ဝိဉာဉ်ဖြတ် ဆေးလုံးရဲ့ စွမ်းပကား

~" ငါ့နာမည် လင်ယွင်ချုံး၊ လင်ယွင်ထျန်ရဲ့ အစ်ကိုပဲ"

"ဒီလိုကိုး... ဒါကြောင့် ခင်ဗျားရဲ့သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ထဲမှာ အမုန်းတရားတွေ ကိန်းအောင်းနေတာကိုး"

ဖုန်းဝူချန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ လင်ယွင်ထျန်က ထိုသူ့ညီ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ အမှန်တကယ်ပင် မထင်ထားခဲ့ပေ။

ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ဖုန်းဝူချန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားလည်း ဖန်းထျန်းတောင်ကြားက တပည့်ပဲ မဟုတ်လား။ ခင်ဗျားဘာသာခင်ဗျား ဒီကို လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ်

စုယွမ်ရှန်းက လွှတ်လိုက်တာလား"

"အဲ့ဒါ အရေးမကြီးဘူး... အရေးအကြီးဆုံးက ငါ့ညီအတွက် ငါလက်စားပြန်ချေရမယ်ဆိုတာပဲ"

လင်ယွင်ချုံး၏ အသံသည် အေးစက်တင်းမာသွားတော့၏။

ဖုန်းဝူချန်သည် မြောင်ချင်းချင်းထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားရင်း နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူနဲ့... ဘာမှ မဖြစ်ဘူး"

"ဆရာဖုန်း... မင်း သူ့ကို ကယ်ချင်တာ သေချာလို့လား။ ငါ မန္တာန်တစ်ချက်ရွတ်လိုက်တာနဲ့ မီးလျှံလက်ဖွဲ့က ပေါက်ကွဲသွားမှာနော်။ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ဆိုရင် ချက်ချင်းပဲ သေသွားလိမ့်မယ်"

လင်ယွင်ချုံးက လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါတော့ မသေချာသေးဘူး"

ဖုန်းဝူချန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

မြောင်ချင်းချင်း၏ ရှေ့သို့ရောက်သောအခါ ဖုန်းဝူချန်၏ လက်ဟန်များသည် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော မီးလျှံလက်ဖွဲ့တစ်ခုသည် မြောင်ချင်းချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပျံထွက်လာခဲ့၏။

လင်ယွင်ချုံးသည် မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေး ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ... ငါ့ရဲ့မီးလျှံလက်ဖွဲ့ကိုတောင် ချိုးဖျက်နိုင်တယ်တဲ့လား"

"မန္တာန်လက်ဖွဲ့တစ်ခုလောက် စိုက်ထည့်ထားတာကတော့ ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူးကွ"

ဖုန်းဝူချန်က လှောင်ရယ်လိုက်ရင်း လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မီးလျှံလက်ဖွဲ့သည် ပျံထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဘုန်း"

လင်ယွင်ချုံးသည် လက်ကိုဆန့်တန်း၍ လေထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ပေါက်ကွဲသံတစ်ချက်နှင့်အတူ မီးလျှံလက်ဖွဲ့သည် ကျယ်ပြန့်လာပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများက အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

လင်ယွင်ချုံးကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်ရင်း ဖုန်းဝူချန်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ချင်းယန် ဘယ်မှာလဲ"

"ငါ မင်းကို သတ်ပြီးသွားရင် သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ငါသာသေသွားရင်တော့ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ သွားရှာလိုက်တော့"

ထိုသို့ လင်ယွင်ချုံးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် လင်ယွင်ချုံးသည် သူ၏ အစစ်အမှန်ယွမ် စွမ်းအင်ကို စီးဆင်းစေကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာခဲ့လေ၏။

ဖုန်းဝူချန်သည် မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ချင်းချင်း... ချင်းယန်ကို သွားရှာတော့။ ငါ သူ့ကို တားထားလိုက်မယ်"

လင်ယွင်ချုံး၏ စွမ်းအားသည် အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူသည် အသွင်ပြောင်းဘုံ အဋ္ဌမအလွှာရှိ ထိုလူထက် များစွာ ပိုမိုအားကောင်းနေ၏။ ဖုန်းဝူချန်သည် သူ၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝမဟုတ်ပေ။

ဖုန်းဝူချန်သည် လင်ယွင်ချုံး၏ ပေါ်ထွက်လာခြင်းကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် မြို့ပြင်သို့ ထွက်လာလာချင်း လူများစွာက သူ့ကို အမဲဖျက်လိုကြလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိ။

