သုံးပုံတစ်ပုံ၊ တိုက်ပွဲမတိုင်မီ ထွက်ပြေးခြင်း...

လော့ချန်၏ တည်ငြိမ်သော လေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထူးဖလီးသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခဏတွေးတောကာ မေးလိုက်သည်။

“ခုနက ထိုးလိုက်တဲ့ လက်သီးက မင်းရဲ့ စွမ်းအားရဲ့ ဘယ်လောက်လဲ...”

ထူးဖလီးကို ဖုံးကွယ်စရာ မလိုသဖြင့် လော့ချန်က ရိုးရိုးသားသား ဖြေလိုက်သည်။

“သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ...”

“ဟာ...”

ထူးဖလီးတစ်ယောက် ထခုန်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

“မင်း... မင်း ငါ့ကို မနောက်ဘူးမလား...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါပြသည်ကို မြင်သောအခါ ထူးဖလီးတစ်ယောက် ရုတ်တရက် အင်အားချိနဲ့သွားသလို ဖြစ်သွားပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ...”

“သိုင်းဝိညာဉ်အဆင့်က သိုင်းသမားရဲ့ အောင်မြင်မှုကို ဆုံးဖြတ်တယ်တဲ့လား... အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထလာသူဟာ အသုံးမကျသူတဲ့လား... နောက်တစ်ခါ ဒီလို ပြောတဲ့သူရှိရင် ငါ သူ့ကို ပါးတွေချည်း လွှတ်ရိုက်ပစ်မယ်...”

လော့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ ထူးဖလီး၏ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော စရိုက်သည် သူ့စိတ်နှလုံးနှင့် အလွန်ကိုက်ညီလှသည်။

“မရဘူး... ငါ ပြန်သွားပြီး သိုင်းပညာကျင့်ကြံရမယ်...”

ထူးဖလီးက ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်သွားသည်။

သူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူစိတ်ရှိခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ယခုအခါ လော့ချန်ကြောင့် သူ့စိတ်ဓာတ်သည် ပြိုလဲသွားပြီး အမြန်ဆုံး ပြန်သွားကာ သိုင်းပညာကို အာရုံစိုက်ကျင့်ကြံရန်သာ စိတ်ထဲတွင် ရှိတော့သည်။

ထူးဖလီး၏ ထွက်သွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်က ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူလည်း သိုင်းပညာကျင့်ကြံရန်အတွက် ပြန်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“လော့ချန်...”

ချင်းရွှမ်တောင်ခြေသို့ ရောက်သည်နှင့် အရပ်ရှည်ရှည်ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။ ထိုသူမှာ ယွမ်ချီလန်ပင် ဖြစ်သည်။

လော့ချန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“မတွေ့ရတာ ကြာပြီ... မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

ယွမ်ချီလန်က ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ရင်း လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတာ ကြားလိုက်ရလို့... အကြီးအကဲ ချန်ရွှမ်က မင်းကို ချက်ချင်း လာတွေ့ဖို့ ငါ့ကို အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်တယ်...”

“ဆရာကြီးလား... ကောင်းပြီ... ငါ ချက်ချင်း သွားလိုက်မယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ယွမ်ချီလန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဟယ်... မင်း သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက် အထွတ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီပဲ... ဂုဏ်ယူပါတယ်...”

ယွမ်ချီလန်က နီရဲသော နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်စူပြီး အချင့်မရဲ ပြော၏။

“ဒါက ဘာဂုဏ်ယူစရာရှိလဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းကိုတော့... ငါကြားတာက မင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်ဆို... အဲဒါ တကယ်လား...”

“အင်း...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး အတည်ပြုလိုက်သည်။

“ဟူး... မင်းနဲ့တော့ တကယ်ယှဉ်လို့မရဘူး... မဟုတ်ရင် စိတ်တိုလာလိမ့်မယ်...”

