မည်သူပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ ဂိုဏ်းသို့ပြန်လာခြင်း။

“အားမူ... မင်းပြောတာလည်း အကြောင်းမမှားဘူး... ဒါပေမဲ့...”

လော့ယောင်သည် ချစ်စဖွယ်အပြုံးဖြင့် ချင်မယ်၏ အလောင်းရှိရာသို့ လှမ်းလျှောက်သွားပြီး ဖြူစင်သောလက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ချင်မယ်၏ ရင်ဘတ်ရှိ ဓားဒဏ်ရာပေါ်တွင် လေဟာနယ်ထဲသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။

“ရွှီ...”

ဓားဒဏ်ရာမှ မှိန်ဖျော့သော ပူလောင်မှုအရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုပူလောင်မှုအရိပ်ကို စိစစ်ကြည့်ရင်း လော့ယောင်က ပြောသည်။

“ဒီလူတွေရဲ့ ဓားဒဏ်ရာတွေမှာ အလယ်မှာ သေးငယ်တဲ့ မြောင်းတစ်ခုရှိတယ်... ငါမှတ်မိတာက အဲဒီမီးလျှံဓားမှာ အလယ်မှာ မြောင်းငယ်တစ်ခုပါတယ်မဟုတ်လား... ဒီပူလောင်တဲ့မြောင်းက အဲဒါကို သက်သေပြတယ်... ဒါက မီးသလင်းကျောက်ရဲ့ အရှိန်ပဲ...”

“ပြီးတော့... ဒီလူတွေရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေကို ကြည့်ပါဦး... ထိတ်လန့်မှုထဲမှာ မယုံကြည်နိုင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပါတယ်... သူတို့က သူတို့နားမလည်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ ထင်ရှားတယ်... တကယ်လို့ အဆင့်မြင့်သိုင်းသမားတစ်ဦး ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ရင် သူတို့က ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ကြိုးစားမှာ... ဒီလို အမူအရာမျိုးတော့ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး...”

လော့ယောင်က ပြတ်သားစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြသည်။

အားမူက နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်မဲ့ပြီး တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်သည်။

“ဒီလောက်နဲ့တင်... လော့ချန်လို့ အတိအကျ မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူးလေ... သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့က ဒီလို စွမ်းအားမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒီလောက်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းဆိုရင် ပြတိုက်ထဲက ထိပ်တန်းထူးချွန်သူတွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့အဆင့်ပဲ...”

လော့ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ဒီအကြောင်းကို ငါလည်း ရာနှုန်းပြည့် အာမခံလို့မရဘူး... ခုနှစ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ယုံကြည်မှုရှိတယ်...”

သူမနှလုံးထဲတွင်လည်း သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်သော သဲလွန်စများသည် အမှန်တကယ်ပင် လော့ချန်ကို ညွှန်ပြနေသည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဆန်းကြယ်လွန်းသည်။

လော့ချန်သည် ထုံရွှမ်အဆင့်နှစ်၏ အလယ်အဆင့်သာရှိပြီး အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ကိုသာ နိုးကြားထားသူဖြစ်သည်။ ပြတိုက်ထဲရှိ ထူးချွန်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရန်မဖြစ်နိုင်သလို အရည်အချင်းအရ အားမူထက်ပင် နိမ့်ကျသည်။

ဆေးဘုရင်ဖြစ်သူပင်လျှင် သာမန်အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦးကို ထူးချွန်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သိုင်းဝိညာဉ်၏ အဆင့်သည် သိုင်းသမား၏ အလားအလာကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်ဆိုသည့် သံမဏိစည်းမျဉ်းသည် လူသိထင်ရှားဖြစ်သည်။

“ဒီနေရာမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မျက်မြင်မမြင်ခဲ့ရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ...”

လော့ယောင်သည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။

အကယ်၍ ဤနေရာသို့ ခပ်စောစောရောက်ရှိခဲ့ပါမူ ဤသံသယများ မရှိနိုင်ပေ။

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် လော့ယောင်သည် အားမူဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောသည်။

“အားမူ... မင်းချက်ချင်းသွားစုံစမ်းရမယ့်ကိစ္စတစ်ခုရှိတယ်...”

“ဘာကိစ္စလဲ...”

