အားလုံးက သူတို့လူတွေ

နံပါတ်ခုနစ်ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် ကူးလင်ဖန်နှင့် မို့ယန်တို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်တည်နေကြသည်။

မို့ယန်သည် ခန္ဓာကိုယ်ရှည်လျားသွယ်လျ၍ လက်တွင် ငွေရောင်လက်သီးစွပ်တစ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထိုလက်သီးစွပ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တဖိတ်ဖိတ်လက်နေသည်မှာ ကြယ်အဆင့်ရတနာလက်နက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

“မင်းက အလုပ်သင်တပည့်ကနေ လော့ချန်နဲ့အတူ အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရတဲ့ ကူးလင်ဖန်မဟုတ်လား… လော့ချန်နဲ့ အတူတူလျှောက်သွားရဲသေးတယ်ပေါ့… ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မင်းရဲ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကျိုးအောင်လုပ်ခဲ့တာ သင်ခန်းစာအနေနဲ့ မလုံလောက်ခဲ့ဘူးထင်တယ်…”

မို့ယန်က မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကာ ကူးလင်ဖန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးဟန်ရှိလျက် မပြုံးဟန်ရှိသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကြောင့် ကူးလင်ဖန်၏မျက်နှာအရောင် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။

ပြီးခဲ့သောအကြိမ်က ရမ်ချင်တို့က သူ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကျိုးအောင်လုပ်ခဲ့သည့်ကိစ္စသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အရှက်ရစရာဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပင် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်လျက် အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

“လှုပ်ရှားတော့…”

“ဘာပြောတယ်… ငါနဲ့တိုက်ချင်နေသေးတယ်ပေါ့…”

မို့ယန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်မြှောက်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သောအရိပ်အယောင်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်… လော့ချန်နဲ့ အချိန်အကြာကြီး အတူရှိနေတော့ မင်းလည်း မိုးမြေမသိတဲ့ အကျင့်တွေ ကူးလာပြီထင်တယ်…”

“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မင်းရဲ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုပဲ ကျိုးအောင်လုပ်ခဲ့တာ… ဒီတစ်ခေါက်ကျရင်တော့ မင်းရဲ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အကုန်ကျိုးအောင်လုပ်ပြီး သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ပေးလိုက်မယ်…”

“မာန်တက်လွန်းတာပဲ…”

ကူးလင်ဖန်သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလျက် ဓားကို လှည့်ပတ်ရိုက်ချက်ဖြင့် မို့ယန်ဆီသို့ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဓားရောင်သည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထောင့်အမျိုးမျိုးမှ ထူးထူးခြားခြား တိုက်ခိုက်နေသည်မှာ ရှောင်လွှဲရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ အကယ်၍ ရှောင်လွှဲမရပါက နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လာမည့် အင်အားပြည့်ဝသော ရိုက်ချက်များကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

“မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အတတ်လေးတွေပဲ…”

မို့ယန်က အေးစက်စွာရယ်လိုက်ပြီး ဤသို့ထူးခြားသော ဓားရိုက်ချက်ကို ရှောင်လွှဲရန် မကြံစည်ခဲ့ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက်တက်လာသည်။ လက်သီးစွပ်ပေါ်ရှိ အလင်းတန်းများသည် တဖိတ်ဖိတ်လက်နေပြီး ရုတ်တရက် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ချင်း…”

မီးပွားများ လွင့်ထွက်သွားပြီး လှပတင့်တယ်သော ဓားရောင်သည် ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲသွားသည်။ ကူးလင်ဖန်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းမနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ဆက်လက်ဆုတ်ခွာသွားရသည်။

“ဒီမို့ယန်က သာသာယာယာပဲ… ကူးလင်ဖန်အနေနဲ့ အမြန်ဆုံးအရှုံးပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ…”

စင်မြင့်အောက်တွင် လော့ချန်သည် မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ်တွန့်လျက်ပြောသည်။

သူသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အမှန်တရားကို သိမြင်နိုင်သည်။