ယွမ်ချီလန်က နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွပိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် လေးစားအားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမသည် ညစဉ်နေ့စဉ် သိုင်းပညာကို အဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ချန်လင်းယူ၏ လမ်းညွှန်မှုကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။ များစွာကြိုးစားပြီးမှ သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက် အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ လော့ချန်နှင့် အကွာအဝေးကို အနည်းငယ်လျှော့ချနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အကွာအဝေးသည် ပို၍ဝေးကွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လော့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီးနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ငါ ဆရာကြီးကို အရင်သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်...”

“အင်း...”

လော့ချန်၏ ထွက်သွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ယွမ်ချီလန်တစ်ယောက် တွေဝေငေးမောနေသည်။

ထိုအခါ အပြင်စည်းတပည့်နှစ်ဦးသည် အနားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။

“တကယ်ပဲ မယုံနိုင်စရာပဲ... လော့ချန်က ထိပ်တန်းတပည့်တစ်ရာထဲမှာ သုံးဆယ့်ခြောက်နေရာကို ရခဲ့တယ်တဲ့...”

“ဘယ်သူကများ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောမလဲ... အခုထိ ငါတောင် အိပ်မက်မက်နေသလိုပဲ... သူ တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးထခဲ့တာရော ဟုတ်ရဲ့လား...”

“အကြီးအကဲတွေက စစ်ဆေးပြီးသားဆိုတော့ မမှားနိုင်ပါဘူး... သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ဒီလောက် ထူးထူးခြားခြား တက်လာတာက ဘာများထူးခြားတဲ့ အခွင့်အရေးရခဲ့လို့လဲ... ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေးဆိုတာ နေ့တိုင်းရတာမှ မဟုတ်တာ... အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ဆိုတာ နောက်ဆုံးမှာ ကြီးကျယ်တဲ့အောင်မြင်မှု မရဘူးလို့ပြောကြတယ်မဟုတ်လား... မင်း ကြည့်လိုက်... အကြီးအကဲတွေတောင် သူ့အပေါ် ဘယ်လောက်မျှော်လင့်ချက်မထားဘူးလဲ...”

အပြင်စည်းတပည့်နှစ်ဦးသည် လျှောက်သွားရင်း သိုင်းပြိုင်ကွင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။

လော့ချန်...

ယွမ်ချီလန်တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ မေးလိုက်သည်။

“စီနီယာနှစ်ယောက်ကို မေးပါရစေ... ပြောနေတဲ့ လော့ချန်က ဘယ်သူလဲ...”

ယွမ်ချီလန်၏ လှပသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တပည့်နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

တစ်ဦးက ပြုံးကာ ဖြေ၏။

“ဘယ်သူဖြစ်မလဲ... ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထခဲ့တဲ့သူဆိုလို့ ဘယ်နှစ်ယောက်များရှိသေးလို့လဲ...”

ယွမ်ချီလန်၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှု ပေါ်လွင်လာပြီး ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

“သူက ထိပ်တန်းတပည့်တစ်ရာထဲမှာ သုံးဆယ့်ခြောက်နေရာရခဲ့တယ်ဆို... အဲဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ...”

---

ယွမ်ချီလန်နှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ရင်းနှီးနေသော လမ်းကို ဖြတ်ကာ အကြီးအကဲ ချန်ရွှမ်၏ သိုင်းကျင့်ကြံရာ ခန်းမကြီးသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်လာသည်။

ခမ်းနားကျယ်ပြောသော ခန်းမကြီးအတွင်း၌ လူသုံးဦး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဆရာကြီး ချန်ရွှမ်အပြင် နှစ်ဖက်ရှိ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

ညာဘက်ရှိ မိန်းကလေးမှာ အသက် ၁၅ နှစ် ၁၆ နှစ်ခန့်ရှိပြီး မီးနီရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ နှုတ်ခမ်းများမှာ နီရဲလှပြီး မျက်လုံးများက ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ သူမသည် လှပသွက်လက်သော ဆရာတူအစ်မကြီး ချန်လင်းယူပင် ဖြစ်သည်။

ဘယ်ဘက်ရှိ အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်မှာ ရိုးရှင်းသော ပုံပန်းသွင်ပြင်ရှိသော်လည်း မျက်လုံးတစ်စုံမှာ တောက်ပလှပြီး လူကို သတိမထားမိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဆရာကြီး...”

