နဂါးအင်အား

လော့ချန်သည် ဂိုဏ်းမှထွက်ခွာသွားသည့် နှစ်ပတ်အတွင်း ရမ်ရှောင်ကွမ်နှင့် မင်းသားတန်းမှ တပည့်များသည် သူ့ကို အသည်းအသန်ရှာဖွေနေကြသည်။ ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတစ်ခုလုံးတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်။

အပြင်စည်းတပည့်များစွာက လော့ချန်သည် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးတွင် မပါဝင်ရဲသဖြင့် ဂိုဏ်းမှ ထွက်ပြေးသွားပြီး ပြန်မလာတော့ဟု ယူဆကြသည်။

ယခုအခါ လော့ချန်ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လှည့်ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သံများ ဆူညံထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်ကမူ လူအများ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ သိုင်းပြိုင်ကွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဦးတည်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆွေးနွေးသံများ ပို၍ကျယ်လောင်လာသည်။

ယနေ့သည် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီး၏ စာရင်းပေးသွင်းရက်ဖြစ်ပြီး စာရင်းပေးသွင်းရာ နေရာသည် သိုင်းပြိုင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။ လော့ချန်သည် သိုင်းပြိုင်ကွင်းသို့ ဦးတည်သွားခြင်းမှာ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ထင်ရှားစွာ ပြသနေသည်။

ပွဲကြည့်လိုသူများသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်လာကြပြီး ခဏအတွင်း လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ် စုဝေးလာသည်။

လော့ချန်ကမူ ဤအရာများကို ဂရုမစိုက်၊ စာရင်းပေးသွင်းပြီးသည်နှင့် ပြန်လည်ကျင့်ကြံရန်သာ စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

သိုင်းပြိုင်ကွင်းသို့ နီးကပ်လာချိန်တွင် ဝေးရာမှ လူရိပ်တစ်ခု အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာသည်။

“ဟားဟား… လော့ချန်… မင်းတကယ်ပြန်လာတာပဲ…”

ရိုင်းစိုင်းသည့်ရယ်သံက ထွက်ပေါ်လာပြီး ထို့နောက် ထွားကျိုင်းသည့်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု လေဖြတ်သံဖြင့် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လော့ချန်ရှေ့တွင် ရုတ်ချည်းပေါ်လာသည်။

“လာ… ငါ့လက်သီးတစ်ချက်ကို တားကြည့်စမ်း…”

ထိုလူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောရင်း လက်သီးတစ်ချက်ကို တောင်ကြီးတစ်ခုလို လော့ချန်ဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

လက်သီးအရှိန်သည် လေးလံလှပြီး လေထုကို လှိုင်းထလာအောင် ဖိသိပ်လိုက်သည်။

“စီနီယာထူးဖလီးပဲ…”

လူအုပ်ထဲမှ အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြယ်ကိုးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသည့် ထူးချွန်ထက်မြက်သူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ထူးဖလီးသည် အပြင်စည်းတွင် နာမည်ကျော်ကြားသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

လက်သီးသည် လော့ချန်ထံသို့ ရောက်ရှိလုနီးပြီ။

ရုတ်တရက်…

“ဘုန်း…”

ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ ထွားကျိုင်းသည့်ခန္ဓာကိုယ်သည် လာချိန်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်စွာ နောက်ပြန်လွင့်ထွက်သွားပြီး ဘေးနားရှိ ကျောက်နံရံထဲသို့ လူပုံစံအရာတစ်ခုအဖြစ် ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ…”

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူအများသည် ထူးဖလီးက လော့ချန်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ထူးဆန်းစွာ နောက်ပြန်လွင့်ထွက်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မမြင်လိုက်ကြပေ။

“ဖန်း…”

ကျောက်သား အစအနများ လွင့်ထွက်သွားပြီး ထူးဖလီးသည် ကျောက်နံရံထဲမှ ထွက်လာသည်။

တစ်လကျော်မတွေ့ရသည့်အချိန်အတွင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပို၍ကြီးထွားလာပြီး အသားရေသည် မည်းနက်ကာတောက်ပနေသည်။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည့် သူ၏ပုံစံသည် သံမဏိတိုင်တစ်ခုနှင့်တူပြီး ဆံပင်တိုများကို နောက်သို့ဖြီးထားကာ ရိုင်းစိုင်းသည့်အသွင်နှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ပြင်းပြမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

