လော့မိသားစုမှ သမီးတော်။ ပြိုင်ပွဲကြီးမတိုင်မီ ညဉ့်ဦးယံ။

နံနက်စောစောတွင် ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်သည် ဝိညာဉ်မြူခိုးများဖုံးလွှမ်းနေပြီး နံနက်နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အရာအားလုံးသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းဖြူးဖြူးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ တိမ်တိုက်များ မြူခိုးများဖြင့် လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်နေပြီး လူ့လောက၏ နတ်ဘုံဗိမာန်သဖွယ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

တောင်လမ်းပေါ်တွင်။

လော့ချန်နှင့် ချန်လင်းယူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်လှမ်းလျက်ရှိသည်။ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် အကြီးအကဲချန်ရွှမ်ရှိပြီး ယွမ်ချီလန်နှင့် ကူးလင်ဖန်တို့က အနောက်မှ တစ်လှမ်းအကွာတွင် လိုက်ပါလာကြသည်။

လော့ချန်က မေးလိုက်သည်။ “အစ်မကြီး၊ ဆရာတူအစ်ကိုကြီးက ဘာလို့မလာတာလဲ...”

“သူက မင်းသားတန်းဘက်ကို သွားနေလောက်တယ်...”

ချန်လင်းယူက တစ်ခွန်းဖြေပြီးနောက် ဆက်လက်ပြောသည်။

“ဆရာတူအစ်ကိုကြီးက မင်းသားတန်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ပေမယ့် ဘယ်တုန်းကမှ တခြားတပည့်တွေကို အနိုင်မကျင့်ခဲ့ဖူးဘူး။ မင်းအပေါ်မှာလည်း ရိုးသားစွာ ဆက်ဆံခဲ့ပြီး မင်းနဲ့ မင်းသားတန်းတို့ရဲ့ ပဋိပက္ခတွေကို ရှောင်ရှားဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူ့ကို လုံးဝ အထင်မလွဲနဲ့...”

“ဒါကို ငါသိပါတယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လင်ရှောင်ယွမ်က သူ့အား ချပ်ဝတ်အင်္ကျီ လက်ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး မင်းသားတန်းက အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲတွင် သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားမည်ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တိုင်ပြောပြခဲ့သည်။

သူသည် ဤ ဆရာတူအစ်ကြီးအား နှလုံးသားထဲမှ အသိအမှတ်ပြုပြီးဖြစ်သည်။

“ဆရာတူအစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ မင်းသားတန်းထဲ ဝင်ခဲ့တာလဲ...”

လော့ချန်က ရိုးရိုးမေးလိုက်သည်။

“ဒါကတော့ အကြောင်းစုံပြောမှရမယ်...”

ချန်လင်းယူက ပြောသည်။

“ဆရာတူအစ်ကိုကြီးက ဆင်းရဲတဲ့မိသားစုက ပေါက်ဖွားလာတာ။ သူ့မိဘတွေက သိုင်းသမားတွေ မဟုတ်ကြဘူး။ မင်းသားတန်းကလူတွေက အစကတည်းက သူ့ကို အထင်သေးခဲ့ကြတယ်...”

“ဒါပေမယ့် တစ်ခေါက်မှာ အခွင့်အရေးတစ်ခုရခဲ့တယ်။ ဆရာတူအစ်ကိုကြီးက အပြင်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ ချီဂူးယွမ်ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီကတည်းက သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ရင်းနှီးတဲ့မိတ်ဆွေတွေဖြစ်လာပြီး ချီဂူးယွမ်က သူ့ကို မင်းသားတန်းထဲ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ...”

“ဘာလို့ သဘောတူခဲ့တာလဲဆိုရင် ချီဂူးယွမ်ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုအပြင် ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်တွေကြောင့်လည်း ဖြစ်မယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်တဲ့သူဖြစ်နေပါစေ လုံလောက်တဲ့ အရင်းအမြစ်မရှိရင် နောက်ဆုံးမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ ပြီးဆုံးသွားမှာ...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်များ အမြောက်အမြားမရှိခဲ့လျှင် သူလည်း ယခုလက်ရှိ အဆင့်နှင့် စွမ်းအားကို မရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ပေ။

သိုင်းသမားတစ်ဦးအတွက် ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်များသည် အရည်အချင်းနှင့်အတူ အရေးပါလှသည်။

လူငါးဦးသည် အပြင်စည်းသိုင်းပြိုင်ကွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

ရှေ့တည့်တည့်မှ လူသံဆူညံမှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လူတွေ အများကြီးပဲ။ ဘာလို့ သိုင်းလောကသားတွေပါ ရောက်နေတာလဲ...”