"အစ်ကိုဖုန်း... သတိထားပါနော်"

မြောင်ချင်းချင်းက စိုးရိမ်တကြီး မှာကြားလိုက်သည်။

ဖုန်းဝူချန်သည် အလျင်အမြန် နောက်သို့ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး မြောင်ချင်းချင်း ထွက်ခွာသွားသော လားရာကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမ အဝေးသို့ ရောက်သွားမှသာ သူ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

လင်ယွင်ချုံး၏ စွမ်းအားသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှရာ ဖုန်းဝူချန်သည် သူနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် လင်ယွင်ချုံး လိုက်လံဖမ်းဆီးနေစဉ် အလျင်အမြန် နောက်သို့ဆုတ်ခွာနေခဲ့သည်။

"ခွေးကောင်... မင်း ဘယ်အထိ ပြေးနိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

လင်ယွင်ချုံးသည် အရှိန်အပြည့်ဖြင့် လိုက်လံရင်း ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ လိုက်လံနေစဉ်မှာပင် အစိမ်းရောင်စွမ်းအင်တိုက်ခိုက်မှုများကို ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်နေခဲ့၏။

ဖုန်းဝူချန်သည် သူ၏ဒဏ်ရာများမှ အပြည့်အဝ မသက်သာသေးသည့်အပြင် အမြန်နှုန်းတွင်လည်း လင်ယွင်ချုံး၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့သည်။

"လျှပ်တပြက် နေရာ ရွှေ့ပြောင်းသိုင်းကွက်"

ဖုန်းဝူချန်သည် စိတ်ထဲမှ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုသိုင်းကွက်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် ဖုန်းဝူချန်၏ ပုံရိပ်သည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်ထွက်လာသောအခါ မီတာ ဆယ်ဂဏန်းအကွာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုကျင့်စဉ်ကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်ရာ နောက်ထပ် မီတာ ဆယ်ဂဏန်းအကွာသို့ ရောက်ရှိသွားပြန်၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ နှစ်ဦးကြားအကွာအဝေးသည် မီတာ တစ်ရာကျော်အထိ တိုးလာခဲ့လေသည်။

"ဒီစုတ်ပဲ့ကောင်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ... သူ့ကို လိုက်မီဖို့ မလွယ်လောက်ဘူး... ကံကောင်းတာက ငါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာခဲ့တယ်"

လင်ယွင်ချုံးသည် မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်သည်။ သူ လိုက်မီသည့်အချိန်တွင်

ဖုန်းဝူချန်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဝှစ်"

လင်ယွင်ချုံး ရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်မှ အသံထက်မြန်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လင်ယွင်ချုံးသည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ တုန်လှုပ်ဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ဖုန်းဝူချန်က မီးလျှံဓားတစ်စင်းပေါ်တွင် စီးနင်း၍ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ပျံနေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရလေ၏။

"ဓားပျံသန်းခြင်း... အသွင်ပြောင်းဘုံ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က ဓားနဲ့ ပျံသန်းနိုင်တယ်တဲ့လား"

လင်ယွင်ချုံးသည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့သည်။

"အခုတော့ ငါ မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သေးဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့သူငယ်ချင်းကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်... မကြာခင် ငါ မင်းကို သတ်ကို သတ်မယ်"

ဖုန်းဝူချန်၏ အေးစက်သောအသံသည် ကောင်းကင်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လင်ယွင်ချုံးသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

"မင်း သူ့ကို ကယ်နိုင်မလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့... ထွက်ပြေးနိုင်မယ် ထင်နေတာလား"

ဒါက ရှားပါးသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ၊ လင်ယွင်ချုံးက ဖုန်းဝူချန်ကို ထွက်ပြေးခွင့်ပေးမည်တဲ့လား။

လျိုချင်းယန် ဘယ်မှာရှိသည်ကို လင်ယွင်ချုံးတစ်ဦးတည်းသာ သိသည်။ သူသည်

ဖုန်းဝူချန်နောက်သို့ လိုက်ရန်မလိုအပ်ဘဲ သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ ဖြစ်သည်။

"ဝှစ်"

ရွှေရောင်သက်တန့်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အလွန်ပင် လျင်မြန်လှ၏။

နှစ်မိနစ်မပြည့်မီမှာပင် ဖုန်းဝူချန်သည် ကောင်းကင်တိမ်တိုက်တောင်၏ တောင်ကြားငယ်လေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး မြောင်ချင်းချင်း ထွက်ခွာသွားသော လားရာသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

"ချင်းချင်း... ချင်းယန်ကို တွေ့ပြီလား"