“လော့ချန်ကို ဖမ်းဆီးဖို့ ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ ဆုငွေထုတ်ကြေငြာစာရွက်က ဘယ်ကလာတာလဲ... ဘယ်သူက လော့ချန်ရဲ့အသက်ကို ယူချင်နေတာလဲဆိုတာ စုံစမ်းပေးပါ... ဆယ်ရက်အတွင်း ရလဒ်ကို ငါလိုချင်တယ်...”

အားမူတစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဆယ်ရက်လား...”

လော့ယောင်သည် လော့ချန်ထွက်သွားသော ဦးတည်ရာကို လှမ်းကြည့်ရင်း နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ်ကွေးညွှတ်သွားသည်။

“ဒီနေရာမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်းလည်း သိချင်နေတယ်မဟုတ်လား... ဆယ်ရက်အကြာမှာ ငါတို့ဟာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးကို သွားတက်မယ်... ဒီအားလုံးဟာ လော့ချန်ရဲ့လက်ချက်ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ အဲဒီအခါကျရင် ပြတ်ပြတ်သားသား သိရလိမ့်မယ်...”

ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော တောင်ကြားကို လှမ်းကြည့်ရင်း လော့ယောင်က ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“အဲဒီအခါကျရင်... စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

အားမူသည် လော့ချန်က သူမကို လှည့်စားခဲ့သည့် လေလံပွဲအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်သတိရပြီး သွားဖြူလေးများဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး ကိုက်လိုက်သည်။

သူမက လော့ချန်တစ်ယောက် တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိတော်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ချင်ပေ။

---

ညအမှောင်ထုသည် တဖြည်းဖြည်းနက်ရှိုင်းလာသည်။

လော့ချန်သည် မီးလျှံရတနာမြင်းကို စီးလျက် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့သည်။

သတိထားရန်အလို့ငှာ သူသည် အနီးဆုံးလမ်းကို မရွေးခဲ့ဘဲ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းသွယ်တစ်ခုကို ရွေးကာ အပြန်လမ်းကို လှည့်ပတ်လာခဲ့သည်။

လဆုတ်သည်နှင့်အမျှ နေမင်းထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ညတာကုန်လွန်ကာ နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ဘယ်သူမှ လိုက်မလာဘူးနဲ့တူတယ်...”

လော့ချန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း မီးလျှံရတနာမြင်းကို အရှိန်လျှော့စေသည်။

“ကျွီ...”

ထိုအခါ အစာရှာထွက်လာသော ကြယ်နှစ်ပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲ မျက်လုံးပြာဝံပုလွေနှစ်ကောင်သည် ဘေးနားရှိ ချုံပုတ်များထဲမှ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများဖြင့် လေထုကို ဖြတ်လျက် လော့ချန်ကို အားပြင်းစွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ထိုအရာကို ကြိုတင်ခံစားမိထားပြီးဖြစ်ရာ လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းဖြင့် ညွှန်လိုက်သည်။

“သွား...”

“ရွှီ...”

မီးလျှံဓားသည် အော်ဟစ်သံဖြင့် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး မီးလျှံအလင်းစီးကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အလျင်အမြန် ထိုးဖောက်ထွက်သွားသည်။

“ဖူး... ဖူး...”

မျက်လုံးပြာဝံပုလွေနှစ်ကောင်သည် တုံ့ပြန်ရန်အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဦးခေါင်းများကို မီးလျှံဓားဖြင့် ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရပြီး သေဆုံးသွားသည်။

ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်ရင်း လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်မှု၊ ဓားသည် စိတ်အလိုအတိုင်း လှုပ်ရှားနိုင်မှု။

သူသည် ယန်ချင်းရှုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ဆုံစဉ်က သူမ၏ ဓားကို လွတ်လပ်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် လှပပြီး မာန်စွယ်စုံသော အမူအရာကို အားကျခဲ့ဖူးသည်။

ဤမျှမြန်ဆန်စွာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုနည်းပညာကို ကျွမ်းကျင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤအကွက်သည် လှပြီး ကြည့်ကောင်းသည်ဆိုသော်လည်း စွမ်းအားမှာ သာမန်သာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အဆင့်မြင့်သိုင်းသမားနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ဓားကို ရန်သူက ပုတ်ထုတ်လိုက်ပါက သူကိုယ်တိုင်ကသာ အန္တရာယ်ထဲသို့ ကျရောက်သွားနိုင်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဤအကွက်သည် သူ့ထက်အားနည်းသော ရန်သူများကိုသာ တိုက်ခိုက်ရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။

မီးလျှံရတနာမြင်းသည် အင်အားမပြည့်စုံသေးသဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက် ပြေးလာပြီးနောက် လော့ချန်သည် ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် ရပ်နားလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်လောက်ရရှိခဲ့သလဲ ကြည့်ကြည့်ရအောင်...”