မို့ယန်သည် အလျင်ရော အင်အားပါ ကူးလင်ဖန်ထက် သာလွန်နေပြီး ကူးလင်ဖန်၏ ဓားစွမ်းရည်၏ လမ်းကြောင်းနှင့် အားနည်းချက်များကိုပါ တစ်ချက်တည်းဖြင့် သိမြင်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့်သာ နောက်မှလှုပ်ရှားသော်လည်း ရှေ့ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ကူးလင်ဖန်၏ အောင်မြင်မှုအတွက် သေချာသည်ဟု ယူဆထားသော ဓားတစ်ချက်ကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဆိုရလျှင် ကူးလင်ဖန်သည် အလုံးစုံအားဖြင့် အဆမတန် ဖိနှိပ်ခံထားရပြီဖြစ်သည်။

“ဘာလဲ… ချိုးဖျက်လိုက်ပြီလား…”

ကူးလင်ဖန်သည် မယုံကြည်နိုင်သော ခံစားချက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မို့ယန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလျက် ဆိုသည်။

“တကယ်ဆို မင်းကို အနိုင်ယူဖို့ အကွက်သုံးကွက်လောက်သုံးရမယ်လို့ ငါထင်ထားတာ… အခုကြည့်ရတာတော့ နှစ်ကွက်ဆိုရင်တောင် လုံလောက်ပုံပဲ… မင်းတို့လို အလုပ်သင်တပည့်ကနေ ရာထူးတိုးလာတဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူတွေဟာ အဆင့်စာရင်းထဲမှာ ရှိနေဖို့တောင် မထိုက်တန်ဘူး…”

“မင်း…”

ကူးလင်ဖန်၏ မျက်နှာသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် နီရဲလာပြီး ချက်ချင်းပင် ကြယ်ငါးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“လေပြင်းရိပ်ခြေလှမ်း…”

ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လျက် ကူးလင်ဖန်သည် သူ၏စွမ်းအားကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်ပြီး ဓားတစ်ချက်ကို စောင်းခုတ်လိုက်သည်။

“ရွှီ…”

အေးစက်သော ဓားရိပ်သည် အေးခဲသောလေပြင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မို့ယန်ကို အလုံးစုံဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။

“ဟွန်း…”

မို့ယန်က မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်အပြုံးဖြင့် ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကိုလည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုသိုင်းဝိညာဉ်သည် ကြယ်ခြောက်ပွင့်တောက်ပနေသော အနက်ရောင်ကျောက်တုံးတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်သီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အလယ်လမ်းကြောင်းမှ တိုက်ရိုက်ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

ပြင်းထန်သော လက်သီးရိုက်ချက်သည် အေးခဲသောလေပြင်းဓားစွမ်းအင်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး လှိုင်းလုံးစွမ်းအင်က ကူးလင်ဖန်ကို နောက်သို့ ဆက်လက်ဆုတ်ခွာစေကာ သွေးအန်ထွက်လုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။

“ငါအရှုံးပေး…”

ဤလက်သီးတစ်ချက်က ကူးလင်ဖန်အား သူနှင့်ပြိုင်ဘက်အကြား ကွာဟချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့စေပြီး သူသည် ဘယ်သောအခါမှ အနိုင်မရနိုင်ကြောင်း သိရှိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် အရှုံးပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအခါတွင် မထင်မှတ်ထားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

မို့ယန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ရုတ်တရက် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အနီးကပ်အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ အရှုံးပေးရန် ပြင်ဆင်နေသော ကူးလင်ဖန်သည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရှိသေးမီ မို့ယန်က သူ၏လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“အုန်း…”

ကူးလင်ဖန်၏ ကျန်ရှိသော စကားများသည် လည်ချောင်းထဲတွင် ပိတ်ဆို့သွားသည်။

“ငါက မင်းကို အရှုံးပေးခွင့်ပြုလိုက်ပြီလို့ ပြောလိုက်လား…”

မို့ယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ငါပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား… မင်းရဲ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အကုန်ကျိုးအောင်လုပ်မယ်လို့… ငါတို့မင်းသားတန်းက ပြောရင် ပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်တယ်ဆိုတာ မင်းမသိသေးဘူးထင်တယ်…”

စကားဆုံးသည်နှင့် မို့ယန်သည် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန် လှည့်ကန်လိုက်သည်။

ဂျွပ်ခနဲအသံနှစ်ချက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ကူးလင်ဖန်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ရှိ အရိုးများ ချက်ချင်းကျိုးကြေသွားသည်။

ထို့နောက် မို့ယန်သည် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လျက် ကူးလင်ဖန်၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အားဖြည့်လှည့်လိုက်သည်။

“ဂျွပ်...”

