မြွေသည် မြွေသာဖြစ်သည်၊ တစ်ဆယ့်ခြောက်လုံး...

ထူးဖလီးသည် ကျောက်စိမ်းတစ်ဆယ့်တစ်လုံးကို ထွန်းညှိလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျောက်တိုင်ပတ်လည်ရှိ လူအုပ်ကြီးသည် တခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဆယ့်တစ်လုံး ထွန်းညှိလိုက်ပြီ။ ဒီတိုက်ခိုက်စွမ်းအားဟာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိသူတွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်တာပဲ။ ထူးဖလီးက ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာပဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား...”

“အရမ်းသန်မာလွန်းတယ်။ ဒါက နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားပဲ။ တော်တော်လွန်ကဲတယ်...”

“ကြယ်ကိုးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူပီပီ ထူးချွန်တာပဲ။ အနာဂတ်မှာ ဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်းတပည့်တစ်ရာထဲကို ဝင်မှာပဲ...”

ပတ်ဝန်းကျင်က လူအုပ်ကြီးသည် ဆူညံစွာ ပြောဆိုနေကြပြီး ထူးဖလီးကို ကြည့်ရှုနေသည့် အကြည့်များထဲတွင် ရိုသေလေးစားမှုများ ရောယှက်နေသည်။

တိုက်ခိုက်စွမ်းအားသည် လူတစ်ယောက်လုံး၏ စွမ်းအားကို အလုံးစုံမဖော်ပြသော်လည်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အဆင့်တွင်တော့ သိပ်မကွာခြားပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တိုက်ခိုက်စွမ်းအားသန်မာသူသည် ရန်သူကို တစ်ချက်ထိရုံဖြင့် ခုခံစွမ်းအားကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အနိုင်ယူနိုင်လေသည်။

“မဆိုးဘူးပဲ...”

ထူးဖလီးသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်စွမ်းအားကို ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို တဖုတ်ဖုတ်ပုတ်ကာ လော့ချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်းလည်း လာစမ်းကြည့်လေ...”

“လော့ချန်...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပြင်စည်းတပည့်များ၏ အကြည့်များသည် ချက်ချင်း လော့ချန်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“လော့ချန်က အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ တကယ်ပါဝင်တော့မှာလား...”

“သူ ဘယ်နှစ်လုံး ထွန်းညှိနိုင်မလဲ မသိဘူး...”

“ငါထင်တာကတော့ ၁၃ လုံးကနေ ၁၄ လုံးလောက်ထိ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူက ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိသူတွေကို လွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာပဲ။ ထပ်ပြီး ဓားကျင့်ကြံသူဖြစ်နေသေးတော့ တိုက်ခိုက်စွမ်းအားက တော်တော်သန်မာမှာ အမှန်ပဲ။ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့် အစပိုင်းသမားတွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် တတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းသမားတွေနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်လောက်တယ်...”

“၁၃ လုံး ၁၄ လုံး တဲ့လား။ သူ့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ။ သူ့စွမ်းအားက တကယ်သန်မာတာမှန်ပေမယ့် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်နဲ့ တတိယအဆင့်ကြားမှာ ကြီးမားတဲ့ ကွာဟချက်တစ်ခုရှိတယ်။ အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့ အဆင့်မဟုတ်ဘူး...”

လော့ချန်သည် မင်းသားတန်းတပည့်များကို လှည့်ပတ်အနိုင်ယူပြီး သိုင်းပြိုင်စင်မြင့်ပေါ်တွင် အောင်နိုင်သူအဖြစ် ထင်ရှားလာချိန်မှစ၍ အပြင်စည်းတွင် နာမည်ကြီးသူဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူပေါ်လာသည်နှင့် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်းရရှိလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် လော့ချန်တစ်ယောက် ကျောက်စိမ်းမည်မျှ ထွန်းညှိနိုင်မည်နည်းဟု ခန့်မှန်းနေကြသည်။

လူအများ၏ အကြည့်များအောက်တွင် လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းလဲဘဲ ကျောက်စိမ်းကောင်တာရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး တပည့်တံဆိပ်ပြားနှင့် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးသုံးလုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ... ကျွန်တော် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ပါဝင်ဖို့ စာရင်းပေးသွင်းချင်ပါတယ်...”

