ငါမင်းကိုစောင့်နေမယ်၊ ပြိုင်ပွဲကြီးစတင်ပြီ။

ဆူညံသံများကြားထဲ လူအုပ်ကြီးသည် သိုင်းပြိုင်ကွင်း၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာ၌ လူတစ်အုပ်ကြီး ဝရုန်းသုန်းကား ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ရာနှင့်ချီသော လူအုပ်သည် အပြင်စည်းမှ မင်းသားတန်း၏ ထိပ်သီးအဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ကြသည်။

ခုနှစ်ဦးသော လူငယ်များသည် အုပ်စုရှေ့ဆုံးတွင် လျှောက်လှမ်းလာကြပြီး ၎င်းတို့သည် ထူးချွန်ထင်ရှားသည့် ပုံစံဖြင့် သိသာထင်ရှားလျက်ရှိသည်။

ချီဂူးယွမ်၊ ချန်ရှောင်ယွမ်၊ ချင်ယန်၊ ရှူးချီဖုန်း၊ ကျောက်ချန်း...။

ဤသူများသည် အပြင်စည်းထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ဦးစာရင်းတွင် နာမည်ပါဝင်သူများဖြစ်ကြသည်။

သူတို့ထဲတွင် အချို့သည် အေးစက်တည်ကြည်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် မျက်လုံးများက ဓားသွားပမာ ထက်မြက်လှသည်။ အချို့ကမူ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရွှင်မှုဖြင့် လေပြည်လေညင်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သည်။ အချို့က ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပန်းပွင့်ပမာ ရယ်မောနေသည်။ အချို့ကမူ ကျား၊ ဝက်ဝံပမာ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အရှိန်အဟုန်ကြီးမားလှသည်။

ဤခုနှစ်ဦးစလုံးသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိ ထူးချွန်သူများဖြစ်ကြပြီး စုဝေးလာသောအခါ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာတစ်ဝိုက်တွင် ချီစွမ်းအင်များ လှုပ်ရှားလျက်ရှိကာ မုန်တိုင်းထန်သည့်အရှိန်အဟုန်ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သဖြင့် လူအုပ်ထဲမှ လူများက အကြည့်များကို လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

“ဒါတွေက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းမင်းသားတန်းအဖွဲ့ဝင်တွေပဲ။ ထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ဦးထဲမှာ ခုနှစ်ယောက်က သူတို့အဖွဲ့ထဲကပဲ... ဒီလောက်အားကောင်းတာ...”

“ဒါပေါ့။ မင်းသားတန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်က တကယ့်တရားဝင်တပည့်ဖြစ်တဲ့ နန်ကုန်းကျွယ်လေ။ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ နောက်ထပ်ဂိုဏ်းချုပ်ဟာ သူဖြစ်လာဖို့ အလားအလာရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းရှိတယ်။ အခုဆို ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးဟာ မင်းသားတန်းရဲ့ လက်ထဲမှာ လှည့်ပတ်နေတာပဲ...”

“အဲ့ဒီလောက်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူးထင်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက လော့ချန်ဆိုတဲ့ကောင်တစ်ယောက်က အပြင်စည်းမင်းသားတန်းကို ကောင်းကင်မြေကြီးပြောင်းပြန်လှန်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ငါကြားခဲ့တယ်။ မင်းသားတန်းက လူတွေကိုလည်း အများကြီး ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ခဲ့တယ်တဲ့...”

“ပုရွက်ဆိတ်က ရထားကို တားဖို့ ကြိုးစားသလိုပဲ။ အခုချိန်ထိ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ မင်းသားတန်းကို ဆန့်ကျင်ရဲတဲ့သူဆို တစ်ယောက်မှ အဆင်ပြေခဲ့တာ မရှိဘူး...”

ချီဂူးယွမ်တို့အုပ်စုကို ကြည့်ရင်း ပရိသတ်ထိုင်ခုံများပေါ်မှ လူများသည် အားရပါးရ ဆွေးနွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သိုင်းပြိုင်ကွင်း၏ ဝင်ပေါက်တွင် အနီးဝန်းကျင်ရှိ အပြင်စည်းတပည့်များသည် ချီဂူးယွမ်တို့ကို မြင်သောအခါ သူတို့စိတ်ထဲမှ မသိလိုက်ဘာသာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

သို့ရာတွင် လူအားလုံး ထိုသို့လုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

လော့ချန်နှင့် ချန်လင်းယူတို့သည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရပ်နေကြသည်။

ဤအခြင်းအရာက လူများစွာ၏ အာရုံကို ချက်ချင်းဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

“လော့ချန်ပဲ...”

အနီးဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ထံမှ အံ့ဩသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အချို့သူများကမူ ဘေးဒဏ်မထိစေရန် အလျင်စလို နောက်သို့ ထပ်မံဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ချီဂူးယွမ်သည်လည်း လော့ချန်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ၎င်း၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထက်မြက်သော အလင်းတစ်ခုဖြတ်သန်းသွားသည်။

လော့ချန်ကမူ မျက်နှာအမူအရာ တည်ငြိမ်လျက် ၎င်း၏ အကြည့်များက တစ်ဖက်လူထံမှ လုံးဝမထိခိုက်ခံရဘဲ ယွမ်ရှီးကျင့်စဉ်ကို အလိုအလျောက် လည်ပတ်လိုက်သဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အသက်ရှုရိပ်သည် ရိုးရှင်းတည်ငြိမ်လျက်ရှိသည်။

“ဟမ်...”

ချီဂူးယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုပေါ်ထွက်လာပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူနှစ်ဦး၏ အရိပ်များက ဖိအားပေးလျက် ချဉ်းကပ်လာသည်။

၎င်းတို့မှာ ရမ်ရှောင်ကွမ်နှင့် လီလီဟု အမည်ရသော လင်းယုန်နှုတ်သီးပုံမျက်နှာရှိ လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်က လက်သီးကို ဆုပ်ညှစ်လိုက်ရင်း ပြုံးကာ ဆိုသည်။

“ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မင်းက အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးကို တကယ်လာရဲမယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မထင်ခဲ့ဘူး...”

လော့ချန်က မျက်နှာအမူအရာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

“မင်းမထင်မြင်နိုင်တဲ့ အရာတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်...”

“ဟုတ်လား... ဒါဆို ငါတို့ လျှောက်ကြည့်ကြတာပေါ့...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က မရိုးဖြောင့်သော အပြုံးတစ်ခုပြလိုက်ပြီး လော့ချန်နှင့် ထပ်မံစကားမပြောတော့ပေ။

သေတော့မည့်သူတစ်ယောက်နှင့် ဘာကို ပိုပြီး ပြောစရာရှိမည်နည်း။

အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ရမ်ရှောင်ကွမ်က ချန်လင်းယူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်ဆိုသည်။

“ချန်လင်းယူ... အရင်ကလုပ်ထားတဲ့ သဘောတူညီချက်ကို မမေ့နဲ့နော်။ အဆင့်တစ်ရာပြိုင်ပွဲရောက်တဲ့အခါ ငါ့ကို စိန်ခေါ်ဖို့ မဖြစ်မနေရှိရမယ်...”

ချန်လင်းယူ၏ အကြည့်များတွင် အနည်းငယ်စိတ်ဆိုးမှုဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“စိတ်ချ... မင်းရဲ့ စွမ်းအားက တိုးတက်မှုမရှိဘူးဆိုရင် ဒီတစ်ခေါက် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ မင်းကို အဆင့်တစ်ဆယ့်လေးနေရာကနေ ထုတ်ပစ်မယ်...”

“ဟားဟား... လက်အောက်မှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့သူက ဒီလောက် စကားကြီးနေသေးတယ်ပေါ့။ ဒါဆို ငါတို့ မျက်စိရှေ့မှာ စောင့်ကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

လီလီဟု အမည်ရသော လင်းယုန်နှုတ်သီးပုံမျက်နှာရှိ လူငယ်သည် ၎င်းနောက်မှ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် လိုက်သွားသည်။

လော့ချန်အနားမှ ဖြတ်သွားစဉ် ၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသတီဖွယ် အပြုံးတစ်ခုပေါ်ထွက်လာပြီး ပါးစပ်ဖွင့်ကာ ဆိုသည်။

“ကောင်လေး... တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားစမ်းသပ်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့ အဆင့်တစ်ရာတပည့်စာရင်းထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တကယ့်အဆင့်တစ်ရာတပည့်လို့ မထင်နဲ့။ စိန်ခေါ်ပွဲမှာ ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို စိန်ခေါ်မယ်။ မင်းကို အဆင့်တစ်ရာစာရင်းကနေ ဖယ်ထုတ်ပစ်မယ်...”

လော့ချန်က ၎င်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်အဟုန်သည် ဆယ်ရက်ခန့်ကထက် သိသာစွာ အားကောင်းလာသည်ကို ခံစားမိသည်။ ၎င်းသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်၏ နောက်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်း၏ စကားသံများသည် ဤမျှထူးထူးကဲကဲ ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူနှင့်ယှဉ်လျှင် ဤတိုးတက်မှုသည် အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်သည်။

လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ လော့ချန်က အေးစက်စွာ စကားလုံးသုံးလုံးကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

“ငါမင်းကို စောင့်နေမယ်...”

