နောက်ထပ်ဘယ်သူလဲ၊ တက်လာခဲ့

ဤသိုင်းပြိုင်ပွဲသည် ချီဂူးယွမ်အတွက် နောက်ဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

သူသည် မင်းသားတန်းကို ထူးချွန်သောအောင်မြင်မှုသို့ ဦးဆောင်ပြီး အတွင်းစည်းသို့ တက်လှမ်းရန် ရည်မှန်းထားသည်။

သို့သော် စိန်ခေါ်ပွဲစတင်သည်နှင့် လော့ချန်က မင်းသားတန်းမှ သုံးဦးကို ဆက်တိုက်သတ်ဖြတ်လိုက်ရာ သူတို့၏ဂုဏ်သိက္ခာမှာ မြေကြီးထဲ နစ်မြုပ်သွားသည်။

ဤအရာသည် သည်းခံနိုင်စရာမရှိပေ။

“ဒီကောင်က မာန်တက်လွန်းတယ်...”

“ဘယ်စီနီယာ တက်ပြီး သူ့ကို ရှင်းပစ်မှာလဲ...”

မင်းသားတန်းအဖွဲ့သားများ ဒေါသထွက်လျက် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် အော်ဟစ်နေကြသည်။

အင်အားနည်းသူများက လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က လော့ချန်ကို တက်သတ်ပေးရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။ သို့သော် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်ထိပ်သီးရှိသူများကမူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူတို့ရင်ထဲတွင်လည်း ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေသော်လည်း လော့ချန်၏ စွမ်းအားကို အလွန်သတိထားနေကြသည်။

ထိုအခါ ရမ်ရှောင်ကွမ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အားလုံးခင်ဗျား... လော့ချန်က ငါတို့မင်းသားတန်းသား သုံးယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ အရှက်တကွဲအကျိုးနည်းဖြစ်မှုပဲ။ ဒီကောင်ကို ဒီနေ့ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်ရင် ငါတို့မင်းသားတန်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက ဘယ်မှာရှိတော့မှာလဲ။ ငါတို့လည်း မျက်နှာပျက်ရမှာပဲ...”

ချီဂူးယွမ်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“လော့ချန်ကို သတ်နိုင်ရင် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးငါးထောင် ဆုထပ်ပေးမယ်...”

“ငါသွားမယ်...”

လူအုပ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်အခါ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကြီးမားသူတစ်ဦး ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်သည်။

ထိုသူမှာ အရပ်ရှစ်ပေရှိပြီး ကြွက်သားများထူထပ်လျက် သံမျှော်စင်တစ်ခုလို ခိုင်မာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အရိပ်များ ထုံလွှမ်းနေသည်။

“စီနီယာဝူဖန်း...”

“စီနီယာဝူဖန်းက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တတိယအဆင့်ထိပ်သီးကို ရောက်နေတာ ကြာပြီ။ သူက ကိုယ်ခန္ဓာသန်မာတဲ့ သိုင်းသမားဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အင်အားက ပေါင်ခုနစ်သိန်းနီးပါးရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ လော့ချန်ကို ဖျက်စီးပစ်နိုင်မှာပဲ...”

“စီနီယာဝူဖန်းက လက်စွမ်းပြရင် လော့ချန်က သေမှာသေချာတယ်...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများ၏ အကြည့်များသည် ထိုကြီးမားသောလူငယ်ထံ စုစည်းရောက်ရှိလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ချီဂူးယွမ်က ဆိုသည်။

“အားအပြည့်ထုတ်ပြီး အမြန်ရှင်းလိုက်...”

ဝူဖန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ခြေတစ်လှမ်းနင်းလိုက်ရာ တတိယစင်မြင့်ပေါ်သို့ လေးလံစွာ ဆင်းသက်သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲရာများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“လော့ချန်၊ မင်းက ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်စဉ်အောင်မြင်ပြီး တူညီတဲ့အဆင့်ထဲမှာ ဘယ်သူနဲ့မှ မယှဉ်နိုင်ဘူးလို့ ကြားတယ်။ ငါကိုယ်တိုင် လာစမ်းကြည့်မယ်...”

ဝူဖန်းက လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ သံချွန်များနှင့် တူသည့် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

လော့ချန်က စကားမပြောရသေးခင် ဘေးမှ အေးစက်သော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်းတို့ မင်းသားတန်းကလူတွေက မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းတယ်။ တစ်ယောက်သေတော့ နှစ်ယောက်တက်လာတယ်။ နှစ်ယောက်သေတော့ သုံးယောက်တက်လာတယ်။ ငါ့မောင်လေးကို အလှည့်ကျတိုက်ပွဲနဲ့ နှိပ်စက်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား။ သိုင်းပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းအရ တစ်ယောက်တည်းကို ဆက်တိုက်စိန်ခေါ်လို့မရဘူး...”

