ထိုးစစ်ဆင်ခြင်း

“ဘမ်း...”

စုကျိသည် ခန္ဓာကိုယ်တောင့်မတ်စွာဖြင့် လဲကျသွားသည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများသည် အလွတ်ကျယ်နေပြီး အံ့သြမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ လော့ချန်က သူ့ကို တိုက်ရိုက်လက်ချပြီး သတ်ဖြတ်ရဲလိမ့်မည်ဟု ဖြစ်သည်။

ထို့ထက်ပို၍ သူမထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ လော့ချန်၏ဓားသည် ဤမျှလောက် လျင်မြန်လိမ့်မည်ဟု ဖြစ်သည်။

လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် သူ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရခဲ့ပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ပရိသတ်ထိုင်ခုံများပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

လော့ချန်သည် အလွန်ရက်စက်သည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် ပြတ်သားပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။ ဤသည်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် အသက်တစ်ဆယ်လေးနှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟူသော ထင်မြင်မှုသည် လုံးဝ ဝေဝါးသွားသည်။ လုံးဝမထင်ရက်စရာပင်။

သို့ရာတွင် လော့ယောင်တစ်ဦးတည်းသာ ဤသည်ကို လုံးဝအံ့အားသင့်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

လော့ချန်၏ လုပ်ရပ်ပုံစံသည် ချီရှန်မြို့တွင် သူမမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ကွင်းလုံး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် မင်းသားတန်းမှ လူများရှိရာဘက်မှ ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

“မတရားလိုက်တဲ့လူ...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ယုတ်မာလွန်းတယ်... ဥပဒေမဲ့လွန်းတယ်...”

မင်းသားတန်းမှ တစ်ဦးက ဒေါသထွက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မင်းသားတန်းမှလူများအားလုံး ဒေါသထွက်နေကြသည်။

စကားမတိုက်ဆိုင်သည်နှင့် လက်ချပြီး သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ စုကျိအား အရှုံးပေးရန် အခွင့်အရေးပင် မပေးခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ မင်းသားတန်း၏ဂုဏ်သိက္ခာကို လူအများရှေ့တွင် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း နင်းချေလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

မင်းသားတန်းသည် ဤကဲ့သို့ အရှက်ရစရာကို မည်သည့်အခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။

“ဒီလူက တကယ်ကို မာနကြီးလွန်းတယ်... မင်းသားတန်းကလူကို လူပုံအလယ်မှာ သတ်ဖြတ်ရဲတယ်တဲ့လား...”

ရမ်ရှောင်ကွမ်က မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဒေါသဖြည့်လျှံနေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဘေးနားရှိ ချီဂူးယွမ်ကမူ မည်သည့်အမူအရာမှ မပြဘဲ လော့ချန်ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်ဝန်းများသည် အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်အောင် အေးစက်လှသည်။

ထိုအချိန်တွင် နံပါတ်သုံးတိုက်ပွဲစင်မြင့်မှ ဒိုင်လူကြီးအကြီးအကဲသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လော့ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ အားပြင်းသောအရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား... လော့ချန်၊ စုကျိက အလျှော့ပေးပြီးပြီ... မင်းက လက်ချပြီး သတ်ဖြတ်ရဲတယ်... ဒီလောက်ရက်စက်တဲ့လုပ်ရပ်နဲ့ ဂိုဏ်းစည်းမျဉ်းတွေကို ဘာထင်နေလဲ... အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးက မင်း ထင်တိုင်း ရိုင်းစိုင်းခွင့်ရှိတဲ့နေရာမဟုတ်ဘူး...”

ဒိုင်လူကြီး အကြီးအကဲက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူလည်း လော့ချန်က တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်ရဲလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် အချိန်နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

သေဆုံးသွားသူမှာ မင်းသားတန်းမှလူဖြစ်နေပြီး အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်လည်း ဤနေရာတွင်ရှိနေသည်။ ဤအမှုအတွက် သူ့ကို အမှတ်တရ မှတ်ထားနိုင်သည်။

လော့ချန်သည် ထိုသူ၏အရှိန်အဝါဖိအားကို လုံးဝမခံစားရဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သူ အလျှော့ပေးတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မကြားမိဘူး... နောက်ပြီး သူက စင်ပေါ်တက်လာတာနဲ့ ကျုပ်ကို ဒီနေ့ သေမယ်လို့ ပြောလာတယ်... ဒါက ကျုပ်ကို စိန်ခေါ်တာမဟုတ်ဘူးလား... သူက ကျုပ်ကို သတ်ခွင့်ရှိပြီး ကျုပ်က ပြန်မလှုပ်ရှားရတော့ဘူးလား...”

လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“မင်း... မင်း... ဆင်ခြေပေးရဲသေးတယ်... စုကျိက မင်းကို ဘယ်တုန်းက စိန်ခေါ်လိုက်တာလဲ... ဂိုဏ်းသားချင်း တိုက်ခိုက်ရာမှာ မင်းက ဒီလောက်ရက်စက်ပြီး အခု စကားကို လိမ်ညာပြောဆိုနေသေးတယ်... မင်းရဲ့အပြစ်ကို တစ်ဆင့်ထပ်တိုးပြီး အပြစ်ပေးရမယ်...”

ဒိုင်လူကြီးအကြီးအကဲက မျက်လုံးများဖြင့် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏အရှိန်အဝါသည် လေထုကို အနည်းငယ်တုန်ခါစေပြီး လော့ချန်ကို သင်ခန်းစာပေးရန် လက်ချရန်ပြင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကျုပ် ကြားလိုက်တယ်...”

ထူးဖလီးက ထရပ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“စုကျိက စင်ပေါ်တက်လာတာနဲ့ လော့ချန်ကို သေမယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်... ဒါက စိန်ခေါ်တာပဲမဟုတ်လား...”

ထူးဖလီးက လော့ချန်အတွက် ထောက်ခံစကားဆိုလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်...”

ချန်လင်းယူကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ထောက်ခံလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ... ငါလည်း ကြားတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို သတ်ဖို့ လာပြောနေတာကို ပြန်မလှုပ်ရှားရင် ဘာကြောင့်သိုင်းပညာကျင့်ကြံစရာလိုမလဲ...”

ချစ်စရာကောင်းသော အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာပြီး အထူးဧည့်သည် ထိုင်ခုံများရှိရာဘက်မှ ဖြစ်သည်။

အားမူသည် အထူးဧည့်ခန်းမှ ထွက်လာသည်။

လော့ချန်သည် ဤသည်ကို အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ အားမူက ဤနေရာတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့အတွက် ထောက်ခံစကားပြောပေးလိမ့်မည်ဟု ဖြစ်သည်။

ဒိုင်လူကြီးအကြီးအကဲသည်လည်း လော့ချန်အတွက် တစ်ယောက်ယောက်က ထောက်ခံပြောဆိုလာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် ခဏတာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ချီဂူးယွမ်က ရုတ်တရက် စကားဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

“စုကျိက လော့ချန်ကို တကယ်ပဲ စစ်ကြေညာခဲ့တာ... သူတို့နှစ်ယောက်က သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲ ဖြစ်သွားတာပဲ... သေရင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တာဝန်ယူရမယ်... စုကျိ သေသွားတာက သူ့ရဲ့စွမ်းအားမလုံလောက်လို့ပဲ...”

ချီဂူးယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး စကားအနည်းငယ်ရပ်ကာ လော့ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်းက ငါတို့ မင်းသားတန်းက လူတွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်နေတယ်... နောက်ဆက်တွဲ ပြိုင်ပွဲတွေမှာ ငါတို့ မင်းသားတန်းက မင်းနဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်မယ်... ဘယ်ဖက်ကမှ အလျှော့မပေးဘူး... မင်း လက်ခံရဲလား...”

ချီဂူးယွမ်၏မျက်ဝန်းများသည် ဓားသွားပမာ ထက်မြက်စွာ လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဤအဆင့်သို့ရောက်ရှိလာသည်နှင့် မည်သည့်အရာကိုမှ ဖုံးကွယ်ထားစရာမလိုတော့ပေ။

ချီဂူးယွမ်သည် သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲအတွက် တိုက်ရိုက်စိန်ခေါ်လိုက်သည်။

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤအရာအားလုံးကို သူ ကြိုတင်မျှော်မှန်းထားပြီးဖြစ်သည်။

ချီဂူးယွမ်သည် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးတွင် သူ၏အသက်ကို ယူလိုသည်ဖြစ်ရာ သူ့ကို ဂိုဏ်းမှ အပြစ်ပေးခံရမည့်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေမည်မဟုတ်ပေ။

“မင်းတို့ သေချင်တယ်ဆိုရင် ငါ မငြင်းဘူး...”