“ဟာ… ဒါကမဖြစ်နိုင်တာပဲ…”

ဦးခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်ရင်း ထူးဖလီးသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ တွင်းနက်ကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူဘာကြောင့် လွင့်ထွက်သွားသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိခဲ့ပေ။

လော့ချန်သည် သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

“ထူးဖလီး… မင်းလည်း ပြန်ရောက်နေပြီပဲ…”

“ဟီး… အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးလို ဆူညံပွက်လောရိုက်တဲ့ ပွဲမှာ ငါမပါရင်မဖြစ်ဘူးလေ…”

ထူးဖလီးက ပါးစပ်ကို ပြဲလန်အောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“သွေးစွမ်းအင်က လှိုင်းလုံးကြီးလိုပဲ… ဘယ်လောက်ထက်သန်တဲ့ အသက်စွမ်းအင်လဲ… လော့ချန်… မင်းထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ပြီလား…”

“အင်း… မကြာသေးခင်ကမှ ဖြတ်ကျော်လိုက်တာ…”

လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ရယ်မောကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဤအရာကို ဖုံးကွယ်ရန် မလိုအပ်သလို ဖုံးကွယ်၍လည်း မရနိုင်ပေ။

“ဟွာ…”

“လော့ချန်က ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်ကို တကယ်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာပဲ… နှစ်ပတ်လောက်ကမှ သူက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့်အလယ်ပိုင်းမှာပဲ ရှိသေးတာမဟုတ်ဘူးလား…”

“ဟေ… ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ… သူက အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတာလေ… ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ကျင့်ကြံနိုင်ရတာလဲ… ထူးဖလီးက ကြယ်ကိုးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားပြီး အခုမှ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့်နောက်ပိုင်းမှာပဲ ရှိသေးတယ်လေ…”

“သူက ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံထားလို့များလား…”

“ဖြစ်နိုင်တယ်… ငါ့ဆရာပြောတာကြားဖူးတယ်… ရွှေခန္ဓာအဆင့်က သိုင်းပညာရဲ့ အုတ်မြစ်ဖြစ်ပြီး အောင်မြင်ပြီးရင် ခန္ဓာသန့်စင်မှုမှာ မယုံနိုင်စရာ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိတယ်တဲ့… ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်မှာ ချီစွမ်းအင်ကို အာဟာရဖြည့်ပေးတာ၊ သွေးစွမ်းအင်ကို သန်မာစေတာနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပြုစုပျိုးထောင်တာတွေက ခန္ဓာသန့်စင်မှုအပိုင်းထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်… ဒါကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်…”

တစ်ချက်တည်းဖြင့် လှိုင်းထောင်ချီဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

လော့ချန်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်တစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်သွားသည်။

အကယ်၍ လော့ချန်သည် ထူးဖလီးကဲ့သို့ ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤအရာသည် လက်ခံနိုင်စရာဖြစ်မည်။

သို့သော် သူသည် အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသူဖြစ်ပြီး အရည်အချင်းမှာ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

လူများစွာ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မနာလိုစိတ်များပင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ အသုံးမကျသည့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသူတစ်ဦးက သူတို့ထက် များစွာသာလွန်သည့် ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းရှိသည်ဆိုခြင်းမှာ ဘာကြောင့်နည်း။

ထူးဖလီးကမူ ဤအရာကို ဂရုမစိုက်၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် တိုက်ပွဲဆန္ဒများ ပြည့်လျှံလာသည်။

“တကယ့်အစွမ်းထက်တဲ့ကောင်ပဲ... ဒါဆို ငါလည်း သိပ်ကြည့်မရဘူးနော် နောက်ထပ်လက်သီးတစ်ချက်ကို ထပ်ခံကြည့်စမ်း... ဒီတစ်ချက်မှာ ငါ အားကုန်ထည့်ပြီးထုလိုက်မယ်...”