ထိုစကားကို ပြောသူမှာ ချန်လင်းယူဖြစ်သည်။

သူမသည် လော့ချန်အား ဆက်တိုက်တိုက်ပွဲများကြောင့် ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

စင်မြင့်ပေါ်မှ ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲကလည်း ဆိုသည်။

“လော့ချန်၊ အောက်ကို အမြန်ဆင်းလာချေ...”

ထိုအခါ ရမ်ရှောင်ကွမ်က အသံတင်းကြပ်စွာ လှမ်းပြောသည်။

“လော့ချန်၊ မင်းနှုတ်က ဒီလောက်မာန်တက်နေပြီး အခုကျတော့ လိပ်ကလေးလို ခေါင်းပြန်သိမ်းမလို့လား။ မင်းအခုထွက်ပြေးလွတ်သွားရင်တောင် နောက်ဆုံးကျ မလွတ်နိုင်ဘူး...”

ဝူဖန်းကလည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ပိုက်ထားရင်း လော့ချန်ကို စွေစောင်းကြည့်သည်။

“လော့ချန်၊ မင်းက ငါတို့မင်းသားတန်းသားတွေကို သတ်ခဲ့တာ။ ဒီနေ့မှာ သွေးနဲ့ပြန်ဆပ်ရမယ်။ မင်းမတိုက်ရဲရင် ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ခေါင်းသုံးချက် ဦးချလိုက်...”

“မင်းလောက်နဲ့လား...”

လော့ချန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး မင်းသားတန်းသားများကို အကြည့်ဝေ့လှည့်ကြည့်သည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... မင်းတို့က ငါ့ကိုသတ်ချင်တယ်ဆိုရင် တက်လာချေ။ အလှည့်ကျတိုက်ပွဲပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါဒီနေ့ မင်းတို့ကို အပြတ်ရှင်းပစ်မယ်...”

လော့ချန်၏ ရယ်မောသံကြီးသည် လူအုပ်ကို အံ့အားသင့်စေသည်။ ဤသည်မှာ မင်းသားတန်းသားများကို လုံးဝမထီမဲ့မြင်ပြုသည့် စိန်ခေါ်မှုပင်ဖြစ်သည်။

မင်းသားတန်းသားများ၏ မျက်နှာများသည် ဒေါသဖြင့် နီရဲလာသည်။

သူတို့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး ထူးချွန်သော အရည်အချင်းများဖြင့် အပြင်စည်းတွင် လိုလားသမျှ ရရှိခဲ့သူများဖြစ်သည်။

အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူတစ်ဦးက ဤကဲ့သို့ လူအများရှေ့တွင် စိန်ခေါ်ရဲသည်မှာ လက်ခံနိုင်စရာမရှိ။

“စီနီယာဝူဖန်း၊ ဒီကောင်လေးကို အမြန်သတ်ပစ်လိုက်...”

“သူ့လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို အရင်ရိုက်ချိုးပြီး နှုတ်မာတာကို ဆက်လုပ်ရဲမရဲ ကြည့်ရအောင်...”

မင်းသားတန်းသားများသည် အံကြိတ်ရင်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ပြင်းပြလျက် လော့ချန်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်ချင်နေကြသည်။

စင်မြင့်ပေါ်မှ ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက မျက်ခုံးတွန့်လျက် ဆိုသည်။

“ဒီတိုက်ပွဲကို ဒီမှာရပ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်။ သိုင်းပြိုင်ပွဲဆိုတာ တပည့်တွေ သတ်ပုတ်ရန်ဖြစ်ဖို့ နေရာမဟုတ်ဘူး။ တခြားသူတွေ ရယ်စရာဖြစ်သွားအောင် မလုပ်ကြနဲ့...”

သူသည် ဤသို့ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပါက မဆုံးတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

လော့ချန်သည် ဤစိန်ခေါ်ပွဲကို အနိုင်ရခဲ့သည်ဆိုဦးစို့၊ နောက်တစ်ကြိမ်ရော အနိုင်ရနိုင်ပါမည်လား။

စိန်ခေါ်ပွဲကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်ဆိုဦးစို့၊ ထိပ်တန်းတစ်ရာဦးပြိုင်ပွဲတွင်မူ တကယ့်ထိပ်တန်းတပည့်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသူများသည် တစ်ယောက်ကို ဆယ်ယောက်နှင့် ယှဉ်နိုင်သည့် ထူးချွန်သူများဖြစ်သည်။

“ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၊ ဒါက သူတို့နှစ်ဦးစလုံးရဲ့ သဘောတူညီမှုနဲ့ ဆုံးဖြတ်တိုက်ပွဲဖြစ်တာမို့ ဘာမှမမှားပါဘူး။ ငါတို့မှာလည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့်မရှိပါဘူး...”