“ဆရာတူအစ်ကိုကြီး...”

“ဆရာတူအစ်မကြီး...”

လော့ချန်က တစ်ဦးချင်း ဂါရဝပြုပြီးနောက် ထိုအပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဆရာတူအစ်ကိုကြီး... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်...”

လင်ရှောင်ယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ချန်ရွှမ်က လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မှုန်ဝါးသော မျက်လုံးများထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“လော့ချန်... ဆရာကြီး ကြားတာက မင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်ဆို... အရင်ကတော့ သိပ်မယုံဘူး... အခုကြည့်ရတာ ဒီတစ်လအတွင်း မင်းရဲ့ စွမ်းအားအဆင့်တင်မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုက ပြောင်းလဲသွားပုံပဲ...”

သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်ထားသည့် မြေကမ္ဘာအဆင့်အကြီးအကဲတစ်ဦးအနေဖြင့် ချန်ရွှမ်သည် လော့ချန်ထံမှ ထူးခြားသည့် တစ်စုံတစ်ရာအငွေ့အသက်ကို ခံစားမိနေသည်။

သွေးစွမ်းအင်များသည် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ပြင်းထန်ပြီး သက်ရှိစွမ်းအင်များသည် မီးလျှံများကဲ့သို့ ထကြွလှုပ်ရှားနေသည်။ ဤပြင်းထန်သော သက်ရှိစွမ်းအင်သည် တူညီသောအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ပေါ့ပါးသော စိတ်ဓာတ်ထဲတွင် မမြင်နိုင်သော ဓားသွားတစ်ချောင်းလို ထက်မြသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ခံစားမိသည်။

ဓားအိမ်ထဲမှ မထွက်ရသေးသော ထူးချွန်သောရတနာဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ပင်။

တစ်ချက်ထွက်လာသည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဟုန်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤအရာအားလုံးသည် များစွာသော မုန်တိုင်းဒဏ်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည့် ချန်ရွှမ်ကိုပင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားစေသည်။

တစ်လမပြည့်သေးသည့် အချိန်အတွင်း လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဤမျှ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်...”

ချန်လင်းယူနှင့် လင်ရှောင်ယွမ်တို့သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ချန်လင်းယူသည် လော့ချန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လော့ချန်၏ တစ်လှမ်းချင်း တိုးတက်မှုကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကြည့်ရှုခဲ့သူဖြစ်သည်။

တစ်ဆယ့်ငါးရက်သာ ကြာသေးသည့်အချိန်အတွင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ပထမအဆင့် အလယ်ပိုင်းမှ ဒုတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ မလွန်ကဲလွန်းဘူးလား။

လော့ချန်က နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သိလိုစိတ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်ကို ဘာကိစ္စခေါ်တာလဲ...”

ထိုအခါ ချန်ရွှမ်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။

“မင်း ဒီအချိန်မှာ ပြန်ရောက်လာတာ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးကို ဝင်ပြိုင်ဖို့လား...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်...”

“မင်း ဒီအပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးကို ဝင်မပြိုင်နဲ့...”

အနည်းစကားပြောတတ်သည့် လင်ရှောင်ယွမ်က ရုတ်တရက် ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး မငြင်းမရှောင်လွှဲနိုင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လော့ချန်၏ အကြည့်များသည် လင်ရှောင်ယွမ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

လင်ရှောင်ယွမ်က နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှုသွင်းလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။

“ညီငယ်... ဟိုတစ်နေ့က မင်း သိုင်းပြိုင်ကွင်းမှာ မင်းသားတန်းက တပည့်တစ်ရာကို အနိုင်ယူခဲ့တာ ချီဂူးယွမ်တို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြေပေါ် ပစ်ချလိုက်တာပဲ... မင်း မင်းသားတန်းတစ်ခုလုံးကို ရန်သူဖြစ်စေခဲ့တာပဲ... ချီဂူးယွမ်က အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲမှာ မင်းရဲ့အသက်ကို ယူမယ်လို့ အမိန့်ထုတ်ထားပြီးပြီ...”