ယွမ်ချီလန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ရှေ့ဆက်ရန် တောင်လမ်းပေါ်တွင် လူရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲသို့ လာရောက်ပါဝင်မည့် အပြင်စည်းတပည့်များအပြင် ဝတ်စုံအမျိုးမျိုးဖြင့် သိုင်းလောကသားများလည်း ပါဝင်နေသည်။

ချန်လင်းယူက ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲဆိုတာ ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ နှစ်စဉ်ကျင်းပတဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပွဲတော်ပါ။ အနီးနားက အင်အားကြီးသူတွေ၊ သိုင်းလောကမှာ နာမည်ရ ထိပ်သီးဆရာကြီးတွေကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ငါတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ပြသဖို့ လုပ်တာပါ...”

ထိုအခါ ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လှမ်းနေသော အကြီးအကဲချန်ရွှမ်က ခြေလှမ်းများကို အနည်းငယ်နှေးကွေးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ဒါက အကြောင်းတစ်ခုပဲ...”

“ဒီလူတွေကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ပွဲကြည့်ခိုင်းတာက ဂိုဏ်းအနေနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ထင်ရှားအောင် လုပ်ပေးချင်လို့ပါ...”

“နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို အထင်သေးမထားနဲ့။ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက ထင်ရှားလာရင် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီးရမယ်။ အင်အားကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ အင်အားကြီးမိသားစုတွေက မင်းတို့ကို အရေးပေးပြီး ဧည့်သည်တော်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် မိသားစုရဲ့ ထောက်ပံ့ပေးတဲ့သူအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံရေးကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်...”

“လုံလောက်တဲ့ ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်ရှိတာနဲ့ မရှိတာက ကျင့်ကြံမှုမှာ မတူဘူး။ တစ်နေ့လုံး ငွေကြေးရှာဖို့၊ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေ ရယူဖို့ ပြေးလွှားနေရရင် ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးအေးထားပြီး ကျင့်ကြံနိုင်မှာလဲ... ဒီလိုဆိုရင် အရည်အချင်းတူတဲ့သူတွေက မင်းတို့ကို ဝေးဝေးလံလံ ကျော်ဖြတ်သွားလိမ့်မယ်...”

“မင်းတို့ အလေးအနက်မှတ်ထားကြစမ်း။ သိုင်းပညာကျင့်ကြံရာမှာ အဓိကကတော့ ‘ယှဉ်ပြိုင်မှု’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးတစ်လုံးပဲ...”

“နာမည်ဂုဏ်သတင်း ယှဉ်ပြိုင်မှု၊ အရင်းအမြစ် ယှဉ်ပြိုင်မှု၊ ကံတရား ယှဉ်ပြိုင်မှု။ အပြည့်အဝ ကြိုးစားယှဉ်ပြိုင်မှု မရှိဘူးဆိုရင် ဒါဟာ သန်မာတဲ့သူဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေးကို တခြားသူလက်ထဲ အလွယ်တကူ အပ်နှံလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ...”

“တပည့်တို့ အလေးအနက် မှတ်သားပါ့မယ်...”

အားလုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

လော့ချန်လည်း ဤစကားများကို နှလုံးသားထဲတွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ မှတ်ထားလိုက်သည်။

ထိုအခါ အကြီးအကဲချန်ရွှမ်က လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“လော့ချန်... မင်းနဲ့ မင်းသားတန်းကိစ္စကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြေရှင်းရလိမ့်မယ်။ ငါကတော့ ပွဲကြည့်ခုံမှာ ထိုင်ကြည့်နေမှာ။ အနည်းဆုံးတော့ မင်းသားတန်းကလူတွေ ကတိဖောက်ပြီး မသမာတဲ့ လှည့်ကွက်တွေ မသုံးရဲအောင် ငါအာမခံပေးမယ်။ အကယ်၍ မင်းမတိုက်နိုင်တဲ့ ပြိုင်ဘက်နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရင် အမြန်ဆုံး အလျှော့ပေးလိုက်။ မင်းရဲ့အသက်ထက် တခြားဘာကမှ ပိုပြီး အရေးမကြီးဘူး...”