ဖုန်းဝူချန်သည် ပျံသန်းလာရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မတွေ့သေးဘူး"

မြောင်ချင်းချင်းက စိုးရိမ်တကြီး ဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် လျိုချင်းယန်၏ အမည်ကို အော်ဟစ်ရင်း ရှာဖွေနေသော်လည်း တုံ့ပြန်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

ဖုန်းဝူချန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"လင်ယွင်ချုံး ထွက်သွားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

"တစ်နာရီလောက် ရှိပြီ"

မြောင်ချင်းချင်းက စိုးရိမ်တကြီး ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် စိုးရိမ်လွန်း၍ ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်နေ၏။ လျိုချင်းယန် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

"တစ်နာရီ ဟုတ်လား"

ဖုန်းဝူချန်သည် မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်သည်။ လင်ယွင်ချုံး၏ အမြန်နှုန်းဖြင့် တစ်နာရီအတွင်း မည်မျှအဝေးသို့ ပြေးနိုင်မည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။

ကောင်းကင်တိမ်တိုက်လတောင်ပတ်လည်ရှိ တောင်တန်းများသည် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ လျိုချင်းယန်ကို ရှာဖွေခြင်းသည် ပင်လယ်ထဲတွင် အပ်ပျောက် တစ်စင်းကို ရှာဖွေခြင်းနှင့် တူနေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုဖုန်း... ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

မြောင်ချင်းချင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့သီနေခဲ့သည်။

"စိတ်မပူနဲ့... လင်ယွင်ချုံးက ငါ့အတွက် လာတာ... သူက လင်ယွင်ထျန်ရဲ့ အစ်ကိုပဲ... သူ ကြိုတင်တွက်ချက်ထားပြီးလောက်ပြီ... ချင်းယန် အခုလောလောဆယ်တော့ အန္တရာယ်မရှိသေးဘူး"

ဖုန်းဝူချန်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

သူ မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ တွေးလိုက်သည်။

'သူ့ရဲ့အရှိန်အဝါက ငါ မြို့တံခါးဝမှာ အာရုံခံမိခဲ့တာနဲ့ အတူတူပဲ... သူ ငါ့နောက်ကို ဒီအထိ လိုက်လာနိုင်တယ်ဆိုတော့ သူ သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူး... ဒီလူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာခဲ့တာပဲ'

"ဟီးဟီးဟီး...ဆရာဖုန်း... မင်း သူငယ်ချင်းရဲ့အသက်ကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ မင်း ထွက်ပြေးလို့ရတယ်"

ထိုအချိန်တွင် လင်ယွင်ချုံး၏ အေးစက်သော ရယ်သံသည် နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လင်ယွင်ချုံးသည် သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ပေါ်သို့ လွှားခနဲ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ကဲ့ရဲ့လိုက်၏။

"မင်း မသေရင် မင်းသူငယ်ချင်းက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သေသွားလိမ့်မယ်... ငါ မင်းကို ထွက်ပြေးဖို့ မစဉ်းစားဖို့ အကြံပေးချင်တယ်... မင်းသာ ထွက်ပြေးသွားရင် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... ရွေးချယ်စရာနှစ်ခု ပေးမယ်... တစ်ခုက ငါ့လက်နဲ့ သေမလား... နောက်တစ်ခုကလည်း ငါ့လက်နဲ့ သေမလားပဲ"

တစ်ခဏမျှ ဖုန်းဝူချန်သည် အခက်တွေ့သွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် သူ၏ သူငယ်ချင်းကောင်း၊ တစ်ဖက်တွင် သူ အနိုင် မတိုက်နိုင်သော ရန်သူ။

လင်ယွင်ချုံးကို အနိုင်တိုက်ပြီး လျိုချင်းယန်ကို ကယ်တင်နိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှိပါရဲ့လား။

"ငါ တတိယရွေးချယ်မှုကို ရွေးရင်ရော"

ဖုန်းဝူချန်သည် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါလည်း သေလမ်းပဲ"

လင်ယွင်ချုံးက လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့လို ကောင်တွေ အကြံအိုက်ပြီး ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့တဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ငါသဘောကျတယ်ကွ။ မင်း ငါ့ညီကို သတ်ရဲမှတော့ မင်းကို သေတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ကံကြမ္မာမျိုး ခံစားစေရမယ်။ မင်းသူငယ်ချင်းက အကြာကြီး တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး

ဆိုတာကိုတော့ ငါ ပြောပြထားနှင့်မယ်"

"ဘာ"