လော့ချန်၏ တည်ငြိမ်သောအသံသည် တစ်ကွင်းလုံး ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ လော့ချန်က ဤမျှလောက် ရိုးရှင်းစွာ လက်ခံလိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ သူတစ်ဦးတည်း၏စွမ်းအားဖြင့် အပြင်စည်းမင်းသားတန်းမှ ထိပ်တန်းစီနီယာကြီးများအားလုံးကို စိန်ခေါ်လိုက်သည်နှယ်မဟုတ်လား။

ဤသည်မှာ မာနကြီးလွန်းလှသည်။

သေဖို့လမ်းရှာနေသည်နှင့် ဘာကွာခြားမှုရှိသနည်း။

“ကောင်းတယ်...”

ချီဂူးယွမ်က မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူမထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ အနည်းငယ်လှုံ့ဆော်ရုံဖြင့် လော့ချန်က ချက်ချင်း ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြစ်လျှင် ယနေ့ မည်သူမျှ လော့ချန်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အထူးဧည့်သည်ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် လော့ချန်ကို အနည်းငယ်သဘောကျသူ ပဉ္စမအကြီးအကဲက မျက်ခုံးများကို တွန့်ကွေးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုလုပ်ရင် မကောင်းဘူးမဟုတ်လား... ကောင်းမွန်တဲ့ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲကြီးတစ်ခုက အခု လော့ချန်နဲ့ မင်းသားတန်းရဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲကွင်း ဖြစ်လာတော့မယ်...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲက စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲကြီး ချင်ယွမ်က ကျင်းမင်ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျင်းမင်၏မျက်နှာတွင် မည်သည့်အပြောင်းအလဲမှ မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“သူတို့နှစ်ဖက်စလုံး ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် သူတို့ကို လွှတ်ထားလိုက်ပါ... ကိစ္စက ဒီအဆင့်ထိရောက်လာပြီဆိုတော့ အတင်းဟန့်တားရင် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်... အဲဒီအခါ လူတွေရဲ့ အပြောအဆိုထဲမှာ ရယ်စရာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... သူတို့ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖြေရှင်းခွင့်ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်...”

ချင်ယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့်...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲက ပြန်လည်ငြင်းခုံရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ဒီအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ငါကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်မယ်...”

ချင်ယွမ်က ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ပဉ္စမအကြီးအကဲသည် မတတ်သာဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။ ချင်ယွမ်သည် အပြင်စည်းအကြီးအကဲကြီးဖြစ်ပြီး မင်းသားတန်းကို အားကိုးထားသူဖြစ်သည်။ စွမ်းအားရော ရာထူးရော သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လှသည်။

ဤအဆင့်သို့ရောက်ရှိလာသည်နှင့် နံပါတ်သုံးတိုက်ပွဲစင်မြင့်မှ ဒိုင်လူကြီးအကြီးအကဲသည် ထပ်မံစစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ဘဲ လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကြေညာလိုက်သည်။

“လော့ချန် အနိုင်ရရှိတယ်...”

ဒိုင်လူကြီးအကြီးအကဲက တရားဝင်ကြေညာလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် တိုက်ပွဲစင်မြင့်မှ ဆင်းလာပြီး သူ၏ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ ထူးဖလီးနှင့် ချန်လင်းယူတို့ထံ ပြောလိုက်သည်။

“ခုနက ကျေးဇူးပဲ...”

လော့ချန်က ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် ထောက်ခံပြောဆိုပေးခြင်းသည် မုန်တိုင်းထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ခုန်ဆင်းလိုက်နှင့် မခြားပေ။

“ဒါက ဘာကျေးဇူးတင်စရာလဲ... ငါ တကယ်ကြားလိုက်တာကို ပြောလိုက်တာပဲ...”

ထူးဖလီးက ပြုံးရယ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လော့ချန်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ထပ်မံပြောဆိုခြင်း မပြုတော့ပေ။ ထပ်ပြောလျှင် မိမိကိုယ်ကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ထင်နေသည့်နှယ်ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

“မောင်လေး... နောက်ဆက်တွဲ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ...”