လီလီထွက်သွားပြီးနောက် ချန်လင်းယူက အနည်းငယ်စိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။

“မောင်လေး... မင်းသားတန်းက အဖွဲ့ဝင်တွေထဲမှာ မင်းကို သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ရှိတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ စိန်ခေါ်ပွဲမှာ မင်းကို စိန်ခေါ်မယ့်သူတွေ မနည်းဘူးထင်တယ်...”

လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထက်မြက်သော အလင်းတစ်ခုဖြတ်သန်းသွားသည်။

“လာချင်ရင်လာပေါ့။ သူတို့မလာမှာကိုသာ ငါစိုးရိမ်နေတာ...”

ချန်လင်းယူက သက်ပြင်းသာချနိုင်သည်။

လော့ချန်၏ စိတ်ဓာတ်သည် သူမကိုပင် မတတ်နိုင်သလို ခံစားရစေသည်။

“ဆရာကြီးပြောတဲ့စကားကို မမေ့နဲ့။ မယှဉ်နိုင်ရင် အမြန်အဆင်ပြေအောင် အရှုံးပေးလိုက်။ ဒီလောက်လူများစွာရှေ့မှာ မင်းသားတန်းကလူတွေလည်း မဖြစ်မနေ ဆိုးဆိုးရွားရွားလုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“အင်း... သိပါပြီ...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထပ်မံစကားမပြောတော့ပေ။

ယခုအခါ ဘာကိုမှ ရှင်းပြနေ၍ ရမည်မဟုတ်ပေ။ ရှင်းပြလျှင်လည်း အလကားသာဖြစ်သည်။

စကားများလွန်းလျှင် သူ့ကို မာနကြီးပြီး မောက်မာသူဟု ထင်မြင်ကြလိမ့်မည်။

လူလေးဦးသည် ထိုင်ရန်နေရာတစ်ခုရှာဖွေပြီး ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ထိုအတောအတွင်း ထူးဖလီးသည် ၎င်းတို့ထံ ရောက်ရှိလာသည်။

“ထူးဖလီး... မင်းရဲ့စွမ်းအားအဆင့်က ထပ်မံတိုးတက်လာပြန်ပြီ...”

လော့ချန်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ထူးဖလီး၏ စွမ်းအားအဆင့်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်ကို သိမြင်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သိုင်းဝိညာဉ်အရည်အချင်း၏ ကွာခြားချက်ကို ထင်ရှားစေသည်။

ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့သည် အလယ်အလတ်အဆင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကိုသာ နိုးကြားထားရှိပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

ထူးဖလီးကမူ ကြယ်ကိုးပွင့်အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားရှိပြီး ၎င်း၏ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးထက် မည်မျှပင် မြန်ဆန်သည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ထူးဖလီးက အနီးအနားတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်လိုက်ပြီး ခါးသက်စွာ ခေါင်းခါလျက် ပြုံးသည်။

“စွမ်းအားတိုးတက်လာတာ ဘာများအသုံးဝင်မှာလဲ။ မင်းရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်ကိုတောင် မခံနိုင်ဘူးလေ...”

ယခင်တစ်ကြိမ်က လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသည့် အဖြစ်က ၎င်းအား ကြီးမားသော ထိခိုက်မှုဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း တစ်ခါမှ အခန်းထဲမှ မထွက်ဘဲ အာရုံစိုက်ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

“လော့ချန်... မင်းက အခု အဆင့်တစ်ရာတပည့်ဖြစ်နေပြီ။ ဒီတစ်ခေါက် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ဘယ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ရည်မှန်းထားလဲ...”

ထူးဖလီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

လော့ချန်က ဖျော့ဖျော့ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။

“ပထမနေရာပေါ့...”

“ပထမနေရာ။ ဟားဟား... ရည်မှန်းချက် သိပ်ကြီးတဲ့ကောင်... အင်း ရပါစေကွာ...”