ကူးလင်ဖန်၏ လက်နှစ်ဖက်မှ အရိုးကျိုးသံသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအသံထွက်ပေါ်လာပြီး လက်များသည် ကြိုးကဲ့သို့ လိမ်ပတ်သွားသည်။

“အား…”

ဤအချိန်မှသာ ကူးလင်ဖန်သည် နာကျင်မှုကို ခံစားမိပြီး အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်သည်။

“ဘမ်း…”

ကူးလင်ဖန်၏ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကျိုးအောင်လုပ်ပြီးနောက် မို့ယန်သည် ပိုးအိတ်ဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ကို ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်မှ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

“ကူးလင်ဖန်…”

လော့ချန်သည် ဤဘက်ကို အမြဲအာရုံစိုက်ကြည့်ရှုနေခဲ့ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် ကူးလင်ဖန်ကို အရင်ရောက်ရှိကာ လက်ခံဖမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို ဒဏ်ရာကုသဆေးလုံးတစ်လုံးကို တိုက်ကျွေးပြီး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ မို့ယန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

မို့ယန်သည် မာန်တက်ကြွစွာ ရပ်တည်နေပြီး လော့ချန်ကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လျက် ပြုံးပြသည်။

“ဒီလိုအကြည့်မျိုးနဲ့ ငါ့ကို မကြည့်နဲ့… မင်းလည်း သူ့ထက်သိပ်ကောင်းမယ်မထင်ဘူး… ဒါက ငါတို့မင်းသားတန်းကို ဆန့်ကျင်လို့ ရတဲ့အကျိုးဆက်ပဲ…”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်လျက်ရှိပြီး စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲလုမတတ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကြောင့် မီးလျှံဓားဖြစ်သော ရန်ဟန်ဓားပင် အနည်းငယ်တုန်ခါလာသည်။

“ဟွန်း…”

ထိုအချိန်တွင် ကြည့်ရှုရန်စင်မြင့်ပေါ်မှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အကြီးအကဲချန်ရွှမ်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အရှိန်အဟုန်သည် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလျက် ဒေါသတကြီးဆူပွက်ပြောဆိုသည်။

“မို့ယန်… ဂိုဏ်းတူတပည့်အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ မင်းက ဒီလောက်ရက်စက်တဲ့ လက်ချက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့… ဂိုဏ်းစည်းမျဉ်းတွေကို မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး ဂရုမစိုက်တာလား…”

အကြီးအကဲ၏ သိက္ခာရှိသော အရှိန်အဟုန်အောက်တွင် မို့ယန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘေးတွင်ထိုင်နေသော စာပေအငွေ့အသက်အနည်းငယ်ရှိသည့် အပြင်စည်းအကြီးအကဲ ချင်ကျွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“အကြီးအကဲချန်ရွှမ် ဒေါသမထွက်ပါနဲ့… ဓားနဲ့လှံဆိုတာ မျက်လုံးမရှိတဲ့အရာတွေပဲ… သိုင်းပညာယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ အနည်းငယ်ဒဏ်ရာရတာဟာ မလွှဲမရှောင်သာတဲ့အရာပဲ… ဒါက သူတို့ရဲ့တိုးတက်မှုကို ပိုမိုအားပေးနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးလည်းဖြစ်တယ်… ဖန်လုံအိမ်ထဲမှာ ပန်းကလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်လို့ မရဘူး… မိုးသက်မုန်တိုင်းတွေကို မကြုံတွေ့ရင် အရင်ဆုံး ညှိုးနွမ်းသွားမှာပဲ… အခုလိုအနည်းငယ် ဆုံးရှုံးမှုက နောင်တစ်ချိန်မှာ အသက်ဆုံးရှုံးရတာထက် အများကြီးသာတယ်…”

“အကြီးအကဲချင်ကျွမ်ပြောတာ မမှားပါဘူး…”

ချင်ကျွမ်၏ စကားမဆုံးသေးမီ ချက်ချင်းပင် အကြီးအကဲတစ်ဦးက ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်သည်။

အကြီးအကဲချန်ရွှမ်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။

ချင်ကျွမ်သည် မင်းသားတန်းဘက်မှလူဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပြိုင်ပွဲတွင်ရှိသော အကြီးအကဲဒိုင်လူကြီး တစ်ဆယ့်သုံးဦးစလုံးသည် မင်းသားတန်းမှလူများဖြစ်သည်။

ဤသို့သောအခြေအနေကို သူမမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း မင်းသားတန်းက ဤမျှလောက်ထင်ရှားစွာ ပြုမူလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ဟွန်း…”

အကြီးအကဲချန်ရွှမ်သည် လေးလံစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် လော့ချန်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။

ဤသို့သောအစီအစဉ်များသည် ကူးလင်ဖန်တစ်ဦးတည်းကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ လော့ချန်ကို ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

နံပါတ်ခုနစ်ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်...