“လော့ချန်...”

ကောင်တာနောက်ကွယ်ရှိ အကြီးအကဲသုံးဦးသည် တပြိုင်နက် လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း ဤအမည်သည် သူတို့အတွက် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် တံဆိပ်ပြားကို ယူလိုက်ပြီး လက်ဖြင့် သင်္ကေတတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားထဲသို့ စွမ်းအားအလင်းတန်းတစ်ခုကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လော့ချန်ထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“တိုက်ခိုက်စွမ်းအားကို သွားစမ်းသပ်လိုက်ပါ...”

လော့ချန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ထိုအကြီးအကဲ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူသည် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလော့ချန်က သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ။ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းကို ရောက်နေပြီ။ ထပ်ပြီးပြောရရင် သူ့ရဲ့ချီစွမ်းအင်က ပြည့်စုံလွန်းတယ်။ မကြာခင် ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းနိုင်တော့မယ်။ ငါမှတ်မိတာက သူ အပြင်စည်းထဲ စဝင်လာတုန်းက သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးမှာပဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား...”

ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးအကြီးအကဲတစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်ပြီးထောက်ခံသည်။

“လအနည်းငယ်အတွင်း ဒီလောက်တိုးတက်လာနိုင်တာ အံ့ဩစရာပဲ။ နောက်ပြီး သူ့မှာ အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတာလေ။ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ... ယွမ်မန်လီက သူ့ကို ဂိုဏ်းထဲထည့်ဖို့ အခိုင်အမာ ထောက်ခံခဲ့တာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ဘေးနားရှိ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အနည်းငယ်ခပ်ဝဝဖြစ်နေသော အကြီးအကဲက မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

“ပန်းတစ်ပွင့်လို ခဏတာပွင့်ပြီး ညှိုးသွားမယ့်သူပဲ။ မြွေဆိုတာ မြွေပဲ။ နဂါးဆိုတာ နဂါးပဲ။ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူတစ်ယောက်ဟာ နောက်ဆုံးမှာ လူအုပ်ထဲ ရောနှောပျောက်ကွယ်သွားမှာပဲ။ ရှင်တို့ တကယ်ပဲ ဒီအသုံးမကျသူအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားနေသေးတာလား...”

ထိုအကြီးအကဲ၏ တပည့်ရင်းတစ်ဦးသည် မင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခင်က သိုင်းပြိုင်စင်ပေါ်တွင် လော့ချန်ကြောင့် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိခဲ့ပြီး ယခုထိ မသက်သာသေးပေ။

ယွမ်မန်လီ မရှိခဲ့လျှင် သူကိုယ်တိုင် လော့ချန်ကို သင်ခန်းစာပေးပြီးနေပြီဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးအကြီးအကဲသည် ထိုအကြီးအကဲ၏ ဒေါသထွက်နေမှုကို သိရှိထားပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သူ ဘယ်နှစ်လုံး ထွန်းညှိနိုင်မလဲ ကြည့်လိုက်ပါဦး...”

လော့ချန်သည် ကျောက်တိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်...

လူအုပ်ကြီးသည် ဘေးသို့ ခွဲထွက်သွားပြီး လူအနည်းငယ်သည် ဝင်လာသည်။ တစ်ဦးစီသည် ပိုးထည်ဝတ်ရုံများနှင့် တင့်တယ်ကျက်သရေရှိလှသည်။ ဦးဆောင်နေသူသည် အရပ်ရှည်ရှည် ခရမ်းရောင်ရွှေဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသူဖြစ်ပြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ရမ်ချင်ပင် ဖြစ်သည်။

“လော့ချန်... တကယ်ပဲ မင်းပဲ...”

လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရမ်ချင်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါက မင်း အမြီးကုပ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားပြီထင်နေတာ။ မထင်မှတ်ဘဲ မင်းမှာ သတ္တိရှိသေးတာပဲ။ ဂိုဏ်းထဲကို ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့...”