အပြာရောင်ကျောက်သားတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း လော့ချန်သည် ဤအကြိမ်ရရှိခဲ့သော ရတနာများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ပုံထပ်နေသော ပစ္စည်းပုံတစ်ခုလုံးတွင် သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်မျိုးတည်းကပင် နှစ်ဆယ်ကျော်ရှိပြီး ရွှေရောင်တောက်ပနေသည်။

လော့ချန်သည် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများနှင့် ငွေစက္ကူများကို ထုတ်ယူပြီး အကြမ်းဖျဉ်း ရေတွက်ကြည့်ရာ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးပေါင်း လေးထောင်ကျော်ရှိပြီး ငွေစက္ကူများမှာ ကိုးသန်းကျော်ရှိသည်။ အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် ငွေ သန်းသုံးဆယ်ကျော်ရှိသည်။

ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးနှင့် ငွေစက္ကူများအပြင် အမျိုးမျိုးသော ဆေးလုံးများ၊ လျှို့ဝှက်ကျမ်းများ၊ မိုးမြေရတနာများ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်များလည်း ပါဝင်ပြီး ဤအရာများကို လေလံတင်ရောင်းချပါက ဧရာမစည်းစိမ်တစ်ခုဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

“လုယက်ပြီး ငွေရှာရတာက မြန်တယ်ဟ...”

မျက်စိရှေ့ရှိ စည်းစိမ်များကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်လည်း အံ့အားသင့်စွာ ခံစားမိသည်။

လင်ကျန်းမြို့မှ ထွက်လာစဉ်က သူသည် ဆင်းရဲမွဲတေနေသူဖြစ်ပြီး မီးလျှံဓားကို ဝယ်ယူရန်အတွက် လင်ယွမ်ပြတိုက်ထံမှ ငွေ သန်း ၁၀၀ ချေးယူခဲ့ရသည်။ ယခုမူ တစ်ဆင့်ချင်းဖြင့် သန်းပေါင်းများစွာစည်းစိမ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်လာသည်။

အကယ်၍ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးသို့ ပြန်သွားရန် မလိုအပ်ခဲ့ပါမူ သူသည် လင်ကျန်းမြို့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သွားလိုစိတ်ပင် ပေါက်ဖွားလာသည်။

ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်ရင်း လော့ချန်သည် ဤရယ်စရာကောင်းသော အတွေးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ မိမိ၏ စွမ်းအားကို ဆင်ခြင်တွေးတောသည်။

“အခုငါ့ရဲ့ စွမ်းအားက အပြင်စည်းထဲမှာ ထိပ်တန်းနှစ်ဆယ်အတွင်းမှာ ရှိမယ်... ဆယ်ယောက်ထဲလည်း နီးစပ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ထိပ်တန်းထဲကို ထပ်တက်ဖို့ဆိုရင် မျှော်လင့်ချက်သိပ်မရှိဘူး...”

“ဒါပေမဲ့... ငါက သိုင်းဝိညာဉ်အနှစ်သာရတွေကို ဒီလောက်အများကြီး မျိုသုံးထားပြီးပြီ... ဒါတွေကို သန့်စင်လိုက်ရင် ထုံရွှမ်အဆင့်နှစ်ရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို မြန်မြန်ရောက်နိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် အဆင့်နှစ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ထိတောင် ရောက်နိုင်တယ်... အဲဒီအခါကျရင် ငါ့စွမ်းအားက နောက်ထပ်တစ်ဆင့်တက်လာမှာ သေချာတယ်...”