ချန်လင်းယူက မေးလိုက်သည်။

“ဘာလဲ...”

လော့ချန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“မင်း တကယ်ပဲ မင်းသားတန်းက လူတွေနဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားတာလား... မင်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား...”

ချန်လင်းယူက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီရက်ပိုင်း မင်း တိုးတက်မှုက အများကြီးဖြစ်နေတာ ငါ သိတယ်... အရမ်းတိုးတက်နေတာပဲ... ဒါပေမယ့် မင်းဘယ်လောက်တော်နေပါစေ မင်းသားတန်းက လူအားလုံးကို စိန်ခေါ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... တခြားသူတွေကို မပြောနဲ့ ဆယ်ယောက်မြောက်တပည့်တွေဆိုရင်တောင် မင်းနဲ့လုံးဝ မတန်ဘူး... တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်ရောက်သွားရင် ပြန်ဆုတ်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ဘူး...”

ချန်လင်းယူက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

ထူးဖလီးလည်း လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် လော့ချန်က ချီဂူးယွမ်ကို လက်ခံလိုက်ခြင်းသည် ယာယီဖြေရှင်းရန်သာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ ထိုသို့မဟုတ်ပုံရသည်။

“ဆရာတူအစ်မကြီး... မင်းတို့ စောင့်ကြည့်နေလိုက်စမ်းပါ... မင်းသားတန်းက လူတွေက တကယ်ကို သန်မာတာ မှန်တယ်... ဒါပေမယ့် ငါလည်း အားနည်းတဲ့သူမဟုတ်ဘူး...”

လော့ချန်က ဖျော့ဖျော့ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

စကားထွက်လာသည်နှင့် လော့ချန်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထက်မြက်သောအရှိန်အဝါတစ်ခု ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ချန်လင်းယူသည် ထူးကဲသောဓားသွားတစ်ခုကဲ့သို့ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ရင်ဆိုင်နေရသည်ဟု ခံစားရသည်။ စိတ်အာရုံသာ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် သတ်ဖြတ်ခံရလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမနှလုံးသည် ထိန်းမရဘဲ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လှုပ်နေသည်။

“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ...”

ချန်လင်းယူသည် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လက်ဖဝါးထဲတွင် ချွေးများစိုစွတ်နေပြီး အံ့အားသင့်စွာ တွေးတောနေသည်။

ဖြတ်ကျော်ကွင်းပြင်တွင် တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ စတင်ပြီး မကြာမီ ပြီးဆုံးသွားသည်။

မကြာမီ အဋ္ဌမအဆင့်ပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်။

နောက်ထပ်နှစ်ဆင့်ပြိုင်ပွဲတွင် လော့ချန်ရင်ဆိုင်ရသည့် ပြိုင်ဘက်များသည် မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များ မဟုတ်သဖြင့် ပြိုင်ဘက်များက ချက်ချင်း အလျှော့ပေးလိုက်ကြသည်။

ဤသည်က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စောင့်မျှော်နေသည့် လူအုပ်ကြီးကို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စေသည်။

လော့ချန်နှင့် မင်းသားတန်းသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲအတွက် စစ်ကြေညာထားပြီးဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီးသည် သူနှင့် မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များ၏ တိုက်ပွဲများကို မြင်တွေ့ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေကြသည်။

၈ ဆင့်မြောက်ပြိုင်ပွဲပြီးနောက် ၁၁ ဆင့်မြောက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“နံပါတ်ခုနစ်တိုက်ပွဲစင်မြင့်... လော့ချန်နှင့် ကျန်းချင်ယန်း...”

ကြေညာသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ကွင်းလုံး၏ လေထုသည် ရုတ်ချည်းဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။

ကျန်းချင်ယန်းသည် အပြင်စည်းထိပ်တန်းတစ်ရာဦးစာရင်းတွင် အဆင့်သုံးဆယ့်တစ်နေရာတွင်ရှိသူဖြစ်ပြီး ဤအဖွဲ့တွင် အမှန်တကယ် ထိပ်တန်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်ထိ ဆယ်ပွဲဆယ်ကြိမ် အနိုင်ရရှိထားပြီး တစ်ကြိမ်မျှ ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိပေ။

ထို့အပြင် သူသည် မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

---

အခန်း (၂၈၃) ပြီးပါပြီ။