မြောင်ချင်းချင်း၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမသည် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ဖုန်းဝူချန်၏ အကြည့်သည် ပို၍ပင် အေးစက်လာခဲ့သည်။ လျိုချင်းယန်သည် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

လင်ယွင်ချုံးက အမှန်တရားကို ပြောနေသလား၊ မပြောနေသလား သူ မသိသော်လည်း သူသည် မယုံကြည်ခြင်းထက် ယုံကြည်ခြင်းကိုသာ ပို၍ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး ပေါ့... ဆေးပညာရှင် တစ်ယောက်ကို ရန်စမိရင် ဘယ်လိုအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဖုန်းဝူချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဆေးဖက်ဝင်အပင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး သူ့လက်ဖဝါးအထက်တွင် ဝဲပျံနေခဲ့၏။

"ဝုန်း"

သူသည် ညာလက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်သည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်ရာ အပြာရောင်မီးလျှံ တစ်စွယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လင်ယွင်ချုံးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဟီးဟီးဟီး…ဘာလဲ... မင်း သေခါနီးမှာတောင် ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်ချင်သေးတာလား"

"ဝိညာဉ်ဖြတ်ဆေးလုံးအကြောင်း ကြားဖူးလား"

ဖုန်းဝူချန်က မေးလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ဖြတ်ဆေးလုံးဆိုတာ ဘာလဲ ငါမသိဘူး... ဒီနေ့က မင်းသေမယ့်နေ့ဆိုတာကိုပဲ ငါသိတယ်၊ ဟီးဟီး"

လင်ယွင်ချုံးက လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် သဏ္ဍာန် ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။

ဖုန်းဝူချန်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ဖြတ်ဆေးလုံးက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အလားအလာကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်တဲ့ အထူးဆေးလုံးတစ်မျိုးပဲ... အဲ့ဒါက သားရဲဝိညာဉ်ဆေးလုံးထက် အစွမ်းအစ အဆပေါင်းများစွာ ပိုသာတယ်... ဆယ့်ငါးမိနစ်ပဲ ခံပေမဲ့ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များတယ်... ဝိညာဉ်ကို အလွန်အမင်း ထိခိုက်စေတယ်... ဆေးပညာရှင်တွေတောင်မှ မသောက်သုံးရဲကြဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒါက သူတို့ရဲ့ ဆေးပညာဘုံကို သက်ရောက်မှုရှိစေလို့ပဲ"

လင်ယွင်ချုံးသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ချေပလိုက်သည်။

"မင်းမှာ ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်ဖို့ အချိန်ရှိမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"မင်း ငါ ဆေးလုံးဖော်စပ်တာကို မမြင်ဖူးသေးဘဲနဲ့ ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူးလို့ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ"

ဖုန်းဝူချန်က ပြန်လည်ချေပလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ အပြာရောင်မီးလျှံသည် ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဝါးမြိုသွားခဲ့သည်။

ဖုန်းဝူချန်၏ လက်များသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမူအရာများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အပြာရောင်မီးလျှံ၏ ရူးသွပ်စွာ လောင်ကျွမ်းမှုအောက်တွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များသည် မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် သူတို့၏ အခွံများ ကွာကျသွားပြီး ဆေးရည်အဖြစ်သို့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။ ထူးဆန်းသော ရနံ့တစ်ခုက နှာခေါင်းဝသို့ လာရောက်ကျီစယ်နေသည်။

ဆေးရည်သည် လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဆေးလုံး၏ ပုံကြမ်းအဖြစ်သို့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။ အားကောင်းလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဖြတ်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ မည်သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အမြန်နှုန်းမျိုးပါလိမ့်။ တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ မည်သည့်ဆေးပညာရှင်က ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမည်နည်း။

လင်ယွင်ချုံးနှင့် မြောင်ချင်းချင်းတို့သည် မှင်တက်အံ့ဩသွားကြသည်။ ဆေးဖော်စပ်သည့်အိုးပင် မလိုအပ်ဘဲ ဤသို့သော အံ့ဖွယ်ကောင်းသည့် ဆေးဖော်စပ်နည်းကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မည်သို့သော ဆေးပညာကျင့်စဉ်မျိုးပါလိမ့်။ ၎င်းသည် အလွန်ပင် အံ့ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"အတွေးဖြင့် လက်နက်ဖန်ဆင်းခြင်း... အတွေးဖြင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်း"

လင်ယွင်ချုံးသည် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

အတွေးဖြင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်းတဲ့လား။ ဆေးပညာရှင်သည် ဤသို့ပြုလုပ်နိုင်ရန် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းရမည်နည်း။