အကြီးအကဲချင်ယွမ်က ချန်ရွှမ်အား လုံးဝမထီမဲ့မြင်ပြုကာ ဆက်ပြောသည်။

“ဒါ့အပြင် လော့ချန်ရဲ့ မာန်တက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့စရိုက်ကြောင့် မင်းသားတန်းသားတွေကို လူအများရှေ့မှာ သတ်ဖြတ်ရုံတင်မကဘူး စိန်ခေါ်ပြီး ရန်စလိုက်သေးတယ်။ သူက မင်းသားတန်းနဲ့ သေရေးရှင်ရေးရန်ငြိုးဖြစ်နေပြီ။ အခုတားလိုက်ရင်လည်း အဆိပ်သောက်ပြီး ရေငတ်ဖြေသလိုပဲ ဖြစ်မယ်...”

“ဒီအကြောင်းကို အဋ္ဌမမင်းသားကျင်းမင် ဒါမှမဟုတ် နန်ကုန်းကျွယ်ဆီကို ရောက်သွားရင် မလိုအပ်တဲ့ နားလည်မှုလွဲမှားမှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်…”

ချင်ယွမ်၏ စကားမဆုံးခင် အကြီးအကဲတစ်ဦးက ချက်ချင်း ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲပြောတာ မမှားပါဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်တားလိုက်ရင်လည်း နောက်တစ်ကြိမ်ဖြစ်လာမှာပဲ။ သူတို့ကို တစ်ကြိမ်သေချာတိုက်ခိုက်ခွင့်ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသဖြင့် ညိုမည်းလာသည်။ သူသိသည်မှာ မင်းသားတန်းသည် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ အင်အားကြီးထွားလာနေသည်ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကမူ နောက်ကွယ်တွင်သာ လှုပ်ရှားမှုများလုပ်ခဲ့သည်။

ယခုမူ ချင်ယွမ်က ကျင်းမင်နှင့် နန်ကုန်းကျွယ်ကို ထုတ်ကာ သူ့ကို ဖိနှိပ်လာသည်မှာ လက်ခံနိုင်စရာမရှိ။

“ဟမ်း...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ဒေါသတကြီး နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ဒေါသများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်က လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ တတိယစင်မြင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“သိုင်းသမားလောကဟာ တကယ်ကို ရက်စက်တယ်။ အင်အားရှိသူကသာ လေးစားခံရတယ်။ အားနည်းသူကို စားသုံးခံရပြီး အင်အားရှိသူသာ ရှင်သန်နိုင်တယ်။ ဒီအရာက တခြားတပည့်တွေကို သင်ခန်းစာတစ်ခုဖြစ်စေမယ်။ မလိုအပ်ဘဲ ပြဿနာရှာပြီး ရန်မဖြစ်သင့်တဲ့သူတွေကို ရန်မဖြစ်ဖို့ သတိပေးမယ်...”

ချန်ရွှမ်က စကားမပြောဘဲ တတိယစင်မြင့်ကိုသာ ကြည့်နေသည်။ ရင်ထဲတွင်မူ လော့ချန်သည် ဤသို့ဆက်လက်အနိုင်ရပြီး မင်းသားတန်း၏ မာန်တက်နေသော အရှိန်အဟုန်ကို ဖိနှိပ်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။

တတိယစင်မြင့်ပေါ်တွင်။

“ကောင်လေး၊ မင်းက မာန်တက်လွန်းတယ်။ မင်းကို ဘယ်သူမှ မရှင်းနိုင်ဘူးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား...”

ဝူဖန်းသည် လော့ချန်က သူ့ကို လုံးဝမထီမဲ့မြင်ပြုသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သိုင်းဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်းထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုသိုင်းဝိညာဉ်မှာ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိသော ကျောက်စဉ်ရုပ်ထုတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ဘုန်း…”

သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်ပြီးသည်နှင့် ဝူဖန်း၏ အရှိန်အဟုန်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ ကြွက်သားများသည် တင်းကြပ်လျက် အချိန်မရွေး ခုန်တက်တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော မြူခိုးကျားသစ် တစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။

“ဒီလောက်ဆို ရပြီ... အပိုတွေမပြောနဲ့... မကြာခင်ပြီးသွားမှာပဲ... လှုပ်ရှားတော့...”