ထူးဖလီးက လော့ချန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အားရပါးရ ရယ်မောသည်။

ချန်လင်းယူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင်လည်း အပြုံးများပေါ်ထွက်လာပြီး လော့ချန်ကို နောက်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ လူအုပ်သည် တစ်စတစ်စ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရုတ်တရက် ဝေးကွာသော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခုရပ်တန့်သွားပြီး အကြွင်းအကျန်အသံများ ပျံ့လွင့်လျက်ရှိစဉ် သိုင်းပြိုင်ကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဘုန်းခနဲအသံနှင့်အတူ ကြီးမားသော ကျောက်စိမ်းနံရံတစ်ခု ထောင်ထွက်လာသည်။

ကျောက်စိမ်းနံရံသည် တစ်ခုလုံး ဖြူလွှလျက် အလွန်မြင့်မားပြီး အကျယ်ဆယ်ပေကျော်ရှိသည်။ ၎င်းကို အပိုင်းများစွာခွဲထားပြီး အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ရွှေရောင်စာလုံးကြီးငါးလုံးဖြင့် “အဆင့်တစ်ရာတပည့်စာရင်း” ဟု ရေးထိုးထားသည်။

စာရင်းပေါ်တွင် တစ်ရာသောတပည့် နာမည်များပေါ်ထွက်လာပြီး လော့ချန်၏ နာမည်သည် အဆင့်သုံးဆယ့်ခြောက်နေရာတွင် ရှိနေသည်။

နာမည်တစ်ခုချင်းစီသည် ရောင်စဉ်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အရှိန်အဟုန်ကို ဖြန့်ကျက်ထားသည်။

လူအုပ်သည် အဆင့်တစ်ရာတပည့်စာရင်းကို တစ်ပြိုင်နက် ကြည့်ရှုလျက်ရှိပြီး အပြင်စည်းတပည့်များ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ အားကျမှု၊ အနှစ်သက်မှုများ တောက်ပလျက်ရှိသည်။

လူတစ်ယောက်သည် ဘာအတွက် အသက်ရှင်နေသနည်း။

တစ်ချက်ထွက်ပေါ်လာသည့် အရှိန်အဟုန်တစ်ခုအတွက်မဟုတ်လား။

မည်သူမဆို စာရင်းပေါ်တွင် နေရာရလိုက်ပြီး မုန်တိုင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွန်းတောက်ကာ အခြားသူများထံမှ အားကျခံရလိုကြ၏။

အဆင့်တစ်ရာတပည့်စာရင်းအောက်တွင် သေးငယ်သော စာရင်းလေးခုရှိပြီး ၎င်းတို့မှာ သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားစာရင်း၊ ထုံရွှမ်ပထမနယ်ပယ်မှ တတိယနယ်ပယ်အထိ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားစာရင်းများဖြစ်သည်။

ဤစာရင်းလေးခုပေါ်တွင် သက်ဆိုင်ရာ အဆင့်အလိုက် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားထိပ်သီးတစ်ရာစီ ပါဝင်သည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားစာရင်း၏ ပထမနေရာတွင် ချီဂူးယွမ်သည် ထင်ရှားစွာ ရပ်တည်နေသည်။

လော့ချန်ကမူ ထုံရွှမ်ဒုတိယနယ်ပယ်တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားစာရင်း၏ ပထမနေရာဖြစ်သည်။

ထူးဖလီးကလည်း စာရင်းပေါ်တွင်ပါဝင်ပြီး ထုံရွှမ်ပထမနယ်ပယ်တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားစာရင်း၏ ဒုတိယနေရာတွင် ရှိနေသည်။

“ဒုတိယနေရာ...”

ကိုယ့်နာမည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထူးဖလီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လက်သီးကို ဆုပ်ညှစ်လျက် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောသည်။

“ဟီး... အရင်က ဒုတိယနေရာဖြစ်ခဲ့ပြီး အခုဆို ပထမနေရာဖြစ်သင့်ပြီ...”

ခေါင်းလောင်းသံများ ငြိမ်သက်သွားပြီး မျက်နှာဖြူဖွေးပြီး မုတ်ဆိတ်မရှိသော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် သက်လတ်ပိုင်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး အဆင့်စာရင်းကျောက်စိမ်းနံရံပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

၎င်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော စိတ်ဓာတ်ထဲမှ နက်နဲသော ဂုဏ်ကျက်သရေကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သိုင်းပြိုင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ဆိတ်ငြိမ်သွားပြီး အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

ဤသူသည် အပြင်စည်းအကြီးအကဲ ချင်ယွမ်ပင်ဖြစ်သည်။

အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ချင်ယွမ်က အကျယ်လောင်စွာ ပြောသည်။

“တစ်နှစ်တစ်ကြိမ်ကျင်းပတဲ့ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးကို အခုစတင်ပါပြီ။ ဒီတစ်ခေါက်မှာ ဂိုဏ်းက ဆုလာဘ်တွေကို ပေါများစွာ ထုတ်ပေးထားပြီး ထူးချွန်တဲ့တပည့်တွေကို ချီးမြှင့်မှာပါ။ မင်းတို့အားလုံး ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ပြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ဒီပြိုင်ပွဲရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ငါကြေညာမယ်...”

အခန်း (၂၇၁) ပြီးပါပြီ။