လော့ချန်တစ်ယောက် မထင်မှတ်ထားသဖြင့် လင်ရှောင်ယွမ်က သူ့အား ဤကိစ္စကို လာပြောပြမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လော့ချန်က သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ပြိုင်ပွဲအတွက် အမည်စာရင်းပေးပြီးပြီ...”

လင်ရှောင်ယွမ်က မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ပြီး ဆက်တားသည်။ သူ၏ စကားသံထဲတွင် စိုးရိမ်သည့်လေသံများကို အတိုင်းသားတွေ့နိုင်သည်။

“မင်း ဒီတစ်လအတွင်း တိုးတက်မှုကြီးမားလာတာ ငါသိတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့ မင်းသားတန်းတစ်ခုလုံးကို ရင်ဆိုင်မယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

“ထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ဦးထဲမှာ ခုနစ်ဦးက မင်းသားတန်းကပဲ... မင်းရဲ့ လက်ရှိစွမ်းအားနဲ့ဆို မင်းဆရာတူအစ်မကြီးကိုတောင် ရင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ ခက်သေးတယ်... အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်တာက သေရာလမ်းကို လျှောက်သွားတာနဲ့ အတူတူပဲ...”

အကြီးအကဲ ချန်ရွှမ်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။

“အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲမှာ စည်းကမ်းအရ ထိထိမိမိ မလုပ်ရဘူးဆိုပေမယ့် ဓားနဲ့လှံဆိုတာ မျက်လုံးမှမရှိတာ... သူတို့ကို အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်ကလည်း ထောက်ခံထားတော့ တကယ်လို့ သူတို့က တစ်ခုခုကို ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လုပ်ချင်ရင်တောင် ငါ့အနေနဲ့ တားဖို့ မလွယ်ဘူး...”

ချန်လင်းယူကလည်း အကြံပေးသည်။

“လော့ချန်... ဆရာတူအစ်ကိုကြီးရဲ့ စကားကို တစ်ခါလောက် နားထောင်လိုက်ပါ...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

“ဆရာကြီး... ဆရာတူအစ်ကိုကြီး... ဆရာတူအစ်မကြီး... အားလုံးရဲ့ ကရုဏာစိတ်ကို ကျွန်တော့ရင်ထဲကနေ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က မင်းသားတန်းနဲ့ ရန်သူဖြစ်နေတာ ကြာပြီ... တစ်ခါလွတ်အောင်ပြေးနိုင်ရင်တောင် တစ်သက်လုံး ပြေးလို့လွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်မပြိုင်ရင် သူတို့ကို ပိုပြီး မျက်နှာသာပေးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”

“နောက်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့... ကျွန်တော်က ထူးချွန်တဲ့ စွမ်းဆောင်မှုကို ပြသနိုင်ပြီး အပြင်စည်းထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ဦးထဲ ဝင်ရောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့က ကျွန်တော့ကို ဘာမှ လုပ်ရဲမှာမဟုတ်တော့ပါဘူး...”

ထို့နောက် လော့ချန်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

“တိုက်ပွဲမတိုင်မီ ထွက်ပြေးတာကလည်း ကျွန်တော့ရဲ့ စရိုက်မဟုတ်ဘူး...”

လင်ရှောင်ယွမ်က မျက်ခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ထပ်တားသည်။

“အခုက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဆုံးဖြတ်ရမဲ့ အချိန်မဟုတ်ဘူး...”

လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ထပ်ပြောသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်ကလည်း စဉ်းနှီးတုံးပေါ်က ငါးတစ်ကောင်မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော့ကို သတ်ချင်ရင် သူတို့ဘက်က ပေးဆပ်ရမယ့်တန်ဖိုးကို ချိန်ဆရလိမ့်မယ်...”

“ဆရာကြီး... ကျွန်တော် အရင်ပြန်ပြီး သိုင်းပညာကျင့်ကြံလိုက်ပါဦးမယ်...”

လော့ချန်က နှုတ်ဆက်ပြီး ခန်းမကြီးမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

အခန်း (၂၆၃) ပြီးပါပြီ။