“သိပါပြီ... ဆရာကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

လော့ချန်က လက်သီးကို မိုးပြီး ခါးကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

အလျှော့ပေးရမယ်...။

ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီလို အလျှော့ပေးကြတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူမျိုးဆိုတာ လောကမှာ ရှိရဲ့လား...။

“ကောင်းပြီ။ ပြောစရာရှိတာတွေ အကုန်ပြောပြီးပြီ။ ငါသွားပြီး အကြီးအကဲတွေနဲ့ ပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းတွေ ဆွေးနွေးရဦးမယ်။ မင်းတို့ဘာသာဘဲ သိုင်းပြိုင်ကွင်းကို သွားကြတော့...”

စကားသံအဆုံးတွင် အကြီးအကဲချန်ရွှမ်ထံမှ ချီစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှည်လျားသော သက်တံရောင်ခြည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ချက်ချင်းဆိုသလို မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းသို့ ပျံတက်သွားသည်။

လော့ချန်သည် အကြီးအကဲချန်ရွှမ်၏ ဝေးကွာသွားသော အရိပ်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် အားကျသွားသည်။

လေလှိုင်းကို စီးနင်းပြီး နတ်ဆိုးများကို ဓားဖြင့် ရှင်းလင်းကာ မိုးမြေအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာခြင်း...။

ဤသည်မှာ မည်မျှ လွတ်လပ်ပြီး မြင့်မြတ်သော ဘဝတစ်ခုနည်း။

ချန်လင်းယူက ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“အပြင်းအထန် ကျင့်ကြံပါ။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိရင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းနိုင်မယ်။ အဲ့ဒါမှ စစ်မှန်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ လွတ်လပ်မှုကို ရရှိမှာ...”

ယခုလက်ရှိ ချန်လင်းယူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် ပျံသန်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးဘဲ ခဏတာ လှိုင်းလျှောစီးရုံသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

“ငါဟာ လုံလောက်မှုမရှိသေးဘူး...”

လူလေးဦး သိုင်းပြိုင်ကွင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကွင်းပြင်ထဲတွင် လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။

အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲသို့ ပါဝင်မည့် အပြင်စည်းတပည့်များပင် လူပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်ရှိပြီး ပွဲကြည့်ခုံပေါ်တွင်လည်း လူထောင်ချီဖြင့် စည်ကားနေသည်။ ထို့အပြင် လူအချို့သည် အလျင်စလိုရောက်လာကြဆဲဖြစ်ပြီး မြင်ကွင်းမှာ အလွန်တရာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည်။

ဂိုဏ်းပြင်ပကလူများသည် သိုင်းပြိုင်ကွင်း၏ တောင်ဖက်ခြမ်းတွင် ထိုင်နေကြသည်။

ဤလူများထဲတွင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းအနီးအနားမှ အင်အားကြီးမိသားစုများ၏ အကြီးအကဲများ၊ ဂိုဏ်းဂဏခေါင်းဆောင်များ၊ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးအသင်းခေါင်းဆောင်များ၊ အနီးအနားမြို့များမှ မြို့စားများနှင့် သိုင်းလောကတွင် နာမည်ရ ထိပ်သီးဆရာကြီးများ ပါဝင်နေသည်။

လူအများစုသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သိကျွမ်းပြီးဖြစ်ပြီး သုံးလေးယောက်တစ်စုဖြစ်ကာ စကားပြောရယ်မောနေကြသည်။

“ရှုခေါင်းဆောင်၊ ခင်ဗျားလည်း ရောက်နေပြီပဲ...”