ဤအချိန်အတွင်း လော့ချန်သည် သဲလွန်စမရှိပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။ ရမ်ချင်သည် သူထွက်ပြေးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားပြီး သတင်းရရှိသည်နှင့် လူအုပ်နှင့်အတူ အလျင်အမြန် ရောက်လာခဲ့သည်။

လော့ချန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဘာကြောင့် ထွက်ပြေးရမှာလဲ...”

ရမ်ချင်သည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်း အေးဆေးတည်ငြိမ်သွားသည်။

“ဟဲဟဲ... ဒီရက်ပိုင်း တိုးတက်မှုတော်တော်များတယ်ပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း စကားက ဒီလောက်မာန်တက်နေတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဒီလောက်စွမ်းအားနဲ့ဆို ငါ့ရှေ့မှာ မလုံလောက်ဘူးလေ...”

“လုံလောက် မလုံလောက်ကို ပါးစပ်နဲ့ ပြောရတာမဟုတ်ဘူး...”

လော့ချန်သည် အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှ လေကို ရှူသွင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်းသည် လော့ချန်က ရမ်ချင်ကို ဤမျှ ပြတ်သားစွာ ရင်ဆိုင်ရဲမည်ဟု မထင်မှတ်ထားကြပေ။

ဤသည်က တမင်ရန်စခြင်းပင်။ ဓား ဓားချင်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းပင်...။

ရမ်ချင်ဆိုသည် မည်သူနည်း...။

အပြင်စည်းတွင် အဆင့် ၁၄ နေရာရှိသည့် ထူးချွန်သော သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချီဂူးယွမ်၏ အနီးကပ်လူယုံတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အပြင်စည်းတွင် လေနှင့်မိုးကို ခေါ်နိုင်သူဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူ့အား မလေးမစားပြုရဲသူ မည်သူရှိမည်နည်း။

လော့ချန်၏ ဤလုပ်ရပ်သည် လူအများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကျားမုတ်ဆိတ်ကို လှုပ်ခါသလို ဖြစ်နေသည်။

“ဟမ်...”

လူအများရှေ့တွင် ရန်စခံလိုက်ရသည့် ရမ်ချင်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် အေးစက်လာပြီး ပြုံးဟန်ပြနေရသော်လည်း ပြုံးနေသည်မဟုတ်ပေ။

“ဘယ်လိုလဲ... မင်း ငါနဲ့ တိုက်ချင်နေတာလား...”

လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းလဲဘဲ ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်၏။

“စိတ်ချပါ... အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ မင်းနဲ့ငါ တစ်ကြိမ်တော့ တိုက်ရမှာပဲ...”

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရမ်ချင်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ယခုချိန်တွင် သူ့အား လွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ယူနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိသည်။

“မာန်တက်လှချည်လား။ အသုံးမကျတဲ့သူတစ်ယောက်က အနည်းငယ်သန်မာလာတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာမှန်းမသိတော့ဘူးပေါ့။ မင်းလိုမျိုးက စီနီယာရမ်နဲ့ တိုက်ဖို့ ထိုက်တန်ရဲ့လား။ ငါ့လက်ညှိုးတစ်ချောင်းနဲ့တင် မင်းကို ရှင်းနိုင်တယ်...”

ရမ်ချင်၏ ဘယ်ဖက်တွင် လင်းယုန်နှာခေါင်းရှိသည့် မင်းသားတန်းတပည့်တစ်ဦးက ထွက်လာပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းရှိသူ၏ အရှိန်အဟုန်ကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်ကာ လော့ချန်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်ရှိသူသည် ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သိုလှောင်ထားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖိနှိပ်နိုင်ပြီး သူသည် လော့ချန်ကို လူအများရှေ့တွင် အရှက်ရစေချင်သည်။

လော့ချန်သည် တစ်ချက်ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်တွင် ရှိစဉ်ကပင် ကျင်းမင်ကို ရင်ဆိုင်ရဲခဲ့သည်။ ယခုတွင် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းပြီး လူနှင့်ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်မှုကို နားလည်သဘောပေါက်ထားပြီဖြစ်သည်။ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းရှိသူတစ်ဦးက သူ့ကို ဖိနှိပ်နိုင်မည်ဟု ထင်နေသေးသည်လား။

“ဟွန်း...”

မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးကျဉ်းလိုက်ရင်း လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ ဓားသွားတစ်ချောင်းထွက်လာသလို ထက်ထက်ရှရှ အလင်းတန်းတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အား...”

အသံတိတ်ထွက်လာသည့် မင်းသားတန်းတပည့်၏ အရှိန်အဟုန်သည် ဖြတ်သန်းခံလိုက်ရသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရတနာဓားတစ်ချောင်း၏ ထက်ထက်ရှရှအလင်းတန်းက ဖိစီးလာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကာကွယ်ရန်ပင် မတတ်နိုင်ဘဲ ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်ကာ ယိုင်ထိုးလဲကျသွားသည်။

“ဘုန်း...”

“ဘာဖြစ်တာလဲ...”

လူအုပ်ကြီးသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သူတို့သည် လော့ချန်က မျက်လုံးတစ်ချက်မှိတ်လိုက်ရုံဖြင့် မင်းသားတန်းတပည့်တစ်ဦးသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသလို အော်ဟစ်ပြီး လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဓားဆန္ဒလား...”

စာရင်းပေးသွင်းမှုကို တာဝန်ယူထားသည့် အမျိုးသမီးအကြီးအကဲသည်လည်း ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထူးခြားမှုတစ်ခုကို ခံစားမိသွားသည့်အတွက် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ တွေးလိုက်သည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်ရှိ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဓားဆန္ဒကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်တဲ့လား။ ဒါက ကောင်းကင်တံခါးဖွင့်လှစ်ထားပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်ရှိ ဓားကျင့်ကြံသူတွေမှ လုပ်နိုင်သည်မဟုတ်လား။

ထပ်ပြီး အခုတင် ပြသလိုက်သည့် ဓားဆန္ဒက သာမန်ဓားဆန္ဒမဟုတ်ချေ။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်... မင်းကို ငါသတ်ပစ်မယ်...”

မြေပေါ်လဲကျနေသည့် မင်းသားတန်းတပည့်မှာ လီလီဟု အမည်ရသူဖြစ်သည်။ သူသည် သတိပြန်လည်ရလာပြီး ပြင်းထန်သည့် အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသည့်အတွက် အနည်းငယ် ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်မှ ခုန်ထလိုက်ပြီး လော့ချန်ထံ တိုက်ရိုက်ခုန်ဝင်တိုက်ခိုက်လာသည်။

“ရပ်လိုက်...”

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးအကြီးအကဲ၏ အေးစက်သော အော်သံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချီစွမ်းအင်ပါဝင်သည့် အသံသည် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲလိုက်သည်။

“ဒီနေရာက မင်းတို့ရန်ဖြစ်ကြဖို့ နေရာမဟုတ်ဘူး။ မရပ်ရင် ဂိုဏ်းစည်းမျဉ်းအတိုင်း အရေးယူမယ်...”

လီလီသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဒေါသတကြီး မျက်လုံးနီရဲလျက် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သားရဲရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်စုတ်လေး... စောင့်နေစမ်း။ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ မင်းကို ငါ သေချာပေါက် ရှင်းပစ်မယ်...”

“ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်...”

လော့ချန်သည် အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ စကားသံအဆုံးတွင် သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး ကျောက်တိုင်အောက်ရှိ ကျောက်စိမ်းအကာအရံကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး သိုင်းပြိုင်ကွင်းတစ်ခုလုံး အနည်းငယ်တုန်ခါသွားသည်။

လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ ပုံသဏ္ဌာန်ကျောက်စိမ်းများသည် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လျင်မြန်စွာ ထွန်းလင်းလာသည်။

တစ်လုံး... နှစ်လုံး... သုံးလုံး... ဆယ်လုံး... ဆယ့်လေးလုံး...

တစ်ဆယ့်ငါးလုံး...

တစ်ဆယ့်ခြောက်လုံး...

အခန်း (၂၆၁) ပြီးပါပြီ။