"ဒါက ဝိညာဉ်ဖြတ်ဆေးလုံးပဲ"

ဖုန်းဝူချန်က ပါးနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ဆိုရင် ငါ မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တာတော့ မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက သေလမ်းရှာချင်နေမှတော့ ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး... ငါ့ရဲ့ အလားအလာတွေ ဘယ်လောက် အားကောင်းလဲဆိုတာကို ငါ မြင်ချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ"

သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် ဖုန်းဝူချန်သည် ဝိညာဉ်ဖြတ်ဆေးလုံးကို မဆိုင်းမတွပင် သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုဖုန်း... မလုပ်နဲ့"

မြောင်ချင်းချင်းက သူ့ကို တားဆီးလိုခဲ့သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ချင်းချင်း... အရင်ဆုံး နောက်ဆုတ်ပြီး ပုန်းဖို့နေရာရှာထား"

ဖုန်းဝူချန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ဆေးလုံး သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ဆေးစွမ်းအင်သည် အာနိသင်ပြလာခဲ့သည်။

အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက ဖုန်းဝူချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြိုတင်သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ လျင်မြန်စွာ တက်သွားခဲ့သည်။

ကြမ်းတမ်းရက်စက်သော အစစ်အမှန်ယွမ်စွမ်းအင်သည် ထိန်းချုပ်မရဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တောအုပ်ထဲတွင် လေပြင်းတိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သစ်ပင်အမြောက်အမြားသည် တရှဲရှဲမြည်ဟည်းနေပြီး ကြမ်းတမ်းရက်စက်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများက ဖုန်းဝူချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖုန်းဝူချန်၏ အရှိန်အဝါသည် အသွင်ပြောင်းဘုံ ဆဋ္ဌမ

အလွှာသို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ဖြတ်ဆေးလုံးတစ်လုံးတည်းက ဖုန်းဝူချန်၏စွမ်းအားကို ချက်ချင်းပင် အဆင့်နှစ်ဆင့် တိုးမြင့်စေခဲ့သည်တဲ့လား။ ဤသည်မှာ မည်သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဆေးလုံးမျိုးပါလိမ့်။

"ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့အလားအလာက မဆိုးဘူးပဲ... အဆင့်နှစ်ဆင့်တောင် တက်လာတယ်"

ဖုန်းဝူချန်သည် သူ၏လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်ရင်း လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏ လင်ယွင်ချုံးကို ကြည့်သည့် အကြည့်သည် အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းရက်စက်လာခဲ့သည်။

လင်ယွင်ချုံးသည် ဖုန်းဝူချန်ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဆေးလုံးတစ်လုံးတည်းက ဖုန်းဝူချန်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ချက်ချင်းပင် အဆင့်နှစ်ဆင့် တိုးမြင့်စေနိုင်မည်ဟု သူ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ပဉ္စမအဆင့်ဆေးလုံးပင်လျှင် ဤသို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အာနိသင်မျိုး ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သူ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အသွင်ပြောင်းဘုံ ဆဋ္ဌမအလွှာသို့ တိုးမြင့်လိုက်ခြင်းသည်

ဖုန်းဝူချန်၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်က

လင်ယွင်ချုံးနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် လုံလောက်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။

"ငါ မင်းကိုသတ်ပြီး မင်းညီဆီကို ပို့ပေးလိုက်မယ်"

ဖုန်းဝူချန်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ နဂါးနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားကို လှည့်ပတ်လိုက်သည်နှင့် ဖုန်းဝူချန်သည် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းချေလိုက်၏။

"ဘုန်း"

ဖုန်းဝူချန်၏ စွမ်းအားသည် အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ သူ၏ခြေထောက်များ မြေပြင်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် ပေါက်ကွဲသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ချိုင့်ခွက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဖုန်းဝူချန်၏ ပုံရိပ်သည် အနက်ရောင်မျဉ်း

တစ်ကြောင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပစ်ထွက်သွားခဲ့၏။

"နဂါးနတ်ဘုရားအရိပ်"

သူ ပြေးထွက်သွားစဉ်မှာပင် ဖုန်းဝူချန်သည် အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ အမြန်နှုန်းသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် နှစ်ဆတိုးသွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖုန်းဝူချန်သည် တစ္ဆေသရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လင်ယွင်ချုံး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူသည် အားကောင်းလှသော လေပွေစွမ်းအင် တစ်ခုကိုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့ရာ လင်ယွင်ချုံး၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့၏။