ချင်မယ်တစ်ယောက်တည်းကိုကြည့်လျှင်ပင် အပြင်စည်းထဲရှိ ထိပ်တန်းတစ်ရာအတွင်းရှိသူများသည် သူတို့ထံတွင် လျှို့ဝှက်အကွက်များရှိကြပြီး မပေါ့ဆသင့်ကြောင်း သိသာသည်။

အပြင်စည်း၏ ထိပ်တန်းဆယ်ဦးသည် အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်များကို နိုးကြားထားကြပြီး ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားမှာလည်း ထုံရွှမ်အဆင့်သုံး၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။

သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ ဖြတ်ကျော်တက်လှမ်းရန်အတွက် ၎င်းတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ရှိသမျှအရာအားလုံးကို ထိပ်တန်းအဆင့်သို့ ဖြည့်စွမ်းကျင့်ကြံထားကြပြီး ရိုးရှင်းစွာ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းနိုင်သူများ မဟုတ်ပေ။

“စွမ်းအားတစ်ခုတည်းတက်လှမ်းတာနဲ့ မလုံလောက်ဘူး... အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးကို ဆယ်ရက်ပဲလိုတော့တယ်... ဒီဆယ်ရက်အတွင်း ငါဟာ စစ်မှန်တဲ့နဂါးကျင့်စဉ်ကို အဆင့်ကိုးပြည့်စုံမှုအဆင့်ထိ ကျင့်ကြံပြီးမြောက်ရမယ်... စစ်မှန်တဲ့နဂါးစွမ်းအားကို စုစည်းပေးရမယ်...”

ဤတိုက်ပွဲသည် အသက်အန္တရာယ်နှင့်ဆိုင်သော တိုက်ပွဲဖြစ်ရာ မည်သည့်အမှားအယွင်းမျှ လက်ခံ၍မရပေ။

စွမ်းအားကို ထုံရွှမ်အဆင့်နှစ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းပြီး စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းအားကို ပေါင်းစည်းနိုင်မှသာ လော့ချန်တွင် ယုံကြည်ချက်ပြည့်ဝမှု ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် လော့ချန်သည် ရတနာမြင်းပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ ခရီးဆက်လျှောက်သည်။

မီးလျှံရတနာမြင်းသည် အပြေးအလွှားပြေးလွှားရင်း နှစ်ဖက်ရှိ ရှုခင်းများသည် အလျင်အမြန်နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်နေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက် ရပ်လိုက်လှမ်းလိုက်ဖြင့် နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် လော့ချန်သည် ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

မီးလျှံရတနာမြင်းကို သားရဲမွေးမြူရေးတောင်ထိပ်တွင် အပ်နှံပြီးနောက် လော့ချန်သည် အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ကာ အပြင်စည်းသိုင်းပြိုင်ကွင်းသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားသည်။

ယနေ့သည် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးအတွက် စာရင်းပေးသွင်းရမည့်နေ့ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အပြင်စည်းတပည့်များ အသွားအလာများပြီး လော့ချန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ များစွာသောသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“မြန်မြန်ကြည့်... အဲဒါ လော့ချန်မဟုတ်လား... သူတကယ်ပြန်လာတယ်...”

“ငါကြားတာက သူက စီနီယာရမ်ရှောင်ကွမ်နဲ့ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ သဘောတူထားတယ်တဲ့... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဂိုဏ်းထဲမှာ မရှိတော့လို့ သူက ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားပြီထင်နေတာ... အခုတော့ တကယ်ပြန်လာတယ်...”

“ဟယ်... အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ယှဉ်ပြိုင်မယ်တဲ့လား... ဒီကောင်လေးကတော့ ဝက်ဝံရဲ့ရင်နှလုံးနဲ့ ကျားသစ်ရဲ့အသည်းကို စားထားသလိုပဲ... သူက မင်းသားတန်းကလူတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖုန်ထဲလှိမ့်သလို လုပ်ခဲ့တာ... အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ဝင်ပြိုင်ရင် ဘယ်လိုမှ အဆင်ပြေမှာမဟုတ်ဘူး...”

“မြန်မြန်သွားပြီး စီနီယာရမ်ကို သတင်းပို့ပါ... လော့ချန်ပြန်လာပြီ...”

အနီးနားရှိ အပြင်စည်းတပည့်များ၏ အကြည့်များသည် လော့ချန်ထံသို့ စုစည်းလာပြီး တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

၎င်းတို့ထဲတွင် မင်းသားတန်းမှ တပည့်များလည်း ပါဝင်ပြီး ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်း သတင်းပို့ရန် ထွက်သွားကြသည်။

အခန်း (၂၅၈) ပြီးပါပြီ။