“ဒါပေါ့။ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက တာယွဲ့မင်းဆက်ရဲ့ အကြီးဆုံးဂိုဏ်းသုံးခုထဲက တစ်ခုပဲ။ တပည့်တွေကလည်း ထူးချွန်သူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျွန်တော် ဂိုဏ်းထဲက လူငယ်တပည့်တွေကို ခေါ်လာပြီး ထိပ်သီးထူးချွန်သူတွေရဲ့ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ခိုင်းဖို့ပါ။ သူတို့မျက်စိဖွင့်ပြီး ရေတွင်းထဲက ဖားတွေလို မဖြစ်ကြဖို့ပေါ့...”

“ဟဲဟဲ၊ ကျွန်တော့်မှာလည်း ဒီစိတ်ကူးပဲ။ မိသားစုထဲက ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတယ်။ သူတို့ကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်...”

“ဒီနှစ်အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲမှာ ပထမနေရာက ဘယ်သူဖြစ်မလဲ မသိဘူး...”

“အခုလက်ရှိအရ ချီဂူးယွမ်က အလားအလာအများဆုံးပဲ။ သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းအဆင့်က ဓားနှလုံးပြည့်စုံမှုအထိ ရောက်နေပြီ။ တစ်ခါက ဓားတစ်ချက်နဲ့ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်က သိုင်းသမားသုံးယောက်ကို ချက်ချင်းသတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတယ်။ သူ့နောက်ကွယ်မှာ အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်နဲ့ မင်းဧကရာဇ်မိသားစုရဲ့ ထောက်ပံ့မှုလည်း ရှိသေးတယ်။ သူမဟုတ်ရင် လင်ရှောင်ယွမ်နဲ့ ရှူးပင်းရိတို့မှာလည်း အလားအလာရှိတယ်...”

“အင်း... လင်ရှောင်ယွမ်က အပြင်စည်းဒုတိယအကြီးအကဲ ချန်ရွှမ်ရဲ့ တပည့်ရင်းဖြစ်တယ်။ သူက သိပ်ပြီး ထင်ထင်ပေါ်ပေါ်မနေပေမယ့် တစ်ခါမှ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာမရှိဘူး။ ရှူးပင်းရိရဲ့ နိုးကြားလာတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကလည်း ထူးခြားတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဘာများဖြစ်မလဲ မသိဘူး...”

လူအုပ်ကြီးသည် ဤတစ်ကြိမ်အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲ၏ ဗိုလ်စွဲဖြစ်နိုင်သူများကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ထိုအထဲတွင် ချီဂူးယွမ်သည် အကြီးမားဆုံး အာရုံစူးစိုက်မှုကို ရရှိနေသည်။

“အို့။ အဲ့ဒီမိန်းမက ဘယ်သူလဲ။ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဖု့မြို့စားရဲ့ နေရာမှာ ထိုင်နေတာပဲ...”

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပွဲကြည့်ခုံအမြင့်ဆုံးနေရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

ပွဲကြည့်ခုံပေါ်ရှိ ထိုင်ခုံများသည် ကျပန်းစီစဉ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

အောက်ဆုံးအလွှာတွင် သာမန်ထိုင်ခုံများဖြစ်ပြီး အလယ်တွင် သီးသန့်ထိုင်ခုံများဖြစ်ကာ အပေါ်ဆုံးအလွှာတွင်မူ ခန်းဆီးစဖြင့် ပိုင်းခြားထားသော အခန်းကလေးများ ရှိသည်။

ဤနည်းဖြင့် မည်သူ၏ အင်အားကြီးမားမှု၊ အဆင့်အတန်းမြင့်မားမှု၊ စွမ်းအားသန်မာမှုတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ထင်ရှားစွာ သိရှိနိုင်သည်။

အပေါ်ဆုံးအလွှာ၏ ဗဟိုတွင်ရှိသော အခန်းကလေးသည် မြင်ကွင်းအကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ယခင်နှစ်များတိုင်း လင်ကျန်းမြို့စား ဖုချန်လိအတွက် သီးသန့်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ လင်ကျန်းမြို့စား ဖုချန်လိသည် ဘေးဘက်အခန်းတွင် ထိုင်နေပြီး ဗဟိုအခန်းထဲတွင် လူငယ်မိန်းမတစ်ဦးနှင့် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ရှိနေသည်။

