံးမရှိလို့ပါ… ကျေးဇူးပြုပြီး ကရုဏာထားပြီး ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ…”

ရမ်ချင်သည် မြေပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ကောင်းကင်ဆီသို့ မြှောက်တင်တောင်းပန်သည်။

လော့ချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ချင်မယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤရမ်ချင်သည် အဆပေါင်းများစွာ ညံ့ဖျင်းလွန်းလှသည်။

လော့ချန်က လှုပ်ရှားမှုမပြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရမ်ချင်သည် ရုတ်တရက် လေသံကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အတွင်းစိတ်က အားနည်းနေသော်လည်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်… မင်းက ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် ငါ့အစ်ကိုကြီးက ဘယ်သောအခါမှ မင်းကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး… ဒါက မင်းအတွက် ဘာအကျိုးမှ မရှိဘူး… ငါ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်… ငါ မင်းအတွက် သတင်းတစ်ခု ပြောပြမယ်… ဒီသတင်းက မင်းအသက်နဲ့ ဆိုင်တယ်… မသိရင် တစ်လဝက်အတွင်း မင်း သေမှာ သေချာတယ်…”

လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းပြောမှာက ချီဂူးယွမ်က အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ မင်းသားတန်းက ငါ့ကို တွေ့ရင် ခွင့်မလွှတ်ဘဲ သတ်ပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်ဆိုတာမဟုတ်လား…”

ရမ်ချင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံနိုင်စွာ အော်ဟစ်သည်။

“မင်း… မင်း… မင်း ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ…”

“ဒါကို မင်းသိစရာ မလိုဘူး…”

လော့ချန်က သွားဖြူဖြူများပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် ငါပြောပြမယ့် စကားတစ်ခုလည်း ရှိတယ်… မကြာခင်မှာ ငါကိုယ်တိုင် မင်းအစ်ကိုကြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်ကို မင်းနဲ့ပြန်လည်ဆုံစည်းဖို့ ငါရဲကိုလွှတ်ပေးမယ်… မင်းတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် မကြာခင် ပြန်ဆုံတွေ့ရမှာ…”

“မင်း ငါ့အစ်ကိုကြီးကို သတ်မယ်တဲ့လား…”

ရမ်ချင်၏ မျက်နှာအမူအရာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်း အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“လော့ချန်… မင်းက တကယ်ပဲ သန်မာတယ်… ဒါပေမယ့် ငါ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး… အခုပဲ ငါ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်… ပြီးတော့ တာယွဲ့မင်းဆက်ကနေ အဝေးကြီးထွက်ပြေးလိုက်… ဒါမင်းအတွက် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုပဲ… မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဖျက်ဆီးပစ်မိလိမ့်မယ်…”

“တကယ်လို့ ငါ့အစ်ကိုကြီးက မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်တယ်ဆိုတာ သိသွားရင်… မင်းတစ်ယောက်တည်းတင်မက… မင်းရဲ့ဆွေမျိုး၊ သူငယ်ချင်း၊ မင်းနဲ့ဆက်နွယ်နေတဲ့ လူအားလုံးက ငါ့အတွက် အသက်နဲ့လဲ…”

“ဖူး…”

ရမ်ချင်၏ စကားမဆုံးခင် ဓားသွားတစ်ခုသည် သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး ဦးခေါင်းနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“စကားများလွန်းတယ်…”

လော့ချန်က ဓားကို သိမ်းလိုက်ပြီး အိမ်တိုင်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ရမ်ချင်သည် အနည်းငယ် ရုန်းကန်လိုက်ပြီးနောက် လဲကျငြိမ်သက်သွားသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သေဆုံးခါနီး အခိုက်အတန့်တွင် သူ နောင်တရသွားသည်။ လော့ချန်ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန် လာခဲ့မိသည်ကို နောင်တရသည်။

သူမသေချင်ပေ။ သူ့တွင် ပိုမိုတောက်ပသော ဘဝတစ်ခုကို ဆက်လက်ဖြတ်သန်းရန် အခွင့်အရေးရှိသေးသည်။

ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသက်ရှင်နေသူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပေ။

ရှေ့နောက်ပေါင်း အသက်ရှူချိန် နှစ်ဆယ်မှ သုံးဆယ်အတွင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားသုံးဆယ်ကျော်သည် သူ၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားကြသည်။

ဤလူများထဲတွင် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်ရှိ ထိပ်တန်းသမားများလည်း ပါဝင်သည်။

လော့ချန်ခန့်မှန်းချက်အရ လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်မှုကို သိရှိနားလည်ထားသည့် သူ၏လက်ရှိစွမ်းအားဖြင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတွင် ထိပ်တန်းနှစ်ဆယ်အတွင်း ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ ရမ်ချင်၏အစ်ကိုကြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်နှင့် ဆရာတူအစ်မကြီး ချန်လင်းယူတို့နှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအရာသည် လုံလောက်မှုမရှိသေးပေ။