“မို့ယန်နိုင်တယ်…”

အကြီးအကဲဒိုင်လူကြီးက ရလဒ်ကို ကြေညာလိုက်ပြီး မို့ယန်၏ တမင်တကာဒဏ်ရာပေးသည့်လုပ်ရပ်ကို မမြင်သလိုလုပ်ထားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် ကျေနပ်စွာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးတွင် လော့ချန်ကို သုတ်သင်ရန်အတွက် သူတို့သည် အစီအစဉ်များစွာ ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။

ချင်ကျွမ်ကို ဤအပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးကို ကိုယ်တိုင်ကြီးကြပ်ရန် ဖိတ်ကြားထားသည့်အပြင် ဒိုင်လူကြီးအကြီးအကဲ တစ်ဆယ့်သုံးဦးစလုံးသည်လည်း မင်းသားတန်းမှလူများဖြစ်သည်။

“လော့ချန်… ဒီတစ်ခေါက် မင်းမသေချင်လည်း သေရမယ်…”

ရမ်ရှောင်ကွမ်သည် လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သောအရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် မို့ယန်သည် ပြိုင်ပွဲရလဒ်ကို ကြားလိုက်ရပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ ကျီစယ်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သူ့ကို အမြန်သွားကုသပေးလိုက်ပါတော့… မဟုတ်ရင် တကယ့်အသုံးမကျတဲ့သူဖြစ်သွားလိမ့်မယ်…”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ထူးထူးခြားခြား တည်ငြိမ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်းယူနှင့် ယွမ်ချီလန်တို့လည်း အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။

“ကူးလင်ဖန်…”

ကူးလင်ဖန်၏ ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ယွမ်ချီလန်… မင်း ကူးလင်ဖန်ကို ခေါ်သွားပြီး ဒဏ်ရာကုသပေးပါ…” လော့ချန်ကပြောသည်။

“ကောင်းပြီ…”

ယွမ်ချီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထွက်ခွာမသွားမီ ကူးလင်ဖန်သည် အားတင်းထားပြီး တစ်ချက်ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်… မင်းအရမ်းသတိထားရမယ်… သူတို့က မင်းကို ပစ်မှတ်ထားတာ… ပြိုင်ပွဲကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ…”

လော့ချန်သည် သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လျက် ပြောသည်။

“မင်းကို ဒုက္ခရောက်အောင်လုပ်မိလို့ တောင်းပန်တယ်… စိတ်ချ… မင်းအတွက် ငါ လက်စားချေပေးမယ်…”

သူ၏အသံသည် အလွန်တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ပြောလိုက်သော စကားများသည် ချန်လင်းယူတို့၏ နှလုံးသားကို ရုတ်တရက် တစ်ချက်ခုန်သွားစေသည်။

လက်စားချေမယ်တဲ့လား…

ဤသို့သောအခြေအနေအောက်တွင် မင်းသားတန်းကို လက်စားချေမည်ဟု ဆိုနေသည်။

ထိုင်ခုံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချန်လင်းယူသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ သတိပေးပြောဆိုလိုက်သည်။

“‌မောင်လေး… ဒိုင်လူကြီး အကြီးအကဲတွေရော အကြီးအကဲချင်ကျွမ်ရော အားလုံးက မင်းသားတန်းကလူတွေပဲ… အလွန်တရာမာန်တက်လွန်းရင် ကျိုးပျက်လွယ်တယ်… တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ရင် ပင်လယ်ပြင်လိုကျယ်ပြန့်ပြီး မိုးကောင်းကင်လိုမြင့်မားလာမယ်… မင်း ဒီတစ်ခေါက်တော့ သည်းခံထားလိုက်ပါဦး…”

အခန်း (၂၇၃) ပြီးပါပြီ။