ထိုလူငယ်မိန်းမသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်ရှိပြီး မြေခွေးသားမွှေးအင်္ကျီဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အသားအရေသည် သိုးမွှေးကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီး ခြေထောက်များသည် ရှည်လျားသည်။ ထိုင်နေရင်းဖြင့် သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးလှပသော ခန္ဓာကိုယ်အလှသည် ပြီးပြည့်စုံစွာ ထင်ဟပ်နေသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်နှာဖုံးပါးလှမ်းဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပုံစံမှ တစ်ဆင့် သူမသည် ထူးချွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

“ဒီမိန်းမက ဘယ်သူလဲ။ မြို့စားကတောင် ဘေးဖယ်ပေးရတယ်ဆိုတော့...”

ဤမြင်ကွင်းကို သတိပြုမိသူများသည် အလွန်အံ့အားသင့်ကြပြီး ထိုမိန်းမငယ်၏ အထောက်အထားကို အလျှင်အမြန် စုံစမ်းမေးမြန်းကြသည်။

ဝမ်းဗိုက်ကြီးဖောင်းနေသော ချမ်းသာသူတစ်ဦးက လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“သူကတော့ လင်ကျန်းမြို့မှာ မကြာသေးခင်က ခန့်အပ်ခံရတဲ့ လင်ယွမ်ပြတိုက် ဌာနခွဲခေါင်းဆောင်ပဲ...”

“လင်ကျန်းမြို့ ဌာနခွဲခေါင်းဆောင်တင်လား။ ဒါတင်နဲ့တော့ မြို့စားကို ဘေးနားကို ဆုတ်ခွာသွားရအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား...”

ထိုချမ်းသာသူက လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။

“ဒါတင်ဆိုရင်တော့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမယ့် သူ့နာမည်က လော့မိသားစုက ဖြစ်တယ်။ လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ အလယ်ပိုင်းဒေသက မူလမိသားစုက လာတာလို့ ပြောကြတယ်။ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကလည်း သိပ်နိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး...”

“လော့မိသားစုက။ လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ အလယ်ပိုင်းဒေသက မူလမိသားစု...”

လူအုပ်ကြီးသည် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ အကြည့်များသည် ပြောင်းလဲသွားကာ ထိုမိန်းမငယ်ကို ဆက်လက်စူးစမ်းကြည့်ရှုရန် မဝံ့မရဲဖြစ်သွားကြသည်။

ထိုလူငယ်မိန်းမသည် လော့ယောင်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ဘေးတွင် အစေခံမိန်းကလေး အားမူ ရှိနေသည်။

“သခင်မလေး... သူရောက်လာပြီ...”

အားမူက ရုတ်တရက် သိုင်းပြိုင်ကွင်း၏ ဝင်ပေါက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

လော့ယောင်သည် အသံအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဝင်ပေါက်တွင် လော့ချန်ကို တွေ့လိုက်ပြီး ချက်ချင်း အံ့အားသင့်စွာ အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးခြားသော အရောင်အဝါတစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူမသည် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် သွေးစွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံနေပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။

ဆယ်ရက်အတွင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အလယ်အလတ်မှ ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤအချက်သည် သူမကိုပင် မယုံနိုင်စရာ ခံစားရစေသည်။

“ဒီတစ်ကြိမ် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲက သိပ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းမယ်ထင်တယ်...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားမူက အနည်းငယ် မနာလိုစိတ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်စူပြလိုက်သည်။

“ကျွန်မကတော့ သူ ဘယ်နေရာရမလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်။ နာမည်ကြီးတစ်ရာထဲတောင် မဝင်နိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်။

ရုတ်တရက် ကွင်းပြင်အတွင်းမှ ကောင်းကင်ယံထိအောင် အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချီဂူးယွမ်နှင့် မင်းသားတန်းမှ ထိပ်သီးစီနီယာများသည် သိုင်းပြိုင်ကွင်း၏ ဝင်ပေါက်တွင် ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

အခန်း (၂၇၀) ပြီးပါပြီ။