သူ၏ရည်မှန်းချက်မှာ ဤအပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးတွင် ပထမနေရာကို သိမ်းပိုက်ရန်ဖြစ်သည်။

အပြင်စည်းကို ချေမှုန်းအုပ်စိုးရန်ဖြစ်သည်။

ရမ်ရှောင်ကွမ်နှင့် ချီဂူးယွမ်တို့ကို သူ တစ်ယောက်မျှ လွှတ်မထားနိုင်ပေ။

“ဒီနေရာက လင်ကျန်းမြို့နဲ့ သိပ်မဝေးဘူး… ညရှည်ရင် အိပ်မက်များလာနိုင်တယ်… အမြန်ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ…”

လော့ချန်သည် အနည်းငယ်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မနှောင့်နှေးတော့ဘဲ လူအားလုံး၏ ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကို လွှတ်ပေးပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူသည်။

“ဘုန်း…”

ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်မှော်အလင်းများ တောက်ပလာသည်နှင့်အတူ အနီးရှိ အလောင်းများ၏ သိုင်းဝိညာဉ်အနှစ်သာရများသည် ထုတ်ယူခံရပြီး လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

တစ်နေရာကို စုပ်ယူပြီးသည်နှင့် လော့ချန်သည် အနားမယူဘဲ နောက်တစ်နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီး ဆက်လက်စုပ်ယူသည်။

ဤလူများသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ သိုင်းဝိညာဉ်အနှစ်သာရများသည် အလွန်ပြင်းထန်သည်။ လော့ချန်သည် လူဆယ်ဦးကျော်ကို တစ်ကြိမ်တည်း စုပ်ယူလိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အနှစ်သာရစီးကြောင်းကြီးတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်လှုပ်ရှားနေပြီး မျက်နှာပင် နီရဲလာသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဤအနှစ်သာရများကို သန့်စင်ရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် ဒျန်တန်အတွင်း ဤစွမ်းအင်များကို ဖိနှိပ်ထားရန်သာ ကြိုးစားနိုင်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏အဆင့်တက်လာမှုနှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သွေးကြောများသည် ပိုမိုသန်မာလာသည်။

မဟုတ်ပါက ဤမျှပြင်းထန်သော သိုင်းဝိညာဉ်အနှစ်သာရများကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည်မရှိနိုင်ပေ။

ခဏအတွင်း လော့ချန်သည် လူသုံးဆယ်နီးပါး၏ သိုင်းဝိညာဉ်အနှစ်သာရများကို စုပ်ယူပြီးစီးကာ အနည်းငယ်သာလျှင် ကျန်ရှိတော့သည်။

ထိုအခါ သူ၏စိတ်နှလုံးက တစ်ခုခုကို ခံစားမိပြီး စုပ်ယူမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“တစ်ယောက်ယောက် ရှိတယ်…”

လင်ကျန်းမြို့ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် အကြည့်လွှဲကာ ဆက်လက်စုပ်ယူရန် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

တစ်ချက်လှစ်ခနဲ ခုန်တက်လိုက်ရာ သူသည် မီးလျှံရတနာမြင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြင်းဗိုက်ကို ညှစ်လိုက်သည်။

“ကျွီ…”

အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးကို သောက်ပြီးသည့်နောက် မီးလျှံရတနာမြင်းသည် စိတ်ဓာတ်အနည်းငယ် ပြန်လည်နိုးထလာပြီး အော်ဟစ်ကာ လော့ချန်ကို တစ်ဟုန်ထိုး သယ်ဆောင်ထွက်ခွာသွားသည်။

လော့ချန်သည် တောင်ကြားမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုက်နက်ပင်…။

“ရှူး… ရှူး…”

သိမ်မွေ့သော လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ညအမှောင်ထဲတွင် ပိုးသားထည်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် ခန္ဓာကိုယ်ပိန်ပိန်ပါးပါးနှစ်ခုသည် လှစ်ခနဲ ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့သည် လော့ယောင်နှင့် အားမူဖြစ်သည်။

အားမူကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး သူတို့၏သွားရာလမ်းကို မည်သူမှ မသိစေလိုသည့်အလျောက် လော့ယောင်သည် တမင်နှေးကွေးစွာ လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီး ယခုမှသာ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။

“အို့…”

တောင်ကြားအတွင်းသို့ ချည်းကပ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုက်နက် လော့ယောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး လော့ချန်ထွက်ခွာသွားရာ ဦးတည်ရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် လော့ချန်၏အသက်ရှူသံကို ခံစားမိပြီးသည်နှင့် လော့ချန်သည် ရုတ်တရက် မြင်းစီးထွက်ခွာသွားသည်။

ဤအရာက သူမစိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုကို ပေါ်ပေါက်စေသည်။ လော့ချန်သည် သူမရောက်ရှိလာမှုကို သတိပြုမိပုံရသည်။