လော့ချန်သည် ထူးဖလီး၏ စိတ်သဘောထားကို သိထားသည်မို့ သူ့ကို အနိုင်မယူမချင်း အမြဲလိုက်ကပ်နှောင့်ယှက်နေမည်ကို သိသည်။

“လာ…”

“ကျွီ…”

စကားသံပြီးဆုံးသည်နှင့် ထူးဖလီး၏ အပေါ်ပိုင်းဝတ်ရုံသည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကျောက်သားကဲ့သို့ ကြွက်သားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ကြယ်ကိုးပွင့်တောက်ပနေသည့် မျက်လုံးသုံးလုံးရှိသော ဧရာမကျားတစ်ကောင်ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့အတွက် အရှိန်အဟုန်ကို မြှင့်တင်ပေးသည်။

“ကျားဖမ်းသိုင်းကွက်…”

အရှိန်အဟုန်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ထူးဖလီးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်သီးနှစ်ချက်ကို တပြိုင်နက်ထုလိုက်သည်။

“ဘုန်း… ဘုန်း...”

လက်သီးအင်အားသည် လေပြွန်ကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကျားစွယ်နှစ်ချောင်းနှင့်တူသော အင်အားဖြင့် လော့ချန်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် လေထုသည် အလွှာလိုက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

“ဒီလက်သီးစွမ်းရည်က အရမ်းပြင်းထန်တာပဲ… ဒီလက်သီးအရှိန်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုတောင် ဖိသိပ်နိုင်တယ်… ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်ရှိ သာမန်သိုင်းသမားတွေတောင် ဒီလက်သီးကို မတားနိုင်ဘူး… ဒါပေမဲ့ သနားစရာပဲ…”

လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ညာလက်ဖြင့် လက်သီးကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုလိုက်သည်။ ထိုအရာသည် လေညင်းမြူခိုးနှင့်တူသည့် ပေါ့ပါးမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

“ဘုန်း…”

လက်သီးနှစ်ချက်ထိခတ်လိုက်သည်နှင့် နားကွဲမတတ်ပေါက်ကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက်ချက်ချင်းပင်... အံ့သြစရာအခြေအနေတစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ရှူး…”

ထူးဖလီး၏ ထွားကျိုင်းသည့်ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြယ်တံခွန်ကဲ့သို့ နောက်ပြန်လွင့်ထွက်သွားပြီး ကျောက်နံရံထဲသို့ တစ်ပေကျော်အနက်အထိ နစ်ဝင်သွားသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လော့ချန်ကမူ တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

“ဖန်း…”

ကျောက်သား အပိုင်းအစများ လွင့်ထွက်သွားပြီး ထူးဖလီးသည် ထပ်မံထရပ်လိုက်ကာ တံတွေးတစ်ချက်ထွေးထုတ်လိုက်ရင်း လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မထုတော့ဘူး… မင်းက လက်သံပြောင်လွန်းတယ်…”

လော့ချန်က ပေါ့ပွားစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါ သိုင်းပြိုင်ကွင်းကို သွားမလို့… မင်းရော အတူတူပဲလား…”

“ကောင်းသားပဲ…”

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်နေသည့် လူအုပ်သည် ပြန်လည်သတိဝင်လာကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေကြသည်။

ထူးဖလီးသည် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်ထူးချွန်သည်။

နှစ်ရက်ခန့်က ထူးဖလီးသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့်အလယ်ပိုင်းရှိ တပည့်တစ်ဦးကို လက်သီးဖြင့် ရိုက်နှက်ပြီး အဆိုပါတပည့်က အလံထောင် တောင်းပန်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် လော့ချန်နှင့်ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထူးဖလီးသည် ခုခံမှုစွမ်းအားမရှိဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး တစ်ဖက်သတ်ဖိနှိပ်ခံရသည်နှင့်တူသည်။

“လော့ချန်… မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားက ဘယ်လောက်အထိ ရောက်နေပြီလဲ…”

လော့ချန်နှင့် ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်လှမ်းရင်း ထူးဖလီးက မေးလိုက်သည်။