လော့ချန်က အမြန်ဆုံးဖြတ်တိုက်ပွဲပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤလူများသည် သူ့စိတ်ဝင်စားမှုကို လုံးဝမဆွဲဆောင်နိုင်ပေ။

ယခုအချိန်ထိ သူသည် ချီစွမ်းအင်လေပြွန်တစ်ခုကိုသာ အသုံးပြုထားပြီး အားသာချက်တစ်ခုမှ ထုတ်မသုံးသေးပေ။ သူတို့၏ စွမ်းအားအဆင့်မှာ တူညီသည့်အဆင့်တွင်ပင် မရှိပေ။

“မင်း...”

ဝူဖန်း၏ မျက်နှာသည် သံဖြူရောင်ပြောင်းသွားပြီး လော့ချန်၏ စိတ်မရှည်သည့်လေသံကြောင့် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်လာသည်။

“ပြောတာမမှားဘူး... မကြာခင် ပြီးသွားမှာပဲ... သေလိုက်စမ်း...”

ဝူဖန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်သွားသည်။

“ဒေါသတောင်တက်ဖြတ်နည်း...”

ဝူဖန်းသည် လေထဲတွင်ရှိနေရင်း တစ်ကိုယ်လုံးမှ ချီစွမ်းအင်များ ဆူပွက်လာပြီး လက်သီးတစ်ချက်သည် မြေကြီးကို ဖိနှိပ်နိုင်သည့် စွမ်းအားဖြင့် လော့ချန်ကို ရိုက်ချလာသည်။

“ဖူး…ဖူး…ဖူး…”

လေထုသည် အလွှာလိုက်ဖောက်ထွက်ခံရပြီး လက်သီးသည် ဧရာမတောင်တစ်ခုအတွင်း ဖုံးလွှမ်းနေကာ ဖျက်စီးနိုင်သည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်လာသည်။

လော့ချန်က နောက်မဆုတ်ဘဲ ရှေ့သို့ပင် တက်လှမ်းကာ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ ဝူဖန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သောအမူအရာပေါ်လာသည်။ သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာသန်မာသော သိုင်းသမားဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အင်အားမှာ ပေါင်ခုနစ်သိန်းနီးပါးရှိသည်။ လော့ချန်သည် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ ရောက်နေသည်ဆိုဦးစို့၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အင်အားသည် သူ့ထက်သာလွန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူနှင့် အင်အားချင်းရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် သေရန်လမ်းရှာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

“သေစမ်း...”

ဝူဖန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏အင်အားကို မူလထက် အဆုံးအစွန်ထိ မြှင့်တင်လိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

လက်သီးနှစ်ချက်သည် ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်မိသွားသည်။

“ချွီ…”

တောင်ရိပ်သည် ကွဲအက်သွားပြီး ဝူဖန်း၏ လက်ယာလက်သည် ထူးဆန်းစွာ ကွေးညွတ်ကာ အရိုးဖြူများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဘာလဲ...”

ဝူဖန်းသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အင်အားချင်းရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရာတွင် သူသည် အားနည်းနေရသည်တဲ့လား။

သူ ဘယ်လိုလုပ် အားနည်းနိုင်မှာလဲ။

သူ စိတ်လွတ်နေသည့်အချိန်တွင် ဧရာမအိုးတစ်လုံး ပုံရိပ်ပါသော လက်သီးတစ်ချက်သည် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။

“အိန်း…”

ဒရမ်ကြီးကို တူကြီးဖြင့် ရိုက်ခတ်သံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုနောက်တစ်ကြိမ်တွင်...။

ဝူဖန်း၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးသည် ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးတံခွန်တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ လွှမ်းတက်သွားသည်။ သူသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် နောက်ပြန်လဲကျသွားရင်း စင်မြင့်ပေါ်တွင် ထိတ်လန့်ဖွယ် သွေးစွဲရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လော့ချန်က အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် မင်းသားတန်းသားများရှိရာ ဦးတည်လိုက်ကာ လက်ညှိုးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် လက်ဝါးကိုဖြန့်ကာ လက်ချောင်းလေးချောင်းကို ကွေးပြီး မထီမဲ့မြင် ဖိတ်ခေါ်ဟန် ပြုရင်း ကျယ်လောင်စွာ စိန်ခေါ်လိုက်သည်။

“နောက်ထပ် ဘယ်သူလဲ... တက်လာခဲ့...”

အခန်း ၂၇၈ ပြီးပါပြီ။