သို့သော် ထိုအရာသည် ဖြစ်နိုင်ချေမရှိပေ။

အကြောင်းမှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် သိုင်းဝိညာဉ်နှင့်ဆက်စပ်နေသည့် သိမ်မွေ့သောစွမ်းအင်သုံးချက်ကို မဖွင့်ထားရသေးသည့်အလျောက် အာရုံခံနိုင်စွမ်းသည် သူမအဆင့်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။

ဥပမာအားဖြင့် အားမူသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း လော့ချန်၏ ထွက်ခွာမှုကို လုံးဝသတိမထားမိပေ။

“ဒါ တိုက်ဆိုင်မှုဖြစ်မလား…”

လော့ယောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“သခင်မလေး… သွေးနံ့တွေ အရမ်းပြင်းနေတယ်…”

ရုတ်တရက် အားမူ၏ အံ့သြအော်သံက လော့ယောင်၏ သံသယကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ယခုအခါ တောင်ကြားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး အေးမြသောညလေထဲတွင် အနံ့ဆိုးဖြစ်စေသည့် သွေးနံ့များက လှိုင်ထွက်နေသည်။

လော့ယောင်သည် မျက်လုံးများကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများထဲတွင် ရေလှိုင်းလေးများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူမ၏အကြည့်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အင်္ဂါစိတ်ဖြတ်တောက်ခံထားရသည့် အလောင်းများဖြစ်သည်။ ထိုအထဲတွင် သုံးပုံနှစ်ပုံမှာ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် နှစ်ပိုင်းဖြတ်တောက်ခံထားရပြီး ကျန်ရှိသူများမှာ တောင်တစ်လုံးဖြင့် ဝင်ရိုက်ခံထားရသလို ခန္ဓာကိုယ်များ ပိုင်းပိုင်းပြတ်ပြတ်ဖြစ်နေသည်။ အလောင်းများမှာ လူပုံစံမဟုတ်တော့ဘဲ သွေးနှင့်အသားစများ မြေပြင်တစ်ခွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။

အားမူသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်ကာ တံတွေးမျိုချရင်း ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ဖို့ လာတဲ့သူတွေပဲ… ဂိုဏ်းတပည့်တွေလည်း ပါတယ်… ဒီလူတွေအားလုံး သေသွားကြပြီ… ထူးဆန်းတာက သူတို့တွေ အခုမှသေတာပဲဖြစ်ပြီး သွေးစွမ်းအင်တွေ အကုန်လုံးဆုံးရှုံးနေပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ သေထားသလို ဖြစ်နေတယ်… ဒါတအားထူးဆန်းတယ်…”

လော့ယောင်သည် စကားမပြောဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး ပြုံးလျက်မေးသည်။

“အားမူ… မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ…”

အားမူသည် အလောင်းများကို သေချာကြည့်ရှုပြီး အေးသောမျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။

“ဒဏ်ရာတွေနဲ့ တိုက်ပွဲအမှတ်အသားတွေကို ကြည့်ရင် ဒီလူတွေအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်းက သတ်ခဲ့တာပဲ… ဒီလူရဲ့ ဓားစွမ်းရည်က တော်တော်လေးမြင့်မားတယ်… တစ်ယောက်ယောက်က လော့ချန်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာဖြစ်ရမယ်… သူကံတကယ်ကောင်းတယ်… ဒီလိုအခြေအနေမှာတောင် သေရာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တယ်…”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့ယောင်သည် ဖျော့ဖျော့ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“မင်းပြောတာ တစ်ဝက်ပဲမှန်တယ်…”

အားမူသည် နားမလည်စွာ ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။

လော့ယောင်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်ပြောသည်။

“ဒီလူတွေကို တစ်ယောက်တည်းက သတ်ခဲ့တာမှန်တယ်… ဒါပေမယ့် အခြားတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး… လော့ချန်ပဲ…”

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး…”

အားမူ၏ မျက်ခုံးများ တက်သွားပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွန့်လျက်ပြောသည်။

“သခင်မလေး… လော့ချန်ကို သခင်မလေးက အလွန်တန်ဖိုးထားတာ ကျွန်မသိပါတယ်… ဒါပေမယ့် ဒီလူတွေက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး… အထူးသဖြင့် ဂိုဏ်းတပည့်တွေက နတ်ဘုရားတံတားကို စတင်စုစည်းနေတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ… သူတို့က သိုင်းဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်နိုင်တယ်… ဒါက ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်ရှိ သိုင်းသမားတွေထက်တောင် သာလွန်တယ်…”

“ဒါပေမယ့် လော့ချန်က ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်အလယ်မှာပဲ ရှိသေးတယ်… သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကိုတောင် မနိုင်နိုင်ဘူး… ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်း ဒီလူတွေအားလုံးကို သတ်နိုင်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”

“ဒါက သဘာဝမကျဘူး…”

အခန်း (၂၅၇) ပြီးပါပြီ။