အခုနလေးတင် လော့ချန်ထုလိုက်သည့် လက်သီးတွင် ချီစွမ်းအင်လှုပ်ရှားမှုမရှိခဲ့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

လော့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

“ပေါင်ငါးသိန်းလောက်ပေါ့…”

“ပေါင်ငါးသိန်း…”

ထူးဖလီးသည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး ခဏမျှ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေကာ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းကတကတည်း ဓားသမား မဟုတ်ဘူးလား… ငါကတော့ ငယ်စဉ်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့ရပြီး မိသားစုရဲ့ ခန္ဓာသန်မာရေးလျှို့ဝှက်နည်းနဲ့တောင် အခုမှ ပေါင်နှစ်သိန်းလောက်ပဲ ရောက်သေးတယ်… မင်းက နဂါးအသည်းကို စားလိုက်တာလား ဖီးနစ်အသည်းကို စားလိုက်တာလား…”

ထူးဖလီးက ဤမျှထိတ်လန့်သွားသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများစွာပင် ခန္ဓာကိုယ်အင်အားသည် ပေါင်ငါးသိန်းအထိ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။

ခန္ဓာကိုယ်အင်အားကို ကန့်သတ်ချက်များကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သည့် သိုင်းသမားများသာ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်။

လော့ချန်က ထူးဖလီး၏ ထိတ်လန့်မှုကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ တကယ်တော့ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အင်အားသည် ယခုအခါ ပေါင်ခြောက်သိန်းကျော်နေပြီဖြစ်သည်။

“ဒါက ရွှေခန္ဓာအဆင့်ရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေပေါ့လေ… ငါသိထားရင် ငါလည်း ဒါကို ကျင့်ကြံကြည့်သင့်တယ်…”

ထူးဖလီးက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ပြောဆိုနေသည်။

“ဒီလိုဆက်သွားရင် မင်းဟာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်မှာ ပေါင်တစ်သန်းအင်အားကို ရရှိနိုင်မယ်… အဲဒီအခါကျရင် တကယ့်ကို အံ့မခန်းဖြစ်မှာပဲ…”

လော့ချန်က စူးစမ်းစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ပေါင်တစ်သန်းအင်အားက ဘာကြောင့် ထူးခြားတာလဲ…”

ထူးဖလီး၏မျက်နှာထက်တွင် တောင့်တမှုများ ပြည့်လျှံလာသည်။

“ပေါင်တစ်သန်းခွန်အားဆိုတာ ရိုးရှင်းတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး… ငါ့အဘိုးပြောဖူးတယ်… ရှေးဟောင်းနဂါးမျိုးနွယ်တွေဟာ မွေးဖွားလာချိန်မှာ ပေါင်တစ်သန်းခွန်အားနဲ့ မွေးဖွားလာကြတာ… သူတို့ရဲ့ခွန်အားက ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်နိုင်လောက်တယ်… မွေးဖွားလာချိန်မှာ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားတွေကိုတောင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်… ဒါကြောင့် ပေါင်တစ်သန်းခွန်အားကို နဂါးခွန်အားလို့လည်း ခေါ်ကြတယ်…”

“နဂါးခွန်အားကို ရရှိထားတဲ့ သိုင်းသမားတွေဟာ သွေးစွမ်းအင်က လှိုင်းလုံးကြီးလိုဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က နဂါးတစ်ကောင်လိုပဲ… သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားဟာ ရှေးဟောင်းနဂါးမျိုးနွယ်တွေနဲ့ ယှဉ်လို့မရပေမဲ့ တူညီတဲ့အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတွေကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်လောက်တဲ့ ကောင်းကင်ဆန့်ကျင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်…”

နဂါးခွန်အား…

လော့ချန်သည် စိတ်လွင့်မျောသွားပြီး စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်ကို သတိရမိသည်။

စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်၏ နဝမအဆင့်ကို ပြည့်စုံအောင်ကျင့်ကြံနိုင်လျှင် စစ်မှန်သောနဂါးခွန်အားကို စုစည်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ သူသည် ပေါင်တစ်သန်းအင်အားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်လား…။

အခန်း (၂၅၉) ပြီးပါပြီ။